Αρμονική Σχέσις με Άγρια Ζώα

Ένας πρώην θηριοδαμαστής σ’ ένα εθνικό πάρκο εξηγεί πώς πρέπει να καταλαβαίνετε την ιδιοσυγκρασία των ζώων με τα οποία συνεργάζεσθε.

ΣΤΡΙΦΟΓΥΡΙΣΕ για να δη τη λιονταρίνα, σταυρώνοντας τα χέρια του στο στήθος και το πρόσωπο, ελπίζοντας να προφυλαχθή από την επίθεσί της. Αλλά η λιονταρίνα ήταν πολύ γρήγορη. Το ρύγχος της διέσπασε την άμυνά του και τον έρριξε κάτω! Τα δόντια της χώθηκαν στο πίσω μέρος του κεφαλιού του, αποσπώντας του μια τούφα μαλλιά. Κατάφερε κάπως να σηκωθή και έσπευσε προς την έξοδο. Αυτή τον έρριξε πάλι κάτω, αυτή την φορά όμως η λιονταρίνα έφυγε τρέχοντας από την πίστα.

«Απλώς έπαιζε,» είπε σηκώνοντας τους ώμους ο θηριοδαμαστής Λάρρυ Τάιτους. «Συνήθως αφήνομε το ζώο ελεύθερο σε μια μεγαλύτερη περιοχή και παίζομε μαζί του, φέρνοντάς το σε κατάλληλη διάθεσι πριν αρχίση αυτό το εκπληκτικό νούμερο,» εξήγησε. «Αυτή τη φορά η λιονταρίνα ήταν κλεισμένη στο κλουβί της μέχρι την τελευταία στιγμή και δεν είχε προετοιμασθή για να παίξη κατάλληλα το ρόλο της. Δεν πρέπει να της επιρριφθούν ευθύνες. Δικό μας ήταν το σφάλμα.»

Εδώ σ’ αυτό το φυσικό πάρκο όπου τα ζώα έτρεχαν ελεύθερα σ’ ένα περιβάλλον που έμοιαζε Αφρικανικό, συγκεντρώνονταν επισκέπτες γύρω από μια πίστα 50 ποδώνa για ειδικά θεάματα. «Φαντασθήτε ότι παρακολουθείτε έναν ντόπιο να τρέχη μέσα στη ζούγκλα,» είπε ο κονφερασιέ. Τότε έβγαινε ο θηριοδαμαστής από τη σήραγγα μ’ ένα λιοντάρι ή μια τίγρι πίσω του!

«Πέφτουν επάνω μας με ταχύτητα 30 μιλίωνb την ώρα και μας ρίχνουν κάτω, και παίζουν μαζί μας σαν να παίζουν με μπάλλα του χόκεϋ. Αυτό είναι σκληρό για μας. Γι’ αυτό το κάνομε μόνο δυο ή τρεις φορές την ημέρα, και εναλλάξ οι θηριοδαμαστές.»

Η ζωή ενός θηριοδαμαστή μπορεί να είναι βασανιστική, ωμολόγησε ο Λάρρυ Τάιτους. «Έπαθα εξάρθρωσι και των δύο ώμων μέσα σε δύο ημέρες. Τη μια φορά το έπαθα μ’ ένα ορεσίβιο λιοντάρι—αυτό που βλέπετε σε διαφημίσεις αυτοκινήτων στην τηλεόρασι. Το εκπαίδευσα μ’ αυτό που λέμε κραυγή σαν κουδούνισμα. Όταν του έδωσα την εντολή να έλθη στο κρέας, αυτό αντίθετα ήλθε επάνω μου. Κούνησα την αλυσίδα στο χέρι μου τόσο βίαια που έβγαλα τον ένα ώμο μου.»

Την άλλη μέρα έβγαλε και τον άλλο, προσπαθώντας να κάνη υποκλυσμό σ’ ένα ελέφαντα. Η Κρις, η σύζυγός του, που φροντίζει για τα ζώα χαμογέλασε: «Πες πώς κάνεις υποκλυσμό σ’ έναν ελέφαντα.»

«Μ’ ένα σωλήνα νερού. Αυτό δεν άρεσε στον ελέφαντα και με κλώτσησε 20 πόδια μακρυά μέσα στο δωμάτιο που τον έχομε.»

Τον μεγαλύτερο φόβο στη ζωή του τον πήρε όταν ήταν αρχάριος, επιμελητής ζώων. Συνέβη στα βουνά της Καλιφόρνιας σ’ ένα μεγάλο σύνθετο παιγνίδι όπου εκπαιδεύονταν άγρια ζώα και χρησιμοποιούντο για κινηματογραφικές ταινίες, Το περιγράφει ως εξής:

«Στο χώρο όπου ήσαν κλεισμένοι οι ελέφαντες τα παραπήγματα ήσαν κατασκότεινα μέχρι ν’ άνοιγες ένα παράθυρο. Προχώρησα στο παράπηγμα του Σκουήκυ. Ο Σκουήκυ ήταν ένας ακανθόχοιρος. Συνέχισα να μιλώ στον Σκουήκυ για να του δώσω να καταλάβη ότι δεν επρόκειτο να τον πειράξω. Αυτό που άκουσα δεν ήταν ο Σκουήκυ αλλά ένας υπόκωφος βρυχηθμός. Τότε είδα κάτι πράσινα μάτια. Άνοιξα το παράθυρο και σ’ όλο το πλάτος του μεγάλου τοίχου βρισκόταν μια τίγρις Σιβηρίας μήκους 12 ποδών. Η αυθόρμητη κίνησις εκείνη τη στιγμή είναι να φωνάξης τραβώντας το κεφάλι σου πίσω. Αλλά ήξερα αρκετά ώστε να συνεχίσω να μιλώ, σαν να ήταν ο Σκουήκυ, καθώς οπισθοχωρούσα προς την πόρτα από την οποία και βγήκα έξω.

«Σ’ αυτά ακριβώς τα βουνά της Καλιφόρνιας ο δίδυμος αδελφός μου Γκάρρυ κι εγώ εκπαιδευτήκαμε σαν θηριοδαμαστές. Σ’ εκείνη την ομάδα υπήρχαν 2.500 ως 3.000 ζώα. Τα κλουβιά δεν ήσαν γερά, και κάθε μέρα κάποιο ζώο έφευγε. Η διεύθυνσις παρατήρησε ότι ο αδελφός μου κι εγώ είχαμε μια ιδιαίτερη επιδεξιότητα στη σύλληψι των φυγάδων.

«Μια φορά κυνηγούσαμε ένα καγκουρώ. Το άκουσα να κατεβαίνη ένα φαράγγι, κρύφθηκα, και καθώς προσπερνούσε πήδησα επάνω του. Αυτό συνέχισε να κατεβαίνη το φαράγγι. Έχασα το πουκάμισό μου, μωλωπίσθηκα και γδάρθηκα από την κορυφή ως τα νύχια, αλλά το ζώο κουράσθηκε μετά από 20 λεπτά. Είχα ιππεύσει στρουθοκάμηλους, καμηλοπαρδάλεις, ρινόκερους, άγρια ζώα, αντιλόπες—οτιδήποτε μπορούσε να ιππευθή. Πέντε χρόνια μετά απ’ αυτό, ο Γκάρρυ κι εγώ αρχίσαμε να μαθαίνωμε καλά πώς εκπαιδεύονται τα άγρια ζώα.»

Αντιμετωπίζοντας το Ένστικτο του Φονιά

Οι πιο πολλοί από μας κοιτάζομε ένα λιοντάρι ή ένα λύκο ή ακόμη ένα γιγάντιο ελέφαντα και νοιώθομε δέος και τρόμο. Οι επαγγελματίες θηριοδαμαστές βλέπουν τα ζώα μ’ ένα διαφορετικό τρόπο.

«Βλέπω τη φυσική τους αγριότητα», εξηγεί ο Λάρρυ, «τον κίνδυνο που εμπερικλείει η ίδια η φύσις τους, αλλά όμως δεν είναι αυθαίρετα και κακόβουλα όπως οι άνθρωποι. Και, μολονότι δεν είναι εξημερωμένα, όμως είναι παιχνιδιάρικα και φιλικά στη συμπεριφορά τους. Έχουν την ικανότητα να νοιώθουν τη στοργή και είναι φιλικά αρκεί να καταλαβαίνετε ότι δέχονται αυτές τις εκδηλώσεις μόνο με το δικό τους τρόπο. Αλλά όταν μαθαίνετε πώς να τα καταφέρνετε μαζί τους ποτέ να μην παραβλέπετε το ένστικτο του φονιά. Είναι το πρώτο πράγμα που προσέχομε καθώς υποδεχόμαστε τους νεοφερμένους στο Νησί των Τίγρεων.

«Το Νησί των Τίγρεων βρισκόταν έξω από την ενδοχώρα (της Καλιφόρνιας) στο μεγάλο εθνικό πάρκο—εκεί που η λιονταρίνα έβγαλε μια τούφα από τα μαλλιά μου. Επισκέπτες με βάρκες περιέπλεαν το νησί για να δουν τα λιοντάρια και τις τίγρεις να τρέχουν ελεύθερα. Είμαι ένας από τους αρχιθηριοδαμαστές που καθοδηγούσε τα 15 ή 20 μεγάλα αιλουροειδή στα παιγνίδια τους. Τα περισσότερα ζώα είχαν μεγαλώσει στην ενδοχώρα σε περιοχές με χιόνια. Οι επιμελητές των ζώων που τα φρόντιζαν όσο ήσαν μικρά ήσαν κυρίως γυναίκες, και μερικές φορές τα ζώα αγριεύουν με τις γυναίκες. Όταν τα ζώα μεγαλώσουν μας τα στέλνουν στο Νησί των Τίγρεων, και αν είναι αγριεμένα εμείς αντιμετωπίζομε ένα πραγματικά επικίνδυνο πρόβλημα.

«Μία ημέρα υποδέχθηκα ένα αρσενικό λιοντάρι ηλικίας περίπου 11 μηνών και βάρους 200 πάουντς.c Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνωμε όταν έλθη ένα ζώο στο Νησί των Τίγρεων είναι να του αφαιρέσωμε κάθε αίσθημα ιδιοκτησίας Αν έχη κάτι για μια περίοδο χρόνου αισθάνεται ότι είναι δικό του. Αν κατόπιν προσπαθήσης να του το πάρης κινδυνεύει η ζωή σου. Εγώ είχα ένα τρόπο για να δοκιμάζω αυτό το πνεύμα ιδιοκτησίας. Έδινα στο ζώο κάτι να παίξη, κατόπιν του έλεγα να το αφήση προτού αναπτύξη το αίσθημα της ιδιοκτησίας—πράγμα που σημαίνει το δικαίωμα να το ξεσχίση, και κάποια φορά ίσως το αντικείμενο του παιγνιδιού να είσθε εσείς.

«Το όνομα αυτού του νεαρού λιονταριού ήταν Νταντέλιον. Του έδωσα ένα τσουβάλι.. Όταν άρχισε να το παίζη του είπα να το αφήση. Του το είπα τρεις ή τέσσερις φορές. Άρχισε να βρυχάται, σηκώθηκε στα πίσω του πόδια, δαγκώνοντας και χτυπώντας με μια με το δεξί, μια με το αριστερό, μια με το δεξί, μια με το αριστερό. Απέφευγα ή απέκρουα τα χτυπήματά του και τον χτυπούσα ίσως στη μύτη. Με έσπρωξε προς τα πίσω αρκετά μέτρα σ’ ένα δένδρο όπου είχα ένα κλομπ. Εκείνη τη στιγμή πάτησε με τα τέσσερα στο έδαφος και πήγε πίσω στο τσουβάλι του.

«Δεν μπορούσα ν’ αφήση να περάση το δικό του. Πήρα το κλομπ και το κρατούσα πίσω μου καθώς οπισθοχωρούσα. Είπα πάλι, ‘Άφησέ το.’ Αυτό βρυχήθηκε. Του είπα πάλι ‘Άφησέ το.’ Ανάσανε βαθιά. Το χτύπησα με δύναμι στη μύτη. Αυτό ήταν για το καλό και των δυο μας. Αν δεν μάθαινε να υπακούη θα το στέλναμε σ^’ ένα ζωολογικό κήπο να καθίση σ’ ένα κλουβί για όλη την υπόλοιπη ζωή του. Γι’ αυτό το νεαρό λιοντάρι, αυτό μπορούσε να σημαίνη και 20 χρόνια! Μια ώρα αργότερα ήλθε η στιγμή για άλλο ένα μάθημα. Του έδωσα το τσουβάλι, αλλά δεν το πείραξε. Περίμενα μέχρι την επόμενη ημέρα.

«Την επόμενη ημέρα ανέπτυξε πάλι το αίσθημα της ιδιοκτησίας, αλλά μετά από τρία ‘Άφησέ το’ άφησε το τσουβάλι.. Καλό αυτό, αλλ’ όχι και πολύ. Έπρεπε να μάθη να το αφήνη από την πρώτη φορά. Συνεχίσαμε μέχρι που το άφηνε πια την πρώτη φορά που του έλεγα ‘Άφησέ το.’ Από τότε και στο εξής μπορούσα να βρίσκομαι οπουδήποτε στο νησί, ανεξάρτητα από το πόσο μακρυά, και όταν άρχιζε ν’ αναπτύσση το αίσθημα της ιδιοκτησίας, για οτιδήποτε του φώναζα ‘Άφησέ το.’ Τότε τα αυτιά του Νταντέλιον έπεφταν και οπισθοχωρούσε. Έτσι τα πράγματα πήγαιναν καλά. Αυτό αποτελούσε προστασία, σήμαινε επιβίωσι.»

Η υπακοή στην εντολή «Άφησέ το» θα μπορούσε να σημαίνη διάσωσι της ζωής ενός θηριοδαμαστή. Ο Γκάρρυ, αδελφός του Λάρρυ, επρόκειτο να εργασθή μ’ ένα Αφρικανικό ελέφαντα στο Νοτς Μπέρρυ Φαρμ στα νότια της Καλιφόρνιας. Το όνομά του ήταν Πάνκυ, και αφού ο εκπαιδευτής του έδειξε στον Γκάρρυ τα νεύματα και τις εντολές που γνώριζε ο Πάνκυ, ο Γκάρρυ πήρε το άγκιστρο του ελέφαντα (ένα δρύινο κλομπ δυο ποδών μ’ ένα άγκιστρο στην άκρη) και άρχισε να μαθαίνη στον Πάνκυ τα βήματά του.

Αλλά τα ζώα είναι σαν τα παιδιά—έχουν την τάσι να σε δοκιμάζουν. Ο Πάνκυ τύλιξε την προβοσκίδα του γύρω από τα πόδια του Γκάρρυ, τον ύψωσε πάνω από το κεφάλι του και άρχισε να τρέχη ανάμεσα στα άλλα ζώα. Το κλομπ με το άγκιστρο έπεσε στο έδαφος και ο Γκάρρυ πίστεψε πως έφθασε το τέλος του. Ξαφνικά ο ελέφαντας σταμάτησε, έρριξε τον Γκάρρυ στο έδαφος και ύψωσε το πόδι του για να τον πατήση. Ο πρώτος εκπαιδευτής του Πάνκυ έτρεξε γρήγορα, άρπαξε το πόδι αυτό με το άγκιστρο και φώναξε, «Άφησέ τον!» Ο Πάνκυ απομακρύνθηκε σαν να μην είχε συμβή τίποτε.

Μαθαίνοντας την Ιδιοσυγκρασία Τους

Ο θηριοδαμαστής πρέπει να ξέρη την ιδιοσυγκρασία των ζώων με τα οποία συνεργάζεται. Μια μέρα ο Λάρρυ τάιζε τον Χάρπυ, έναν Νοτιοαμερικάνικο αετό, αυτόν με τον οποίο γυρίσθηκε το φιλμ «Χάρπυ». Ζύγιζε 16 πάουντς, είχε ύψος 26 ίντσεςd και είχε νύχια που μπορούσαν να τυλιχθούν γύρω από τον καρπό του χεριού σας και να υπερκαλύψουν κάπου 3 ίντσες ακόμη. Η λαβή του ασκούσε πίεσι 700 πάουντς. Εκείνη την ημέρα ενώ ο Λάρρυ τον τάιζε λαιμούς από κοτόπουλα αυτός του άρπαξε το βραχίονα. Να πώς περιγράφει το περιστατικό:

«Κούνησα λιγάκι το χέρι μου και μου το ‘σφιξε. Δεν είχα κάνει τίποτε το εσφαλμένο. Δεν κατάπινε την τροφή του ως συνήθως, και αν ανέπτυσσε το αίσθημα της ιδιοκτησίας για το λαιμό του κοτόπουλου μπορεί να μου συνέτριβε τον καρπό. Κάθε φορά που κουνιόμουν έστω και ελάχιστα μ’ έσφιγγε περισσότερο. Αυτό κράτησε 20 λεπτά. Ο βραχίονάς μου έτρεμε. Τα δάχτυλά μου άρχισαν να μελανιάζουν. Ξαφνικά κατάπιε το λαιμό του κοτόπουλου και έπαψε να με σφίγγη. Για τον Χάρπυ τίποτε δεν είχε συμβή, αλλά ο βραχίονάς μου ήταν άχρηστος επί μέρες.

«Θα περάσουν χρόνια για να μάθη κανείς τα «κάνε αυτό» και «μην κάνεις εκείνο» στην εκπαίδευσι των ζώων. Κάθε ζώο έχει διαφορετική ιδιοσυγκρασία. Μερικά μπορείς να τα εκπαιδεύης με την επίπληξι. Το λιοντάρι και η τίγρις αντιδρούν κάπως σαν το σκύλο. Μπορείς να τα επιπλήξης ακόμη και μ’ ένα χτύπημα. Αλλά ποτέ μη χτυπήσετε ένα λύκο ή ένα αρπακτικό πουλί. Αυτά δεν ανταποκρίνονται στη βίαιη εκπαίδευσι. Και μην προσπαθήσετε να τα φοβίσετε.

Έχω δει πεπειραμένους θηριοδαμαστές να μωλωπίζωνται επειδή προσπάθησαν να χτυπήσουν ένα λύκο. Ένας θηριοδαμαστής μπορεί να σηκώση το κλομπ κατά του λύκου, σκεπτόμενος ‘το έκανα σ’ ένα λιοντάρι χθες και πέτυχε.’ Αλλά δοκιμάστε το και με το λύκο και θα δήτε αν δεν σας αρπάξη με τα δόντια του. Ο λύκος δεν δέχεται τέτοιου είδους εκπαίδευσι. Ούτε μπορείτε να επιπλήξετε ένα αρπακτικό πτηνό μ’ ένα χτύπημα στο ράμφος. Η μόνη καλή σχέσις που μπορείτε να έχετε μ’ ένα αρπακτικό πτηνό είναι αυτή που βασίζεται στην ειρηνικότητα. Όχι απότομες κινήσεις, όχι έντονα λόγια. Πρέπει να αισθάνεται ασφάλεια μαζί σας. Αυτή είναι η μόνη αποτελεσματική μέθοδος, αυτή και το γεγονός ότι το ταΐζετε.

«Και μην περιμένετε ότι κάθε άγριο ζώο θα ανταποκριθή θετικά στην ανθρώπινη εκπαίδευσι. Τα πιο πολλά από τα αρπακτικά πτηνά μου τα είχα πιάσει εγώ ο ίδιος έξω στο φυσικό τους περιβάλλον. Είχα πιάσει 10 ή 12 γεράκια, τα έφερα στο σπίτι μου και διαπίστωσα ποια θα ανταποκρίνονταν θετικά στην εκπαίδευσι χωρίς να τα βλάψω. Κατόπιν άφησα τα υπόλοιπα ελεύθερα.»

Ο Λάρρυ και η Κρις εργάζονταν κυρίως με λιοντάρια και τίγρεις.

«Τα λιοντάρια είναι δύστροπα», εξήγησε. «Δεν θέλουν να ενοχλούνται, ιδιαίτερα μέσα στη ζέστη της ημέρας. Με μια τίγρι μπορείς να παλεύης όλη μέρα. Αλλά αν αρχίσης να παίζης με ένα λιοντάρι στο καταμεσήμερο τότε άρχισες μια πραγματική μάχη.»

Όταν κι οι δυο τους εργάζονταν στο φυσικό πάρκο, ο Νάτζι, μια τίγρις από τη Βεγγάλη, ήταν η συμπάθειά τους.

«Ο Νάτζι ήταν ήμερος, ψύχραιμος και συμμαζεμένος. Του άρεσε μόνο να γυροφέρνη. Ήταν πράγματι καλωσυνάτος. Δεχόταν οποιεσδήποτε εντολές για μηχανικές κινήσεις γιατί γνώριζε ότι δεν θα πιεσθή. Περιπλανιόταν στο νησί κατά βούλησιν.»

«Πες πώς σε προστάτευσε ο Νάτζι», είπε η Κρις.

«Υπήρχε άλλη μια τίγρις με το όνομα Βαγδάτη,» είπε ο Λάρρυ. Η Βαγδάτη ήταν διαφορετική—επιθετική, παιγνιδιάρα, λιγάκι ύπουλη. Όταν την προσπερνούσες, έτρεχε από πίσω σου και επιτίθετο. Όσοι έβλεπαν αυτή τη σκηνή πάθαιναν σχεδόν καρδιακή προσβολή, αλλά αυτή ήταν σαν γάτα του σπιτιού, μόνο λίγο βαρύτερη κατά μερικές εκατοντάδες κιλά. Το μόνο που έκανε ήταν να σε ξαπλώση κάτω σαν τηγανίτα, μετά κροτούσε τις φτέρνες της στον αέρα και συνέχιζε να τρέχη. Τώρα, αν ο Νάτζι ήταν κάπου τριγύρω έτρεχε και εμπόδιζε τη Βαγδάτη κι έτσι άρχιζαν καυγά. Η Βαγδάτη τόσκαγε και ο Νάτζι ερχόταν και στεκόταν κοντά μου.

«Υπήρχε και μια τίγρις της Σιβηρίας με το όνομα Σάντη που ήταν αλλοίθωρη. Μου επιτίθετο αλλά έπεφτε πάντα 10 πόδια έξω από το στόχο της, και αμέσως μετά έκανε μια ολόκληρη στροφή και έπεφτε επάνω μου. Ήταν παιγνιδιάρα. Όποια κι αν ήταν η διάθεσίς μου η Σάντη συμφωνούσε.

«Μία άλλη τίγρις από τη Σιβηρία, μια μεγάλη αρσενική μήκους 10 ποδών, ύψους τεσσάρων ποδών και βάρους 600 και πλέον πάουντς, είχε ένα αγαπημένο σπορ. Ήθελε να την ιππεύουν. Αυτό ξεκίνησε κατά τύχην. Στην πίστα των επιδείξεων μια μέρα κάθισε κάτω. Την πλησίασα, άρχισα να τη χαϊδεύω και πέρασα το ένα πόδι μου πάνω από τη ράχη της. Αυτή τότε σηκώθηκε όρθια και νάμαι καθιστός επάνω της. Το ακροατήριο ξέσπασε σε χειροκροτήματα—νόμιζαν ότι αυτό πρόβλεπε το νούμερο. Η τίγρις έφερε βόλτα την πίστα μια-δυο φορές και μετά έφυγε προς τη σήραγγα σαν βολίδα. Μετά απ’ αυτό την ίππευα στο πάρκο, παντού, περνώντας ξυστά δίπλα από τους ανθρώπους. Δεν καταφέρνουν πολλοί να φθάσουν στο σημείο να ιππεύουν μια τίγρι της Σιβηρίας.»

Αυτή όμως η τίγρις μεγάλωσε πάρα πολύ, απέκτησε σχεδόν βάρος 800 πάουντς και είχε μήκος 15 πόδια. Οι τίγρεις της Σιβηρίας ανήκουν στα μεγαλύτερα αρπακτικά ζώα της ξηράς και, με εξαιρέσεις βεβαία, είναι πολύ δύστροπες και δυσκολώτερα εξοικειώνεσαι μαζί τους. Η οικογένεια Τάιτους δεν ήθελε να την χάση. Αλλά η διεύθυνσις τελικά έστειλε την τίγρι στην Κίνα.

Εκπαίδευσις με Στοργή

«Τα νούμερα που κάναμε δεν παίζονταν σε ζωολογικούς κήπους ή τσίρκο,» εξήγησε ο Λάρρυ «αλλά στο φυσικό περιβάλλον του Νησιού των Τίγρεων. Συνήθως μεγαλώναμε τα ζώα από μικρά. Τα αφήναμε να χοροπηδούν και να παίζουν, και κατόπιν διαμορφώναμε ένα νούμερο γύρω από τη φυσική τους συμπεριφορά. Ό,τι χαρακτηριστικά ανακαλύπταμε τα ενθαρρύναμε με την εκπαίδευσι. Μ’ αυτό τον τρόπο το ζώο είχε το 90 τοις εκατό της ιδιότητας που θα παρουσίαζε στο νούμερο. Αν του άρεσε να κάνη τούμπες και να παίζη με ραβδιά, θα μάθαινε ότι μετά από κάθε τούμπα το ταΐζαμε. Αν του άρεσε να παίρνη μια συγκεκριμένη στάσι, αμειβόταν γι’ αυτό. Το σύστημα ονομάζεται εκπαίδευσις με στοργή.

«Αυτό το σύστημα φέρνει στην επιφάνεια ό,τι καλύτερο υπάρχει στην άγρια ζωική φύσι. Ένα συνηθισμένο νούμερο σε τσίρκο φέρνει στην επιφάνεια ό,τι χειρότερο υπάρχει. Βλέπετε λιοντάρια και τίγρεις στην πίστα του τσίρκο να βρυχώνται μόλις βλέπουν μαστίγια, καθίσματα και όπλα. Τα εξωθούν σε τέτοιες επιδείξεις βιαιότητας. Οι θηριοδαμαστές τους θέλουν να κάνουν τα ζώα να φαίνωνται επικίνδυνα και αιμοβόρα για να εντυπωσιάζωνται οι θεατές.

«Στα παρασκήνια στα τσίρκο έχω δει θηριοδαμαστές να ξεφωνίζουν και να μιλούν άγρια στα ζώα για να τα ερεθίσουν. Τα έχω δει να υποσιτίζωνται και να πεθαίνουν της πείνας για να παίξουν ένα καλό νούμερο. Αν το καταφέρουν, ίσως τους δοθή τροφή.»

Τώρα όταν η οικογένεια Τάιτους εργάζεται με τα ζώα, εργάζονται σαν ανεξάρτητοι ειδικοί θηριοδαμαστές. Οι περιστάσεις τους συνεπώς είναι πιο ευχάριστες.

«Για παράδειγμα,» είπε ο Λάρρυ «είχα τη διεύθυνσι των ζώων σε μια ταινία με τίτλο ‘Σιωπή.’ Χρειαζόταν μια αρκούδα, ένας σκύμνος, ένας ακανθόχοιρος και δύο κογιότ [λύκοι της Αμερικής]. Το σενάριο απαιτούσε φυσική συμπεριφορά. Τα ζώα έπρεπε να πάνε από το σημείο Α στο Β ή από το Γ στο Δ. Είχα ετοιμάσει ένα κινητό καρότσι με τροφές για τα διάφορα ζώα και ύστερα έχοντάς τα δεμένα μ’ ένα σχοινί τα περνούσα κοντά από το καρότσι μερικές φορές. Με το να μην τα έχω ταΐσει την προηγούμενη νύχτα, αυτά ήσαν πρόθυμα να κάνουν αυτές τις διαδρομές που ωδηγούσαν στη τροφή όπως ακριβώς απαιτούσε το σενάριο. Σε μια περίπτωσι ο ακανθόχοιρος έπρεπε να κυνηγήση τον ηθοποιό Γουίλ Γκηρ έξω από το δωμάτιό του και στην πλαγιά του λόφου κατηφορίζοντας. Το μόνο που έπρεπε να κάνη ο Γκηρ ήταν ν’ ανέβη στο καρότσι με τις τροφές μπροστά από τον ακανθόχοιρο και τότε άρχιζε το κυνηγητό.»

Η Κρις συγκεφαλαιώνει τα τωρινά αισθήματα και τις ελπίδες τις δικές της και του συζύγου της ως εξής:

«Βλέπεις τα άγρια ζώα στο φυσικό τους περιβάλλον και λυπάσαι μετά όταν τα παίρνουν μακρυά απ’ αυτό και τα φυλακίζουν σαν κακούργους στα κλουβιά των τσίρκο και των ζωολογικών κήπων. Με τις εμπειρίες που ζήσαμε με τα ζώα βοηθηθήκαμε πολύ να δεχθούμε την αλήθεια του Λόγου του Θεού σχετικά μ’ ένα επίγειο παράδεισο κάτω από τη βασιλεία του Χριστού.

«Με συγκίνησι μάθαμε για την υπόσχεσι σχετικά με την κατάστασι των ζώων, όπως αναφέρεται στα εδάφια Ησαΐας 11:6-9, όπου προλέγεται η ειρηνική συνύπαρξις όλων των ειδών των ζώων, τα οποία θα οδηγή κι ένα μικρό παιδί ακόμη. Αυτό μας έκανε να θέλωμε να μάθωμε περισσότερα για ό,τι ο Ιεχωβά επιφυλάσσει για την ανθρωπότητα. Ασφαλώς ο Ιεχωβά, για να έχη δώση αυτή τη θαυμάσια υπόσχεσι, έχει αντιληφθή την αγάπη μας για τα θαυμάσια αυτά πλάσματά του, τα ζώα.

«Μολονότι έχει περάσει αρκετός χρόνος από τότε που συνεργασθήκαμε με τα ζώα που αναφέρθηκαν, συχνά πηγαίνομε και τα επισκεπτόμεθα. Μερικά, όπως ο Νάτζι, η τίγρις από τη Βεγγάλη, μας θυμούνται.

«Ελπίζομε και προσευχόμαστε ο Ιεχωβά να έχη ένα μέρος και για μας στο νέο του σύστημα που να έχη σχέσι με τα ζώα, διότι τα ζώα, και τα άγρια και τα ήμερα μπορεί να χρειάζονται τη φροντίδα της ανθρωπότητας. Αποβλέπομε πάρα πολύ στο νέο σύστημα, και γνωρίζομε πώς ό,τι κι αν κάνωμε στη δίκαιη νέα τάξι του Θεού, αυτό θα ικανοποιή τις επιθυμίες της καρδίας μας.

«Μπορέσαμε να γνωρίσωμε αυτές τις αλήθειες για τη νέα τάξι με τη βοήθεια του δίδυμου αδελφού του Λάρρυ, του Γκάρρυ, με τον οποίο έμοιαζε εντελώς, και ο οποίος κοιμήθηκε στο θάνατο πέρυσι. Και αυτός επίσης απέβλεπε στην εποχή που θα μπορή να ιππεύη και πάλι ρινόκερους και να χαϊδεύη λιοντάρια όπως έκανε και αυτός και ο Λάρρυ μαζί στο παρελθόν.

«Συνεπώς, καταλαβαίνετε ότι έχομε τόσα πολλά στα οποία μπορούμε ν’ αποβλέπωμε. Τι φιλάγαθος είναι ο Δημιουργός που υποσχέθηκε τέτοια ευτυχία σ’ όλο το ευπειθές ανθρώπινο γένος.»

[Υποσημειώσεις]

[Εικόνα στη σελίδα 10]

‘Ποτέ μη χτυπήσετε ένα λύκο—δεν δέχεται αυτό το είδος συμπεριφοράς’

[Εικόνα στη σελίδα 11]

‘Χάρπυ—η λαβή του μπορεί να ασκήση πίεσι μέχρι 700 πάουντς’

[Ολοσέλιδη εικόνα στη σελίδα 12]