Η Κατάλληλη Σχέσις Μεταξύ Ανθρώπων και Ζώων — ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ της Σκοπιάς

Η Κατάλληλη Σχέσις Μεταξύ Ανθρώπων και Ζώων

Ο ΙΕΧΩΒΑ Θεός εδημιούργησε τα ζώα του αγρού και τα πτηνά του ουρανού και τους ιχθύς της θαλάσσης και έδωσε σ’ αυτά ζωή. (Γένεσις 1:25) Η ζωή των μπορεί κατάλληλα ν’ αφαιρεθή μόνο όπως προβλέπεται από το νόμο του Θεού. Τα ζώα και τα πτηνά περιλαμβάνονται στην αιώνια διαθήκη. «Και εγώ, ιδού, στήνω την διαθήκην μου προς εσάς, και προς το σπέρμα σας ύστερον από σας· και προς παν έμψυχον ζώον, το οποίον είναι με σας, εκ των πτηνών, εκ των κτηνών, και εκ πάντων των ζώων της γης.» (Γένεσις 9:9, 10) Ο Νώε παρέλαβε πολλά ζώα μαζί του μέσα στην κιβωτό για να διαφυλαχθούν και να παραγάγουν το είδος των αργότερα. Όταν ο Νώε έβγαλε αυτά τα ζώα από την κιβωτό και τα άφησε ελεύθερα, αυτά θα διεσκορπίζοντο γρήγορα πάνω στη γη και γρήγορα επίσης θα ηυξάνοντο και θα έθεταν σε κίνδυνο τη ζωή του Νώε και της οικογενείας του. Για την προστασία του ανθρώπου, και για την προφύλαξι των ζώων επίσης, ο Θεός είπε στο Νώε: «Και ο φόβος σας, και ο τρόμος σας, θέλει είσθαι επί πάντα τα ζώα της γης, και επί πάντα τα πτηνά του ουρανού, επί παν ό,τι έρπει επί της γης, και επί πάντας τους ιχθύας της θαλάσσης· εις τας χείρας σας εδόθησαν.»—Γένεσις 9:2.

Ο φόβος και ο τρόμος που είχαν τα ζώα από τον άνθρωπο τα έκανε να παραμένουν μακριά του και να μην τον παρενοχλούν. Στο νόμο του ο Θεός προέβλεπε ότι ο άνθρωπος μπορούσε να έχη τα ζώα για διατροφή κατά τις ανάγκες του, και μπορούσε να τα φονεύη για τον σκοπό αυτό. (Γένεσις 9:3-5) Αν ένας άνθρωπος εχρειάζετο ένα ζώο για τροφή, του επετρέπετο να το φονεύση, αλλά το αίμα του ζώου εκείνου έπρεπε να το χύση στη γη, και να μην το φάη, διότι η ζωή είναι στο αίμα, η δε πόσις αίματος αποτελεί παράβασιν της αιωνίου διαθήκης. Ο νόμος που είχε δώσει ο Θεός στο λαό μέσω του Μωυσέως υποστηρίζει πλήρως το συμπέρασμα αυτό. Ο Θεός καθώριζε σ’ εκείνο το νόμο τι πρέπει να κάνουν οι κυνηγοί, ο δε νόμος εκείνος φανερώνει ότι κανείς δεν είναι δικαιολογημένος να κυνηγά ζώα ή πτηνά για σπορ, ευχαρίστησι ή περιπέτεια.—Λευιτικόν 17:13, 14.

Έπεται ότι ασφαλώς ο Διάβολος υποκινεί τους ανθρώπους να παραβαίνουν την αιώνια διαθήκη για να τους απομακρύνη από τον Θεό. Όπως ο Σατανάς είναι στασιαστής ο ίδιος, έτσι προσπαθεί να κάνη και τους ανθρώπους στασιαστάς. Ο γυιός του Νώε, Χαμ, εγέννησε γυιό και τον ωνόμασε Χους. Ο Νεβρώδ ήταν γυιός του Χους. Ο Νεβρώδ έγινε στασιαστής και παραβάτης της αιωνίου διαθήκης. Επειδή αυτός είναι ο πιο πολύ εξέχων στους παλαιούς χρόνους που παρέβη τη διαθήκη εκείνη, γίνεται μνεία τούτου στις άγιες Γραφές. (Γένεσις 10:6, 8-10) Ήταν ένας χωρίς χαλινό σφαγεύς ζώων και πτηνών. Είναι ο πρώτος κυνηγός που μνημονεύται στην Αγία Γραφή.

Η σφαγή ζώων από τον Νεβρώδ εγίνετο κατά πρόκλησιν του Θείου νόμου και καθ’ υποκίνησι του Σατανά για να προκληθή και ονειδισθή το όνομα του Ιεχωβά. Δεν είναι Γραφικώς ορθόν να πούμε, όπως είπαν μερικοί κριτικοί: «Το αμάρτημα του Νεβρώδ κι εκείνων που τον ακολούθησαν δεν περιελάμβανε την αχαλίνωτη σφαγή ζώων, οι δε Γραφές σιωπούν σ’ αυτό το ζήτημα· το αμάρτημα του Νεβρώδ συνίστατο αποκλειστικά στη λατρεία του πλάσματος αντί του Πλάστου.» Οι Γραφές λέγουν γι’ αυτόν τα εξής: «Και ο Χους εγέννησε τον Νεβρώδ. Ούτος ήρχισε να είναι ισχυρός επί της γης· αυτός ήτο ισχυρός κυνηγός ενώπιον του Κυρίου· δια τούτο λέγεται, ως Νεβρώδ ισχυρός κυνηγός ενώπιον του Κυρίου.» (Γένεσις 10:8, 9) Αν ο Νεβρώδ ήταν ένας απλός κυνηγός για να προμηθεύεται την αναγκαία τροφή του, αυτό ασφαλώς δεν θα έκανε το λαό να τον χαιρετίση ως ισχυρόν κυνηγόν «ενώπιον του Κυρίου».

Η λέξις «ενώπιον» δεν μεταδίδει την κατάλληλη σκέψι. Η ορθή όμως έννοια της λέξεως αυτής παρέχει το κλειδί που αποκαλύπτει τι είδους άνθρωπος ήταν ο Νεβρώδ και δείχνει πώς αυτός ήταν ένας εκούσιος και εσκεμμένος αμαρτωλός και ότι ένα από τα μεγάλα του αμαρτήματα ήταν η σφαγή ζώων κατά παράβασιν της αιωνίου διαθήκης. Άλλες μεταφράσεις του εδαφίου αυτού και ο ορισμός της λέξεως «ενώπιον», θα διευκρινίσουν αυτό το ζήτημα. Σύμφωνα με μερικές αυθεντικές μεταφράσεις, «ενώπιον» σημαίνει «εναντίον», «κατά πρόκλησιν» «κατ’ αντίθεσιν, κατά περιφρόνησιν.» (Μετάφρασις των Εβδομήκοντα· Εγκυκλοπαιδεία Φώσετ). Στο σύγγραμμα Αρχαιότητες των Ιουδαίων, τόμος 1 κεφάλαιον 4 παράγρ. 2 ο Ιώσηπος λέγει τα εξής:

«Ο Νεβρώδ έπεισε το ανθρώπινο γένος να μην αποδίδη την ευτυχία του στον Θεό αλλά να νομίζη ότι η δική του εξοχότης ήταν η πηγή της. Σύντομα δε μετέβαλε τα πράγματα σε μια τυραννία, νομίζοντας πως δεν υπήρχε άλλος τρόπος ν’ αποσπάση τους ανθρώπους από το φόβο του Θεού, από το να τους κάνη να βασίζωνται στη δική του δύναμι.» Τα Ερμηνευτικά Σχόλια ή Ταργκούμ του Ιωνάθαν, λέγουν: Από καταβολής κόσμου κανείς ποτέ δεν βρέθηκε σαν τον Νεβρώδ, ισχυρός στο κυνήγι και σε αποστασίες εναντίον του Κυρίου.» Το Ταργκούμ της Ιερουσαλήμ λέγει: «Αυτός ήταν ισχυρός στο κυνήγι και σε ανομία ενώπιον του Κυρίου, διότι ήταν κυνηγός των υιών των ανθρώπων, και τους έλεγε, ‘Αποχωρισθήτε από την κρίσι του Κυρίου, και προσκολληθήτε στην κρίσι του Νεβρώδ!’ Γι’ αυτό και λέγεται: «Σαν τον Νεβρώδ ισχυρός, ισχυρός στο κυνήγι και σε ανομία ενώπιον του Κυρίου.» Η Χαλδαϊκή παράφρασις του 1 Χρονικών 1:10 λέγει: «Ο Χους εγέννησε τον Νεβρώδ, ο οποίος ήρχισε να επικρατή με ανομία, διότι έχυσε αθώον αίμα και απεστάτησε εναντίον του Ιεχωβά.» Ο Νεβρώδ υπήρξε ιδρυτής της Βαβυλώνος, η οποία συνεμερίσθη τη διάθεσί του ως του μεγάλου ανταγωνιστού της αληθείας του Θεού και του λαού του Θεού. Δεν μπορούμε να μη διακρίνουμε στον Νεβρώδ την πρώτη απόπειρα του Σατανά μετά τον Κατακλυσμό να εγείρη έναν ανθρώπινο παγκόσμιον άρχοντα των ανθρώπων.

Ο Νεβρώδ ήταν ένας ειδωλολάτρης θρησκευόμενος. Απέκτησε μεγάλο όνομα μεταξύ των ανθρώπων με την αχαλίνωτη σφαγή άγριων ζώων, κι έτσι παρακινούσε τους ευπίστους να τον θεωρούν ως θεό. Ωργάνωσε την ψευδή θρησκεία, την ήσκησε κι έκανε το λαό ν’ ασκή τους τυπικισμούς της. Το έκαμε αυτό για ν’ απομακρύνη τους ανθρώπους από τον Ιεχωβά και σε τούτο ήταν ένα όργανο του Διαβόλου. Έσφαζε ζώα για να κάνη εντύπωσι στους ανθρώπους με την ανδρεία του, για να κερδίση την επευφημία τους, για ν’ αποκτήση εξουσία πάνω στο λαό και να χρησιμοποιή τους ανθρώπους για τους ιδιοτελείς του σκοπούς, δηλαδή τη διεξαγωγή κατακτητικών πολέμων. Όχι· η αχαλίνωτη από μέρους του σφαγή ζώων δεν ήταν απλώς για τη διατροφή του και σύμφωνα με το Θείο νόμο και τους όρους της αιωνίου διαθήκης· ήταν μια φανερή πρόκλησις εναντίον του Ιεχωβά Θεού.

Το παράδειγμα που δόθηκε από τον Νεβρώδ επηρέασε τους ανθρώπους κάθε έθνους από τον καιρό εκείνο. Τα αναμφισβήτητα γεγονότα φανερώνουν ότι μια τάξις ανθρώπων που επιδίδονται στο κυνήγι των αγρίων ζώων και πτηνών απλώς για την απόλαυσι και την ιδιοτελή ευχαρίστησι που προέρχονται απ’ αυτό, είναι επίσης εκείνοι που επιδίδονται κι ευχαριστούνται στη στρατιωτική εκγύμνασι και την επιδίωξι πολέμων, και οι οποίοι συνηγορούν για τους πολέμους και είναι σε μεγάλο βαθμό θρησκευόμενοι παραδεδομένοι στον τυπικισμό και στον αίνο και την κολακεία ανθρώπων, τα οποία όλα είναι σε άμεση αντίθεσι με το νόμο του Θεού και γίνονται κατά πρόκλησιν αυτού, κι επομένως είναι αμαρτήματα.

Φαίνεται λοιπόν καθαρά ότι το αμάρτημα του Νεβρώδ και των υποστηρικτών του περιελάμβανε και την αχαλίνωτη σφαγή ζώων μαζί με την επιδίωξι κατακτητικών πολέμων και την ανθρωποκτονία· επίσης την εξύψωσι ανθρώπων και την υποκίνησι του λαού να λατρεύη ανθρώπους· επίσης την οργάνωσι πολιτικών σωμάτων για να κυβερνούν και να διεξάγουν εμπόριον για την αποκόμισι αδίκου προσωπικού κέρδους. Σκοπός όλων τούτων αν και είναι ακόμη να κρατηθή η προσοχή των ανθρώπων σε ανθρώπινα πλάσματα μιας δήθεν ανωτέρας τάξεως και να απομακρυνθούν οι λαϊκές μάζες από τη λατρεία και αφοσίωσι στον Παντοδύναμο Θεό. Το όλον σχέδιον είναι του Διαβόλου.

Ο Θεός παρέσχε την αναγκαία προστασία από τα άγρια ζώα σ’ εκείνους που τον αγαπούν και τον υπηρετούν. Εκείνοι που βγήκαν απ’ την κιβωτό μαζί με τον Νώε, ήταν εν όλω οκτώ πρόσωπα και ήταν τα μόνα ζώντα ανθρώπινα πλάσματα. Υπήρχαν και πολλά ζώα που έβγαλε ο Νώε από την κιβωτό μαζί του ,τα ζώα δε αυτά θα περιπλανήθηκαν αμέσως στη γη και θα επολλαπλασιάσθηκαν. Για την προστασία του ανθρώπου ο Θεός έθεσε φόβο ή τρόμο στις διάνοιες των ζώων για να φοβούνται τον άνθρωπο, καθώς είναι γραμμένο: «Και ο φόβος σας, και ο τρόμος σας, θέλει είσθαι επί πάντα τα ζώα της γης, και επί πάντα τα πτηνά του ουρανού, επί παν ό,τι έρπει επί της γης, και επί πάντας τους ιχθύας της θαλάσσης· εις τας χείρας σας εδόθησαν.»—Γένεσις 9:2.

Αυτό βέβαια σημαίνει ότι όταν θα επλησίαζαν οι άνθρωποι, τα άγρια ζώα που εφοβούντο τον άνθρωπο, θα έτρεχαν και θα ξέφευγαν από τον άνθρωπο, τούτο δε έγινε για την προστασία των ζώων και ιδιαίτερα για την προστασία των ανθρώπων. Λίγοι άνθρωποι δεν μπορούσαν να προστατεύσουν τον εαυτό τους από ένα μεγάλο αριθμό αγρίων ζώων. Το ότι εφοβούντο τον άνθρωπο αποτελούσε προστασίαν του ανθρώπου.

ΓΙΑ ΔΙΑΤΡΟΦΗ, ΓΙΑ ΕΝΔΥΜΑΤΑ, ΟΧΙ ΓΙΑ ΣΠΟΡ

Ο Διάβολος έβαλε στο νου του οργάνου του Νεβρώδ να κυνηγά τα ζώα όταν έφευγαν. Ο Νεβρώδ εξεπαίδευε κι άλλους ανθρώπους να κάνουν το ίδιο. Προς αυτοάμυναν και για την ατομική τους ασφάλεια πολλά ζώα των δασών έγιναν κακά κι έμαθαν να επιτίθενται εναντίον του ανθρώπου. Έτσι ο Διάβολος, που ενεργούσε μέσω του Νεβρώδ και άλλων πονηρών ανθρώπων, έκαμε πολλά άγρια ζώα να γίνουν κακά. Αν οι άνθρωποι υπήκουαν στην εντολή του Θεού, αναμφιβόλως το λιοντάρι, η αρκούδα, η τίγρις και άλλα παρόμοια άγρια ζώα ποτέ δεν θα εγίνοντο κακά και επικίνδυνα στον άνθρωπο.

Αλλ’ από τον καιρό του Νεβρώδ, άνθρωποι, που αυτοκαλούνται «φίλαθλοι» εκυνήγησαν τα άγρια ζώα, ενέδρευσαν γι’ αυτά, τα κατεδίωξαν, και τα εφόνευσαν κτηνωδώς, και έτσι τα θηρία των δασών και τα όρνεα έγιναν θανάσιμοι εχθροί του ανθρώπου διότι οι κυνηγοί έγιναν θανάσιμοι εχθροί των. Οι άνθρωποι κακώς μπήκαν μέσα στα άγρια μέρη κι επαγίδευσαν τα άγρια θηρία και τα εξέβαλαν από τις φυσικές των κατοικίες, και τα εφυλάκισαν, όπως γίνεται στους ζωολογικούς κήπους, κι έτσι επέβαλαν σ’ αυτά σκληρή τιμωρία. Η δικαιολογία των ανθρώπων για την πράξι αυτή είναι ότι ικανοποιείται η περιέργεια και η φαντασία των ανθρώπων. Ο Θεός ποτέ δεν περιώρισε τα άγρια θηρία σε ζωολογικούς κήπους, αλλά φιλαγάθως τα επροστάτευσε στον Κατακλυσμό και μετά απ’ αυτόν, συμπεριλαμβάνοντάς τα στην αιώνια διαθήκη του. Επρομήθευσε τα δάση ως κατοικίαν των αγρίων θηρίων, οι δε άνθρωποι δεν δικαιολογούνται να βγάζουν τα θηρία από τις κατοικίες των ή να εισβάλλουν στις κατοικίες των για να τα φονεύσουν αχαλίνωτα.

Το εμπορικό παράδειγμα του Νεβρώδ ήταν επίσης κατά παράβασιν του Θείου νόμου. Ακολουθώντας αυτό το παράδειγμα οι άνθρωποι από τότε έσφαζαν ζώα εσκεμμένως για να εμπορευθούν τα δέρματα ή τα οστά των. Η μεγάλη αγέλη των βουβάλων που εισέβαλε κάποτε στα έρημα μέρη της Αμερικής εφονεύθηκε αχαλίνωτα για εμπορικούς σκοπούς. Ο ελέφας που κατώκησε στις ερημιές των δασών των Ινδιών και σε άλλους τόπους, εφονεύθηκε αχαλίνωτα για να χρησιμοποιηθή ο ελεφαντόδους για εμπορικούς σκοπούς. Αυτά τα πράγματα έχουν την αρχή τους στον Διάβολο.

Ο Κύριος, για να προμηθεύση ενδύματα στον Αδάμ και στην Εύα, κατηύθυνε να χρησιμοποιηθούν δέρματα ζώων. (Γένεσις 3:21) Στην κατασκευή της σκηνής του μαρτυρίου εχρησιμοποιήθησαν δέρματα αντιλόπης (Έξοδος 26:14, Στρογκ). Φαίνεται επίσης ότι μερικά δέρματα εχρησιμοποιούντο για ρουχισμό από τους Ισραηλίτας. (Αριθμοί 31:20) Θα ήταν ανάγκη βέβαια να σφαγούν τα ζώα για να ληφθούν τα δέρματά των για ένδυμα ή ρουχισμό. Αυτά λοιπόν τα Γραφικά εδάφια φαίνεται πως δικαιολογούν πλήρως εκείνον που σφάζει ζώα και παίρνει τα δέρματά των για να προμηθευθή τα αναγκαία ενδύματα ή ρουχισμό. Ούτε είναι ανάγκη η αφαίρεσις ζωής για την προμήθεια ενδύματος να γίνη αποκλειστικώς για το άτομο που χρησιμοποιεί τα γουναρικά ή τα δέρματα, αλλ’ αυτά μπορούν κατάλληλα να δοθούν και σε άλλον.

Ο άνθρωπος μπορεί νόμιμα να φονεύη ζώα, πτηνά και ψάρια και να τρώγη το κρέας των, αλλά όχι και το αίμα των. Κατά την οδηγία που δίδεται στα εδάφια Γένεσις 9:3, 4: «Παν κινούμενον, το οποίον ζη, θέλει είσθαι εις εσάς προς τροφήν· ως τον χλωρόν χόρτον έδωκα τα πάντα εις εσάς· κρέας όμως με την ζωήν αυτού με το αίμα αυτού, δεν θέλετε φάγει.» Τον καιρό που ίσχυε ο Μωσαϊκός νόμος στον Ισραήλ, το έθνος εκείνο περιωρίζετο στο να τρώγη ωρισμένα μόνο κρέατα, αλλά η οδηγία που υπάρχει στη Γένεσι κεφάλαιο 9 για την αγιότητα του αίματος είχε δοθή ενωρίτερα και για ολόκληρο το ανθρώπινο γένος, κι εξακολουθεί να ισχύη και σήμερα ακόμη, μετά πολύν καιρό αφότου έπαυσε να λειτουργή ο Μωσαϊκός νόμος πριν από δεκαεννέα αιώνες, οπότε εξεπληρώθη και προσηλώθη στο ξύλο του μαρτυρίου πάνω στο οποίο πέθανε ο Ιησούς.—Κολοσσαείς 2:14· Πράξεις 15:24, 28, 29.

Υπάρχουν όμως και άλλες περιστάσεις στις οποίες μπορούν να φονεύονται ζώα. Ζώα που προξενούν βλάβη σε άλλα ή φονεύουν ένα ανθρώπινο πλάσμα πρέπει να θανατώνωνται. (Έξοδος 21:28) Αν ένα ζώο καταστρέφη την ιδιοκτησία κάποιου ή τα γεννήματά του κατάλληλο είναι να φονευθή το ζώο αυτό, δεν θα αποτελούσε δε τούτο παράβασι της αιωνίου διαθήκης. «Πιάσατε εις ημάς τας αλώπεκας, τας μικράς αλώπεκας, αίτινες αφανίζουσι τας αμπέλους· διότι αι άμπελοι ημών ανθούσιν.» (Άσμα Ασμάτων 2:15) Σταθερός λοιπόν είναι ο κανών ότι τα ζώα που καταστρέφουν την τροφή ή την ιδιοκτησία του ανθρώπου μπορεί να φονεύονται για προστασία του ανθρώπου.

Ο λαός του Ιεχωβά—τόσο το κεχρισμένο υπόλοιπο όσο και η τάξις των «άλλων προβάτων»—πρέπει να ενδιαφέρεται για τις αλήθειες αυτές. Δεν επιθυμούν να ακολουθήσουν τα ίχνη του Νεβρώδ ή να παγιδευθούν από τον Σατανάν σε πράξεις που παραβιάζουν τους νόμους του Θεού. Όσοι έκαμαν συνθήκη να πράττουν το θέλημα του Θεού ανυπομονούν τώρα πολύ, λόγω της αυξήσεως του φωτός, να γνωρίζουν πώς μπορούν να συμμορφωθούν με το θέλημα του Θεού, όχι σ’ ένα μόνο πράγμα, αλλά σε όλα. Έχουν ζωηρή επιθυμία να τιμούν το όνομα του Θεού και να δείχνουν την αγάπη τους προς αυτόν τηρώντας επιμελώς τις εντολές του. Τα «άλλα πρόβατα» ιδίως που παραγγέλλονται να ζητούν πραότητα και δικαιοσύνη, πρέπει να φροντίσουν τώρα να μάθουν τι είναι ορθόν και να συμμορφωθούν προς αυτό.

Βλέποντας από τις Γραφές ότι το κυνήγημα ή η καταδίωξις και ο φόνος ζώων και πτηνών απλώς για σπορ είναι άδικον, διότι παραβιάζει την αιώνια διαθήκη, θα το αποφύγουν αυτό και θα αρνηθούν ν’ αναμιχθούν σ’ ότι καλείται «σπορ κυνηγίου» που γίνεται απλώς για την ευχαρίστησι που απολαμβάνουν οι άνθρωποι πυροβολώντας πτηνά και ζώα.

Ο Θεός θα τιμωρήση κάθε έθνος που παρεβίασε την αιώνια διαθήκη του, δηλαδή όλα τα έθνη. Όσοι αφιερώθηκαν να κάνουν το Θέλημα του Θεού πολύ προσέχουν ν’ αποφεύγουν ο,τιδήποτε τείνει να παραβιάση το θέλημα του Θεού. Αν οι άνθρωποι χρειάζωνται τροφή και μπορούν να ληφθούν ζώα για τον σκοπό αυτό, θα ήταν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού να το πράξουν· κανείς όμως πραγματικά αφιερωμένος στον Θεό δεν θα επιτρέψη στον εαυτό του να επιδοθή στο κυνήγι απλώς χάριν του καλουμένου «σπορ». Ούτε θα γίνουν υποκριταί οι ειλικρινείς Χριστιανοί χρησιμοποιώντας την τροφή ως δικαιολογία για τον φόνο ζώων, όταν εκείνο που πραγματικά τους υποκινή είναι η ευχαρίστησις του κυνηγίου και η ματαιοδοξία να βλέπουν με κομπαστική ικανοποίησι το θήραμά τους, αρμαθιάζοντάς το ή κρατώντας το πτώμα του θύματός των για να φωτογραφηθούν μαζί του. Δεν ποζάρουν με κανένα σφαγμένο οικιακό πουλερικό ή χοίρο ή μοσχάρι. Αν είναι, η τροφή το μόνο ελατήριό τους τότε δεν θα φωτογραφήσουν ούτε το άγριο κυνήγι τους. Ας καταλάβουν όλοι ότι ο Ιεχωβά Θεός βλέπει μέσ’ από τις προφάσεις και τις δικαιολογίες για να διακρίνη τι υπάρχει μέσα στην καρδιά που υποκινεί τον άνθρωπο.

Δεν θα υπάρχουν αιμοδιψείς «σπόρτσμεν» στο νέο κόσμο του Ιεχωβά. Όταν εδημιουργήθη ο άνθρωπος, του δόθηκε εξουσία «επί των ιχθύων της θαλάσσης, και επί των πετεινών του ουρανού, και επί των κτηνών, και επί πάσης της γης, και επί παντός ερπετού έρποντος επί της γης.» (Γένεσις 1:26-28) Όχι για να σφάζη τα ζώα, αλλά για να δείχνη δικαιοσύνη και έλεος προς αυτά. Όχι για να τα κυνηγά και να τα τρομοκρατή, αλλά για να τα συναναστρέφεται και να τέρπεται με την παρουσία τους. Πόση κατάχρησι έκαμε ο άνθρωπος της κυριαρχίας του πάνω στα βωβά αυτά θρέμματα! Αλλά στο νέο δίκαιο κόσμο του Ιεχωβά Θεού οι άνθρωποι επάνω στη γη θα ασκούν μια δίκαιη κυριαρχία πάνω σ’ αυτά.