Ο Δίας και οι Γιοι Του (Διόσκουροι)

Ο ΔΙΑΣ ήταν ο υπέρτατος θεός των αρχαίων Ελλήνων. Ήταν θεός του ουρανού και θεωρούσαν ότι είχε τον έλεγχο των ανέμων, των σύγνεφων, της βροχής και των κεραυνών. Την εξουσία του αυτή πάνω στις φυσικές δυνάμεις την ασκούσε τόσο για καταστροφικούς όσο και για ωφέλιμους σκοπούς. Ο αρχαίος ποιητής Όμηρος λέει ότι ο Δίας είχε μεγαλύτερη δύναμη απ’ όσο όλοι οι άλλοι θεοί μαζί. Όμως οι αρχαίοι Έλληνες δεν θεωρούσαν τον Δία υπέρτατο με μια απόλυτη έννοια, αλλά, κατά καιρούς, τον παρίσταναν σαν θύμα απάτης και σαν υποχρεωμένο να υποχωρεί στο θέλημα της Μοίρας και της Ειμαρμένης.

Εκτός από την αφήγηση των γεγονότων γύρω από τη γέννηση, την παιδική ηλικία και την απόκτηση του θρόνου του, οι μύθοι κυρίως αναφέρονται στις πολλές ερωτικές υποθέσεις του Δία. Οι μυθολογικές αφηγήσεις λένε ότι αποπλάνησε θεές και γήινες γυναίκες, και ότι ήταν πατέρας πολλών παράνομων παιδιών. Το παράδοξο είναι πως η μυθολογία λέει ότι ο Δίας σκότωσε τον Ιασίονα (ένα θνητό) επειδή είχε διαπράξει ανηθικότητα με τη θεά Δήμητρα. Εκτός από τις πολλές απιστίες του Δία, ο γάμος του Δία και της Ήρας μαστιζόταν και από άλλες δυσκολίες. Λέγεται ότι ο Δίας βασανιζόταν τόσο πολύ από την ακατάπαυστη γκρίνια και τις σκηνές ζηλοτυπίας της συζύγου του Ήρας, ώστε, μερικές φορές, παραπονιόταν πικρά μπροστά στη συνέλευση των θεών για τις σκηνές αυτές.

Κατά καιρούς η αγνή λατρεία του Ιεχωβά ήρθε σε άμεση σύγκρουση με τη λατρεία του ψεύτικου θεού Δία. Ο βασιλιάς Αντίοχος Δ΄ ο Επιφανής, στην προσπάθεια του να ξεριζώσει την Ιουδαϊκή θρησκεία, επέβλεψε ώστε να βεβηλωθεί ο ναός της Ιερουσαλήμ και να αφιερωθεί τώρα στον Δία του Ολύμπου. Βλέπε το απόκρυφο βιβλίο 2 Μακκαβαίων 6:1, 2.

Στον πρώτο αιώνα μ.Χ., στη μικρή πόλη Λύστρα, όταν είδαν τον Παύλο να θεραπεύει ένα χωλό, θεώρησαν ότι ο Παύλος και ο Βαρνάβας ήταν θεοί και, τόσο βαθιά ήταν η Ελληνική επίδραση, ώστε θεώρησαν ότι ο Παύλος ήταν ο Ερμής και ο Βαρνάβας ο Δίας. Μέχρι που ο ιερέας του Δία έφερε ταύρους και γιρλάντες για να προσφέρει θυσίες μαζί με το πλήθος. (Πράξεις 14:8-13) Δύο αρχαίες επιγραφές που ανακαλύφθηκαν το 1909 στα περίχωρα των Λύστρων πιστοποιούν ότι εκεί λατρεύονταν οι δύο αυτοί θεοί. Η μια από τις επιγραφές αναφέρεται στους «ιερείς του Δία» και η άλλη αναφέρει τον «Ύψιστο Ερμή» και τον «θεό-ήλιο Δία.»

Σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία, ο Κάστωρ και ο Πολυδεύκης ήταν οι δίδυμοι γιοι της Λύδας και παιδιά του Δία, γιαυτό και ονομάστηκαν Διόσκουροι (δηλαδή «Γιοι του Δία»). Αυτοί, ανάμεσα σ’ άλλα, θεωρούνταν προστάτες των ναυτικών, ικανοί να σώζουν τους ναυτικούς που κινδύνευαν στη θάλασσα. Ο αστερισμός των Δίδυμων, στον οποίο ο Κάστωρ κι ο Πολυδεύκης είναι τα δύο πιο λαμπρά αστέρια, θεωρούνταν ένας ιδιαίτερα καλός οιωνός για τους ναυτικούς. Επίσης πίστευαν ότι η βοήθειά τους σε περίοδο θύελλας στη θάλασσα εκδηλωνόταν με τη μορφή του Φωτός των Διοσκούρων, ακτινοβόλας λάμψης που εμφανίζεται στα άκρα των ιστών και των κεραιών. [Στην κοινή ναυτική γλώσσα το φαινόμενο αυτό ονομάζεται «τελώνια».]

Το Αλεξανδρινό πλοίο πάνω στο οποίο μεταφέρθηκε δεσμώτης ο Παύλος από τη Μάλτα στους Ποτιόλους, στην πορεία για τη Ρώμη, έφερε στο ακρόπρωρο τη «σημαίαν των Διοσκούρων,» που ίσως είχε την εικόνα ή το σύμβολο και πιθανόν το όνομα του Κάστορα στη μια πλευρά της πλώρης και τα αντίστοιχα στοιχεία του Πολυδεύκη στην άλλη.—Πράξεις 28:11.

[Εικόνες στη σελίδα 15]

Διόσκουροι (χαραγμένα πάνω σε λίθο)

Διόσκουροι (σε νόμισμα του Ρηγίου)