Ο Θάνατος Νέων Ανθρώπων—Μια Τραγωδία

«Έχω την αίσθηση ότι η γενιά μας αργοπεθαίνει».—Τζοάνα Π., 18 ετών, πρωτοετής φοιτήτρια στο Κονέκτικατ των Η.Π.Α.

ΟΙ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΙ αντίκρισαν ένα φρικιαστικό θέαμα σε κάποιο αγρόκτημα έξω από το Χόμπαρτ, την πρωτεύουσα της Τασμανίας, αυτής της νησιωτικής πολιτείας της Αυστραλίας. Μέσα στο σπίτι βρέθηκαν τέσσερις κοπέλες ηλικίας 10 ως 18 ετών. Ήταν όλες νεκρές· τις είχε σκοτώσει ο πατέρας τους, ο οποίος ήταν πεσμένος εκεί κοντά με ένα θανάσιμο τραύμα από πυροβολισμό στο κεφάλι του. Είχε κόψει το δεξί του χέρι με τσεκούρι. Αυτό το περιστατικό φόνων και αυτοκτονίας συγκλόνισε όλους τους κατοίκους της Τασμανίας. Και άφησε ένα μεγάλο ερωτηματικό στο νου των ανθρώπων—Γιατί; Γιατί να πεθάνουν εκείνα τα τέσσερα αθώα κορίτσια;

Το Βέλγιο συνταράζεται ακόμη από τα μεθεόρτια της σεξουαλικής κακοποίησης έξι κοριτσιών και το φόνο τεσσάρων από αυτά από κάποιο βιαστή ο οποίος κυκλοφορούσε ελεύθερος με υφ’ όρων απόλυση. Και αιωρείται το ίδιο ερώτημα—Γιατί; Στην Αργεντινή μερικές μητέρες πιστεύουν ότι 30.000 άνθρωποι, πολλοί από τους οποίους ήταν γιοι και κόρες τους, εξαφανίστηκαν στο βρώμικο πόλεμο, όπως είναι κοινά γνωστός σήμερα.a Μερικούς από αυτούς τους δυστυχείς ανθρώπους τους βασάνισαν, τους νάρκωσαν και κατόπιν τους μετέφεραν αεροπορικώς στο πέλαγος και τους πέταξαν στη θάλασσα από το αεροπλάνο. Πολλά άτομα τα έριξαν στη θάλασσα ενόσω ήταν ακόμη ζωντανά. Γιατί έπρεπε να πεθάνουν; Οι μητέρες τους περιμένουν ακόμη τις απαντήσεις.

Το 1955 η Παγκόσμια Συνέλευση Μητέρων κατήγγειλε τη ματαιότητα του πολέμου και διακήρυξε ότι η συνέλευση αποτελεί «πάνω από όλα μια δυνατή κραυγή, μια κραυγή προειδοποίησης από όλες τις γυναίκες που αγωνίζονται να προστατέψουν τα παιδιά τους, μικρά και μεγάλα, από τα δεινά τα οποία επιφέρει ο πόλεμος και οι προετοιμασίες για πόλεμο». Η ειρωνεία είναι ότι ο αριθμός των νέων που πεθαίνουν σε αιματηρές συγκρούσεις από τότε που έγινε εκείνη η συνέλευση και ύστερα εξακολουθεί να κλιμακώνεται παγκόσμια—με τεράστιες απώλειες για το γενετικό δυναμικό της ανθρωπότητας.

Ο Θάνατος Νέων Ανθρώπων Έχει Μακρόχρονη Ιστορία

Οι σελίδες της ιστορίας έχουν διαποτιστεί από το αίμα νέων ανθρώπων. Ακόμη και στο δήθεν διαφωτισμένο 20ό μας αιώνα, οι ρατσιστικές και οι φυλετικές συγκρούσεις έχουν καταστήσει τους νέους πρωταρχικό στόχο για σφαγή. Φαίνεται ότι οι νέοι πρέπει να πληρώνουν με τη ζωή τους τα λάθη και τις φιλοδοξίες των μεγαλυτέρων τους.

Το περιοδικό Δε Νιου Ριπάμπλικ (The New Republic) αναφέρει ότι σε κάποια αφρικανική χώρα, μια ομάδα θρησκευόμενων στρατιωτών εφηβικής ηλικίας, η οποία αυτοαποκαλείται Αντιστασιακός Στρατός του Κυρίου, διδάχτηκε να πιστεύει ότι είναι άτρωτη από τις σφαίρες. Δεν είναι παράξενο που το άρθρο φέρει τον τίτλο «Αδικοχαμένοι Έφηβοι»! Έτσι, οι οικογένειες που στερήθηκαν τους γιους τους και τις κόρες τους—οι οποίοι δεν ήταν τελικά άτρωτοι από τις σφαίρες—δικαιολογημένα ρωτούν: Γιατί έπρεπε να πεθάνουν οι νέοι μας; Για ποιο σκοπό πέθαναν;

Σε όλη αυτή τη δυστυχία και τα παθήματα προστίθεται ο αριθμός των νέων που αυτοκτονούν.

[Υποσημειώσεις]