Ανέγερσις της Πεπτωκυίας Σκηνής του Δαβίδ — ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ της Σκοπιάς

Ανέγερσις της Πεπτωκυίας Σκηνής του Δαβίδ

1, 2. (α) Πότε ο Θεός έκαμε διαθήκη με τον Ιησού για μια ουράνια βασιλεία; (β) Έχοντας υπ’ όψι ποια προφητεία δεν άρχισε να βασιλεύη μετά την ανάληψί του;

ΠΡΟ δεκαεννέα αιώνων ο Ιησούς εβαπτίσθη και ο Θεός τον έχρισε με το πνεύμα του και είπε, «Ούτος είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, εις τον οποίον ευηρεστήθην.» Ο Ιησούς τότε ανεκηρύχθη επισήμως ως ο Κληρονόμος διαθήκης για μια βασιλεία μεγαλύτερη από τη βασιλεία του Δαβίδ. Εκεί ο Θεός έκαμε διαθήκη για την χορήγησι στον αγαπητό του Υιό μιας βασιλείας πολύ υψηλότερης και πολύ πιο εκτεταμένης από την βασιλεία του Δαβίδ. Όταν ο Θεός ανέστησε τον Ιησού Χριστό από τους νεκρούς για την πιστότητά του και τον ύψωσε στα δεξιά του στον ουρανό, εγκατέστησε τον Ιησού Χριστό πλησίον του στη βασιλεία των ουρανών. Γιατί, λοιπόν, δεν του έδωσε ο Θεός ευθύς τη βασιλεία για ν’ αρχίση να κυβερνά αμέσως όλη τη γη από τον ουρανό; Για ένα λόγο: δεν είχαν ακόμη τελειώσει οι «επτά καιροί» της κυριαρχίας των εθνών επάνω στη γη με την άδεια του Θεού. Προτού εκπνεύσουν, είχαν ακόμη να συνεχίσουν το δρόμο τους έως το 1914 μ.Χ. Αλλά μια άλλη ζωτικής σημασίας προφητεία είχε αρχίσει τότε να εκπληρώνεται και έπρεπε να εξακολουθήση να εκπληρώνεται ενώ αυτοί οι «καιροί των εθνών» προχωρούσαν προς το τέλος τους.

² Αυτή ήταν η προφητεία του Αμώς 9:11, 12: «Εν τη ημέρα εκείνη θέλω αναστήσει την σκηνήν του Δαβίδ την πεπτωκυίαν, και θέλω φράξει τας χαλάστρας αυτής, και θέλω ανεγείρει τα ερείπια αυτής, και θέλω ανοικοδομήσει αυτήν, ως εν ταις αρχαίαις ημέραις· δια να κληρονομήσωσι το υπόλοιπον του Εδώμ, και πάντα τα έθνη επί τα οποία καλείται το όνομά μου, λέγει ο Ιεχωβά, ο ποιών ταύτα.» (Αμερικανική Στερεότυπη Μετάφρασις) Το Εβραϊκό χειρόγραφο από το οποίο μεταφράσθηκε η αρχαία Ελληνική Μετάφρασις των Εβδομήκοντα διαφέρει κάπως από το Εβραϊκό κείμενο που παρετέθη πιο πάνω. Εκείνο έλεγε: «Εν τη ημέρα εκείνη αναστήσω την σκηνήν Δαυίδ την πεπτωκυίαν και ανοικοδομήσω τα πεπτωκότα αυτής και τα κατεσκαμμένα αυτής αναστήσω και ανοικοδομήσω αυτήν καθώς αι ημέραι του αιώνος, όπως εκζητήσωσιν οι κατάλοιποι των ανθρώπων και πάντα τα έθνη, εφ’ ους επικέκληται το όνομά μου επ’ αυτούς, λέγει Κύριος ο Θεός ο ποιών πάντα ταύτα.» (Μετ. Ο΄) Σημειώστε ότι η Μετάφρασις των Εβδομήκοντα λέγει «οι κατάλοιποι των ανθρώπων» αντί «το υπόλοιπον του Εδώμ». Η διαφορά μπορεί να οφείλεται στο ότι στα αρχαία Εβραϊκά η λέξις που αποδίδει το «ανθρώπων» γραφόταν πολύ όμοια με τη λέξι που αποδίδει το «Εδώμ». Όταν ο μαθητής Ιάκωβος παρέθεσε την προφητεία του Αμώς, την παρέθεσε σύμφωνα με τη Μετάφρασι των Εβδομήκοντα, και όχι σύμφωνα με το πατροπαράδοτο Εβραϊκό κείμενο.

3. Τι εξεικόνιζε η «σκηνή του Δαβίδ», και πώς το εξεικόνιζε;

³ Η «σκηνή του Δαβίδ» για την οποία μιλεί η προφητεία του Αμώς, εξεικόνιζε τον βασιλικό οίκο του Δαβίδ που αποτελείται από τους κληρονόμους της διαθήκης της βασιλείας. Το ότι μια σκηνή έπρεπε έτσι να χρησιμοποιηθή για να συμβολίση την βασιλική οικογένεια η διαδοχή Δαβιδικών αρχόντων, το αποδεικνύει ο Ησαΐας, 16:5, λέγοντας: «Και μετά ελέους [του ελέους του Δαβίδ] θέλει συσταθή ο θρόνος, και επ’ αυτόν θέλει καθίσει εν αληθεία, εν τη σκηνή του Δαβίδ, ο κρίνων, και εκζητών κρίσιν, και σπεύδων δικαιοσύνην.» Όταν ο Θεός έκαμε εκλογή για τη βασιλεία ανάμεσα στις δώδεκα φυλές του Ισραήλ, ο Ψαλμός 78:67-70 μας λέγει, «απέρριψε την σκηνήν Ιωσήφ, . . . αλλ’ έκλεξε την φυλήν Ιούδα, το όρος της Σιών, το οποίον ηγάπησε . . . Και έκλεξε Δαβίδ τον δούλον αυτού, και ανέλαβεν αυτόν εκ των ποιμνίων των προβάτων.» Ο Ιεχωβά Θεός ήταν ο πραγματικός βασιλεύς του αρχαίου Ισραήλ και όμως η ιερά κιβωτός, που εσυμβόλιζε την παρουσία του, κατοικούσε επί αιώνες κάτω από μια σκηνή. Όταν ο Θεός συνέστησε τη διαθήκη της βασιλείας, είπε στον Δαβίδ: «Δεν κατώκησα εν οίκω, αφ’ ης ημέρας ανεβίβασα τους υιούς Ισραήλ εξ Αιγύπτου, μέχρι της ημέρας ταύτης, αλλά περιηρχόμην εντός σκηνής και παραπετασμάτων.» (2 Σαμουήλ 7:6) Πότε, λοιπόν, η «σκηνή του Δαβίδ», που περιελάμβανε τους κληρονόμους της διαθήκης της Βασιλείας, κατέπεσε και έγινε χαλάσματα και ερείπια; Το 607 π.Χ.

4, 5. Από πότε έως πότε εξακολούθησε η «σκηνή» αυτή να είναι ‘πεπτωκυία’; Γιατί;

⁴ Η «σκηνή του Δαβίδ» έπεσε όταν κατεστράφη η Ιερουσαλήμ και ο Βασιλεύς Σεδεκίας, ο ανάξιος κληρονόμος της διαθήκης, έφυγε από το θρόνο του στη Σιών και συνελήφθη και μεταφέρθηκε στη Βαβυλώνα όπου πέθανε, χωρίς θρόνο και χωρίς διαδόχους, Τότε άρχισε να εκπληρώνεται η θεία προφητεία: «Και δεν θέλει υπάρχει εωσού έλθη εκείνος εις ον ανήκει· και εις τούτον θέλω δώσει αυτό.» Ο ανεψιός του Σεδεκία, ο Ιωαχείν (ή Ιεχονίας), που ήταν τότε αιχμάλωτος στη Βαβυλώνα, εχρησίμευσε να συνέχιση ως ΝΟΜΙΜΟΣ κληρονόμος τη γραμμή της διαδοχής από τον Δαβίδ έως τον Ιωσήφ τον άνδρα της Μαρίας. Αλλά οι εξάδελφοι του Ιωαχείν Αδδί, Μελχί και Νηρί εχρησίμευσαν επίσης να μεταφέρουν τη γραμμή της διαδοχής με ΦΥΣΙΚΟ δικαίωμα από τον Δαβίδ έως την Μαρία, τη σύζυγο του Ιωσήφ, για να μεταβιβασθή στον υιό της Ιησούν. (Ματθαίος 1:11, 12· Λουκάς 3:27, 28· βλέπε σελίδα 6, παρ. 13) Επί 636 χρόνια έως το βάπτισμα του Ιησού το 29 μ.Χ., η «σκηνή του Δαβίδ» εξακολούθησε να είναι ‘πεπτωκυία’ σε χαλάσματα και ερείπια, διότι κανείς από τη βασιλική γραμμή του Δαβίδ δεν ήταν χρισμένος για τη Βασιλεία με την εντολή του Ιεχωβά. Στη διάρκεια όλων αυτών των αιώνων φαινόταν σαν να είχε ματαιωθή από τον Σατανά ή Διάβολο η διαθήκη για τη Βασιλεία και ωσάν ο Θεός να ήταν άπιστος σ’ αυτήν ή να είχε αποσύρει το έλεος του. Ο Ψαλμός 89:38-46 περιέγραψε την πεπτωκυία κατάστασι της «σκηνής» του Δαβίδ με τα εξής ικετευτικά λόγια προς τον Ιεχωβά:

⁵ «Αλλά συ απέβαλες και εβδελύχθης, ωργίσθης κατά του χριστού σου· ηκύρωσας την διαθήκην του δούλου σου· εβεβήλωσας το διάδημα αυτού έως της γης· κατέβαλες πάντας τους φραγμούς αυτού· ηφάνισας τα οχυρώματα αυτού· διαρπάζουσιν αυτόν πάντες οι διαβαίνοντες την οδόν· κατεστάθη όνειδος εις τους γείτονας αυτού. . . . Έπαυσας την δόξαν αυτού, και τον θρόνον αυτού έρριψας κατά γης· ωλιγόστευσας τας ημέρας της νεότητος αυτού· ενέδυσας αυτόν με αισχύνην. [Διάψαλμα] Έως πότε, Ιεχωβά; θέλεις κρύπτεσθαι διαπαντός; θέλει καίεσθαι ως πυρ η οργή σου;»—Α.Σ.Μ.

6. Πώς ηγέρθη η «σκηνή»; Τι έπρεπε να ακολουθήση αμέσως;

⁶ Το χρίσμα του Ιησού και το δικαίωμά του στη Βασιλεία τού το αρνήθηκαν οι Ιουδαίοι οικοδόμοι της βασιλείας και αυτός θανατώθηκε με την υπόδειξι των θρησκευτικών ηγετών. Όταν ο Θεός τον ανέστησε και τον εξύψωσε στα δεξιά του, τοποθετώντας τον έτσι ως τον εκλεκτόν Θεμέλιον Λίθον στη Σιών, ο Ιεχωβά ήγειρε με τον τρόπον αυτόν την ‘πεπτωκυία σκηνή του Δαβίδ’. Τι έπρεπε τώρα να ακολουθήση; Η από τον Ιεχωβά ενθρόνισις του Χριστού Ιησού με ενεργό βασιλική εξουσία; Όχι! αλλά η εκπλήρωσις του υπολοίπου της προφητείας του Αμώς, δηλαδή, ότι έπρεπε να ζητήσουν τον Ιεχωβά οι λοιποί των ανθρώπων και όλα τα Έθνη ‘επί τα οποία καλείται το όνομα του Θεού’. Αυτό σημαίνει ότι έπρεπε να συλλεγούν και από τους Ιουδαίους και από τους εθνικούς όλοι εκείνοι οι ακόλουθοι του Ιησού Χριστού του Βασιλέως που θα εγίνοντο συγκληρονόμοι του στη διαθήκη της Βασιλείας. Γι’ αυτό το λόγο ο Ιησούς, αφού εγκαθίδρυσε το Αναμνηστικό δείπνον, είπε στους πιστούς του αποστόλους: «Σεις δε είσθε οι διαμείναντες μετ’ εμού εν τοις πειρασμοίς μου· όθεν εγώ ετοιμάζω [διατίθεμαι, Κείμενον] εις εσάς βασιλείαν, ως ο Πατήρ μου ητοίμασεν [διέθετο, Κείμενον] εις εμέ, δια να τρώγητε και να πίνητε επί της τραπέζης εν τη βασιλεία μου· και να καθίσητε επί θρόνων, κρίνοντες τας δώδεκα φυλάς του Ισραήλ.» (Λουκάς 22:28-30 ) Οι πιστοί εκείνοι απόστολοι ήσαν οι κυριώτεροι από ένα μικρό υπόλοιπο Ιουδαίων που επίστευσε τότε στον Ιησού ως τον Χριστό, τον Κληρονόμο της διαθήκης της Βασιλείας. Τώρα ο Ιησούς τούς ελάμβανε στη διαθήκη μαζί του.

7. Πώς ο Ιησούς έκαμε διαθήκη στους μαθητάς του για μια βασιλεία;

⁷ Πώς ο Ιησούς έκαμε διαθήκη στους 144.000 πιστούς μαθητάς του για μια βασιλεία μαζί του στον ουρανό; Το έκαμε αυτό κηρύττοντας τη βασιλεία των ουρανών στη διάρκεια των τριάμισυ ετών της δημοσίας του δράσεως στη γη, πληροφορώντας τους έτσι για τη βασιλεία και προσκαλώντας τους σ’ αυτήν. Κατέθεσε τότε την ανθρώπινη ζωή του ως θυσία για τις αμαρτίες, για να μπορέσουν αυτοί να καθαρισθούν με το αίμα του και να δικαιωθούν από κάθε κληρονομημένη αμαρτία και να είναι δίκαιοι και ευπρόσδεκτοι ενώπιον του Θεού. Ενήργησε ως Αρχιερεύς για να προσφέρη τους δικαιωμένους αυτούς ως θυσία μαζί του για την διεκδίκησι της παγκοσμίου κυριαρχίας και του ονόματος του Ιεχωβά. Ενήργησε επίσης ως Προφήτης και Αρχιερεύς του Ιεχωβά για να εκχύση το άγιο πνεύμα επάνω τους από την Πεντηκοστή κι εμπρός, και να τους χρίση για την υπηρεσία της βασιλείας και για μια θέσι στην ουράνια Βασιλεία μαζί του. (Πράξεις 2:32-36) Ο αριθμός των συγκληρονόμων αυτών της διαθήκης για τη Βασιλεία δεν ήταν κάποτε γνωστό ότι ήταν 144.000. Ήταν τόσο αόριστος όπως ο αριθμός των άστρων του ουρανού και της άμμου της θαλάσσης. (Γένεσις 22:17, 18) Ωστόσο με μεταγενέστερα σχόλια για την διαθήκη του προς τον Δαβίδ, ο Θεός εδέσμευσε τον εαυτό του να προσθέση τους συγκληρονόμους αυτούς στον Ιησού, λέγοντας:

8. Πώς προείπε ο Θεός ότι θα προσέθετε συγκληρονόμους στη διαθήκη;

⁸ «Διότι ούτω λέγει ο Ιεχωβά· Δεν θέλει λείψει από του Δαβίδ άνθρωπος καθήμενος επί τον θρόνον του οίκου Ισραήλ· . . . Εάν ήναι δυνατόν να καταλύσητε την διαθήκην μου της ημέρας και την διαθήκην μου της νυκτός, ώστε να μη ήναι πλέον ημέρα και νυξ εν τω καιρώ αυτών, τότε θέλει δυνηθή να καταλυθή και η διαθήκη μου η προς τον Δαβίδ τον δούλόν μου, ώστε να μη έχη υιόν δια να βασιλεύη επί του θρόνου αυτού, και η προς τους Λευίτας τους ιερείς, τους λειτουργούς μου. Καθώς η στρατιά του ουρανού δεν δύναται να αριθμηθή, ουδέ η άμμος της θαλάσσης να μετρηθή, ούτω θέλω πληθύνει το σπέρμα Δαβίδ του δούλου μου, και τους Λευίτας τους λειτουργούντας εις εμέ.»—Ιερεμίας 33:17, 20-22, Α.Σ.Μ.

9. Από πότε και πώς τους προσέθετε ο Ιεχωβά;

⁹ Από την Πεντηκοστή, λοιπόν, του 33 μ.Χ. έως την έναρξι της χιλιετούς βασιλείας του Χριστού, ο Θεός χρησιμοποιεί τον χρόνο στη συνάθροισι και ετοιμασία για τη Βασιλεία αυτών των 144.000 συγκληρονόμων του μεγάλου Υιού του Δαβίδ. Από την εποχή του Μωυσέως το όνομα του Ιεχωβά ‘εκαλείτο’ επάνω στους φυσικούς Ιουδαίους. Πρώτα ο Θεός συνέλεξε από ανάμεσά τους ένα πιστό υπόλοιπο από μερικές χιλιάδες ανδρών και γυναικών που εδέχθηκαν τον Ιησού ως Μεσσία. Αφού έδωσε σ’ αυτούς τους Ιουδαίους, που έφεραν το όνομα τού Ιεχωβά, μια αποκλειστική ευκαιρία επί επτά έτη να ληφθούν στη διαθήκη της Βασιλείας με τον Ιησού, ο Ιεχωβά άρχισε να επισκέπτεται τους μη Ιουδαίους ή Εθνικούς που δεν είχαν κληθή με το όνομά Του. Διήνοιξε σ’ αυτούς την ευκαιρία να συμπληρώσουν το υπόλοιπο του αριθμού των συγκληρονόμων της βασιλικής διαθήκης. Εχρησιμοποίησε τον Συμεών Πέτρο ως τον πρώτον που διεκήρυξε την ευκαιρία της Βασιλείας στους Εθνικούς. Έπειτα ο Θεός εφώτισε τα μάτια του μαθητού Ιακώβου να ιδούν ότι αυτό αποτελούσε εκπλήρωσι της προφητείας του Αμώς, και σχετικά με αυτό ο Ιάκωβος είπε: «Άνδρες αδελφοί, ακούσατέ μου. Ο Συμεών εφανέρωσε τίνι τρόπω καταρχάς ο Θεός επεσκέφθη τα έθνη, ώστε να λάβη εξ αυτών λαόν δια το όνομα αυτού. Και με τούτο συμφωνούσιν οι λόγοι των προφητών καθώς είναι γεγραμμένον, “Μετά ταύτα θέλω επιστρέψει και θέλω ανοικοδομήσει την σκηνήν του Δαβίδ την πεπτωκυίαν· και τα κατηδαφισμένα αυτής θέλω ανοικοδομήσει, και θέλω ανορθώσει αυτήν δια να εκζητήσωσι τον Κύριον [Ιεχωβά] οι λοιποί των ανθρώπων [το Ιουδαϊκό υπόλοιπο], και πάντα τα έθνη, επί τα οποία καλείται το όνομά μου, λέγει Κύριος [ο Ιεχωβά] ο ποιών ταύτα πάντα.” Απ’ αιώνος είναι γνωστά εις τον Θεόν πάντα τα έργα αυτού.»—Πράξεις 15:13-18.

ΑΥΞΗΣΙΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΥ

10. Από την Πεντηκοστή σε ποιους εβασίλευσε ο Ιησούς, και πώς συνέβη αυτό;

¹⁰ Στη διάρκεια αυτών των αιώνων από την Πεντηκοστή, ο Ιεχωβά Θεός ελάμβανε από τους Ιουδαίους και τους Εθνικούς τους 144.000 πιστούς ακολούθους που σύντομα θα είναι «ιερείς του Θεού και του Χριστού, και θέλουσι βασιλεύσει μετ’ αυτού χίλια έτη». (Αποκάλυψις 20:4, 6) Στη διάρκεια όλων αυτών των αιώνων της εκλογής και ετοιμασίας οι προσδοκώμενοι αυτοί κληρονόμοι της ουρανίου βασιλείας έδωσαν την υποταγή τους στον Ιησού Χριστό ως τον κεχρισμένο Βασιλέα του Ιεχωβά, με αυτούς δε ως υπηκόους του, ο Ιησούς εβασίλευσε σ’ αυτούς. Αυτοί λέγουν: «Του Θεού . . . όστις ηλευθέρωσεν ημάς εκ της εξουσίας του σκότους, και μετέφερεν εις την βασιλείαν του αγαπητού αυτού Υιού.» Υπακούουν στην συμβουλή του Πέτρου: «Την αδελφότητα αγαπάτε· τον Θεόν φοβείσθε· τον βασιλέα τιμάτε.» (Κολοσσαείς 1:10-13· 1 Πέτρου 2:17) Θα είναι πάντοτε υπήκοοι σ’ αυτόν, διότι αυτός είναι η Κεφαλή τους και Βασιλεύς βασιλέων. Αυτοί όμως δεν είναι οι μόνοι στους οποίους πρόκειται να βασιλεύση ο Ιησούς Χριστός. Έρχεται καιρός, και μάλιστα σύντομα, που και οι 144.000 θα είναι μαζί του, δοξασμένοι στην ουράνια βασιλεία, και «θέλουσι βασιλεύσει μετ’ αυτού χίλια έτη». Θα βασιλεύση τότε, και οι 144.000 μαζί του· αλλά σε ποιους θα βασιλεύση;—2 Τιμόθεον 2:12.

11. Σε ποιους πρέπει να βασιλεύση αυτός και οι 144.000; Εις πείσμα τίνος;

¹¹ Η Γραφική απάντησις είναι, Πρέπει να βασιλεύση σε όλο το ανθρώπινο γένος και έως τα πέρατα της γης. Αυτό είναι τόσο βέβαιο, όσο το ότι η ημέρα ακολουθεί τη νύχτα, και η νύχτα την ημέρα. Αυτός άρχισε ήδη να βασιλεύη μ’ ένα ενεργό τρόπο. Οι προσδιωρισμένοι «καιροί των εθνών» ετελείωσαν το 1914 μ.Χ. Τότε ήλθε η θεία στιγμή για τον μεγάλο Θεό της διαθήκης να δώση τη Βασιλεία σ’ εκείνον που είναι δικαίωμά του να την έχη. Αυτό το έκαμε ο Θεός για να εκπληρώση τη διαθήκη του με τον Δαβίδ. Τότε ο Ιησούς Χριστός ήλθε στη Βασιλεία. Βασιλεύει τώρα ‘εν μέσω των εχθρών του’, των οποίων η νεωτάτη επινόησις ωργανωμένης αντιστάσεως προς αυτόν είναι τα Ηνωμένα Έθνη μαζί με όλα τα σύμφωνα και τις συμβάσεις μέσα στο πλαίσιο της διεθνούς αυτής οργανώσεως. Ο Ιησούς τα ανέχεται τώρα ώσπου να έλθη ο καιρός για τον πόλεμο του Αρμαγεδδώνος, οπότε θα τα κατασυντρίψη σαν σκεύος κεραμέως όταν θραύεται με σιδηρά ράβδο. Οι εχθρικές τους προσπάθειες να εμποδίσουν την επέκτασι της βασιλείας του πέρα από το πιστό υπόλοιπο των 144.000 που βρίσκεται ακόμη στη γη, δεν επιτυγχάνουν. Θα τελειώσουν γρήγορα σε μια καταστρεπτική αποτυχία. Δεν επροφήτευσε εις μάτην ο Ιεχωβά Θεός σχετικά με τον Κληρονόμο της διαθήκης του με τον Δαβίδ: «Διότι παιδίον εγεννήθη εις ημάς, υιός εδόθη εις ημάς· και η εξουσία θέλει είσθαι επί τον ώμον αυτού· και το όνομα αυτού θέλει καλεσθή Θαυμαστός, Σύμβουλος, Θεός ισχυρός, Πατήρ του μέλλοντος αιώνος, Άρχων ειρήνης. Εις την αύξησιν της εξουσίας αυτού και της ειρήνης δεν θέλει είσθαι τέλος, επί τον θρόνον του Δαβίδ, και επί την βασιλείαν αυτού, δια να διατάξη αυτήν, και να στερεώση αυτήν, εν κρίσει και δικαιοσύνη, από του νυν και έως αιώνος. Ο ζήλος του Ιεχωβά των δυνάμεων θέλει εκτελέσει τούτο.»—Ησαΐας 9:6, 7, Α.Σ.Μ.

12, 13. Πώς η κυβέρνησίς του, που γεννήθηκε το 1914 μ.Χ., εξακολουθεί να αυξάνη;

¹² Ο Ιεχωβά είναι εντελώς αφωσιωμένος στη διαθήκη του. Θα φροντίση πιστά να φερθή σε πλήρη πραγματοποίησι. Η κυβέρνησίς του στα χέρια του Μονίμου Κληρονόμου της διαθήκης, γεννήθηκε το 1914. Εις πείσμα όλης της καταδιώξεως και της εναντιώσεως που επισωρεύθηκε επάνω στο κεχρισμένο υπόλοιπο των συγκληρονόμων του, η Θεοκρατική Κυβέρνησις του αγαπητού Υιού του Θεού εξακολουθεί να αυξάνη καθώς το κεχρισμένο αυτό υπόλοιπο κηρύττει τούτο το ευαγγέλιον της εγκαθιδρυμένης Βασιλείας σε όλο τον κόσμο, ως μαρτυρία σε όλα τα έθνη.

¹³ Η απόδειξις αυτής της αυξήσεως έγκειται στο γεγονός ότι εκατοντάδες χιλιάδων άνδρες και γυναίκες καλής θελήσεως, που άκουσαν τα καλά αυτά νέα της Βασιλείας, τα δέχθηκαν ως αλήθεια. Υπό το φως των καλών αυτών αγγελιών, τα μάτια της διανοίας τους βλέπουν τον Ιησού Χριστό να βασιλεύη με ουράνια δόξα και δύναμι ως ο Διεκδικητής του Ιεχωβά. Τον βλέπουν να προελαύνη ακατάσχετα για να πολεμήση και να νικήση στον Αρμαγεδδώνα. Τον αναγνωρίζουν ως το μεγάλο Σπέρμα του Δαβίδ που εκληρονόμησε τη βασιλική διαθήκη και που πέθανε για τις αμαρτίες τους, για να μπορέσουν να ζήσουν για πάντα υπό την βασιλεία του. Αφού τους εξηγόρασε, αναγνωρίζουν ότι του ανήκουν και ότι οφείλουν την πλήρη και αδίστακτη υποταγή τους σ’ αυτόν. Με χαρά παραδίδονται σ’ αυτόν ως οι νομοταγείς αφωσιωμένοι του υπήκοοι. Τα Ηνωμένα έθνη δεν τους απατούν, ούτε θα τους απατήση κάποια άλλη μεταγενέστερη μορφή διεθνών συμφώνων για παγκόσμια διακυβέρνησι. Βλέπουν καθαρά ότι η διαθήκη του Ιεχωβά για τη Βασιλεία ώρισε τον αγαπητό του Υιό ως τον Κυβερνήτη του νέου κόσμου, και δεν θα εκλέξουν ούτε θα έχουν ως προσωπικόν Βασιλέα τους και Παγκόσμιο Κυβερνήτη κανένα άλλον παρά τον Εκλεκτόν του Θεού. Η απόφασίς τους ελήφθη. Θα εμμείνουν σ’ αυτή και θα υποστηρίξουν την κυριαρχία του Ιεχωβά όπως εξεφράσθη στη διαθήκη του. Μέχρι θανάτου, αν είναι ανάγκη, υποστηρίζουν αυτόν που εξέλεξε ο Θεός, τον Ιησού Χριστό. Γνωρίζουν ότι η αύξησις της Κυβερνήσεως του μεγάλου Υιού του Δαβίδ δεν θα είναι μόνο πάνω σ’ εκείνους που ζουν σήμερα και τον δέχονται και υπακούουν σ’ αυτόν, αλλά επίσης και πάνω σε όλους όσοι είναι νεκροί στους τάφους και τους οποίους αυτός θα αναστήση στη διάρκεια της ερχομένης χιλιετούς βασιλείας του.

14. Πώς θα υπάρχη ειρήνη και δεν θα είναι τέλος της αυξήσεως της;

¹⁴ Σε μια χρονολογία που δεν απέχει πολύ, ο Ιησούς Χριστός θα αναστήση ακόμη και τον επιφανή προπάτορά του με τον οποίον είχε γίνει η διαθήκη της Βασιλείας προ τριών χιλιάδων ετών. Τότε ο Δαβίδ θα μάθη ότι ο Ύψιστος Θεός είναι πιστός και ότι δεν διέρρηξε τη διαθήκη του, αλλά την εξεπλήρωσε ένδοξα με το ότι ο δικαιωματικός Κληρονόμος της τώρα βασιλεύει. Τότε ο Δαβίδ, μαζί με άλλους αναστημένους πιστούς άνδρας των αρχαίων χρόνων, θα υπηρετήση με χαρά τον Βασιλέα του Ιεχωβά ως ένας από τους ορατούς του άρχοντας σε όλη τη γη. (Ψαλμός 45:16) Στον Αρμαγεδδώνα, ο μέγας Υιός του Δαβίδ θα πολεμήση για την ειρήνη του νέου κόσμου. Μετά την καταστροφή όλων των εχθρών του στον παγκόσμιο αυτόν πόλεμο, δεν θα υπάρξη τέλος στην αύξησι της ειρήνης του «Άρχοντος της Ειρήνης». Ας αποδοθή αίνος στον Ιεχωβά, του οποίου ο ζήλος και η πιστότης εκπληρώνουν τη βασιλική του διαθήκη! Ας αποδοθή αίνος στον Ιησού Χριστό, ο οποίος βασιλεύει εις διεκδίκησιν της διαθήκης. «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκίας».—Λουκάς 2:14, Κριτικόν Κείμενον.