Η Ασύγκριτη Γέφυρα του Μπρούκλυν

Δεκάδες χιλιάδες συγκινημένοι άνθρωποι κατέκλυσαν τους δρόμους, χαρούμενοι πεζοί, αποκριάτικα άρματα, φιλαρμονικές, όλες σε μεγάλη παρέλαση! Και στον Ανατολικό Ποταμό υπάρχει ένας στολίσκος από πλοιάρια του λιμανιού, μερικά με τις κόρνες τους να φωνάζουν ενώ πίδακες νερού ανυψώνονται στον ουρανό αποδίδοντας φόρο τιμής! Γίνονται και εκθέσεις. Ένα θέαμα ήχου και φωτός. Σημαίες. Φαγητό. Πυροτεχνήματα!

Τι συμβαίνει; Είναι η 24η Μαΐου 1983, και η Πόλη της Νέας Υόρκης γιορτάζει την 100ή επέτειο του ανοίγματος της Γέφυρας του Μπρούκλυν. Αλλά γιατί τόσος πολύς θόρυβος για μια γέφυρα;

«Η ΒΑΒΥΛΩΝΑ είχε τους κρεμαστούς της κήπους, η Αίγυπτος τις Πυραμίδες της, η Αθήνα την Ακρόπολή της, η Ρώμη το Αθήναιόν της· έτσι και το Μπρούκλυν έχει τη Γέφυρά του.» Αυτά ήταν τα λόγια ενός περήφανου καταστηματάρχη του Μπρούκλυν που τα κρέμασε στη βιτρίνα του όταν για πρώτη φορά άνοιξε και δόθηκε στην κυκλοφορία η Γέφυρα του Μπρούκλυν το 1883. Το πλήθος έκανε πολύ μεγάλες χαρές.

Τις γιορτές που έγιναν με την επέτειο αυτή τις θυμούνταν για πολλά χρόνια. Τη λαμπερή ηλιόλουστη εκείνη μέρα 24η Μαΐου, ο Τσέστερ Α. Άρθουρ, πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, πέρασε επικεφαλής της παρέλασης κατά μήκος του ανυψωμένου χώρου περιπάτου της γέφυρας. Τη νύχτα εκείνη, 14 τόνοι πυροτεχνήματα έλαμψαν στα ουράνια.

«Η μεγαλύτερη γέφυρα που υπάρχει, . . . το μεγαλύτερο έργο μηχανικής στην ήπειρο, και στον αιώνα.» Αυτό πρόβλεψε ο σχεδιαστής της, ο Γερμανός μετανάστης Τζων Ρέμπλινγκ, ότι θα ήταν η γέφυρα. Και είχε δίκιο.

Ίσως αυτός να ήταν και ο κύριος λόγος που όλη η φασαρία που έγινε γύρω από την εκατονταετηρίδα της είχε τόσο μεγάλη απήχηση σε τόσο πολλούς ανθρώπους. Στο τέλος-τέλος, η Μεγάλη Γέφυρα ήταν ένα ορόσημο της Μηχανικής. Και πέρα απ’ όλα αυτά εξακολουθεί να λειτουργεί μέχρι σήμερα. Με αυτοκίνητα ή με τα πόδια, 150.000 άνθρωποι περνούν απ’ αυτήν κάθε μέρα. Και μολονότι πολλοί δεν το σκέφτονται καθόλου καθώς την περνούν, αναγκάστηκαν να το σκεφτούν στις 24 Μαΐου—η γέφυρα έκλεισε για το μεγαλύτερο μέρος της μέρας! Αλλά τα 18.000 άτομα που συμμετείχαν στην παρέλαση επιτράπηκε να περάσουν πάνω της.

Ένα Δαπανηρό Σχέδιο

Ποιος θα μπορούσε ποτέ να ξέρει το τίμημα που θα απαιτούσε η γέφυρα αυτή σε χρόνο, χρήμα και ανθρώπινες ζωές; Ο Τζων Ρέμπλινγκ ο ίδιος, ενώ έπαιρνε στα χέρια του μια προκαταρκτική μελέτη από τον Φούλτον Φέρρυ, ήταν το πρώτο θύμα. Το πόδι του συνθλίβηκε στη διάρκεια των εργασιών από ένα φέρρυ μπώτ που περνούσε και πέθανε από τέτανο τρεις εβδομάδες αργότερα.

Μετά ήταν η νόσος των δυτών.a Τι ήταν αυτή; Κανείς δεν ήξερε τότε. Αλλά οι εργάτες στις κιβωτοειδείς κατασκευές όπου έσκαβαν κάτω από την επιφάνεια του νερού για τα θεμέλια του πύργου, ανέφεραν ολοένα και περισσότερο πόνους στις αρθρώσεις τους, καθώς και ίλιγγο και εμετούς. Καθώς το βάθος αύξανε, υπήρξε και μια σειρά από θανάτους.

Ο γιος του Τζων Ρέμπλινγκ, Ουάσινγκτον, διαδέχθηκε τον πατέρα του σαν αρχιμηχανικός. Αλλά μόνο μέσα σε τρία χρόνια η υγεία του καταστράφηκε από τη νόσο των δυτών μαζί με την υπερκόπωση. Τελικά έγινε τόσο αδύναμος ώστε δεν μπορούσε καν να επισκεφθεί το χώρο της γέφυρας πια. Κατηύθυνε το μεγαλύτερο μέρος του έργου από ένα σπίτι κοντά στο Κολούμπια Χάιτς.

Πόσο μεγάλος άθλος ήταν να τελειώσει μια τέτοια γέφυρα! Οι εργάτες δούλευαν με άλογα και κάρα, σφυρί και καλέμι, και με ατμοδύναμη—όχι με τα υπερσύγχρονα εργαλεία. Απαιτήθηκαν 14 χρόνια γεμάτα σκοτούρες για να χτιστεί η γέφυρα, 9 χρόνια παραπάνω από τα προβλεπόμενα. Και το κόστος ήταν πολύ παραπάνω από 15 εκατομμύρια δολλάρια, περισσότερο από το διπλάσιο απ’ όσο είχε υπολογιστεί αρχικά. Είκοσι ζωές χάθηκαν στο χτίσιμό της. Αλλά το τελικό προϊόν ήταν ένα μνημείο πολύ πιο μπροστά από την εποχή του.

Ήταν η μεγαλύτερη κρεμαστή γέφυρα του κόσμου έχοντας μήκος περισσότερο από ενάμιση χιλιόμετρο. Το κύριο άνοιγμά της, υποστηριζόμενο από χαλύβδινα καλώδια—κάτι που ποτέ πριν δεν είχε ξαναχρησιμοποιηθεί—ήταν χωρίς προηγούμενο, έχοντας μήκος 485 μέτρα—το διπλάσιο απ’ όσο είχε επιχειρηθεί ποτέ μέχρι τότε. Οι δύο γρανιτένιοι πύργοι, ο καθένας με εντυπωσιακές Γοτθικές καμάρες, ήταν οι πιο ογκώδεις ανθρωποποίητες κατασκευές στη Βόρεια Αμερική.

Τι Γέφυρα!

Σήμερα, η κατασκευή αυτή δεν εμφανίζεται πια σαν τόσο παράτολμο έργο μηχανικής. Υπάρχουν τώρα μεγαλύτερες γέφυρες, με πολύ μεγαλύτερα ανοίγματα. Η γέφυρα, πράγματι, μοιάζει κάπως αρχαία—μολονότι εντυπωσιακή—σε αντίθεση με τους ουρανοξύστες από γυαλί και χάλυβα που υπάρχουν στο βάθος και που φτάνουν σε μεγαλύτερο ύψος απ’ αυτήν. Αλλά παρόλες τις τεχνολογικές και αρχιτεκτονικές προόδους που έχουν γίνει από τότε που εγκαινιάστηκε, τίποτε στον 20ό αιώνα δεν είχε την ίδια επίδραση όσο η παλιά Γέφυρα του Μπρούκλυν.

Το πιο οικείο αυτό μέρος έχει απεικονιστεί στις θεατρικές και στις κινηματογραφικές σκηνές, έχει εμπνεύσει τραγούδια και ποιητικές ραψωδίες, έχει «πουληθεί» αμέτρητες φορές όπως λέει κι ένα παλιό αστείο κι έχει ελκύσει πολλές καταπιεσμένες ψυχές για να αυτοκτονήσουν. Καλό ή κακό, η Γέφυρα του Μπρούκλυν έχει αφήσει ένα ανεξίτηλο σημάδι πάνω στην ιστορία. Η Πόλη της Νέας Υόρκης γιόρτασε γι’ αυτήν.

Μια Νυχτιά που θα τη Θυμούνται

Ωστόσο, η γιορτή άρχιζε μόνο, καθώς έπεφτε η νύχτα πάνω στην πόλη. Μέχρι τότε, εκατοντάδες πλοία γέμιζαν το πάνω μέρος του λιμανιού της Νέας Υόρκης κάτω από τη γέφυρα. Παραπάνω από δύο εκατομμύρια Νέο-Υορκέζοι, μαζί μ’ αυτούς που ζούσαν στα προάστια, συγκεντρώθηκαν στις δύο άκρες του Ανατολικού Ποταμού. Ένα εκπληκτικά ειρηνικό πλήθος, περίμεναν υπομονετικά καθώς ένα ηχογραφημένο πρόγραμμα ήχου και φωτός παρουσίαζε την ιστορία της γέφυρας, αφήνοντας συνεπαρμένους αυτούς που ήταν σε θέση τέτοια που μπορούσαν να ακούν.

Κατόπιν ήρθε το σπουδαιότερο γεγονός της βραδιάς! Σε 28 λεπτά πυροδοτήθηκαν στον αέρα πυροτεχνήματα αξίας 200.000 δολλαρίων. Ο ουρανός αστραποβολούσε καθώς 9.600 ρουκέτες έλαμπαν πάνω από το λιμάνι. Ο θόρυβος ήταν αρκετός για να σείει τα κοντινά κτίρια. Ποτέ άλλοτε η Νέα Υόρκη δεν έχει γνωρίσει τέτοιο θέαμα. Ένα νεαρό κορίτσι είπε, «Θα μιλάω στα παιδιά μου γι’ αυτό, επειδή έκανε τους ανθρώπους της πόλης ευτυχισμένους—πολύ ευτυχισμένους—για λίγο χρονικό διάστημα.»

Καθώς τα πλήθη έφευγαν σιγά-σιγά και η απαλή αύρα καθάριζε τον αέρα από τον καπνό και την πυρίτιδα, η Γέφυρα του Μπρούκλυν εξακολουθούσε να στέκει εκεί ήρεμη, έτοιμη να δεχθεί και πάλι τα αυτοκίνητα και τους πεζούς.

[Υποσημειώσεις]

[Πλαίσιο/Εικόνα στη σελίδα 18]

Μια Άποψη Από τη Γέφυρα

Περνώντας πάνω από τη Γέφυρα του Μπρούκλυν από το Μανχάτταν, δεν μπορεί να μη δεις στα δεξιά δύο επιβλητικά κτίρια με τη λέξη «Σκοπιά» πάνω τους. Είναι συναρπαστικό που στον πρώτο δρόμο δεξιά βρίσκεσαι στο Μπρούκλυν Χάιτς, την τοποθεσία των κεντρικών γραφείων της Βιβλικής και Φυλλαδικής Εταιρίας Σκοπιά, που έγινε νόμιμο σωματείο το 1884, μόλις ένα χρόνο μετά την αποπεράτωση της Γέφυρας του Μπρούκλυν.

Λίγες εκατοντάδες μόνο μέτρα μακριά από τη Γέφυρα του Μπρούκλυν—οι πέτρες και τα καλώδια της οποίας μαρτυρούν τη σωφροσύνη εκείνων που την έχτισαν—το σύμπλεγμα αυτό των κτιρίων φέρνει μαρτυρία για την εκπλήρωση της προφητείας του Ιδρυτή της Χριστιανοσύνης, του Ιησού Χριστού. Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, σε συνεργασία με την Εταιρία Σκοπιά, κηρύττουν τώρα αυτά τα ‘καλά νέα της βασιλείας’ σ’ όλο τον κόσμο, όπως ακριβώς είχε πει πολλά χρόνια πριν ο Ιησούς Χριστός ότι θα γινόταν.—Ματθαίος 24:14.

[Εικόνες στη σελίδα 16, 17]

1883

1983