Από Το Βιβλίο Του Έτους 1950

ΤΟΥΡΚΙΑ

(Μετάφρασις από το Αγγλικό)

Στο έτος 1930 ένας αδελφός από την Ελλάδα πήγε στην Τουρκία κι εκεί άρχισε να κηρύττη το ευαγγέλιο. Στο 1935 υπήρχαν μερικοί μάρτυρες του Ιεχωβά που εκήρυτταν τη Βασιλεία, αλλά το έκαναν αυτό με μεγάλες δυσκολίες. Υπήρχε συνεχής αντίθεσις στη διακήρυξι του αγγέλματος ότι η βασιλεία των ουρανών πλησιάζει, αλλά με τον καιρό δέχθηκαν την αλήθεια λίγοι ακόμη, και παρέμειναν σ’ αυτήν. Πενιχρές εκθέσεις έφθαναν στο γραφείο του προέδρου από καιρό σε καιρό και προήρχοντο από άτομα που έμεναν σ’ αυτή τη χώρα και ζητούσαν πληροφορίες για την αλήθεια· στο έτος 1947 η Τουρκία ετέθη υπό την διεύθυνσιν του Ελληνικού Τμήματος. Εσημειώθη εξαιρετική πρόοδος, ιδιαίτερα αφότου πήγε ένας Γαλααδίτης στην Κωνσταντινούπολι. Παραθέτομε κατωτέρω την έκθεσί του:

Ο Σύλλογος προσπαθούσε ένα διάστημα να στείλη ένα Γαλααδίτη στην Τουρκία· τελικά δε, τον Δεκέμβριο του 1948, ένας από την Κύπρο, που είναι πολύ κοντά, κατώρθωσε να λάβη θεώρησι για να μπη στη χώρα αυτή. Ευτυχώς ήξερε τα Ελληνικά κι έτσι μπορούσε να συνεννοηθή με τους αδελφούς, οι οποίοι ανυπόμονα επερίμεναν να έλθη κάποιος και να τους δείξη νέες μεθόδους και τρόπους προαγωγής της αληθινής λατρείας. Όταν έφθασε ο Γαλααδίτης αδελφός συναντήθηκε όχι μόνο με Έλληνας ευαγγελιζομένους, αλλά και με Αρμενίους και Ιουδαίους Χριστιανούς που είχαν ακούσει και δεχθή την αλήθεια στα χρόνια του πολέμου και μετέπειτα.

«Εγώ . . . θέλω προσθέτει επί πάντας τους επαίνους σου»· το εδάφιο αυτό έγινε το σύνηθες ρητό τους καθόσον ανενέωναν τον ζήλο τους να προαγάγουν το έργον. Τότε ο Σύλλογος μπορούσε να στέλλη μικρά δέματα εντύπων σε διάφορες διευθύνσεις μέσα στην Τουρκία, κι έτσι οι αδελφοί είχαν εφόδια για να εργασθούν στον αγρό. Εκρίθη αναγκαίον, λόγω των δυσκολιών της γλώσσης, να σχηματισθούν δύο μονάδες μέσα στην πόλι, ώστε οι συναθροίσεις ομάδων να συμφωνούν με τις οδηγίες οργανώσεως. Διωρίσθηκαν κι άλλοι ώριμοι υπηρέται και καθωρίσθηκαν συναθροίσεις υπηρεσίας για να οδηγηθούν οι ευαγγελιζόμενοι να παρουσιάζουν καλύτερα το ευαγγέλιο στις πόρτες των σπιτιών. Άρχισε επίσης και η Θεοκρατική σχολή, και εστάλησαν γραπτές ανασκοπήσεις από το Ελληνικό Τμήμα. Με την εκτύπωσι του βιβλίου «Έστω ο Θεός Αληθής» στην Ελληνική γλώσσα είχαμε άλλο ένα εφόδιο για να το χρησιμοποιήσουμε στη συμμελέτη με άτομα καλής θελήσεως. Αλλά η επιθυμία μας να ‘προσθέτωμε επί πάντας τους επαίνους του Κυρίου’ ήταν μεγαλύτερη ακόμη όταν έφθασε το πρώτο αντίτυπο του βιβλιαρίου «Η Χαρά Όλων των Λαών» στην Τουρκική γλώσσα για να διατεθή στον Τουρκόφωνο κόσμο που ενδιαφέρεται να μάθη την αλήθεια. Χρόνια ολόκληρα το περίμεναν οι αδελφοί αυτό και τώρα ανοίχθηκε ένας αγρός παρθένου εδάφους για κήρυγμα.

Με όλες αυτές τις ευλογίες παρά Κυρίου αποφασίσθηκε να γίνη ο Απρίλιος ένας μεγάλος μήνας αίνου. Ωρίσθη ένα νέο όριο ευαγγελιζομένων, σε κάθε δε συνάθροισι υπηρεσίας του μηνός εγνωστοποιούντο τα μέχρι τότε αποτελέσματα. Η Ανάμνησις απεδείχθη καλή ευκαιρία για ν’ αναγγελθούν στους 54 συγκεντρωμένους τα προνόμια που έχουν να υπηρετούν τον Ύψιστον. Ήταν άραγε πρόθυμοι να ενωθούν μαζί μας στην εξαγγελία των αγαθών νέων; Μπορούσε να δημιουργηθή ένα νέο ανώτατο όριο πριν τελειώση ο μήνας; Θα βοηθούσαν οι υπηρέται τους αδυνάτους ν’ αρχίσουν; Η ενωμένη προσπάθεια και το πνεύμα του Κυρίου θα έφερναν αποτελέσματα. Όταν έγινε ο υπολογισμός στο τέλος του Απριλίου, το αποτέλεσμα ήταν πράγματι ικανοποιητικό. Εφθάσαμε ένα νέο ανώτατο όριο 41 διαγγελέων της Θεοκρατίας!

Έτσι λοιπόν οι μάρτυρες του Ιεχωβά στην Τουρκία μπόρεσαν, με τη χάρι του Κυρίου, στο 1949 να ενωθούν με τους ανά τον κόσμον αδελφούς των στο να ‘προσθέτουν επί πάντας τους επαίνους Του’. Επιθυμούν να διαβιβάσουν τη Χριστιανική των αγάπη και τους χαιρετισμούς των τόσον σε σας όσο και σε όλους τους αναγνώστας του Βιβλίου του Έτους 1950.