Μια ‘Μικρούλα Φυγάς’ Αποφεύγει την Ανεπιθύμητη Θεραπεία

Από τον ανταποκριτή του «Ξύπνα!» στον Καναδά

ΕΠΕΙΔΗ ο πυρετός της ηλικίας δύο χρόνων Έιμυ συνεχιζόταν, οι ανήσυχοι γονείς της αποφάσισαν να την εξετάση ο οικογενειακός γιατρός. Αυτό που άρχισε έτσι σαν μια συνηθισμένη επίσκεψις κατέληξε με εκρηκτικό τρόπο σ’ ένα παράξενο επεισόδιο όπου η μικρή Έιμυ με απίστευτο τρόπο χαρακτηρίστηκε σαν φυγάς και αποτέλεσε το αντικείμενο μιας φρενιτιώδους διεθνούς έρευνας.

Ο πυρετός της προκλήθηκε προφανώς από σφαιροκύττωσι, μια αφύσικη κατάστασι του αίματος που, ανάλογα με τη σοβαρότητά της, μπορεί να εμποδίση την ανάπτυξι ή τις δραστηριότητες του ατόμου.

Η Έιμυ ήδη είχε αρχίσει να συνέρχεται από τον πυρετό όταν οι γονείς της, ο Ρόμπερτ και η Σέρρυ Μπράιαν, πήγαν στο ραντεβού τους στις 25 Ιανουαρίου 1980. Ο οικογενειακός τους γιατρός στο Όουεν Σάουντ του Οντάριο, κάλεσε και ένα παιδίατρο της περιοχής για να τον συμβουλευθή.

Ωστόσο, δεν ήταν η πρώτη φορά που την πήγαιναν σ’ αυτόν τον παιδίατρο. Όταν ήταν μόλις τριών ημερών αυτός ο ίδιος παιδίατρος είχε επιβάλει στην Έιμυ αφαιμαξομετάγγισι. Είχε χρησιμοποιήσει μια δικαστική απόφασι, που είχε ληφθή βάσει του Κανονισμού περί Παιδικής Ευημερίας στο Οντάριο, για να αντιμετωπίση τον ίκτερο του νεογέννητου με μεταγγίσεις αίματος, αν και υπήρχαν κι άλλες θεραπείες γι’ αυτή την αρρώστεια.

Οι γονείς της, που είναι Μάρτυρες του Ιεχωβά, είχαν προβάλει αντιρρήσεις διότι η θεραπεία με αίμα παραβιάζει την εντολή του Θεού ‘απέχετε από αίματος.’ (Πράξ. 15:20) Ο παιδίατρος είχε αγνοήσει τις διαμαρτυρίες των γονέων.

Ο Ρόμπερτ και η Σέρρυ Μπράυαν ήσαν αποφασισμένοι να μην επιτρέψουν ξανά δια της βίας μετάγγισι στην κόρη τους.

Ωστόσο, πάλι, ο ίδιος παιδίατρος αμέσως άρχισε να μιλά για μετάγγισι αίματος και είπε ότι αν η κατάστασίς της δεν βελτιωνόταν σύντομα θα έπαιρνε μια δικαστική απόφασι για να επιβάλη δια της βίας τη μετάγγισι. Ο πατέρας της Έιμυ είπε στο γιατρό να παραιτηθή από την περίπτωσι ώστε οι γονείς να μπορέσουν ν’ αναζητήσουν άλλη ιατρική θεραπεία στο Νοσοκομείο Παίδων του Τορόντο. Ταυτόχρονα ο γιατρός ενημέρωσε τους γονείς ότι και το νοσοκομείο επίσης μπορεί να διατάξη μετάγγισι αίματος για το παιδί.

Η Έιμυ συνεχώς βελτιωνόταν. Οι γονείς της αποφάσισαν ότι δεν χρειαζόταν πια να πάνε στο νοσοκομείο του Τορόντο—μια απόφασι που σαν υπεύθυνοι γονείς, είχαν το δικαίωμα να πάρουν.

Αλλά όταν ο παιδίατρος έμαθε ότι η Έιμυ δεν εμφανίστηκε στο νοσοκομείο του Τορόντο, κινητοποιήθηκε για ν’ αναλάβη το παιδί η Εταιρία Βοηθείας Παίδων του Οντάριο και να πετύχη μια δικαστική απόφασι ώστε να της κάνουν δια της βίας μετάγγισι αίματος.

Αποφυγή της Ανεπιθύμητης Θεραπείας

Οι γονείς της Έιμυ, ασκώντας τα δικαιώματά τους σαν γονείς την απομάκρυναν ώστε να μην της επιβληθή δια της βίας η ανεπιθύμητη θεραπεία. Ωστόσο, εξ αιτίας των αυθαίρετων ενεργειών του γιατρού, τους αρνήθηκαν το δικαίωμα ν’ αναζητήσουν άλλη ιατρική άποψι επισήμως. Αν εμφανίζονταν δημόσια, θα έπαιρναν την Έιμυ από την κηδεμονία τους και θα την παρέδιναν για αναγκαστική μετάγγισι.

Χωρίς να εξετάση πολύ το θέμα, ένας δικαστής οικογενειακών δικαστηρίων έβγαλε ένταλμα για τη σύλληψι της Έιμυ το οποίο έστειλε στην αστυνομία και την Εταιρία Βοηθείας Παίδων. Στις 30 Ιανουαρίου, οι εφημερίδες έγραφαν με μεγάλα γράμματα: «Εξαφανίστηκε Κορίτσι 2 Ετών, Μπορεί να Πεθάνη Χωρίς Μετάγγισι Αίματος.» Τα άρθρα ανέφεραν τη φρικτή πρόβλεψι του παιδίατρου ότι η Έιμυ θα μπορούσε να πεθάνη μέσα σε τρεις με πέντε μέρες αν δεν της γινόταν μετάγγισις αίματος!

Το ένταλμα συλλήψεως για την Έιμυ κοινοποιήθηκε σ’ όλο τον Καναδά και κατά μήκος των συνόρων με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι εφημερίδες έγραψαν ότι η αστυνομία στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης συμμετείχε στην «Απελπιστική Έρευνα για το Κρυμμένο Παιδί.»

Ενώ η αστυνομία, αρμόδιοι της Βοηθείας Παίδων και δημοσιογράφοι έψαχναν παντού με μανία, η οικογενειακή ζωή της Έιμυ είχε αναστατωθή. Ο πατέρας της εγκατέλειψε τη δουλειά του για να προστατέψη την Έιμυ, χωρίς καμμιά διαβεβαίωσι ότι θα προσλαμβανόταν πάλι όταν θα τέλειωνε το δράμα. Η Έιμυ και οι γονείς της αναγκάσθηκαν να φύγουν από το σπίτι τους ώστε να μην έρχωνται σε επαφή με τους συγγενείς τους και τους πιο στενούς φίλους τους. Μέσα σ’ όλα αυτά, οι γονείς της πήραν ιατρική συμβουλή και έτσι η Έιμυ περιβαλλόταν με άφθονη αγάπη, ανάπαυσι και υγιεινή διατροφή.

Μερικές φορές η Έιμυ νόμιζε πως ήταν σε διακοπές. Αλλά δεν ήταν καθόλου διακοπές για τους γονείς της!

Ανέντιμη Ιατρική Ενέργεια;

Μετά από 10 μέρες, η αστυνομία ανέφερε ότι οι έρευνες στα σπίτια των φίλων των Μπράυανς δεν «απέδωσε κανένα στοιχείο.» Οι δημοσιογράφοι παρακολουθούσαν την ιστορία σαν λαγωνικά στα ίχνη του εγκληματία..

Αλλά τότε η ιστορία πήρε μια απροσδόκητη τροπή. Λίγες μέρες μετά την έκδοσι του εντάλματος, οι γιατροί και οι αρμόδιοι που κινούσαν το θέμα της συλλήψεως της Έιμυ παραδέχτηκαν ότι «υπάρχει κι άλλη θεραπεία»—κάτι που δεν αποκάλυψαν παρά μόνο αφού οι γονείς του παιδιού απέφυγαν την απειλή για το παιδί τους.

Οι αντιλογίες είχαν αρχίσει. Επί τέλους, μπορούσε η Έιμυ να ζήση χωρίς μετάγγισι αίματος;

Στις 5 Φεβρουαρίου, η εφημερίδα Στάρ του Τορόντο ανέφερε ότι ο Δρ Πήτερ Μακ Κλουρ, επί κεφαλής των αιματολόγων του Νοσοκομείου Παίδων, είπε ότι έλπιζε πως η Έιμυ θα μπορούσε να «γίνη από μόνη της καλά» χωρίς μετάγγισι αίματος. Στις 6 Φεβρουαρίου, η ίδια εφημερίδα ισχυρίστηκε ότι ο Δρ Μακ Κλουρ είχε πει ότι οι περισσότεροι ασθενείς με σφαιροκύττωσι θα μπορούσαν να γίνουν καλά από μόνοι τους χωρίς τη βοήθεια μεταγγίσεων.

Μήπως μερικοί γιατροί και αρμόδιοι του δημοσίου είχαν φερθή όχι εντελώς έντιμα στην περίπτωσι της Έιμυ;

Οι γιατροί τώρα άρχισαν να διαφωνούν για την περίπτωσί της από τις στήλες του τύπου! Ασφαλώς ήταν καιρός να σταματήση το κυνηγητό και να επιτραπή στους γονείς της Έιμυ να αναζητήσουν άλλη λύσι, αν μάλιστα, χρειαζόταν ιατρική φροντίδα.

Εκτός αυτού, ο γιατρός της οικογένειας τους διαβεβαίωσε ότι η Έιμυ ήταν «πολύ καλά» και «έδειχνε θαυμάσια βελτίωσι.» Αλλά τίποτε απ’ όλα αυτά δεν ικανοποίησε τους αρμόδιους της Βοηθείας Παίδων οι οποίοι αρνήθηκαν να σταματήσουν το «κυνηγητό του παιδιού.»

Αλλά τώρα οι γονείς της Έιμυ κουράστηκαν να κρύβωνται και είχαν στενοχωρηθή πολύ από την άσκοπη ταλαιπωρία τους. Έτσι, στις 8 Φεβρουαρίου, ο δικηγόρος τους έδωσε στη δημοσιότητα φωτογραφίες μιας Έιμυ που ακτινοβολούσε από υγεία και χαμογελούσε γεμάτη ευτυχία φορώντας μια στολή κατάλληλη για χειμερινά σπορ.

Αυτή τη φορά. η Σταρ του Τορόντο έγραψε με μεγάλα γράμματα: «Η Έιμυ είναι καλά λέει ο δικηγόρος.»

Οι αρμόδιοι ακόμη δεν μπορούσαν να σταματήσουν το κυνηγητό. Με το ένταλμα συλλήψεως της Έιμυ, οι γονείς της γνώριζαν ότι αν παρουσιάζονταν έστω και για να ζητήσουν από ένα γιατρό να επιβεβαιώση δημοσίως την καλή της υγεία, θα διέτρεχαν τον κίνδυνο να τους την πάρη η αστυνομία και η Εταιρία Βοηθείας Παίδων.

Στις 12 Φεβρουαρίου, οι γονείς της Έιμυ κάλεσαν δημοσιογράφους και φωτορεπόρτερς από δυο εφημερίδες του Τορόντο σ’ ένα σπίτι όπου «την έφεραν σήμερα βγάζοντάς την για λίγο από την κρυψώνα τους σε μια προσπάθεια να αποδείξουν ότι είναι μια χαρά.»

Τα νέα διέτρεξαν τη χώρα σαν αστραπή. «Η Έιμυ βγήκε από την κρυψώνα της για να αποδείξη ότι μπορεί να ζήση χωρίς μετάγγισι.» Η φωτογραφία της Έιμυ παρουσιάστηκε σε αρκετές εφημερίδες—ένα όμορφο κοριτσάκι με μια κάπως ερωτηματική έκφρασι. Συχνά αυτή και η ιστορία της εμφανίζονταν στην πρώτη σελίδα.

Η Σταρ του Τορόντο έγραψε ότι έκανε βόλτες γύρω-γύρω στο διαμέρισμα καθώς οι γονείς της είχαν καλέσει ένα δημοσιογράφο και φωτορεπόρτερ να θαυμάση το σθένος της. Η θερμοκρασία της, η εμφάνισίς της και η ενεργητικότητά της είχαν επανέλθει στο φυσιολογικό.

«Την ημέρα που υποτίθεται ότι έπρεπε να έχη πεθάνει (πριν από δυο βδομάδες περίπου) η υγεία της βρισκόταν στην καλύτερη κατάστασι των τελευταίων εβδομάδων» είπε ο πατέρας της.

Ωστόσο όπως ανέφερε η Σταρ του Τορόντο την άλλη μέρα, «Η μικρή Έιμυ Μπράυαν είναι ακόμη ένας φυγάς.» Ενώ η Έιμυ κρυβόταν για την προστασία της για τρίτη κατά σειρά βδομάδα, η Εταιρία Βοηθείας Παίδων βρισκόταν στην ενοχλητική θέσι να επιμένη με στενοκεφαλιά σ’ ένα ένταλμα που εκδόθηκε βάσει του ψεύτικου ισχυρισμού ότι η Έιμυ μπορούσε να πεθάνη χωρίς τη μετάγγισι αίματος.

Το «κυνηγητό για το κρυμμένο παιδί» είχε γίνει έμμονος διωγμός. Ένας δικηγόρος της Έιμυ είπε στον τύπο: «Εδώ πρόκειται για θρησκευτικό διωγμό με την πρόφασι της φροντίδας για το παιδί. [Οι αρμόδιοι] το έκαναν αυτό [εξέδωσαν το ένταλμα] μόνο και μόνο διότι [οι γονείς] είναι Μάρτυρες του Ιεχωβά.»

Τελικά, η αστυνομία και οι αρμόδιοι της Βοηθείας Παίδων ετοιμάστηκαν για ανακωχή. Αν συνέχιζαν μια δημόσια καταδίωξι μεγάλης εκτάσεως για ένα παιδί που ήταν γνωστό ότι ήταν καλά στην υγεία του, αυτό θα έκανε τις έρευνες καταδιώξεως να φαίνωνται λίγο γελοίες.

Ένας παιδίατρος του Τορόντο εξέτασε την Έιμυ και ανέφερε ότι «δεν βρήκε τίποτε το μη φυσιολογικό.» «Δεν διατρέχει κανένα κίνδυνο, ούτε βρίσκεται σε κρίσι.» Η γνωμάτευσις του γιατρού δόθηκε στη δημοσιότητα και το ένταλμα συλλήψεως της Έιμυ ακυρώθηκε.

Για μια φορά ακόμη, τα νέα μεταδόθηκαν στον Καναδά σαν αστραπή: «Η μικρή Έιμυ γυρίζει από το κρύο.» «Η Έιμυ ‘εκτός κινδύνου,’ η καταδίωξις σταματά.»

Ήταν 14 Φεβρουαρίου. Μετά τρεις βδομάδες παρά μία μέρα, η Έιμυ γύριζε στο σπίτι της. Καθώς η ζωή των Μπράυανς έπαιρνε τον κανονικό της ρυθμό, τα μέσα ενημερώσεως και άλλα άτομα έκαναν σκέψεις για την τρομερή αδικία που είχε υποστή μια υπεύθυνη, αξιαγάπητη οικογένεια και το αθώο μικρό κοριτσάκι τους.

Γιατί Συνέβησαν Αυτά;

Στις 25 Φεβρουαρίου, ένα άρθρο του Καναδικού Τύπου και φωτογραφίες της Έιμυ, με τα λαμπερά της μάτια, που βρισκόταν στην αγκαλιά των ευτυχισμένων γονέων της, εστάλησαν στα μέσα ενημερώσεως του Καναδά. Η εφημερίδα Ρέκορντ του Κίτσενε-Γουώτερλου παρουσίασε την ιστορία με τον εξής τίτλο: «Οι Γιατροί Αμφισβητούν την Αναγκαιότητα των Μεταγγίσεων αφού Επέζησε το Κρυμμένο Παιδί.»

Το άρθρο αυτό βασίστηκε σ’ ένα άλλο άρθρο που είχε δημοσιευθή μια μέρα πριν στη Σταρ του Τορόντο. Αυτό το τελευταίο είχε τον τίτλο: «Χειρουργική δίχως αίμα: Μια τάσις κατά των μεταγγίσεων.» Το άρθρο της Σταρ ρωτούσε: «Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά διακινδυνεύουν πράγματι τη ζωή τη δική τους και των παιδιών τους με το να αρνούνται μετάγγισι αίματος; Υπάρχουν όλο και περισσότερα στοιχεία που δείχνουν ότι δεν διακινδυνεύουν τόσο πολύ όσο νομίζει η κοινωνία και οι γιατροί.» Κατόπιν παρέθεσε απόψεις γιατρών από το Τορόντο, τη Νέα Υόρκη, το Σικάγο, το Μίσιγκαν και την Καλιφόρνια για να αποδείξη αυτό τον ισχυρισμό.

Αυτή η ιστορία επιβεβαίωνε ό,τι είχε πει ο πατέρας της Έιμυ σχετικά: «Όσον αφορά την άποψί μας, η χρήσις αίματος αποτελεί κακή ιατρική. . . . Δεν είναι κάτι που συμβουλεύει ο Δημιουργός και πολλοί επίσης του ιατρικού επαγγέλματος αμφισβητούν την αξία του».

Οι γιατροί, η Εταιρία Βοηθείας Παίδων και ο Κανονισμός για την Παιδική Ευημερία στο Οντάριο, ανεξάρτητα του πόσο καλές προθέσεις είχαν, αν είχαν σεβασθή από την αρχή τη στάσι των Μπράυανς, που βασιζόταν σε σοβαρές πληροφορίες, θα είχε αποφευχθή αυτό το κυνηγητό των τριών εβδομάδων. Αντίθετα, οι γιατροί και οι άλλοι αρμόδιοι παραβίασαν την εξουσία των γονέων και πιάστηκαν από ένα νόμο της περιοχής που έχει προκατάληψι ως προς τα δικαιώματα των γονέων οι οποίοι διαφωνούν με μια δημοφιλή ιατρική άποψι. Επειδή οι γονείς διαφώνησαν με ένα γιατρό—κάποιον που οι ίδιοι πλήρωσαν να τους δώση ιατρική συμβουλή—η κόρη τους θεωρήθηκε από ένα δικαστή, που εξέδωσε ένταλμα συλλήψεως χωρίς να ακούση τις απόψεις των γονέων της Έιμυ, ότι έχει ανάγκη «προστασίας.»

Ευτυχώς, η μικρή Έιμυ βγήκε αβλαβής απ’ αυτή την ιστορία, αποδεικνύοντας ότι οι γνώμες των γιατρών, όσο κι αν είναι ειλικρινείς, δεν πρέπει να λαμβάνωνται σαν βάσι για τακτική εκφοβισμού στην προσπάθεια να γίνη σφετερισμός της εξουσίας των γονέων πάνω σ’ ένα παιδάκι δύο χρόνων!

Ο δικηγόρος της Έιμυ είχε διατυπώσει την κατηγορία: «Όταν σεις οι γιατροί ασχολείσθε με τα νομικά και οι δικαστές ασκούν ιατρική, το αποτέλεσμα δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο παρά προβλήματα.» Όλο αυτό το ατυχές επεισόδιο θα μπορούσε να αποφευχθή αν όσοι έλαβαν μέρος σ’ αυτό είχαν προσέξει την ισορροπημένη συμβουλή αυτού του τελευταίου Δρ Α. Ντ. Κέλλυ, πρώην γραμματέα του Καναδικού Ιατρικού Συνδέσμου:

«Οι ασθενείς και οι γονείς έχουν πλήρως το δικαίωμα να αποδέχωνται ή να απορρίπτουν τη θεραπεία που τους προτείνεται. Κανένας γιατρός δεν μπορεί να λέη με βεβαιότητα ότι ένας ασθενής θα πεθάνη αν δεν κάνη μετάγγισι ή ότι θα ζήση αν κάνη. . . . Η αρχή που περιλαμβάνεται είναι σπουδαία και έχει σχέσι με την ελευθερία του πολίτη. Το ίδιο πράγμα ισχύει σε οποιαδήποτε ιατρική θεραπεία, και είτε είναι ορθή είτε εσφαλμένη, οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα να αποφασίζουν αν θα την δεχτούν.»

«Οι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα να αποφασίζουν!» Πόσο αληθινό είναι αυτό, ιδιαίτερα όταν η άσκησις του δικαιώματος των γονέων έχει σαν θεμέλιο τον τέλειο νόμο του Θεού!—Πράξ. 15:28, 29· Ψαλμ. 19:7, 9.