«Κήρυξον τον Λόγον»
«Κήρυξον τον λόγον· επίμενε εγκαίρως, ακαίρως.»—2 Τιμόθεον 4:2.
1. Ποιο είναι το σπουδαιότερο έργο που θα μπορούσαμε να κάνωμε τώρα; Γιατί;
Ο ΙΕΧΩΒΑ κατέστησε το κήρυγμα το πιο σπουδαίο έργο που οποιοσδήποτε από μας θα μπορούσε να κάνη σ’ αυτό τον κόσμο. Διέταξε να γίνη για τη δική του τιμή και για τη διαρκή ωφέλεια που αυτό φέρνει στο ανθρώπινο γένος. Η ωφέλεια αυτή περιλαμβάνει τη σωτηρία των ευπειθών ανθρώπων από τα θλιβερά αποτελέσματα της πτώσεως του πρώτου ανθρώπου. Σε τελεία αρμονία μ’ αυτό, στα άτομα που ο Ιεχωβά Θεός ήγειρε για να κηρύξουν, περιλαμβάνεται και ο μεγαλύτερος άνθρωπος που έζησε ποτέ στη γη, ο Ιησούς Χριστός. Χωρίς αυτόν, η σωτηρία μας από όλα τα δεινά του κόσμου τούτου θα ήταν αδύνατη.
2, 3. Τι προσπάθησε ο Ιησούς να κάμη τους ακολούθους του; Ποια είναι η απόδειξις;
2 Γιατί ο Ιησούς εγκατέλειψε, όταν έγινε τριάντα ετών, το έργο που έκανε ως ξυλουργός; Για να κηρύξη. Προσείλκυσε ένα αρκετό αριθμό οπαδών και τους δίδαξε. Τι προσπάθησε να τους κάμη αυτούς τους άνδρες και τις γυναίκες; Ανθρώπους του μεγάλου εμπορίου; Επαγγελματίας δικηγόρους; Διδάκτορας της ανθρωπίνης φιλοσοφίας; Πολιτικούς; Ή ανθρώπους που ο κόσμος αυτός θα τους έλεγε «πρακτικούς» και οι οποίοι θα είχαν μεγάλες ευκαιρίες επιτυχίας σ’ αυτό τον κόσμο; Καθόλου! Τους εδίδαξε και τους εξήσκησε να είναι κήρυκες, όπως ο ίδιος. Διαβάζομε: «Συγκαλέσας δε τους δώδεκα μαθητάς αυτού, έδωκεν εις αυτούς δύναμιν και εξουσίαν κατά πάντων των δαιμονίων, και να θεραπεύωσι νόσους. Και απέστειλεν αυτούς δια να κηρύττωσι την βασιλείαν του Θεού, και να ιατρεύωσι τους ασθενούντας. Εξερχόμενοι δε διήρχοντο από κώμης εις κώμην, κηρύττοντες το ευαγγέλιον και θεραπεύοντες πανταχού.» (Λουκάς 9:1, 2, 6) Εκείνους που ήταν έξω από τον κύκλο των δώδεκα αποστόλων του, τους κατηύθυνε στο ίδιο έργο. «Είπε δε προς άλλον, Ακολούθει μοι. Ο δε είπε, Κύριε, συγχώρησόν μοι να υπάγω πρώτον να θάψω τον πατέρα μου. Και ο Ιησούς είπε προς αυτόν, Άφες τους νεκρούς να θάψωσι τους εαυτών νεκρούς· συ δε απελθών κήρυττε την βασιλείαν του Θεού.»—Λουκάς 9:59, 60.
3 Μετά το θάνατό του και την ανάστασί του ο Ιησούς έδειξε στους ακολούθους του ότι τότε ήταν σημαντικώτερο παρά ποτέ το να κάνουν το έργο για το οποίον τους είχε εκπαιδεύσει. Σχετικά με τη συνάντησί του μαζί τους την ημέρα της αναστάσεώς του διαβάζομε: «Τότε διήνοιξεν αυτών τον νουν, δια να καταλάβωσι τας γραφάς. Και είπε προς αυτούς, Ότι ούτως είναι γεγραμμένον, και ούτως έπρεπε να πάθη ο Χριστός, και να αναστηθή εκ νεκρών τη τρίτη ημέρα, και να κηρυχθή εν τω ονόματι αυτού μετάνοια και άφεσις αμαρτιών εις πάντα τα έθνη, γινομένης αρχής από Ιερουσαλήμ. Σεις δε είσθε μάρτυρες τούτων.» (Λουκάς 24:45-48) Το άγγελμά τους είχε γίνει άγγελμα παγκοσμίου σπουδαιότητος και έπρεπε να κηρυχθή.
4, 5. Τι έγινε ο εκ Ταρσού Σαούλ και τι προσπάθησε να κάμη άλλους; Πώς;
4 Αν δεν εγίνετο η δημοσία παρουσίασις αυτού του αγγέλματος, και μάλιστα με αντιμετώπισι πικράς εναντιώσεως και βιαίου διωγμού, ο εκ Ταρσού Σαούλ δεν θα είχε γίνει ο απόστολος Παύλος. Εκτός από τις σπουδές που είχε κάμει ως Ιουδαίος Φαρισαίος στην Ιερουσαλήμ, ο Παύλος είχε μάθει επίσης να κατασκευάζη σκηνές. Αλλά ο Ιησούς τού εμφανίσθηκε θαυματουργικά και τον έλαβε για να είναι κήρυξ στα μη Ιουδαϊκά έθνη. Πληροφορούμεθα ότι, αφού μετεστράφη από τον Ιουδαϊσμό στον Χριστιανισμό, «ευθύς εκήρυττεν εν ταις συναγωγαίς τον Χριστόν, ότι ούτος είναι ο Υιός του Θεού.» (Πράξεις 9:1-20) Αυτό που του έκαμε ο αναστημένος Ιησούς, ο Παύλος προσπάθησε να κάμη σε άλλους που ήθελαν να χρησιμοποιήσουν με τον καλύτερο τρόπο τη ζωή τους. Τους κατηύθυνε στο ίδιο έργο, στο οποίον αυτός είχε δώσει την πρωτίστη θέσι στη ζωή του. Έκαμε παν ό,τι μπορούσε για να τους καταστήση καταλλήλους για το έργο αυτό. Ένας από κείνους που ο Παύλος έπαιρνε μαζί του στα ιεραποστολικά του ταξίδια, ήταν ο νεαρός Τιμόθεος. Ο νέος αυτός έγινε «επίσκοπος» σε μια από τις Χριστιανικές εκκλησίες που είχαν ιδρυθή. Η τελευταία επιστολή που έγραψε ο Παύλος και που περιέχεται στην Αγία Γραφή, απηυθύνετο στον Τιμόθεο. Ο Παύλος την έγραψε στη διάρκεια της δευτέρας φυλακίσεώς του στη Ρώμη λίγο προτού θανατωθή επειδή ήταν ένας πιστός διάκονος του ευαγγελίου.
5 Τι έγραψε ο Παύλος στον Τιμόθεο να εξακολουθήση να κάνη και μετά το θάνατο του αποστόλου; Τούτο: «Διαμαρτύρομαι λοιπόν εγώ ενώπιον του Θεού, και του Κυρίου Ιησού Χριστού, όστις μέλλει να κρίνη ζώντας και νεκρούς εν τη επιφανεία αυτού και τη βασιλεία αυτού· κήρυξον τον λόγον· επίμενε εγκαίρως, ακαίρως.» (2 Τιμόθεον 4:1, 2) Ναι, κάνετε το ίδιο έργο για το οποίον ο Παύλος είχε φυλακισθή και ήταν πρόθυμος να πεθάνη. Αν δεν ήταν το σπουδαιότερο έργο στη ζωή μας, δεν θα άξιζε να πεθάνη κάνεις γι’ αυτό. Να γιατί οι μάρτυρες του Ιεχωβά πάντοτε αφωσίωσαν τη ζωή τους σ’ αυτό.
6, 7. Σε περίπτωσι κρατικής επεμβάσεως σε ποιον πρέπει να υπακούουν; Πώς το ξέρομε αυτό;
6 Σήμερα, όχι μόνο τα θρησκευτικά, αλλά και τα πολιτικά επίσης συστήματα διατάσσουν τους μάρτυρας του Ιεχωβά να μην κάνουν εκείνο που ο Παύλος επεφόρτισε τον Τιμόθεο να κάνη. Επειδή δεν υπακούουν στα αλαζονικά αυτά συστήματα, οι μάρτυρες του Ιεχωβά καταδιώκονται, όχι για πολιτικές ενέργειες, αλλά μόνο διότι κηρύττουν ένα άγγελμα ελπίδος και ζωής. Εκτοπίζονται και ρίπτονται σε φυλακές και στρατόπεδα εργασίας. Απειλούνται με θάνατο, και σε μερικούς απ’ αυτούς δίδεται το προνόμιο να τον υποστούν. Η ορατή τους οργάνωσις καταργείται με διάταγμα του κράτους και διαλύεται με τις ενέργειες της αστυνομίας. Τους απαγορεύεται να συνέρχωνται ακόμη και σε ιδιωτικές συναθροίσεις και σπρώχνονται στην αφάνεια. Τους αρνούνται την ελευθερία να διακηρύττουν τη βασιλεία του Θεού προφορικώς και με συγγράμματα που εξηγούν τη Γραφή. Τι πρόκειται να κάμουν; Σε ποιον πρόκειται να υπακούσουν ή να αρέσουν σ’ αυτό το ζήτημα;
7 Οι μάρτυρες του Ιεχωβά δεν χρειάζεται να ρωτήσουν τη Βιβλική και Φυλλαδική Εταιρία Σκοπιά για να το μάθουν αυτό. Ξέρουν απευθείας από το λόγο του Θεού, ενώπιον τίνος έχουν επιφορτισθή να κάνουν το έργο της μαρτυρίας των. Πρέπει να ευαρεστήσουν εκείνους ενώπιον των οποίων έχουν επιφορτισθή να κάνουν αυτό το έργο, και όχι εμάς. Έχουν τις διαταγές τους ως προς το τι να πράξουν, όχι από την Εταιρία Σκοπιά, αλλά από τας ‘Υπερεχούσας Εξουσίας’, τον Ιεχωβά Θεό και τον Ιησού Χριστό. Ας υποτεθή ότι απαγορεύεται η λειτουργία της Εταιρίας Σκοπιά, και τα Τμήματά της στις διάφορες χώρες κλείονται αναγκαστικά με την κρατική επέμβασι! Αυτό δεν καταργεί και δεν αφαιρεί τη θεία υποχρέωσι από τους άνδρες και τις γυναίκες που είναι καθιερωμένοι να πράττουν το θέλημα του Θεού και επάνω στους οποίους Αυτός έθεσε το πνεύμα του. «Κήρυξον!» είναι καθαρά γραμμένο στο λόγο Του. Η διαταγή αυτή έχει προτεραιότητα από τη διαταγή οποιωνδήποτε ανθρώπων.
ΕΠΙΦΟΡΤΙΣΜΕΝΟΙ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΩΝ ΥΠΕΡΕΧΟΥΣΩΝ ΕΞΟΥΣΙΩΝ ΝΑ ΚΗΡΥΤΤΟΥΝ
8. Μπροστά σε ποιους και από πού δίδεται η εντολή να κηρύττουν;
8 Απορούν φίλοι και εχθροί γιατί οι μάρτυρες του Ιεχωβά αρνούνται να εγκαταλείψουν τη διακονία τους απέναντι της πολιτικής επεμβάσεως, της θρησκευτικής μισαλλοδοξίας και του διεθνούς μίσους; Αυτό συμβαίνει διότι η υποχρέωσίς τους να κηρύττουν προέρχεται από τη Γραφή ενώπιον των Υπερεχουσών Εξουσιών τις οποίες ο Παύλος ονομαστικώς ανέφερε όταν επεφόρτιζε προσωπικώς τον Τιμόθεο. «Διαμαρτύρομαι λοιπόν εγώ ενώπιον του Θεού, και του Κυρίου Ιησού Χριστού, όστις μέλλει να κρίνη ζώντας και νεκρούς εν τη επιφανεία αυτού και τη βασιλεία αυτού,» γράφει ο Παύλος ως μέλος του κυβερνώντος σώματος της εκκλησίας. Και όπως ο Παύλος επεφόρτισε τον Τιμόθεο, έτσι και ο Χριστός Ιησούς επιφορτίζει το σώμα των ακολούθων του.
9. Γιατί η εντολή εκδίδεται «ενώπιον του Θεού»;
9 Αλλά γιατί ο Παύλος απηύθυνε την εντολή προς τους κήρυκας «ενώπιον του Θεού και του Κυρίου Ιησού Χριστού»; Για να κάνη την εντολή όσο το δυνατόν ισχυρότερη. Οι Ρωμαϊκές αρχές, μπορεί να εξέδιδαν διαταγές και εγκυκλίους εναντίον του Χριστιανικού αυτού έργου και αυτό να το έκαναν ενώπιον του Καίσαρος Νέρωνος, αλλά η εντολή για κήρυγμα, αν και εξεδίδετο μέσα στη Ρωμαϊκή φυλακή, ακριβώς κάτω από τη μύτη του Καίσαρος, εξεδίδετο ενώπιον του Θεού και του Χριστού του. Στη διαμάχη γύρω στο ποιος ασκεί την παγκόσμια κυριαρχία και σε ποιον πρέπει, συνεπώς, να υπακούωμε, ο Παύλος επροτίμησε να διεκδικήση την κυριαρχία του Ιεχωβά Θεού, του Υπερτάτου, υπακούοντας σ’ αυτόν και λέγοντας και στους άλλους να κάμουν το ίδιο. Αυτός είναι ο Υπεύθυνος διότι εγείρει τους μάρτυράς του και τους διατάσσει να δώσουν μαρτυρία. Βλέποντας τούτο, ο απόστολος Πέτρος είπε στον Ιταλό Κορνήλιο, ένα εκατόνταρχο στο στρατό του Καίσαρος: «Ο Θεός έχρισε τον Ιησούν τον από Ναζαρέτ με Πνεύμα Άγιον και με δύναμιν, . . . τον οποίον εφόνευσαν κρεμάσαντες επί ξύλου· τούτον ο Θεός ανέστησε την τρίτην ημέραν, και έκαμεν αυτόν να εμφανισθή, ουχί εις πάντα τον λαόν, αλλ’ εις μάρτυρας τους προδιωρισμένους υπό του Θεού, εις ημάς, οίτινες συνεφάγομεν και συνεπίομεν μετ’ αυτού αφού ανέστη εκ νεκρών· και [ΑΥΤΟΣ] παρήγγειλεν εις ημάς να κηρύξωμεν προς τον λαόν, και να μαρτυρήσωμεν, ότι αυτός είναι ο ωρισμένος υπό του Θεού κριτής ζώντων και νεκρών.»—Πράξεις 10:38-42.
10. Για να συμμετάσχωμε σε τι, υπακούομε στο Θεό μάλλον παρά στους ανθρώπους; Όμοια με ποιους;
10 Όταν υπακούωμε στο Θεό αντίθετα με τις επιθυμίες των ανθρώπων, υποστηρίζομε ότι η κυριαρχία Του και η εξουσία Του να διατάσση είναι ανώτερες από εκείνες των δαιμόνων και των ανθρώπων. Έτσι λαμβάνομε μέρος στη διεκδίκησι της παγκοσμίου κυριαρχίας του. Αναγνωρίζομε και αποδεικνύομε ότι αυτή εφαρμόζεται σ’ εμάς εδώ στη γη, εις πείσμα της οργανώσεως του Διαβόλου που τώρα μας περικυκλώνει. Είμεθα σαν τον προφήτη Μιχαΐα που είπε στον αγγελιαφόρο του βασιλέως: «Ζη ο Ιεχωβά, ό,τι μοι είπη ο Ιεχωβά, τούτο θέλω λαλήσει.» (1 Βασιλέων 22:14, Αμερικανική Στερεότυπη Μετάφρασις) Είμεθα σαν τους τρεις Εβραίους συντρόφους του προφήτου Δανιήλ που είπαν κατά πρόσωπον του αυτοκράτορος της Βαβυλώνος Ναβουχοδονόσορος, ο οποίος είχε νικήσει τον βασιλέα της Ιερουσαλήμ: «Εάν ήναι ούτως, ο Θεός ημών, τον οποίον ημείς λατρεύομεν, είναι δυνατός να μας ελευθερώση εκ της καμίνου του πυρός της καιομένης· και εκ της χειρός σου, βασιλεύ, θέλει μας ελευθερώσει. Αλλά και αν ουχί, ας ήναι γνωστόν εις σε, βασιλεύ, ότι τους θεούς σου δεν λατρεύομεν, και την εικόνα την χρυσήν, την οποίαν έστησας, δεν προσκυνούμεν.» (Δανιήλ 3:17, 18) Είμεθα σαν τους αποστόλους του Ιησού στην περίπτωσι που οι Ιουδαίοι άρχοντες, οι οποίοι είχαν εκλέξει να μην έχουν άλλον βασιλέα παρά τον Καίσαρα, τους διέταξαν να παύσουν να μιλούν ‘εν τω ονόματι’ του Ιησού. Και οι απόστολοι είπαν: «Αν ήναι δίκαιον ενώπιον του Θεού, να ακούωμεν εσάς μάλλον παρά τον Θεόν, κρίνατε· διότι ημείς δεν δυνάμεθα να μη λαλώμεν όσα είδομεν και ηκούσαμεν.» «Πρέπει να πειθαρχώμεν εις τον Θεόν μάλλον παρά εις τους ανθρώπους. Και ημείς είμεθα μάρτυρες αυτού.» (Πράξεις 4:18-20· 5:29, 32) Αν εμείς σήμερα θέλωμε να μετάσχουμε στη διεκδίκησι της παγκοσμίου κυριαρχίας του Ιεχωβά, πρέπει να λάβουμε την ίδια στάσι με όλους τους πιστούς εκείνους μάρτυρας. Αυτός ο ίδιος έδωσε αρχή στο κήρυγμα. Είναι Εκείνος που διέταξε να αναλάβη και να εκτελέση το κήρυγμα ο καθιερωμένος λαός του παρ’ όλες τις εναντιώσεως των ανθρώπων. Τη διαταγή αυτή ποτέ δεν την ανεκάλεσε.
11. Ενώπιον τίνος άλλου είμεθα επιφορτισμένοι; Γιατί κατάλληλα ενώπιον του;
11 Δεν είμεθα επιφορτισμένοι μόνο ενώπιον του Θεού, αλλά και ενώπιον του Χριστού. Και αυτός επίσης ανεγνώρισε την παγκόσμια κυριαρχία του Ιεχωβά Θεού. Όταν στεκόταν μπροστά στον αντιπρόσωπο του Καίσαρος στην Ιερουσαλήμ, τον Ρωμαίο κυβερνήτη Πόντιο Πιλάτο, ο Ιησούς είπε: «Εγώ δια τούτο εγεννήθην, και δια τούτο ήλθον εις τον κόσμον, δια να μαρτυρήσω εις την αλήθειαν.» (Ιωάννης 18:37) Έτσι υπέστη θάνατο διότι εκήρυττε τη βασιλεία του Θεού και το δικαίωμά της να κυβερνά. Αλλά λόγω της πορείας του αυτής, ο Θεός εξύψωσε τον Ιησού Χριστό από τα βάθη του τάφου σε μια θέσι πολύ υψηλότερη από τη θέσι του Καίσαρος, ναι, υψηλότερη από όλες τις ουράνιες αρχές εκτός από τον ίδιο τον Ύψιστο Θεό. Έτσι ο Ιησούς Χριστός μαζί με τον Ιεχωβά Θεό παίρνει τη θέσι των ‘Υπερεχουσών Εξουσιών’. Γι’ αυτό ακριβώς είναι τόσο σοβαρό το να είναι κάνεις επιφορτισμένος ενώπιον Του με το κήρυγμα. Είναι μια ιεροπρεπής υπόθεσις.—Ρωμαίους 13:1.
12. Γιατί υπακοή ή παρακοή σημαίνει ζωή ή θάνατο για μας;
12 Υπακοή η παρακοή σ’ αυτή την εντολή σημαίνει ζωή ή θάνατο για μας σε όλη την αιωνιότητα. Γιατί; Διότι ο Θεός εξύψωσε τον Ιησού για να είναι Κύριος. Αυτό σημαίνει ότι ο Ιησούς είναι εκείνος που έχει εξουσία και κυριότητα επάνω στα λοιπά πλάσματα του Θεού. Έχει εξουσία και κυριότητα, όχι μόνο επάνω στους ζώντας, αλλά και επάνω στους νεκρούς. Κανείς από τους νεκρούς δεν θα μπορούσε να ξαναζήση εκτός μέσω αυτού, διότι ο Θεός τον κατέστησε εκείνον «όστις μέλλει να κρίνη ζώντας και νεκρούς». Ο Ιησούς σε μια περίπτωσι είπε: «Καθώς ο Πατήρ εγείρει τους νεκρούς και ζωοποιεί, ούτω και ο Υιός ούστινας θέλει ζωοποιεί. Επειδή ουδέ κρίνει ο Πατήρ ουδένα, αλλ’ εις τον Υιόν έδωκε πάσαν την κρίσιν. Καθώς ο Πατήρ έχει ζωήν εν εαυτώ, ούτως έδωκε και εις τον Υιόν να έχη ζωήν εν εαυτώ· και εξουσίαν έδωκεν εις αυτόν να κάμνη και κρίσιν, διότι είναι Υιός ανθρώπου.»—Ιωάννης 5:21, 22, 26, 27.
13. Γιατί η κρίσις ενώπιόν του είναι μεγαλυτέρας εκτάσεως παρά η κρίσις μπροστά στους ανθρώπους;
13 Ας μας «προγράψη» ή ας μας καταδικάση σε θάνατο ένα ανθρώπινο δικαστήριο ή ένα ολοκληρωτικό πολιτικό ή θρησκευτικό σύστημα διότι είμεθα μάρτυρες του Ιεχωβά και υπακούομε στη διαταγή του να κηρύττωμε! Παρ’ όλα αυτά, η εξουσία τους εκτείνεται μόνο μέσα στα όρια της ζωής αυτής. Αφού οι ανθρώπινες εξουσίες μάς μεταχειρισθούν όπως θέλουν, οδηγώντας μας ακόμη και σε θανατική εκτέλεσι, πρέπει ωστόσο και εκείνες και εμείς να σταθούμε μπροστά στο δικαστήριο του Κριτού τού Ιεχωβά για αποφάσεις σχετικά με τον μέλλοντα κόσμο. «Διότι πρέπει πάντες να εμφανισθώμεν έμπροσθεν του βήματος του Χριστού, δια να ανταμειφθή έκαστος κατά τα πεπραγμένα δια του σώματος, καθ’ α έπραξεν, είτε αγαθόν, είτε κακόν.» (2 Κορινθίους 5:10) Ο Κριτής αυτός έχει την δύναμι της ζωής «εν εαυτώ». Μπορεί να ανατρέψη την απόφασι των ανθρωπίνων εξουσιών που μας καταδικάζουν και μας θανατώνουν. Μπορεί να το κάμη αυτό εγείροντάς μας σε αιώνια ζωή στο νέο κόσμο λόγω της πιστότητός μας στον Θεό. Μπορεί επίσης εκείνους που μας καταδικάζουν και μας εκτελούν, να τους καταδικάση σε αιώνια καταστροφή στη Γέεννα. Γι’ αυτό ακριβώς, όταν απέστελλε τους μαθητάς του σε ιεραποστολικό έργο ‘κατ’ οίκους’, ο Ιησούς είπε: «Ό,τι σας λέγω εν τω σκότει, είπατε εν τω φωτί· και ό,τι ακούετε εις το ωτίον, κηρύξατε επί των δωμάτων. Και μη φοβηθήτε από των αποκτεινόντων το σώμα, την δε ψυχήν μη δυναμένων να αποκτείνωσι· φοβήθητε δε μάλλον τον δυνάμενον και ψυχήν και σώμα να απολέση εν τη γεέννη.»—Ματθαίος 10:27, 28.
14. Ποιοι από τα έθνη κρίνονται τώρα δυσμενώς; Γιατί;
14 Τα σημεία φανερώνουν ότι ο διορισμένος Κριτής του Ιεχωβά είναι τώρα στο θρόνο της ουρανίου δόξης του και όλα τα έθνη είναι μπροστά του και προχωρεί η κρίσις αυτών και των λαών των. Τα «ερίφια» κακομεταχειρίζονται τους Χριστιανούς αδελφούς του Κριτού και τους ομοίους με πρόβατα συντρόφους των. Γι’ αυτό τίθενται στα αριστερά του Κριτού. Σύντομα θα παραδοθούν στη Γέεννα της πυρίνης καταστροφής που προορίζεται για τον Διάβολο και τους αγγέλους του. (Ματθαίος 25:31-46) Αν συμπαραβληθή με την κρίσι του Κριτού του Ιεχωβά, τι βαρύτητα έχει η κρίσις των ανθρωπίνων εξουσιών; Ενώπιον αυτού ακριβώς του Κριτού, ο οποίος προσδιορίζει την αιωνία μας τύχη, είναι τώρα επιφορτισμένος να κηρύττη κάθε αφιερωμένος Χριστιανός.
15. Γιατί η βασιλεία του και η επιφάνειά του μας κάνουν τώρα μεγαλύτερη έκκλησι;
15 Η εντολή του αποστόλου έχει τώρα ειδική δύναμι, διότι την έδωσε ενώπιον του Χριστού «εν τη επιφανεία αυτού και τη βασιλεία αυτού». Η επιφάνειά του και η βασιλεία του αποτελούν τώρα γεγονότα. Μέσω των ορατών σημείων που προείπε ότι θα πιστοποιούσαν την επάνοδό του και την αόρατη παρουσία του, εφανέρωσε την επιφάνειά του στους οφθαλμούς της πίστεως και της διανοίας μας. Μέσω της αποκαλυπτικής δυνάμεως του λόγου του Θεού βλέπομε τώρα ότι η βασιλεία Του ‘εγεννήθη’ το 1914 μ.Χ. και ότι τότε ο Θεός εγκατέστησε τον Υιό του στο βασιλικό θρόνο. Έτσι ο Ιησούς Χριστός είναι τώρα στη βασιλεία του και κυβερνά εν μέσω των εχθρών του. Οι εχθροί αυτοί που επάνω στη γη εναντιούνται σ’ εμάς και μας καταθλίβουν, ποτέ δεν θα μπορέσουν να τον ιδούν προσωπικώς με γυμνό μάτι. Εντούτοις και τα δικά τους μάτια διακρίσεως θα ανοιχθούν για ν’ αντιληφθούν την παρουσία του στη βασιλεία του, διότι στη μάχη του Αρμαγεδδώνος η επιφάνειά του σ’ αυτούς θα γίνη με μια αποκάλυψι μέσω πυρίνου ολέθρου γι’ αυτούς και την παγκόσμια οργάνωσί τους. (2 Θεσσαλονικείς 1:7-9· 2:8) Υπό το φως της ‘επιφανείας του και της βασιλείας του’ πρέπει να πάρωμε πάρα πολύ σοβαρά την υποχρέωσί μας να κηρύττωμε. Δεν κηρύττομε πια με την ελπίδα των πραγμάτων αυτών. Αυτά είναι πραγματικότητες της παρούσης ημέρας που κάνουν το άγγελμά μας πιο ζωηρό και πιο επείγον. Αποδεικνύουν ότι πλησίον είναι η καταστροφή όλων των οργανώσεων και των ατόμων που πολεμούν το έργο που κάνομε υπακούοντας στον Θεό, και γι’ αυτό πρέπει να είμεθα τολμηροί και ποτέ να μη φοβούμεθα εκείνους των οποίων επίκειται η καταδίκη. Η τόλμη μας ακριβώς θα είναι σ’ αυτούς μια απόδειξις της επικειμένης καταδίκης των.
ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΚΗΡΥΞΩΜΕ
16, 17. Τι δεν είμεθα εντεταλμένοι να κηρύξωμε; Γιατί αυτό είναι σωστό;
16 Μας λέγεται ειδικώς τι πρέπει να κηρύξωμε. Αυτό το ίδιο το πράγμα που πρέπει να κηρύξωμε αποδεικνύει ότι η υποχρέωσίς μας να το πράξωμε προέρχεται από μια εξουσία υψηλότερη από την ανθρώπινη. Συνεπώς, μια ανθρωποποίητη εξουσία ή θρησκευτική εξουσία δεν έχει πραγματική εξουσιοδότησι ή δικαίωμα να μας εμποδίση. Αν επροπαγανδίζαμε ανθρώπινες φιλοσοφίες θρησκευτικής, κοινωνικής ή πολιτικής φύσεως, μερικές ανθρώπινες εξουσίες θα μπορούσε ορθώς να αντιτείνουν και να λάβουν κατάλληλα μέτρα εναντίον μας. Ωστόσο, σε μια ελεύθερη και δημοκρατική πολιτεία, και ανθρώπινες ακόμη φιλοσοφίες που δεν αντίκεινται στα χρηστά ήθη και δεν αποβλέπουν στην ανατροπή του καθεστώτος, έχουν το δικαίωμα να διαδίδωνται και να κάνουν την έκκλησί τους στους διαφόρους ανθρώπους. Αλλά εμείς δεν διακηρύττομε ούτε υπερασπίζομε ανθρώπινη φιλοσοφία ή παραδόσεις ανθρώπων.
17 Όπως και ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός, έτσι και ο απόστολος Παύλος είχε σταθερά ταχθή εναντίον των θρησκευτικών παραδόσεων ανθρώπων, διότι εγνώριζε πόσο παροδηγητικό ήταν το να βρίσκεται κάτω από την εξουσία των παραδόσεων αυτών. Για τον εαυτό του είπε: «Παύλος, απόστολος ουχί από ανθρώπων, ουδέ δι’ ανθρώπου, αλλά δια Ιησού Χριστού, και Θεού Πατρός του αναστήσαντος αυτόν εκ νεκρών, . . . Σας γνωστοποιώ, αδελφοί, ότι το ευαγγέλιον το κηρυχθέν υπ’ εμού δεν είναι ανθρώπινον· διότι ουδ’ εγώ παρέλαβον αυτό παρά ανθρώπου, ουδέ εδιδάχθην, αλλά δι’ αποκαλύψεως Ιησού Χριστού. Διότι ηκούσατε την ποτέ διαγωγήν μου εν τω Ιουδαϊσμώ, ότι καθ’ υπερβολήν εδίωκον την εκκλησίαν του Θεού, και εκακοποίουν αυτήν· και προέκοπτον εις τον Ιουδαϊσμόν υπέρ πολλούς συνηλικιώτας εν τω γένει μου, περισσότερον ζηλωτής υπάρχων, των πατρικών μου παραδόσεων.» (Γαλάτας 1:1, 11-14) Οι ανθρώπινες φιλοσοφίες και οι θρησκευτικές παραδόσεις ανθρώπων είχαν ως αποτέλεσμα ένα διηρημένο και συγκεχυμένο κόσμο. Αποτυγχάνουν να ικανοποιήσουν τις ανάγκες των ανθρώπων και να τους δώσουν κάποια ανακούφισι. Τελικά αφήνουν τους ανθρώπους απογοητευμένους.
18, 19. Τι είμεθα εντεταλμένοι να κηρύξωμε; Από τι συνίσταται αυτό;
18 «Τον λόγον!» Αυτόν διατασσόμεθα να κηρύξωμε. Ο λόγος αυτός προέρχεται με έμπνευσι από τον Θεό και περιέχεται στα ιερά συγγράμματα της Βίβλου. Είναι εκείνο που ο Παύλος είχε μόλις προτρέψει τον Τιμόθεο να εξακολουθήση να πιστεύη και να εκτελή, όταν είπε: «Συ μένε εις εκείνα τα οποία έμαθες και επιστώθης, εξεύρων παρά τίνος έμαθες· και ότι από βρέφους γνωρίζεις τα ιερά γράμματα, τα δυνάμενα να σε σοφίσωσιν εις σωτηρίαν δια της πίστεως της εν Χριστώ Ιησού. Όλη η γραφή είναι θεόπνευστος, και ωφέλιμος προς διδασκαλίαν, προς έλεγχον, προς επανόρθωσιν, προς εκπαίδευσιν την μετά της δικαιοσύνης· δια να ήναι τέλειος ο άνθρωπος του Θεού, ητοιμασμένος εις παν έργον αγαθόν.» (2 Τιμόθεον 3:14-17) Δεδομένου ότι ο Παύλος τα έγραψε αυτά στην τελευταία επιστολή του, τα ιερά συγγράμματα που ήταν τότε στη διάθεσι του Τιμοθέου συνίσταντο από όλη τη Γραφή που έχομε τώρα εκτός από την αφήγησι του ευαγγελίου του Ιωάννου και τις τρεις επιστολές του και την Αποκάλυψι, πιθανώς δε και την επιστολή του Ιούδα. Αλλά σήμερα «ο λόγος» περιλαμβάνει και όλα αυτά. Είναι η πλήρης Βίβλος. Ο Θεός την παρήγαγε και είναι ο Εμπνευστής της από τη Γένεσι έως την Αποκάλυψι. Καμμιά θρησκευτική οργάνωσις του «Χριστιανισμού» δεν μπορεί να λάβη την τιμή για την ύπαρξί της με την αξίωσι ότι είναι ένα θρησκευτικό βιβλίο του δόγματός της.
19 Ένας κήρυξ που είναι πραγματικός «άνθρωπος του Θεού» δεν είναι εξουσιοδοτημένος από τον Θεό, τον οποίον αντιπροσωπεύει, να κηρύττη ανθρώπινες φιλοσοφίες, θρησκευτικές παραδόσεις ανθρώπων ή οτιδήποτε άλλο εκτός από τον θεόπνευστο λόγο. Ο Θεός δεν χρίει ανθρώπους με το πνεύμα του για να διακηρύξουν εκείνα που είναι εναντίον Αυτού και του εμπνευσμένου του αγγέλματος. Δεν αντιφάσκει με τον εαυτό του και δεν μπορεί να αρνηθή τον εαυτό του. Ο λόγος του είναι ένας και είναι συνεπής προς τον εαυτό του από την αρχή ως το τέλος. Είναι το μόνο βιβλίο που περιέχει «υγιά διδασκαλίαν» και καταρτίζει ένα Χριστιανό για καλά έργα. Όταν ένα άτομο αφιερώνεται στο Θεό μέσω του Χριστού και προικίζεται με το άγιο πνεύμα Του και αναλαμβάνει τη θεία υποχρέωσι να κηρύξη, θα διαδώση όλες τις αλήθειες που περιέχονται στον λόγον αυτόν. Θα διακηρύξη ότι οι προφητείες της Γραφής εκπληρώνονται, ‘μέχρις ιώτα και κεραίας’, αποδεικνύοντας τη θεοπνευστία του Βιβλίου αυτού, και ότι η βασιλεία του Ιεχωβά που εξασκείται μέσω του βασιλικού του Υιού, είναι η διαρκής Κυβέρνησις του νέου κόσμου και η μοναδική ελπίς όλου του ανθρωπίνου γένους. Υπό την τελεία αυτή και δικαία Παγκόσμια Κυβέρνησι, όλοι οι νεκροί του ανθρωπίνου γένους που βρίσκονται στους τάφους, θα έχουν ευκαιρία για αιώνια ζωή με ανάστασι σε μια καθαρισμένη και παραδεισιακή γη.