Το Βατικανό Αναζωπυρεί τον Άδη

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΤΗ ΤΟΥ «ΞΥΠΝΑ» ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ

«ΣΘΕΝΑΡΗ Υπενθύμισις από το Βατικανό.» «Επάνοδος στον Άδη.» «Μήπως Κακώς Υπάρχει η Έννοια του Άδου;» «Οι Διδασκαλίες της Εκκλησίας για την Μετά Θάνατον Ζωή Πρέπει να Διαφυλαχθούν—Οι Χριστιανοί Καταθλίβονται.»

Αυτοί είναι ελάχιστοι μόνο από τους τίτλους των εφημερίδων και των περιοδικών που χαιρέτισαν την επιστολή σχετικά με τον άδη που δημοσιεύτηκε πέρυσι από το Συμβούλιο του Βατικανού για το Δόγμα της Πίστεως. Αυτή η επιστολή ενεκρίθη δεόντως από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄.

Αυτή η επίσημη επιστολή υπενθύμισε σ’ όλους τους Καθολικούς ιεράρχες και θεολόγους την «ανάγκη για πλήρη πιστότητα στις θεμελιώδεις αλήθειες της πίστεως.» Ανάμεσα σ’ αυτές συμπεριέλαβε την μετά θάνατον επιβίωσι της «ψυχής,» την «μακαριότητα των δικαίων» και την «τιμωρία των καταραμένων» στον «άδη» σ’ όλη την αιωνιότητα.

Σχολιάζοντας αυτό το έγγραφο, που είχε εγκριθεί από το Βατικανό η ημερήσια εφημερίδα του Παρισιού Ο Κόσμος έγραψε: «Σχετικά με τον άδη, το Ρωμαιοκαθολικό Συμβούλιο υπενθυμίζει ότι μια τέτοια τιμωρία είναι πραγματική και ότι διαρκεί «για πάντα.» Αυτό το δόγμα χωρίς αμφιβολία δημιουργεί τα περισσότερα προβλήματα στο μυαλό του συγχρόνου ανθρώπου. . . Είναι το πιο καταπιεστικό και απίθανο απ’ όλα τα δόγματα. Το Ρωμαιοκαθολικό Συμβούλιο που έχει αντικαταστήσει την Αγία Έδρα μάς το υπενθυμίζει αυτό μ’ ένα σκληρό τρόπο, χωρίς σχόλια και χωρίς την παραμικρή προσπάθεια να το εξηγήση.»

Η «Ψυχρή Κόλασις» των Προσφάτων Ετών

Αυτή η σκληρή υπενθύμισις για την ‘πραγματικότητα της κολάσεως’ ξάφνιασε και κατέθλιψε πάρα πολύ τους ειλικρινείς Καθολικούς. Γιατί; Διότι για μερικά χρόνια τώρα ο Καθολικός κλήρος αμβλύνει το θέμα περί κολάσεως. Το Γαλλικό εβδομαδιαίο περιοδικό Λ’ Εξπρές το υπογράμμισε αυτό όταν έγραψε:

«Η Κόλασις ξαναγύρισε στην επικαιρότητα αφού λίγο-πολύ είχε ξεχασθή σκόπιμα για πολλά χρόνια. . . Αποτελεί ουσιαστικά καινούριο υλικό. Τριάντα χρόνια έχουν περάσει από τότε που διδασκόταν η κόλασις στις εκκλησίες. Η ιδέα πάλι του ουρανού και του καθαρτηρίου δεν τα κατάφερε καλύτερα. Η νέα γενιά των Καθολικών έχει μάθει ελάχιστα ή και τίποτε ακόμη για την αιώνια ζωή.»

Ο Καθολικός κλήρος άγεται και φέρεται από τα ρεύματα της αλλαγής. Η πρόοδος της επιστήμης και της τεχνολογίας, ο τερματισμός της από αιώνων αποικιοκρατίας, η προώθησις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και η μόρφωσις των μαζών—όλα αυτά κατέστησαν σκόπιμο για τους ιερείς να κηρύττουν πιο πολύ για το παρόν και την εδώ ζωή παρά για την μετά θάνατον, και ιδιαίτερα για την κόλασι.

Σε Καθολικές χώρες όπως η Γαλλία, έγινε της μόδας να «ψυχραίνεται η κόλασις» από τους ιερείς και τους μορφωμένους Καθολικούς. Την αποκήρυξαν λέγοντας ότι κανείς πια δεν πιστεύει ότι ο Θεός βασανίζει ανθρώπους για πάντα σ’ ένα κατά γράμμα πυρ. Αντίθετα, ελέγετο ότι οι καταραμένοι δημιουργούν στους εαυτούς τους αιώνια βάσανα με το να απομακρύνονται από την παρουσία του Θεού για πάντα.

Αυτή η «ψυχρή» αντίληψις περί κολάσεως αντανακλάται στα Καθολικά εγχειρίδια που δημοσιεύθηκαν τα πρόσφατα χρόνια. Παραδείγματος χάριν, το Ένα Καθολικό Λεξικό δηλώνει ότι:

«Οι Θεολόγοι διαιρούν την τιμωρία των καταραμένων σ’ αυτή που περιλαμβάνει την απώλεια και σ’ αυτή που περιλαμβάνει την συναίσθησι της απώλειας. Η πρώτη εμφαίνεται στα λόγια του Κυρίου μας ‘Φεύγετε απ’ εμού οι κατηραμένοι’ και συνίσταται στην απώλεια του προνομίου να βλέπη κανείς τον Θεό. . . Ο μεγαλύτερος βασανισμός αυτών που πηγαίνουν προς την απώλεια προέρχεται από το ότι γνωρίζουν τις ευλογίες τις οποίες έχουν απορρίψει.»

Ωστόσο, ο Πάπας Παύλος ΣΤ΄ είχε ήδη αρχίσει να ξαναθερμαίνη αυτή την «ψυχρή» κόλασι από το 1968 κιόλας. Τότε, στην «Ομολογία Πίστεώς» του, ισχυρίστηκε ότι οι αμαρτωλοί που εξακολουθούν ν’ απορρίπτουν την αγάπη του Θεού «θα πάνε στο άσβεστο πυρ.» Και τώρα αυτή η πιο πρόσφατη επιστολή, εγκεκριμένη από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄, υπενθυμίζει περαιτέρω στους Καθολικούς ότι η κόλασις παραμένει ένας τόπος τον οποίον πρέπει να τον φοβούνται πάρα πολύ.

Φόβητρο του Μεσαίωνα ή Σύγχρονο Δόγμα;

«Εγκαταλείψτε κάθε ελπίδα εσείς που εισέρχεσθε εδώ.» Αυτή η επιγραφή τοποθετήθηκε πάνω από τις πύλες της κολάσεως στο Inferno του Δάντη. Αυτό το ποίημα του 14^ου αιώνα παρουσιάζει την κόλασι σαν ένα βαθύ λάκκο που χωρίζεται σε εννέα κύκλους που φθάνουν μέχρι το κέντρο της γης όπου κατοικεί ο Σατανάς. Κάθε κύκλος αντιπροσώπευε ένα μεγαλύτερο βαθμό βασανισμού και τιμωρίας.

Εκείνος ο Ιταλός ποιητής του μεσαίωνα έφτιαξε μια φανταστική λεκτική εικόνα του τότε επίκαιρου Καθολικού δόγματος το οποίο πιστευόταν και από τα πρώτα ακόμη χρόνια της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Τα φοβερά βασανιστήρια της κολάσεως έχουν απεικονισθή επίσης ανά τους αιώνες από καλλιτέχνες. Πίνακες της «Εσχάτης Κρίσεως» βρίσκονται σε πολλές Καθολικές εκκλησίες και μουσεία σ’ όλο τον κόσμο. Ο πιο φημισμένος ίσως είναι η τεράστια τοιχογραφία του Μιχαήλ Αγγέλου στην Καπέλλα Σιξτίνα του Βατικανού, η οποία λέγεται ότι εξεδίωξε τα πονηρά πνεύματα από τον Παύλο Γ΄, έναν από τους πάπες που είχαν δώσει την εντολή για την κατασκευή της τοιχογραφίας.

Τρόμο εμπνέουν επίσης οι σκαλιστές πύλες πολλών καθεδρικών ναών Ρωμανικού και Γοτθικού ρυθμού στην Ευρώπη. Παραδείγματος χάρι, εκατομμύρια τουρίστες που επισκέπτονται το Παρίσι αισθάνονται φρίκη όταν αντικρύζουν τις τρομακτικές σκηνές της «εσχάτης κρίσεως» λαξευμένες στις πέτρινες κατασκευές πάνω από την κεντρική πύλη του Καθεδρικού Ναού της Παναγίας των Παρισίων (Νοτρ Νταμ). Δεν αμφιβάλλει κανείς ότι όσα απεικονίζονται σ’ αυτά τα διάφορα έργα τέχνης είναι στην κυριολεξία φρικτά σωματικά βασανιστήρια.

«Ναι μεν,» θα απαντήσουν οι σύγχρονοι μορφωμένοι Καθολικοί, «αλλά αυτές οι καλλιτεχνικές απεικονίσεις απλώς δείχνουν ότι το δόγμα μίας πύρινης κολάσεως χρησιμοποιείτο στον Μεσαίωνα για να εκφοβίζη ‘αφελείς ψυχές’ να υπηρετούν τον Θεό. Σήμερα, οι διαφωτισμένοι Καθολικοί γνωρίζουν ότι αυτές οι σκηνές της ‘εσχάτης κρίσεως’ συμβολίζουν την διανοητική αγωνία των καταραμένων που στερούνται του προνομίου να ζουν στην παρουσία του Θεού.»

Αλλά αυτή η υπεκφυγή θέτει την Καθολική Εκκλησία σ’ ένα δίλημμα. Αν όλα αυτά τα καλλιτεχνήματα, που απεικονίζουν την κόλασι, αποτελούν μια κακοπαράστασι τότε γιατί τα πιο φημισμένα απ’ αυτά, που έχουν τοποθετηθή μέσα στο ίδιο το Βατικανό, έγιναν με εντολή δύο παπών (του Κλήμεντα Ζ΄ και του Παύλου Γ΄); Αν, επίσης, παρουσιάζουν μια αληθινή εικόνα ενός επίσημου Καθολικού δόγματος, τότε γιατί επετράπη στους Καθολικούς ιερείς να αμβλύνουν την εικόνα ενός τέτοιου ζωτικού δόγματος επί τόσα χρόνια τώρα; Οι ειλικρινείς Καθολικοί απορούν!

Μήπως Ο «Διανοητικός Βασανισμός» Είναι Κάποια Βελτίωσι;

Κάτι άλλο για το οποίο απορούν πολλοί ειλικρινείς Καθολικοί είναι το αν ακόμη και η «ψυχρή» έκδοσις της κολάσεως, που περιορίζει τον βασανισμό στη διανοητική αγωνία για το ότι βρίσκεται κανείς αιώνια αποχωρισμένος από τον Θεό, μπορεί να συμβαδίζη με την αγάπη του Θεού. Έτσι ο Γάλλος συγγραφέας θρησκευτικών θεμάτων Ανρί Φεσκέ έγραψε στην εφημερίδα Ο Κόσμος: «Μήπως ο Θεός που λατρεύεται από τους Χριστιανούς είναι βασανιστής;. . .Μήπως ο Θεός είναι σαδιστής, με το να θέτη την ικανοποίησι του να τυγχάνη υπακοής πάνω από τον βασανισμό των πεισμόνων πλασμάτων του;»

Το Λ’ Εξπρές έκανε τα εξής ενδιαφέροντα σχόλια: «Κανείς πια δεν πιστεύει στα καζάνια. Αλλά η κόλασις παραμένει. Λέγεται ότι είναι «μια κατάστασις στην οποία ο άνθρωπος τίθεται με το να απορρίψη τον Θεό». Η Κόλασις είναι απομόνωσις. . .Ακόμη και στις φυλακές εδώ στη γη η απομόνωσις, της οποίας έχουν συναίσθησι όλοι, θεωρείται σαν το χειρότερο βασανιστήριο.» «Η κόλασις, όπως την εξηγούν οι σύγχρονοι θεολόγοι, είναι το ίδιο φοβερή με την κόλασι που απεικόνισαν οι καλλιτέχνες του μεσαίωνα.»

Το Ένα Καθολικό Λεξικό αναφέρει ότι ο Καθολικός «Άγιος» Αυγουστίνος έλεγε ότι ο πόνος της απώλειας αποτελεί «τόσο μεγάλη τιμωρία ώστε κανένα από τα βασανιστήρια που γνωρίζομε δεν μπορεί να συγκριθή μαζί του.»

Έτσι λοιπόν, μήπως αποτελεί βελτίωσι σε σύγκρισι με την κλασσική κόλασι «φωτιά και πίσσα» το να λέγεται ότι οι αμετανόητοι αμαρτωλοί θα τιμωρούνται αιώνια με συνεχή διανοητική αγωνία; Πολλοί ειλικρινείς Καθολικοί πρόθυμα θα συμφωνούσαν ότι, από ηθικής πλευράς, είναι εξ ίσου διαβολικό το να βασανίζης κάποιον διανοητικά ή σωματικά. Και οι δύο μορφές τιμωρίας είναι ασυμβίβαστες με την Γραφική αντίληψι ενός Θεού δικαιοσύνης και αγάπης.

Το άρθρο του Λ’ Εξπρές που αναφέρθηκε προηγουμένως έθετε το ερώτημα «Πώς θα μπορούσε ένας φιλάγαθος Θεός να επιτρέψη τα πλάσματά του να υποφέρουν αιώνια;» Αυτό είναι ένα θεμελιώδες πρόβλημα. Οι θεολόγοι απαντούν ότι παραδόξως η κόλασις αποτελεί την ύστατη κατάληξι της αγάπης; του Θεού για την ελευθερία του ανθρώπου.» Σας φαίνεται λογικό αυτό;

Τι Λέει η Βίβλος;

Είναι ενδιαφέρον ότι, στο άρθρο του «Μήπως Κακώς Υπάρχει η Έννοια της Κολάσεως;» που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Ο Κόσμος μετά την επαναβεβαίωσι του δόγματος της Κολάσεως από το Βατικανό, ο Α. Φεσκέ δήλωσε και το εξής: «Για να πιστέψη κανείς ότι υπάρχει κόλασις και δεν είναι άδεια, πρέπει να υπερνικηθούν πολλά εμπόδια, και προφανώς το πρώτο είναι η μετά θάνατον επιβίωσις.» Ναι, αν δεν υπάρχη μια άυλη ψυχή που επιζή μετά το θάνατο, τα δόγματα για την «μετά θάνατον» ζωή όπως η κόλασις, το καθαρτήριο και ο άδης καταρρέουν λόγω μη υπάρξεως ψυχών για να κατοικήσουν εκεί.

Τι λέει η Βίβλος; Ας πάρουμε την απάντησι από καθολικούς λογίους:

«Πουθενά στις Γραφές δεν γίνεται καθαρά κάποια διάκρισις μεταξύ σώματος και ψυχής.»—Ντιξιονέρ ντε λα Μπιμπλ, υπό Φ. Βιγκουρού.

«Η αντίληψις περί ‘ψυχής,’ με την έννοια της εντελώς πνευματικής, άυλης πραγματικότητας, που είναι ξεχωριστή από το ‘σώμα,’. . .δεν υπάρχει στη Βίβλο.»—Ζωρζ Αζού, Καθηγητής των Ιερών Γραφών, Σεμινάριο της Ρουέν στη Γαλλία.

Η Βίβλος δηλώνει με σαφήνεια: «Η ψυχή η αμαρτήσασα, αυτή θέλει αποθάνει» (Ιεζ. 18:4, 20) Αυτό δεν δείχνει μόνο ότι η ανθρώπινη ψυχή δεν είναι εκ της φύσεώς της αθάνατη, αλλά δείχνει επίσης ότι η τιμωρία για τις αμετανόητες αμαρτίες δεν είναι βασανισμός (σωματικός ή διανοητικός) αλλά θάνατος. Η Βίβλος λέει ακόμη: «Ο μισθός της αμαρτίας είναι θάνατος, το δε χάρισμα του Θεού ζωή αιώνιος. (Ρωμ. 6:23) Η εκλογή που θέτει ο Θεός ενώπιον των πλασμάτων του είναι αιώνια ζωή ή αιώνιος θάνατος.—Ιωάν. 3:16, 36· Δευτ. 30:19, 20.

Η Εβραϊκή και η Ελληνική λέξις που κακώς έχουν μεταφραστή «κόλασις» (στην Αγγλική hell) σε μερικές μεταφράσεις της Βίβλου σημαίνουν ή τον κοινό τάφο του νεκρού ανθρωπίνου γένους (Εβρ. σιεόλ, Ελλην. Άδης), από τον οποίο θα υπάρξη ανάστασις, ή συμβολίζουν την αιώνια καταστροφή. (Ελλην. γέεννα)a Μια προσεκτική ανάγνωσις της Βίβλου θα πείση τους ειλικρινείς ανθρώπους ότι το «πυρ το αιώνιον» το ετοιμασμένο για τον Διάβολο, τους αγγέλους του και τους ασεβείς ανθρώπους (Ματθ. 25:41, 46) συμβολίζει την καταστροφή, ‘τον δεύτερο θάνατο,’ από τον οποίο δεν θα υπάρξη ανάστασις.—Αποκ. 20:9, 10· 21:8.

«Ο Θεός είναι αγάπη.» (1 Ιωάν. 4:8) Το δόγμα του αιώνιου βασανισμού στην κόλασι αποτελεί μια μεγάλη κακοπαράστασι του δίκαιου και φιλάγαθου Θεού τον οποίο λατρεύουν οι αληθινοί Χριστιανοί. Το κίνητρο στην αληθινή λατρεία είναι η αγάπη, όχι ο νοσηρός φόβος. (1 Ιωάν. 4:16-19) Με την αναζωπύρωσι της αντιγραφικής ιδέας περί κολάσεως, το Βατικανό ασφαλώς ατιμάζει τον Θεό.

[Υποσημειώσεις]

[Εικόνα στη σελίδα 17]

Ένα τμήμα της εσχάτης κρίσεως του Μιχαήλ Αγγέλου μέσα στην Καπέλλα Σιξτίνα

[Εικόνα στη σελίδα 18]

Γλυπτό της εσχάτης κρίσεως στον καθεδρικό ναό Ρανς της Γαλλίας