Ο Αβδιού Προφητεύει Εναντίον των Εξυψωμένων — ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ της Σκοπιάς

Ο Αβδιού Προφητεύει Εναντίον των Εξυψωμένων

Ο ΣΑΤΑΝΑΣ ήταν ο πρώτος που εξύψωσε τον εαυτό του. «Θέλω υψώσει τον θρόνον μου υπεράνω των άστρων του Θεού», είπε «εν τη καρδία» του και προσέθεσε πλεονεκτικά: «Θέλω είσθαι όμοιος του υψίστου.» Πώς έπεσε όμως από τον ουρανό! πώς θα συντριβή σύντομα μέσα στην άβυσσο του τάφου! (Ησαΐας 14:12-15· Αποκάλυψις 20:1-3) Η πονηρή του απάτη παρεκίνησε την πρώτη γυναίκα και τον πρώτον άνδρα να προσπαθήσουν να εξυψωθούν ως θεοί, αλλά το αποτέλεσμα ήταν πτώσις στην αμαρτία και στο θάνατο. Περιέλαβαν μαζί τους στην παράβασι που βυθίσθηκαν, ολόκληρο το ανθρώπινο γένος. Επιπλέον στην κατάπτωσι που επακολούθησε, τα ανθρώπινα πλάσματα δεν διδάχθηκαν από τα σφάλματά τους με ταπείνωσι, δεν διδάχθηκαν από τα βαριά, χτυπήματα της πείρας, αλλά παρασύρθηκαν σε ολοένα περισσότερο συντριπτικές πτώσεις στην πορεία της υπερηφανείας και της αυτοεξυψώσεως. Ως τον εικοστόν αυτόν αιώνα η πείρα δεν εδίδαξε τους ανθρώπους ν’ αποφεύγουν αυτή την παγίδα· αντιθέτως, οι ισχυρογνώμονες και υψηλόφρονες μεταξύ των ανθρώπων αυξάνουν τώρα στις ‘έσχατες ημέρες’. (2 Τιμόθεον 3:1, 4) Μάλιστα μερικοί αλαζόνες—λίγοι έστω—αμιλλώνται σε μωρία με το Σατανά εξυψώνοντας τον εαυτό τους πάνω από τον Ιεχωβά Θεό, και ισχυρίζονται ότι προστάζουν τον Θεό κάθε μέρα να κατεβαίνη από τον ουράνιο θρόνο του κάτω στη γη για να θυσιασθή απ’ αυτούς πάνω σ ένα θρησκευτικό θυσιαστήριο!

Δεν έπεσαν όμως όλοι οι άνθρωποι στην παγίδα που έκαμε τον ασύνετο Σατανά να πέση. Δεν εσκέφθηκαν όλοι για τον εαυτό τους υψηλότερα από ό,τι έπρεπε. Ανάμεσα στους πολλούς που αυτοεξυψώνονται και θα ταπεινωθούν στον ωρισμένο καιρό, υπάρχουν λίγοι που ταπεινώνουν τον εαυτό τους και οι οποίοι θα εξυψωθούν στον ωρισμένο καιρό από τον Θεό. Μια περίπτωσις χαρακτηριστικής αντιθέσεως παρμένη από το παρελθόν αποδεικνύει το σημείο αυτό. Ανατρέξατε εξακόσια περίπου χρόνια πριν από τη γέννησι του Ιησού. Η πτώσις της Ιερουσαλήμ στον βασιλέα της Βαβυλώνος είχε συντελεσθή το 607 π.Χ. Ο Αβδιού διεκήρυττε τώρα ένα άγγελμα καταδίκης εναντίον του υπερηφάνου και αλαζόνος Εδώμ, αλλά ο ίδιος ο Αβδιού αποτελούσε μια έντονη αντίθεσι προς τους εξυψωμένους Εδωμίτες.

Το όνομα του Αβδιού σημαίνει «δούλος του Γιάχ», η απλή δε αυτή αρχή πληροφορίας για τον άνθρωπον αυτόν είναι επίσης και το τέλος της πληροφορίας. Το βιβλίο της Γραφής που φέρει το όνομα του Αβδιού και που είναι το βραχύτερο των Εβραϊκών Γραφών, αρχίζει απλώς ως εξής: «Όρασις Αβδιού». Τίποτε άλλο δεν λέγεται για τον άνθρωπον αυτόν. Πότε γεννήθηκε, πού, από ποια φυλή· ποια ήταν η θέσις του μέσα στη ζωή—κανένα από τα προσωπικά αυτά πληροφοριακά στοιχεία δεν παρέχεται. Από τη μακρυνή αρχαιότητα υπάρχει ένα πλήθος γνωμών για την ταυτότητα του Αβδιού, αλλά η μεγάλη ποικιλία τους και η ευρεία διαφορά μεταξύ τους αποτελούν την ισχυρότερη απόδειξι ότι αυτές στερούνται αξίας. Ο Αβδιού δεν έγραφε αυτοβιογραφία για να συγκεντρώση την προσοχή στο άτομό του. Πέραν της ιδιότητός του ως δούλου του Γιάχ δεν θεωρούσε τον εαυτό του ως άνθρωπον μεγάλης σημασίας. Άρχισε την προφητεία του με τους λόγους, «Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός», αυτό δε πιστοποιούσε την αυθεντικότητά της και αφαιρούσε την ευθύνη από τα ανθρώπινα χέρια, αν και η προφητεία μεταδίδετο από ανθρώπινα χείλη. Η ταυτότης του ανθρωπίνου συγγραφέως δεν επετρέπετο να συναγωνίζεται το άγγελμα: πλήρης συγκέντρωσις αμερίστων διανοητικών δυνάμεων στην προφητεία!

Οι ειδήσεις από τον Ιεχωβά κι από ένα μηνυτήν που εστάλη στα έθνη, ανήγγελλαν: «Εγέρθητε, και ας εγερθώμεν εναντίον αυτού εις πόλεμον.» Αν και ο Εδώμ εκόμπαζε για να φαίνεται μεγάλος, ο Θεός τον εμίκρυνε· αν και ήταν φουσκωμένος από υπερηφάνεια, ο Ιεχωβά τον περιεφρόνησε. Ο Ύψιστος προκαλεί το αλαζονικό πνεύμα του Εδώμ με τους εξής λόγους: «Η υπερηφανία της καρδίας σου ηπάτησε σε τον κατοικούντα εν τοις κοιλώμασι των κρημνών, του οποίου η κατοικία είναι υψηλή· όστις λέγει εν τη καρδία αυτού, Τις θέλει με καταβιβάσει εις την γην; Εάν μετεωρισθής ως αετός, και εάν θέσης την φωλεάν σου αναμέσον των άστρων, και εκείθεν θέλω σε καταβιβάσει, λέγει ο Ιεχωβά.»—Αβδιού 1-4, Α.Σ.Μ.

Η υπερήφανη καρδιά των Εδωμιτών τούς εξαπάτησε λόγω της γεωγραφικής θέσεως του τόπου των. Προς νότον της Νεκράς Θαλάσσης και ανατολικά της Αραμπά εκτείνεται η άγρια και απότομη οροσειρά του Όρους Σηείρ, μια μικτή μάζα αιχμηρών βράχων και κρημνών, προεξοχών και οδοντωτών υψωμάτων. Τα ορεινά αυτά φρούρια από αμμόλιθο, ασβεστόλιθο, και πορφυρίτη, εξέχουν πάνω από τρεις χιλιάδες πόδια από την επιφάνεια της Αραβά, τα δε στενά μονοπάτια που ελίσσονται ανάμεσα στους απότομους κρημνούς κάνουν ριψοκίνδυνη τη διείσδυσι στη χώρα. Η πρωτεύουσα ήταν χτισμένη στους πιο ψηλούς και απόκρημνους βράχους σαν μια πελώρια αετοφωλιά. Λεγόταν Σελά και αργότερα Πέτρα, και τα δύο δε αυτά ονόματα σημαίνουν λιθάρι το ένα στην Εβραϊκή και το άλλο στην Ελληνική γλώσσα. Βρισκόταν σ’ ένα φυσικό κοίλωμα, περιστοιχισμένο από απότομους κρημνούς ροδοχρόου αμμολίθου, είχε μήκος μόλις ένα μίλιο και πλάτος μισό μίλιο με μικρότερες κοιλάδες και φάραγγες που άρχιζαν μέσ’ απ’ αυτήν. Επάνω της υψωνόταν το Όρος Ωρ σαν ένας πελώριος και σιωπηλός φρουρός. Μέρος της πόλεως ήταν κτισμένο στο στερεό βράχο. Οι είσοδοί της ήταν μέσ’ από ορεινές διαβάσεις και χάσματα. Δεν είναι και τόσο παράδοξο το ότι οι Εδωμίτες ένοιωθαν πως ήταν ασφαλείς και πέρα από κάθε κίνδυνο στα απροσπέλαστα κατοικητήριά τους!

Αλλ’ αν και οι πλησιέστεροι γείτονές των ήταν οι αετοί που έκραζαν και στριφογύριζαν ανάμεσα στις αιχμηρές βουνοκορφές, οι δε στενοί των σύντροφοι ήταν τ’ αστέρια που φαινόταν σαν να κρέμονταν ολόγυρα σε κάπως μικρή απόστασι ο Ιεχωβά θα εφρόντιζε ώστε οι αλαζόνες Εδωμίτες να καταπέσουν από την κούρνια τους. Και όχι με μια ήσυχη πτώσι για να λάβουν μάθημα, όχι απλώς σε μια μερική υποβίβασι για να συνετισθούν περήφανα κεφάλια, όχι, αλλά σε μια ασταμάτητη παταγώδη καταβύθισι στον βυθό του λάκκου του τάφου! Οι κλέφτες δεν κλέβουν τα πάντα, και οι τρυγηταί αφήνουν πίσω μερικά υπολείμματα τρυγητού, αλλά οι πρώην σύμμαχοι θα περιέζωναν τους Εδωμίτες απογόνους του Ησαύ και θα τους αφαιρούσαν όλους τους κρυμμένους θησαυρούς των. Η σοφία των σοφών των θα απολεσθή, η νόησις των συνετών θα ματαιωθή, οι δε ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις θα εξασθενήσουν, για ν’ αποκοπούν με σφαγή αυτοί οι εξυψωμένοι.—Αβδιού 5-9.

Γιατί όμως; Απλώς διότι διέμεναν στους βράχους των βουνών; Απλώς διότι αγαπούσαν τα ψηλά καταφύγια του αετού; διότι ζούσαν πλησιέστερα προς τ’ άστρα τ’ ουρανού; Όχι, ασφαλώς όχι. Το φυσικό αυτό περιβάλλον αναμφιβόλως ενίσχυε τη ματαιόδοξη ιδέα τους ότι ήταν ακατανίκητοι, υπέθαλπε την αυτοπεποίθησί τους και έκανε ν’ αναπτύσσεται ο μύθος του ότι ήταν αήττητοι. Αλλά ο Αβδιού έθεσε τον προφητικό δάκτυλο επάνω στην αμαρτία τους που θα τους κατέφθανε και θα τους συνέτριβε σε καταστροφή. Περιέγραψε την τελική τους τύχη και την αιτία της στα εδάφια 10 έως 15:

«Δια την αδικίαν την προς τον αδελφόν σου Ιακώβ, θέλει σε καλύψει αισχύνη, και θέλει εκκοπή διαπαντός. Εν τη ημέρα καθ’ ην ίστασο απέναντι, εν τη ημέρα καθ’ ην οι αλλογενείς έφεραν εις αιχμαλωσίαν το στράτευμα αυτού, και οι αλλότριοι εισήλθον εις τας πύλας αυτού, και έβαλον κλήρους επί την Ιερουσαλήμ, ήσο και συ ως είς εξ αυτών. Δεν έπρεπεν όμως να επιβλέπης εις την ημέραν του αδελφού σου, εις την ημέραν της αποξενώσεως αυτού· ουδέ να επιχαίρης κατά των υιών του Ιούδα, εν τη ημέρα του αφανισμού αυτών· ουδέ να μεγαλορρημονής εν τη ημέρα της θλίψεως αυτών. Δεν έπρεπε να εισέλθης εις την πύλην του λαού μου εν τη ημέρα της συμφοράς αυτών· ουδέ να θεωρής και συ την θλίψιν αυτών εν τη ημέρα της συμφοράς αυτών· ουδέ να επιβάλης χείρα επί την περιουσίαν αυτών εν τη ημέρα της συμφοράς αυτών· ουδέ έπρεπε να σταθής επί τας διεξόδους, δια να αποκλείης τους διασωζομένους αυτού· ουδέ να παραδώσης τους υπολοίπους αυτού εν τη ημέρα της θλίψεως αυτών. Διότι εγγύς είναι η ημέρα του Κυρίου επί πάντα τα έθνη· καθώς έκαμες, θέλει γείνει εις σε· η ανταπόδοσίς σου θέλει στρέψει επί την κεφαλήν σου.»

Σύμφωνα με τα γεγονότα που υποστηρίζουν τις κατηγορίες αυτές, μπορούμε να ιδούμε ποια ήταν η βάσις για την καταστροφή των Εδωμιτών. Αυτοί κατήγοντο από τον Ησαύ, οι Ισραηλίτες από τον Ιακώβ, οι δε Ησαύ και Ιακώβ ήταν δίδυμοι αδελφοί. Γι’ αυτό το λόγο η βία που ασκήθηκε στους Ισραηλίτες αναφέρεται ως εναντίον ‘του αδελφού σου Ιακώβ’. Από τη διατύπωσι, η βία που καταγγέλλεται εδώ, φαίνεται ν’ αναφέρεται στον καιρό της πτώσεως της Ιερουσαλήμ στους Βαβυλωνίους το 607 π.Χ. Όχι μόνο παρέστεκαν με επιδοκιμασία οι Εδωμίτες, αλλά και παρώτρυναν τους κατακτητάς να συμπληρώσουν την ερήμωσι: «Μνήσθητι, Κύριε, των υιών Εδώμ, οίτινες την ημέραν της Ιερουσαλήμ έλεγον, Κατεδαφίσατε, κατεδαφίσατε αυτήν, έως των θεμελίων αυτής.» (Ψαλμός 137:7) Όταν οι κατακτηταί έρριξαν κλήρους για τα λάφυρα της Ιερουσαλήμ, οι Εδωμίτες ήταν «ως είς εξ αυτών» και μπήκαν μέσα να λάβουν μερίδιο από τα λάφυρα και έβαλαν χέρι σ’ ένα μέρος από αυτά. Επιπλέον απέκλεισαν τους κυριωτέρους δρόμους και τις διαβάσεις για ν’ αποκόψουν τη διαφυγή των κατοίκων, και παρέδωσαν στους Χαλδαίους τους Ιουδαίους που έφευγαν. Οι Εδωμίτες έκαμαν πιο μεγάλη την ερήμωσι των Ιουδαίων· πάνω στους ίδιους θα ξεσπούσε μια ερήμωσις τόσο πλήρης όσο αυτή, και μεγαλύτερης διαρκείας.

Θα επήρχετο μια αποκατάστασις για τους Ιουδαίους και ανοικοδόμησις της Ιερουσαλήμ και του Ιούδα: «Επί δε του όρους Σιών θέλει είσθαι σωτηρία, και θέλει είσθαι άγιον· και ο οίκος Ιακώβ θέλει κατακληρονομήσει τας κληρονομίας αυτών. Και οι της μεσημβρίας θέλουσι κατακληρονομήσει το όρος του Ησαύ και οι της πεδινής τους Φιλισταίους· και θέλουσι κατακληρονομήσει τους αγρούς του Εφραΐμ, και τους αγρούς της Σαμαρείας· ο δε Βενιαμίν, την Γαλαάδ· και το αιχμαλωτισθέν τούτο στράτευμα των υιών Ισραήλ, την γην εκείνην των Χαναναίων έως Σαρεπτά· και οι αιχμαλωτισθέντες της Ιερουσαλήμ, οι εν Σεφαράδ, θέλουσι κατακληρονομήσει τας πόλεις του νότου· και θέλουσιν αναβή σωτήρες εις το όρος Σιών, δια να κρίνωσι το όρος του Ησαύ· και του Ιεχωβά θέλει είσθαι η βασιλεία.» (Αβδιού 17, 19-21, Α.Σ.Μ.) Αλλά δεν πρόκειται να ’ρθή τέτοια αποκατάστασις και για τον Εδώμ! «Και ο οίκος Ιακώβ θέλει είσθαι πυρ, και ο οίκος Ιωσήφ φλοξ, ο δε οίκος Ησαύ ως καλάμη· και θέλουσιν εξαφθή κατ’ αυτών, και καταφάγει αυτούς· και δεν θέλει είσθαι υπόλοιπον του οίκου Ησαύ.»—Αβδιού 18.

Η προφητεία του Αβδιού εναντίον του Εδώμ εκπληρώθηκε σε μικρογραφία. Απόδειξις τούτου είναι η πρωτεύουσα πόλις Πέτρα, το δήθεν απόρθητο φρούριο που είχε πελεκηθή στον απόκρημνο βράχο. Σήμερα είναι ένα ακατοίκητο λείψανο του μακρυνού παρελθόντος. Ο τυπικός Εδώμ αποκόπηκε για πάντα. Η εξόντωσίς των άρχισε με την εισβολή του στρατού του Ναβουχοδονόσορος, πέντε περίπου χρόνια μετά την πτώσι της Ιερουσαλήμ. Πάνω από εκατόν πενήντα χρόνια αργότερα, η προφητεία του Μαλαχία αναφέρει την πτώσι του Εδώμ. (Μαλαχίας 1:2-5) Τελικά η προφητευμένη καταδίκη του Εδώμ επήλθε με τόση ακρίβεια ώστε το έθνος εκείνο χάθηκε για πάντα. Ο Ιεχωβά, όχι μόνο ανήγγειλε την επικείμενη αυτή καταδίκη μέσω του Αβδιού, αλλά κατά τον ίδιο περίπου καιρό επρόσθεσε στη φωνή του τη μαρτυρία δύο άλλων μαρτύρων, δηλαδή: του Ιερεμία και του Ιεζεκιήλ.—Ιερεμίας 49:7-22· Θρήνοι 4:21, 22· Ιεζεκιήλ 35:1-15.

Οι απόγονοι του Ησαύ έχασαν τα πρωτοτόκια της βασιλείας του Θεού λόγω μικράς αξίας που απέδωσε σ’ αυτά ο Ησαύ. Περισσότερο ανελογίσθη το σώμα του και την άνεσί του· περισσότερο ανελογίσθη ένα πινάκιον φακής παρά τη βασιλεία. Οι Εδωμίτες κατόπιν ακολούθησαν τα ίχνη του προγόνου των, μη αποδίδοντες αξία στη βασιλεία του Θεού, εζήλευαν και φθονούσαν εκείνους που την εκτιμούσαν, και ήταν βίαιοι εναντίον τους. Αλαζονικά και αγέρωχα εξύψωναν τον εαυτό τους και προσέβλεπαν τους Ιουδαίους με μια χλευαστική αλαζονεία. Αλλ’ ο Ιεχωβά τούς εταπείνωσε στον ωρισμένο καιρό. Το ίδιο θα γίνη και σ’ εκείνους που αυτοεξυψώνονται στον εικοστό αυτόν αιώνα και ιδιαίτερα στους αλαζόνας θρησκευτικούς ηγέτας του «Χριστιανισμού». Αυτοί, όπως και οι Εδωμίτες, είχαν την ευκαιρία να σταθούν υπέρ της βασιλείας του Ιεχωβά δια Χριστού, αλλά δεν επιθυμούν να χάσουν την προσωπική τους οντότητα και να είναι γνωστοί απλώς ως δούλοι του Γιάχ . Επιδιώκουν την προσοχή των ανθρώπων, την κολακεία, τους τίτλους, την εξύψωσι, και διεγείρουν με φθόνο του διώκτας των αληθινών μαρτύρων του Ιεχωβά. Αν και αυτοεξυψώνονται ως άγιοι και θεοί, θα ταπεινωθούν όσο και οι Εδωμίτες και ο Σατανάς ο ίδιος, όταν κατεβούν στη Γέεννα της καταστροφής στον Αρμαγεδδώνα!