Υποδαυλίζοντας τη Φωτιά στο Καπρίβι
Από τον ανταποκριτή του «Ξύπνα!» στη Νότια Αφρική
«ΑΝΑΨΤΕ τη φωτιά.» Αυτή είναι η σημασία των λέξεων Κατίμα Μουλίλο όνομα μιας μικρής, πρωτόγονης πόλεως σε μια από τις πιο απομακρυσμένες περιοχές της Νότιας Αφρικής, της Καπρίβι Στριπ.
Σαν περιοδεύων επίσκοπος των Μαρτύρων του Ιεχωβά στη Νοτιο-Δυτική Αφρική Ναμίμπια το ερώτημα που με απασχολούσε ήταν: Μέχρι ποιου βαθμού έχει επεκταθή η φωτιά της αλήθειας στο Κατίμα Μουλίλο—την πιο απομακρυσμένη γωνιά της περιοχής που υπηρετώ; Η Εταιρία Σκοπιά είχε λάβει πολλές προσκλήσεις για βοήθεια απ’ αυτή την περιοχή: «Ενδιαφερόμαστε ν’ ακούσωμε για το Λόγο του Ιεχωβά.» «Πότε μπορούμε να βαπτισθούμε;» Λόγω των πλημμυρών, δύο προηγούμενες προσπάθειες για να πάω εκεί είχαν αποτύχει, αλλά αυτή τη φορά οι δρόμοι ήσαν ανοιχτοί και ένας φίλος από το Γουίντχεκ ήταν έτοιμος να με πάρη με το Λαντ Ρόβερ του.
Το δυτικό Καπρίβι είναι μια ζώνη που ελέγχεται από τις στρατιωτικές εξουσίες της Νότιας Αφρικής. Θα μας έδιναν την άδεια να το διασχίσωμε; Ναι, μας την έδωσαν. Έτσι, με ‘έξτρα’ βενζίνη, νερό και τρόφιμα, ξεκινήσαμε από το Καβάνγκο (στο βόρειο μέρος της Νοτιο-Δυτικής Αφρικής/Ναμίμπια) για να ταξιδέψωμε 580 χιλιόμετρα (360 μίλια) μέχρι το Κατίμα Μουλίλο.
Μέσα από μια Άγρια Περιοχή
Για 200 περίπου χιλιόμετρα (120 μίλια) ο χωματόδρομος ακολουθούσε τις στροφές του Ποταμού Οκαβάνγκο—τα σύνορα μεταξύ Νοτιο-Δυτικής Αφρικής/Ναμίμιπια και Αγκόλας. Καλοφτιαγμένες αχυροσκέπαστες καλύβες και χωράφια με καλαμπόκι των Καβάνγκος απλώνονταν δίπλα στον ποταμό προς την πλευρά μας. Αλλά προς βορράν ή προς την πλευρά της Αγκόλα δεν υπήρχε κανένα σημείο ζωής.
Μετά από λίγο φθάσαμε στα ανατολικά σύνορα του Καβάνγκο, όπου ο Ποταμός Οκαβάνγκο στρέφεται νότια στη Μποτσουάνα. Ο φύλακας στο σημείο ελέγχου μας άφησε να περάσωμε. Στη συνέχεια περάσαμε μέσα από μια άγρια, απομακρυσμένη περιοχή—δεν υπήρχαν καλύβες, καλλιεργημένες περιοχές ή άλλα σημεία ανθρώπινης κατοικήσεως. Αντίθετα, κοπριές από ελέφαντες στο δρόμο μάς υπενθύμιζαν ότι βρισκόμασταν σε μια από τις λίγες περιοχές της Αφρικής όπου τα άγρια ζώα εξακολουθούν να τριγυρνούν ελεύθερα.
Ο δρόμος έγινε λασπώδης και το Λαντ Ρόβερ κόλλησε—έτσι βγάλαμε τα παπούτσια μας και αρχίσαμε να φτυαρίζωμε. Μετά από μισή ώρα, το όχημά μας είχε ελευθερωθή. Οι πατημασιές (ίχνη ζώου) στην αρχή προκάλεσαν το ενδιαφέρον μας, ύστερα μας αφύπνισαν—τα λιοντάρια! Φύγαμε βιαστικά.
Κατά το ηλιοβασίλεμα συναντήσαμε μια ολόκληρη οικογένεια Βουσμάνων—μια από τις πιο πρωτόγονες φυλές της Αφρικής. Μετέφεραν όλα τα υπάρχοντά τους: ένα όστρακο χελώνας για νερό, κουβέρτες, ένα κοτόπουλο κι ένα παλιό τενεκεδένιο δοχείο γεμάτο με έντερα ζώων, πράγμα που μας έκανε να κινηθούμε για λίγο κόντρα προς τον άνεμο.
Πιο πέρα φθάσαμε σ’ ένα άλλο σημείο ελέγχου όπου μας είπαν ότι δεν μπορούσαμε να ταξιδέψωμε περισσότερο εκείνο το βράδυ—ήταν πολύ επικίνδυνο λόγω των τρομοκρατών. Έτσι, περάσαμε τη νύχτα σ’ ένα παλιό οχυρό, όπου δεχθήκαμε τις επιθέσεις κουνουπιών μόνο.
«Φωτιά» στο Κατίμα Μουλίλο
Το άλλο πρωί φθάσαμε στον προορισμό μας, στη μικρή πόλι Κατίμα Μουλίλο στα σύνορα της Ζάμπια. Τι είδους υποδοχή συναντήσαμε; Ένα πλατύ, αστραφτερό χαμόγελο από ένα ντόπιο Μάρτυρα μας καλωσώρισε. Εκείνο το απόγευμα ένας όμιλος από 21 άτομα παρευρέθηκαν στην Αίθουσα Βασιλείας, ένα οικοδόμημα φτιαγμένο από λάσπη και άχυρα το οποίο είχε χτισθή το προηγούμενο Σαββατοκύριακο ειδικά για την επίσκεψί μας!
Μετά από ένα πρόγραμμα ερωταπαντήσεων, φάνηκε καθαρά ότι οι ντόπιοι Μάρτυρες μπορούσαν να εκφράσουν την πίστι τους σαφέστατα στις βασικές δοξασίες και αρχές. Η φωτιά του Λόγου του Θεού έκαιγε λαμπερά στο Κατίμα Μουλίλο. Πώς έφθασε η Βιβλική αλήθεια σ’ αυτή τη σκοτεινή γωνιά;
Ο Μάρτυς που μας υποδέχθηκε όταν φθάσαμε, είχε ακούσει για τη Βίβλο στη Ζάμπια αλλά είχε μετακομίσει στο Κατίμα Μουλίλο προτού βαπτισθή. Αμέσως, άρχισε να μιλά στους άλλους ανθρώπους για τη βασιλεία του Θεού και σύντομα διωργανώθηκε ένας όμιλος για Γραφική μελέτη. Αργότερα, ενώθηκαν κι άλλοι από τη Ζάμπια, και συναθροίζονταν τακτικά κάτω από ένα μεγάλο δένδρο διεξάγοντας τις μελέτες τους από το Λόγο του Θεού.
Στη διάρκεια της σύντομης επισκέψεώς μας, επισκεφθήκαμε προσωπικά τα σπίτια των ενδιαφερομένων για να τους μιλήσωμε για το στοργικό σκοπό που έχει ο Θεός για το ανθρώπινο γένος. Ποτέ δεν θα ξεχάσωμε την εικόνα ενός γκριζομάλλη γέροντα που καθόταν κάτω από ένα δένδρο σ’ ένα γειτονικό χωριό διαβάζοντας την πολυχρησιμοποιημένη Γραφή του. Ολόκληρη η οικογένεια εξέφρασε την εκτίμησί της για τις Βιβλικές αλήθειες που συζητήσαμε μαζί τους. Μια άλλη οικογένεια, αφού απαντήσαμε στα Γραφικά ερωτήματά τους, επέμεναν να γευματίσωμε μαζί τους. Καθισμένοι σε στρώματα φτιαγμένα από καλάμια και χρησιμοποιώντας τα χέρια μας σαν μαχαιροπήρουνα, απολαύσαμε το γεύμα που είχαν ετοιμάσει, χυλός από καλαμποκάλευρο και ψάρια.
Προβλήματα Αφρικανικού Γάμου
Κανένας στον όμιλο εκεί στο Κατίμα Μουλίλο δεν είχε ακόμη βαπτισθή. Γιατί; «Όλοι ζούμε κάτω από την εθιμική διευθέτησι των γάμων. Οι γάμοι μας πρέπει να καταχωρηθούν προτού βαπτισθούμε,» μας είπαν. Είχαν φθάσει στο σημείο να εκτιμήσουν τη σπουδαιότητα του έντιμου γάμου, σε αρμονία με ό,τι διδάσκει η Βίβλος. (Εβρ. 13:4) Οι δημοτικές αρχές δεν είχαν καμμιά αντίρρησι γι’ αυτό. Θα καταχωρούσαν τους γάμους τους αμέσως.
«Αλλά, αδελφέ, υπάρχει το πρόβλημα της λομπόλα,» εξήγησαν ταπεινά. Η «λομπόλα,» ή νυφικό τίμημα, πρέπει να πληρωθή στον πατέρα κάθε νύφης. Αν ο γαμβρός δεν έχη το ποσόν όταν παντρεύεται, ο πατέρας της νύφης σ’ αυτό το μέρος του κόσμου επιτρέπει στο ζευγάρι να συζούν με τον εθιμικό γάμο, αλλά δεν γίνεται νόμιμος ο γάμος μέχρις ότου ο γαμβρός ξεπληρώση το νυφικό τίμημα. Μερικοί απ’ αυτούς τους ειλικρινείς ανθρώπους χρωστούσαν ακόμη μεγάλα ποσά για τις συζύγους τους. Αφού ανασκοπήσαμε μαζί τους τη σπουδαιότητα του Χριστιανικού βαπτίσματος στο νερό, ήταν συγκινητικό να ακούσωμε τις ειλικρινείς εκφράσεις τους: «Θα είμαστε έτοιμοι για βάπτισμα όταν θα έλθετε πάλι σε έξι μήνες.»
Μετά την ενθάρρυνσι που τους δώσαμε από το Λόγο του Ιεχωβά να παραμείνουν στερεοί στην πίστι, αποχαιρετήσαμε αυτό τον μικρό όμιλο που είχε μπει στην καρδιά μας σε λίγες μόνο μέρες.
Ο Λόγος του Θεού παρομοιάζεται στη Βίβλο με φωτιά. (Ιερ. 20:8, 9) Λίγες σπίθες αυτής της φωτιάς άναψαν μερικά από τα ξερά προσανάματα στο Κατίμα Μουλίλο. Ήταν μεγάλο προνόμιό μας να επισκεφθούμε τον όμιλο εκεί και να υποδαυλίσωμε αυτές τις φλόγες. Είθε ο Ιεχωβά να διατηρή τη φωτιά της αλήθειας ζωηρή στο Καπρίβι.