‘Σε Θέτω να Εξουσιάζης’

Ο Ιεχωβά Θεός είπε στον άνθρωπο να εξουσιάζη τη γη και να τη φυλάττη, και να φροντίζη για όλα τα ζώντα πλάσματά της. Πόσο καλά ανταποκρίθηκε ο άνθρωπος σ’ αυτή την παρακαταθήκη;

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ατενίζουν με δέος ψηλά τον έναστρο ουρανό. Μια σκοτεινή νύχτα ο ουρανός φαίνεται γεμάτος από άστρα, αλλά οι λίγες χιλιάδες των άστρων που βλέπουν δεν είναι παρά ένα μικρό μέρος των τρισεκατομμυρίων που απαρτίζουν το σύμπαν. Αυτές οι μυριάδες των άστρων διαγράφουν με ακρίβεια τροχιές που διέπονται από τους νόμους κινήσεως που έθεσε ο Δημιουργός τους. «Εν αρχή εποίησεν ο Θεός τον ουρανόν και την γην.» Η απεραντοσύνη και η πολυπλοκότης των δημιουργούν σύγχυσι στη διάνοια των παρατηρητών.—Γέν. 1:1.

Σε σύγκρισι με τους ουρανούς, η γη είναι μια κουκκίδα. Αλλά είναι πελώρια για μάς και σφύζει από ζωή. Μια κουταλιά του τσαγιού έδαφος μπορεί να περιέχη 5.000.000.000 ζώντες οργανισμούς, και ποιος μπορεί μάλιστα να φαντασθή τον αριθμό των πλασμάτων στις ‘βοσκές των θαλασσών’; «Πόσον μεγάλα είναι τα έργα σου, Κύριε. Τα πάντα εν σοφία εποίησας· η γη είναι πλήρης των ποιημάτων σου· αύτη η θάλασσα η μεγάλη και ευρύχωρος· εκεί είναι ερπετά αναρίθμητα, ζώα μικρά μετά μεγάλων.»—Ψαλμ. 104:24, 25.

Η συνύπαρξις τόσο πολυαρίθμων πλασμάτων στη γη θα μπορούσε να είναι πρόβλημα. Ισορροπία χρειάζεται έτσι ώστε όλα τα είδη να μπορούν να έχουν αρκετό φως, αέρα, νερό, τροφή, κατοικία και άλλες προμήθειες απαραίτητες για επιβίωσι. Αυτό ονομάζεται «ισορροπία της φύσεως,» και αν συμβή κάποια ανισορροπία το σύστημα αυτορυθμίζεται. Ο Ιεχωβά το έχει έτσι διευθετήσει. Σ’ αυτόν ανήκει: «Του Κυρίου είναι η γη και το πλήρωμα αυτής· η οικουμένη και οι κατοικούντες εν αυτή.»—Ψαλμ. 24:1.

Ο Ιεχωβά έχει εμπιστευθή τη γη στον άνθρωπο: «Οι ουρανοί των ουρανών είναι του Κυρίου, την δε γην έδωκεν εις τους υιούς των ανθρώπων.» (Ψαλμ. 115:16) Η ευθύνη που ανετέθη στους ανθρώπους δηλώθηκε καθαρά στο πρώτο ανθρώπινο ζεύγος: «Άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς· και ευλόγησεν αυτούς ο Θεός· και είπε προς αυτούς ο Θεός, Αυξάνεσθε και πληθύνεσθε και γεμίσατε την γην και κυριεύσατε αυτήν, και εξουσιάζετε [σε θέτω να εξουσιάζεις, Γκουντ Νιους Μπάιμπλ] επί των ιχθύων της θαλάσσης και επί των πετεινών του ουρανού και επί παντός ζώου κινουμένου επί της γης.» Η φροντίδα του ανθρώπου για τη γη επρόκειτο να είναι μια προστατευτική φροντίδα: «[Ο Θεός] έθεσεν αυτόν εν τω παραδείσω της Εδέμ διά να εργάζηται αυτόν και να φυλάττει αυτόν.»—Γέν. 1:27, 28· 2:15.

Είναι ζωτικό να εκπληρώσουν οι άνθρωποι αυτή την ευθύνη της φροντίδας. Είναι καθ’ ομοιότητα του Θεού, που σημαίνει ότι δημιουργήθηκαν με ωρισμένες ιδιότητες του Ιεχωβά, όπως η δικαιοσύνη, η αγάπη, η σοφία και η δύναμις. Αυτές οι ιδιότητες τούς εξαρτίζουν να εκτελούν το ρόλο τους σαν συντηρητές της γης, των φυτών και των ζώων της, αλλά αυτές οι ιδιότητες, αν δεν εφαρμοσθούν ή αν χρησιμοποιηθούν κακώς, δίνουν επίσης στους ανθρώπους τη δύναμι ν’ ανατρέψουν την «ισορροπία της φύσεως.» Αν η δύναμίς τους χρησιμοποιήται άδικα, άστοργα ή ασύνετα, οι αυτορρυθμιζόμενες διαδικασίες του περιβάλλοντος της γης διακινδυνεύουν.

Καθοδηγίες για τη Μεταχείρισι των Ζώων

Σε αρμονία με τη θεία ομοιότητα, ο άνθρωπος πρέπει να δείχνη ενδιαφέρον για τα ζώα όπως και ο Θεός. Πολυάριθμα Γραφικά εδάφια χρησιμεύουν σαν κατευθυντήριες γραμμές για τη μεταχείρισι των ζώων. Οι άνθρωποι έχουν την τάσι να φθάνουν στα άκρα, και οι θέσεις που παίρνουν απέναντι στα ζώα δεν είναι καθόλου εξαιρέσεις. Μερικοί διέπονται από συναισθηματισμό, άλλοι από σκληρή αδιαφορία. Τα ζώα μπορεί να χρησιμοποιούνται για να εκτελούν μια τεράστια ποικιλία έργων για τους ανθρώπους. Χρησιμοποιούνται κατάλληλα για την παροχή τροφής—γάλατος, βουτύρου, αυγών, τυριού ακόμη και κρέατος. Επίσης ενδύματα, όχι μόνο από το μαλλί τους αλλά και από τα δέρματά τους επίσης—μολονότι οι χαλύβδινες παγίδες ποδιού δείχνουν σκληρότητα για τα ζώα που χρησιμοποιούνται για γουναρικά.—Γέν. 3:21.

Ωστόσο, σ’ αυτές τις χρήσεις των ζώων πρέπει να εκδηλώνεται ευλαβής αναγνώρισις της ιερότητας της ζωής. Ο φόνος απλώς για ‘σπορ’ δείχνει σκληρή αδιαφορία για τη ζωή. Ακόμη και οι κυνηγοί που σκότωναν για τροφή ήταν υποχρεωμένοι να δείχνουν σεβασμό για τη ζωή: «Θέλει χύσει το αίμα αυτού και θέλει σκεπάσει αυτό με χώμα. Διότι η ζωή πάσης σαρκός είναι το αίμα αυτής.» Η ιερότης της ζωής ήταν εκείνο που έκανε τον Θεό να θέση αυτόν τον περιορισμό στον άνθρωπο: «Δεν θέλετε φάγει αίμα ουδεμιάς σαρκός· διότι η ζωή πάσης σαρκός είναι το αίμα αυτής.»—Λευιτ. 17:13, 14.

Αφού χρησιμοποιούνται ζώα σαν τροφή για τη διατήρησι της ζωής των ανθρώπων, φαίνεται λογική η χρησιμοποίησί τους σε ιατρικά πειράματα για τη διάσωσι της ζωής. Ωστόσο, αυτό δεν δίνει την άδεια για απεριόριστα και συχνά άσκοπα, επανειλημμένα πειράματα που περιλαμβάνουν έντονο βασανισμό. Πολλοί επιστήμονες αμφισβητούν την ηθική αυτών των απάνθρωπων πειραμάτων. Ο Τζέρεμυ Τζ. Στόουν, διευθυντής της Ομοσπονδίας Αμερικανών Επιστημόνων που εδρεύει στην Ουάσινγκτον, είπε: «Η ζωή και τα παθήματα των ζώων πρέπει ασφαλώς να αξίζουν κάτι.» Ο Βρεταννός ψυχολόγος Δρ. Ντ. Χ. Σμιθ παραδέχεται ότι: «Λίγη γνώσις μπορεί να αποκτηθή σε πολύ υψηλή τιμή.» Ο Δρ Σμιθ, στο βιβλίο Ολτέρνατιβς του Άνιμαλ Εξπέριμεντς, αναφέρει πολλές ευκαιρίες που υπάρχουν για τους ερευνητές εκτός από τα βασανιστικά πειράματα των ζώων. Το τίμημα της γνώσεως δεν πρέπει να είναι σκληρότητες όπως αυτές που φαίνονται στο χάρτη δεξιά.

Καταστροφή των Αγρίων Ζώων

Αλλοίμονο στα ζώα που τίθενται, κάτω από την εξουσία του ανθρώπου. Η εξαφάνισις ενός είδους έχει γίνει παροιμιώδης: «Νεκρό σαν διδώ.» Πολλά άλλα έχουν εξαφανισθή. Κοπάδια από αποδημητικά περιστέρια κάποτε σκοτείνιαζαν τους ουρανούς της Βόρειας Αμερικής. Ο Οντυμπόν κάποτε υπολόγισε ένα δισεκατομμύριο πουλιά σ’ ένα κοπάδι. Για να περάσουν από πάνω, στη διάρκεια της αποδημίας τους απαιτούντο μέρες. Το τελευταίο αποδημητικό περιστέρι στη γη πέθανε το 1914. Κάποτε οι Δυτικές πεδιάδες της Αμερικής ήσαν μαύρες από βίσωνες. Το 1900 περίπου 50 εκατομμύρια σκοτώθηκαν απερίσκεπτα και χωρίς λόγο, και τα ιθαγενή άγρια κοπάδια έφθασαν κοντά στην εξαφάνισι. Σήμερα πολλά άγρια είδη κινδυνεύουν. Ο υλισμός, η λαθροθηρία, η απληστία, η μόλυνσις, η καταστροφή του φυσικού τους περιβάλλοντος, η ματαιοδοξία για τρόπαια σαν τον Νεβρώδ—αποτελούν τις κύριες αιτίες των καταστρεπτικών επιθέσεων στα άγρια ζώα.

Ο κατάλογος των υπό εξαφάνισιν ειδών ανέρχεται σε εκατοντάδες χιλιάδων. Υπολογίζεται ότι ένα είδος την ημέρα χάνεται τώρα, και από το τέλος της δεκαετίας του 80 θα χάνεται ένα κάθε ώρα. Σε δύο ακριβώς χρόνια στη διάρκεια της δεκαετίας του 70, ο πληθυσμός ελεφάντων στην Κένυα μειώθηκε από 40.000 σε 20.000, οι ζέβρες από 15.000 σε 1.500, και στη Λίμνη Νακούρου της Κένυα, όπου συνήθιζαν να συγκεντρώνωνται εκατομμύρια ροζ φοινικοπτέρων (φλαμίνγκος), μόνο ένα ελάχιστο μέρος «αυτού του μεγαλυτέρου θεάματος πουλιών στον κόσμο» παραμένει. Εκατομμύρια έχουν πεθάνει ή φύγει εξ αιτίας της βιομηχανικής μολύνσεως της λίμνης. Τα τροπικά υγρά δάση του Αμαζονίου είναι τώρα υπό εκμετάλλευσι, και, αν αυτό συνεχισθή, εκατοντάδες χιλιάδες είδη φυτών και ζώων θα χάνωνται από το έτος 2000. Συνεχώς ο κατάλογος θανάτων μεγαλώνει, επειδή ο άνθρωπος αστόχησε να φυλάξη τη γη και τη φυτική και ζωική κτίσι της.

Μάταιη Προσπάθεια για Μετάθεσι της Ευθύνης

Γι’ αυτή την καταστροφή μερικοί φωνάζουν, «ο Θεός φταίει!» Μια τέτοια κραυγή προέρχεται από τον φημισμένο ιστορικό Άρνολντ Τζ. Τόυνμπη, που είπε ότι όταν ο Θεός έδωσε αυτή την ευθύνη στον άνθρωπο, παρεχώρησε συγχρόνως και «την άδεια στον Αδάμ και την Εύα να κάνουν ότι ήθελαν μ’ αυτά.» Αντιθέτως όμως, ο Θεός επέτρεψε σ’ αυτούς να φυλάττουν μόνο τη γη, να τη διατηρούν, να τη φροντίζουν. Αλλά αυτό το πρώτο ζευγάρι παρήκουσε σ’ αυτή την εντολή και στις άλλες εντολές του Θεού, όπως ακριβώς και οι απόγονοί τους από τότε. Έχουν ανατρέψει την «ισορροπία της φύσεως,» έχουν μολύνει το περιβάλλον και καταστρέφουν τη γη σαν κατοικήσιμο πλανήτη. Όπως λέει η Βίβλος, «Η αφροσύνη του ανθρώπου διαστρέφει την οδόν αυτού· και η καρδία αυτού αγανακτεί κατά του Κυρίου.» Οι ανόητες και καταστρεπτικές ενέργειες δεν θα επιτραπή να συνεχισθούν, διότι ο Ιεχωβά λέει: «Ήλθεν. . .ο καιρός. . .να διαφθείρης τους διαφθείροντας την γην.»—Παρ. 19:3· Αποκ. 11:18.

«Ο δίκαιος επιμελείται την ζωήν του κτήνους αυτού· τα δε σπλάγχνα των ασεβών είναι ανελεήμονα.» (Παρ. 12:10) Οι πονηροί θα εξαλειφθούν, οι δίκαιοι όμως θα παραμείνουν: «Οι ευθείς θέλουσι κατοικήσει την γην. . .οι δε ασεβείς θέλουσιν εκκοπή από της γης» Η γη πρόκειται να παραμείνη για πάντα, να κατοικήται για πάντα, να φυλάττεται σαν ένας παράδεισος για πάντα από άνδρες και γυναίκες οι οποίοι επιστρέφουν στην ομοιότητα του Θεού και ασκούν την εξουσία τους στα ζώα με δίκαιο και στοργικό τρόπο.—Παρ. 2:21, 22· Εκκλ. 1:4· Ησ. 45:18.

Τότε «ο λύκος θέλει συγκατοικεί μετά του αρνίου, και η λεοπάρδαλης θέλει αναπαύεσθαι μετά του εριφίου· και ο μόσχος και ο σκύμνος και τα σιτευτά ομού, και μικρόν παιδίον θέλει οδηγεί αυτά. Και η δάμαλις και η άρκτος θέλουσι συμβόσκεσθαι, τα τέκνα αυτών θέλουσιν αναπαύεσθαι ομού, και ο λέων θέλει τρώγει άχυρον καθώς ο βους. Και το θηλάζον παιδίον θέλει παίζει εις την τρύπαν της ασπίδος, και το απογεγαλακτισμένον παιδίον θέλει βάλλει την χείρα αυτού εις την φωλεάν του βασιλίσκου. Δεν θέλουσι κακοποιεί ουδέ φθείρει εν όλω τω αγίω μου όρει· διότι η γη θέλει είσθαι πλήρης της γνώσεως του Κυρίου, καθώς τα ύδατα σκεπάζουσι την θάλασσαν.»—Ησ. 11:6-9.

Τότε το ανθρώπινο γένος θα διεκδικήση την παρακαταθήκη που εξέφρασε ο Ιεχωβά πριν από πολύ καιρό: ‘Σε θέτω να εξουσιάζης.’

[Πλαίσιο στη σελίδα 6]

ΤΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ

Ο ΘΕΟΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΤΑΙ:

ΑΠΑΙΤΕΙ ΣΤΟΡΓΙΚΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ:

«Δεν θέλεις εμφράξει το στόμα βοός αλωνίζοντος.»—Δευτ. 25:4.

«Δεν θέλεις αροτριάσει με βουν και όνον ομού.»—Δευτ. 22:10.

ΠΡΟΝΟΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΒΙΩΣΙ ΤΩΝ ΕΙΔΩΝ:

ΠΑΡΕΧΕΙ ΤΡΟΦΗ:

«Ανοίγεις την χείρα σου, χορταίνουσιν αγαθά.»—Ψαλμ. 104:28.

ΠΑΡΕΧΕΙ ΤΗΝ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΣΟΦΙΑ ΓΙΑ ΕΠΙΒΙΩΣΙ:

ΑΠΑΙΤΕΙ ΝΑ ΔΕΙΧΝΩΜΕ ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΣΕΒΑΣΜΟ:

[Πλαίσιο στη σελίδα 7]

Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΩΜΟΤΗΤΩΝ ΠΡΟΣ ΤΑ ΖΩΑ

ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΤΩΝ ‘ΣΠΟΡ’:

ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ:

•Ηλεκτροπληξίες έγιναν σε ζώα, ώσπου να πεθάνουν αβοήθητα.