Οι Απόφοιτοι της Σχολής Γαλαάδ Είναι οι πιο Ενδεδειγμένοι Ιεραπόστολοι
ΗΜΕΡΑ απονομής πτυχίων στη σχολή Γαλαάδ! Γιατί αυτή είναι μια τόσο ευτυχής περίπτωσις; Γιατί οι πανταχού μάρτυρες του Ιεχωβά ενδιαφέρονται τόσο για το γεγονός αυτό που λαμβάνει χώραν κάθε έξη μήνες; Διότι οι μάρτυρες του Ιεχωβά ενδιαφέρονται για την εντολή του Θεού, «Κήρυξον τον λόγον.» Γνωρίζουν ότι αυτό σημαίνει τώρα να κηρύττουν το ευαγγέλιο της εγκαθιδρυμένης βασιλείας του Θεού, αρχίζοντας από τον τόπο της κατοικίας των και προχωρώντας ως τις έσχατες γωνίες της γης. Ποιο μεγαλύτερο έργο θα μπορούσε να γίνη τώρα; Κανένα άλλο σχολείο της γης δεν είναι αφιερωμένο στην εκπαίδευσι διακόνων για το έργον αυτό, μολονότι δε όλοι οι μάρτυρες του Ιεχωβά δεν μπορούν να έχουν την προχωρημένη αυτή ιεραποστολική εκπαίδευσι, όλοι εντούτοις έχουν μέρος στην υποστήριξι της σχολής και του έργου των αποφοίτων της.
Με χαρούμενη λοιπόν καρδιά, πάνω από 1.100 άτομα από πολλές πολιτείες κι από τον Καναδά εγέμισαν την αίθουσα της συνελεύσεως και τις σχολικές αίθουσες της Βιβλικής Σχολής της Σκοπιάς «Γαλαάδ» το Σαββατόβραδο 4 Φεβρουαρίου 1950, για την πρώτη συνάθροισι πτυχιακών ασκήσεων της δεκάτης τετάρτης σειράς αποφοίτων της σχολής Γαλαάδ. Ύστερα από την μελέτη του άρθρου της Σκοπιάς «Πλουτείτε εις Καλά Έργα» κι ένα βραχύ διάστημα μουσικής τέρψεως που παρεσχέθη από καλλιτέχνην σπουδαστήν, επεφυλάχθη μια ειδική προσφορά για όλους, και ιδιαίτερα για τους αποφοιτούντας σπουδαστάς. Ο πρόεδρος της Βιβλικής και Φυλλαδικής Εταιρίας Σκοπιά, Ν. Ο Νορρ, μόλις είχε επιστρέψει από μια περιοδεία στην Κεντρική και τη Νότια Αμερική και θα έκανε μια αφήγησι των ταξιδιών του. Αφηγήθηκε την θαυμασία επέκτασι του έργου διακηρύξεως σ’ αυτές τις χώρες· και ύστερα, προς ευχάριστη έκπληξι των σπουδαστών, αφού μίλησε για τις συνθήκες και τις ανάγκες των αγρών ιεραποστολής, άρχισε και την πλήρωσι των αναγκών αυτών, κάνοντας υπηρεσιακές τοποθετήσεις σε όλους! Εκτός από τις υπηρεσιακές τοποθετήσεις στα έθνη της Λατινικής Αμερικής, περιελήφθησαν κι άλλες χώρες, κι έφθασε το σύνολον σε 22 χώρες, στις οποίες περιελαμβάνοντο και ο Καναδάς, το Βέλγιον, η Ολλανδία, η Σουηδία και η Νέα Γη. Ασφαλώς, ένα σημαντικό μέρος της υδρογείου θα καλυφθή από τη δεκάτη τετάρτη σειρά αποφοίτων της Σχολής Γαλαάδ!
Αυτά απετέλεσαν τον κατάλληλο πρόλογο της κυρίας τελετής που άρχισε το πρωί της Κυριακής, οπότε 1.591 άτομα προσπάθησαν να βρουν χώρο να καθίσουν ή και να σταθούν όρθιοι σε απόστασι ακούσματος των μεγαφώνων που ήταν εγκαταστημένα μέσα στην αίθουσα της συνελεύσεως, στις σχολικές αίθουσες, στο υπόγειο και στο κτίριο της βιβλιοθήκης. Ύστερ’ από λίγα λόγια που είπε ο υπηρέτης επί του αγροκτήματος και οι διδάσκαλοι της σχολής, και μετά την ανάγνωσι συνχαρητηρίων και ενθαρρυντικών τηλεγραφημάτων που προήρχοντο από διάφορα σημεία όλης της γης, ο πρόεδρος του Συλλόγου εξεφώνησε τον αποφοιτήριο λόγο, με θέμα: «Προσόντα υπηρεσίας».
Ο κ. Νορρ άρχισε το λόγο του ανακαλώντας στη μνήμη των ακροατών την πλήρη από εσωτερική και εξωτερική άποψι μελέτη της Αγ. Γραφής, της οποίας είχαν λάβει πρόσφατη πείρα οι σπουδασταί. Ενουθέτησε, ωστόσο, και είπε ότι το ερώτημα στο μέλλον δεν θα είναι, Πόσες φορές εδιάβασα τη Γραφή μου; αλλά, Πότε την εδιάβασα τελευταία φορά; «Ο λόγος του Κυρίου είναι εκείνος που μας κρατεί ζωντανούς», είπε.
Καθώς ο ομιλητής χρησιμοποιούσε τα εδάφια Εφεσίους 3:14-19· 5:1· Φιλιππησίους 4:8, 9· 1 Θεσσαλονικείς 4:7, 8· 1 Τιμόθεον 1:12-15· 3:5-8· και Εβραίους 11:15, 16, ετόνισε πώς ο απόστολος Παύλος ήθελε να έχουν οι αδελφοί τα προσόντα για υπηρεσία. Για να μπορέσουν να τα έχουν αυτά, ο Παύλος ετόνισε τη σπουδαιότητα της προσευχής. Ένας που υπηρετεί τον Θεό ποτέ δεν πρέπει να φθάνη στο σημείο να μην μπορή να προσευχηθή ή να φοβάται ν’ αντικρύση τον Θεό σε προσευχή. Αν το κάνη αυτό, απέρριψε τον Λυτρωτή του, ο οποίος κατέστησε δυνατόν γι’ αυτόν το να πλησιάζη τον Θεό. Με την προσευχή ενισχύεται ο εσωτερικός άνθρωπος. Αυτός ο «εσωτερικός άνθρωπος» είναι ό,τι είμεθα πραγματικά εσωτερικώς. Η εξωτερική μας εμφάνισις μπορεί να μην είναι τόσο ελκυστική, αλλά ό,τι είμεθα εσωτερικώς θα φανερώνεται πάντοτε, αυτό δε προσδιορίζει το αν είμεθα καλοί διάκονοι και καλοί ιεραπόστολοι. Για να κατανοήσωμε τον Θεό και την οργάνωσί του πρέπει να εμβαθύνωμε στο λόγο του, λαμβάνοντας απ’ αυτόν τις ευθείες και ανόθευτες αλήθειες. Πρέπει να μπούμε μέσα στην οργάνωσι του Θεού να μελετούμε συνεχώς τη ζωή και τα έργα του Ιησού Χριστού και να τον μιμούμεθα.
«Αν υπάρχη τις αρετή, και αν υπάρχη τις έπαινος, ταύτα συλλογίζεσθε». Δεν μπορούμε να φέρωμε μεθόδους του παλαιού κόσμου στην υπηρεσία του νέου κόσμου. Γιατί να χρησιμοποιούμε ευτελή, χαμερπή γλώσσα στην έκθεσι των πραγμάτων, περιγραφές που δεν είναι πραγματικά εκφραστικές, αλλά είναι χωρίς σημασία και χωρίς αξία για να επιφέρουν οποιαδήποτε οικοδομή. Υπάρχουν τόσα πράγματα που αγαπούμε, η Αίθουσά μας Βασιλείας, η τοπική μας ομάς, τα αρχεία μας, οι αδελφοί μας, η οργάνωσίς μας, αυτά μπορούμε να συλλογιζώμεθα, και γι’ αυτά να φροντίζωμε. Μπορούμε ν’ ακούμε συμβουλές από τους αδελφούς μας, συμβουλές βασισμένες στον λόγον του Θεού. Αυτό θα μας βοηθήση να συλλογιζώμεθα τα κατάλληλα πράγματα και να είμεθα μιμηταί του Θεού.
Κατόπιν, με τη χρήσι των εδαφίων 1 Τιμόθεον 3:1-7, υπεδείχθη στους ιεραποστόλους σε τι προσόντα πρέπει ν’ αποβλέπουν όταν θα εκλέγουν υπηρέτας για θέσεις υπηρεσίας στις συναθροίσεις που θα ιδρύσουν, διότι σε πολλούς από τους τόπους του διορισμού των, δεν έχει ποτέ κηρυχθή ο λόγος του Θεού.
Τι θα έκαναν όμως οι ίδιοι οι ιεραπόστολοι; Θα άφηναν τους οικιακούς δεσμούς, την κόπωσι στο να πράττουν το καλό ή άλλο τίποτε, να τους γυρίση πίσω από τις υπηρεσιακές των τοποθετήσεις; Έχομε κανένα παράδειγμα Θεάρεστης πορείας σ’ αυτό το ζήτημα; Ο Αβραάμ ήταν ένα παράδειγμα. Εγκατέλειψε τη χώρα του με την εντολή του Θεού και πήγε σε ξένη χώρα, τη Χαναάν, για να κηρύξη τον λόγον. Ασφαλώς εγκατέλειψε μια άνετη κατοικία σ’ ένα περιβάλλον πολύ περισσότερο ανεπτυγμένο εξ απόψεως πολιτισμού, ακριβώς όπως κάνουν πολλοί από τους ιεραποστόλους αυτούς. Ο Αβραάμ θα μπορούσε να εύρη πολλές δικαιολογίες και ευκαιρίες για να επιστρέψη στην πατρίδα του, όπως λέγει ο απόστολος. Αλλά δεν το έκαμε. Επίστεψε στο λόγο του Θεού και πήγε στον τόπο του διορισμού του, με την ιδέα να παραμείνη εκεί ώσπου να ιδρυθή η ουράνια εκείνη πόλις, η Βασιλεία του Θεού. Δεν έζησε βέβαια τόσο πολύ, αλλά λόγω της πίστεώς του, θα αναστηθή για να ζήση στο νέο κόσμο.
Η πίστις και η πιστότης στον Κύριο είναι αναγκαία. Είναι αδιάφορο πού ζούμε, διότι όλη η γη πρόκειται να γίνη ένδοξη. Οι πιστοί εκείνοι ιεραπόστολοι που ήταν σε αγρό του εξωτερικού αρκετά χρόνια, όταν επανέρχονται για επίσκεψι, ανυπομονούν να επιστρέψουν στο «σπίτι τους». Ο τόπος όπου τους έταξε ο Κύριος, αυτός είναι το σπίτι τους, και τον αγαπούν, καθώς και τους ανθρώπους που βρίσκονται εκεί. Το παράδειγμά τους ενισχύει την πίστι μας στη σχολή Γαλαάδ και στο σκοπό για τον οποίον ιδρύθηκε.
Μετά την ομιλία ο κάθε σπουδαστής εβάδισε προς την εξέδρα καθώς εξεφωνείτο το όνομά του και έλαβε από τον πρόεδρο του Συλλόγου ένα φάκελλο που περιείχε μια φωτογραφία της σχολικής τάξεως κι ένα δώρον από τον Σύλλογο για να τους βοηθήση να αρχίσουν το έργο στους τόπους του διορισμού των. Ενώ εκείνοι που θα επήγαιναν στο Κουεμπέκ θ’ άρχιζαν αμέσως έργον στους καθωρισμένους τόπους του διορισμού των, πολλοί θα μετέβαιναν στη Νέα Υόρκη, για να εργασθούν εκεί ως το τέλος της Διεθνούς Συνελεύσεως του Αυγούστου, και ύστερα θα επήγαιναν στις χώρες του εξωτερικού. Μέσα στους φακέλλους των, 99 από τους 103 αποφοίτους βρήκαν διπλώματα μαθητικής αξίας.
Όταν και ο τελευταίος σπουδαστής επέστρεψε στο κάθισμά του, ένα μέλος του σώματος των σπουδαστών παρουσίασε ένα ψήφισμα που έγινε ομόφωνα δεκτό. Εξέφραζε με σθεναρό τρόπο την απόφασί τους να εκδηλώσουν πιστότητα στα λίγα χρόνια που απομένουν ώσπου να εγκαθιδρυθή ο νέος κόσμος, αντιμετωπίζοντας μάλιστα και τις βέβαιες απόπειρες του Σατανά να τους αποσπάση απ’ αυτή την πορεία. Το ψήφισμα ήταν το εξής:
ΨΗΦΙΣΜΑ
Επειδή πλησιάζει ο παγκόσμιος πόλεμος του Αρμαγεδδώνος, ο δε Ιεχωβά Θεός εγκατέστησε στο θρόνο τον Βασιλέα του και Αρχιστράτηγον το 1914 μ.Χ., κι από τότε Αυτός άρχει ανάμεσα στους εχθρούς του· και
Επειδή εβγήκαμε από τον «παρόντα πονηρόν κόσμον» και καταταχθήκαμε ως στρατιώται στο στρατό του Αρχιστρατήγου αυτού, αφιερώνοντας τους εαυτούς μας σ’ αυτόν ως ολοχρόνιοι πολεμισταί και δίνοντας υπόσχεσι απαράβατης υποταγής σ’ αυτόν και στη Βασιλεία του· και
Επειδή η μάχη ενετάθη από τις ολοένα αυξανόμενες προόδους του λαού του Ιεχωβά προς την αγνή λατρεία, ο δε Σατανάς καταβάλλει την υστάτη και ολοκληρωτική του προσπάθεια να σταματήση τη διακήρυξι της εγκαθιδρυμένης Βασιλείας με μια επίθεσι βιαίου διωγμού και με κάθε μέσον που διαθέτει, περιλαμβανομένου και του λεγομένου «αγίου έτους» του 1950· και
Επειδή εκλήθημεν από τα Καναδικά και Αμερικανικά θέατρα του Θεοκρατικού πολέμου για να εκπαιδευθούμε και καταρτισθούμε περισσότερο στη Βιβλική Σχολή της Σκοπιάς «Γαλαάδ» και επιθυμούμε να δείξωμε τη βαθειά μας ευγνωμοσύνη και εκτίμησι στον Ιεχωβά Θεό και στην οργάνωσί Του για το ευλογητό αυτό προνόμιο της αναπτύξεως της ικανότητός μας ως Θεοκρατικών πολεμιστών·
Δια ταύτα εμείς, τα μέλη της δεκάτης τετάρτης σειράς φοιτήσεως και πρώτης του ιστορικού έτους της διεθνούς συνελεύσεως των μαρτύρων του Ιεχωβά 1950, συγκεντρωμένοι για τις πτυχιακές ασκήσεις στο Νότιο Λάνσιγκ της Νέας Υόρκης, σήμερα 5η Φεβρουαρίου του 1950, αποφασίζομε και δηλώνομε τα εξής:
Ότι θα μεταβούμε από τον τόπον αυτόν σε οποιαδήποτε θέσι καθήκοντος κατευθύνει ο Αρχηγός μας μέσω της οργανώσεώς Του· και
Ότι θα χρησιμοποιήσουμε τα όπλα της γνώσεως που μας έδωσε για να κηρύξωμε ελευθερία σ’ εκείνους που κρατούνται αιχμάλωτοι από τον Σατανά και την οργάνωσί του και ότι δεν θ’ αφήσωμε την «μάχαιραν του Πνεύματος» να αχρηστευθή στα χέρια μας ούτε θα την αφήσωμε να σκουριάση μέσα στη θήκη της, αλλά θα την χειρισθούμε αποτελεσματικά για τη διεκδίκησι του ονόματος του Ιεχωβά· και
Ότι θα εκδηλώσωμε αγάπη σ’ εκείνους στους οποίους αποστελλόμεθα, τρέφοντάς τους φιλάγαθα με τον Θείο λόγο της αληθείας· και
Ότι με τη χάρι του Θεού θ’ αντισταθούμε σε όλες τις σατανικές προσπάθειες της παγκοσμίου συνωμοσίας, και δεν θα υποχωρήσμε στα δόλια σχέδια του Διαβόλου να επιστρατεύση τον κόσμον όλον στην υπηρεσία του, αλλά θα εξακολουθήσωμε να ‘κηρύττωμε τον λόγον’, ώσπου να συντριβή ο Σατανάς και οι σατανικοί υποστηρικταί του, και ο Ιεχωβά να διαβιβάση νικηφόρως τον λαόν Του μέσ’ από τον τελικό πόλεμο του Αρμαγεδδώνος και να τον φέρη στον νέον κόσμον ‘όπου δικαιοσύνη κατοικεί’.
Όταν ετελείωσε η συνέλευσις, αυτοί που παρευρέθησαν απήλαυσαν συντροφιά με παλαιούς φίλους. Προσεφέρθη λιτό γεύμα στο υπόγειο της Σχολής Γαλαάδ, κι έτσι όλοι σχεδόν μπόρεσαν να δαπανήσουν ολόκληρη την ημέρα στον περίβολο της σχολής και να περιεργασθούν τα διάφορα μέρη του αγροκτήματος και της σχολής,
Έτσι μπαίνομε στις σελίδες ενός άλλου κεφαλαίου του τόπου που λέγεται Γαλαάδ. Μια άλλη δυνατή σωρεία μαρτυρίας σε μακρυνές χώρες. Μια άλλη ομάς ζηλωτών διακόνων του Ιεχωβά Θεού που είναι έτοιμη να φέρη στους ανθρώπους καλής θελήσεως χαρά αντί του πένθους και ζωοπάροχη πνευματική τροφή αντί της θανατηφόρου ζύμης που είναι απλωμένη στην «τράπεζα των δαιμονίων».
Η σχολική περίοδος έληξε· αλλά τι βλέπομε την τελευταία αυτή μέρα; Αποφοίτους της σχολής οι οποίοι με συγκίνησι ζητούν να εξακριβώσουν μέσα σε εγκυκλοπαίδειες και γεωγραφικά περιοδικά το δρόμο που θ’ ακολουθήσουν, και αναφωνούν: «Εκεί θα πάω εγώ»! Αυτό έδωσε το θέμα για την τελική συνάθροισι το βράδυ της Κυριακής, όταν οι απόφοιτοι εξέφρασαν από την εξέδρα την εκτίμησί τους για τα προνόμιά τους. Πολλά ακούσθηκαν για τους μακρυνούς λαούς και τις μακρυνές χώρες: χώρες και λαοί που θα είναι οι μελλοντικοί τόποι κατοικίας των αποφοίτων αυτών και οι μελλοντικοί τους «πλησίον».