Προσφορά Παρηγορίας για ένα Μελλοντικό Παράδεισο

«ΔΕΝ θέλω δε να αγνοήτε, αδελφοί, περί των κεκοιμημένων, δια να μη λυπήσθε καθώς και οι λοιποί οι μη έχοντες ελπίδα.» Αυτά έγραψε ο απόστολος Παύλος. Και, αφού έδωσε διαβεβαίωσι σχετικά με την ελπίδα της αναστάσεως, κατέληξε στο εξής: «Λοιπόν παρηγορείτε αλλήλους με τους λόγους τούτους.» (1 Θεσ. 4:13, 18) Εκείνο που επιθυμεί βασικά να πράξη ο ομιλητής σε μια επικήδεια υπηρεσία είναι η προσφορά παρηγορίας. Αλλά είναι κι’ εκείνο επίσης που όλοι μας μπορούμε να κάνωμε για άλλους που θλίβονται επειδή πέθανε κάποιος προσφιλής τους. Τι μπορούμε λοιπόν να προσφέρωμε σαν παρηγοριά;

Η θλίψις είναι μια πολύ φυσική ανθρώπινη αντίδρασις. Στην Αγία Γραφή υπάρχουν πολλά παραδείγματα δούλων του Θεού, οι οποίοι εθλίβησαν για την απώλεια προσφιλών τους. Παραδείγματος χάριν, οι Γραφές μάς λέγουν ότι «έπεσεν ο Ιωσήφ επί το πρόσωπον του [αποθανόντος] πατρός αυτού και έκλαυσεν επ’ αυτόν και εφίλησεν αυτόν.» (Γέν. 50:1) Επίσης, οι υιοί Ισραήλ «έκλαυσαν . . . τον Μωυσήν εις τας πεδιάδας του Μωάβ τριάκοντα ημέρας» μετά τον θάνατό του. (Δευτ. 34:8) Για να βοηθηθούμε να κατανοήσωμε ότι η λύπη δεν είναι σημείο ατελείας, ο Ιωάννης 11:35 μας λέγει ότι ο τέλειος άνθρωπος Ιησούς «εδάκρυσε» για τον θάνατο του φίλου του Λαζάρου.

Οι αληθινοί Χριστιανοί κατάλληλα λυπούνται όταν συγγενείς, φίλοι ή γείτονες πεθαίνουν. Χάνουν αυτούς τους αποθανόντες τους οποίους αγαπούσαν. (Ιωάν. 11:36) Αλλά λόγω της ελπίδας που έχουν οι Χριστιανοί και η οποία βασίζεται στην Αγία Γραφή, ‘δεν λυπούνται καθώς και οι λοιποί οι μη έχοντες ελπίδα.’ Δηλαδή, δεν ενδίδουν σε απεριόριστη θλίψι και υπερβολικές εκδηλώσεις συγκινήσεως όπως συμβαίνει μερικές φορές με άτομα που δεν έχουν ακριβή γνώσι για το θάνατο και την ανάστασι. Παρ’ όλα αυτά, οι Χριστιανοί πρέπει ειλικρινά να ενδιαφέρωνται να φροντίσουν για το νεκρό μ’ ένα αξιοπρεπή τρόπο και να προσφέρουν παρηγοριά στους επιζώντες.

Ένας τρόπος για να το πράξουν αυτό, σχετίζεται με την ίδια την κηδεία. Αν γίνη αίτησις, το σώμα των επισκόπων σε μια εκκλησία των Μαρτύρων του Ιεχωβά μπορεί να διευθετήση ώστε κάποιος ικανός ομιλητής να εκφωνήση έναν επικήδειο λόγο, σ’ ένα χώρο όπως είναι η αίθουσα κηδειών, ή στον τάφο προ της ταφής. Δεν υπάρχει καμμιά επιβάρυνσις γι’ αυτή την παρηγορητική υπηρεσία. Και είναι παρηγορητική, επειδή ο ομιλητής τον οποίον διορίζει η εκκλησία είναι γνώστης του Λόγου του Θεού. Θα είναι κάποιος που έχει πλήρη συνείδησι της σοβαρότητας της καταστάσεως, ένας άνδρας ικανός όχι μόνο να προσφέρη παρηγοριά σ’ εκείνους οι οποίοι υπέστησαν την απώλεια, αλλά επίσης να ανυψώση πνευματικά τους παρευρισκομένους. Αυτό το κάνει εξηγώντας εν συντομία τη θαυμάσια ελπίδα που δίνει η Αγία Γραφή, την ελπίδα ενός μελλοντικού επιγείου παραδείσου στον οποίο και κείνοι που θα επιζήσουν ζωντανοί και οι αναστημένοι νεκροί θα μπορούν να έχουν μέρος.

Οι επικήδειες υπηρεσίες που προσφέρονται από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά μπορούν ν’ αρχίσουν κατά προτίμησι μ’ έναν ύμνο. Αυτό συμβαίνει ιδιαίτερα στις ομιλίες κηδείας που γίνονται στις Αίθουσες Βασιλείας. Από τους ύμνους του υμνολογίου τους συχνά χρησιμοποιούνται αυτοί που έχουν τον τίτλο «Η Χαρά της Αναστάσεως» (Αριθμός 53, βασισμένος στον Ιωάννη 11· 20:18· Αποκάλυψι 20:13), «Επιρρίψατε το Φορτίο Σας στον Ιεχωβά!» (Αριθμός 87, έχει ληφθή από τον Ψαλμό 55), «Βάλσαμον εν Γαλαάδ» (Αριθμός 97, περιλαμβάνει το εδάφιο Ιερεμίας 8:22) και «Η Ανάστασις—η Στοργική Πρόνοια του Θεού» (Αριθμός 98, βασισμένος στα λόγια του Ιησού στα εδάφια Ιωάννης 5:28, 29).

Συχνά, ο ομιλητής περιλαμβάνει μερικές λέξεις σχετικά με τον αποθανόντα. Ίσως θα ήταν καλό να λεχθή ότι όταν ζούσε, ήταν υποδειγματικός στη Χριστιανική του αφιέρωσι, είχε ανταπεξέλθει με επιτυχία σε διάφορες δοκιμασίες εφαρμόζοντας Γραφικές αρχές, ή με άλλους τρόπους είχε δείξει ότι επιθυμούσε να κάμη ένα καλό όνομα ενώπιον του Θεού. (Εκκλ. 7:1) Οι παρευρισκόμενοι σε μια τέτοια κηδεία μπορεί να βρουν αυτά τα θερμά σχόλια παρηγορητικά και επίσης βοηθητικά καθώς αγωνίζονται να ζουν με Χριστιανικό τρόπο.

Ο ομιλητής πιθανώς να εισαγάγη επίσης τη βασισμένη στην Αγία Γραφή ελπίδα για τους νεκρούς την οποία ο αποθανών εγνώριζε ήδη, αν αυτός ή αυτή ήταν ένας αληθινός Χριστιανός. Επίσης, μπορούν να λεχθούν μερικά εύστοχα σχόλια ως προς το γεγονός ότι επειδή όλοι είμαστε αμαρτωλοί, περιλαμβανομένου και του αποθανόντος, ο θάνατος είναι αναπόφευκτος στο παρόν σύστημα. Είναι η κοινή κληρονομιά όλων μας.—Ρωμ. 5:12· 6:23

Ο ομιλητής δεν ενθαρρύνει στους επιζώντες την ψευδή ελπίδα ότι μπορούν με κάποιο τρόπο να βοηθήσουν τους προσφιλείς τους κάνοντας μνημόσυνα ή κάτι παρόμοιο. Όσες τελετουργίες κι’ αν γίνουν, δεν θα φέρουν πίσω τον νεκρό, ούτε θ’ αλλάξουν την κατάστασί του ενώπιον του Θεού. (Βλέπε 2 Σαμουήλ 12:19-23.) Αλλά τι παρηγοριά είναι να γνωρίζωμε ότι οι νεκροί δεν έχουν συναίσθησι, δεν βασανίζονται, ούτε υποφέρουν! Το να γνωρίζωμε επίσης ότι το μέλλον ενός προσφιλούς μας νεκρού βρίσκεται στα χέρια ενός δίκαιου και στοργικού Θεού, ο οποίος έκανε προμήθεια αναστάσεως, είναι μια παρηγοριά.—Εκκλ. 9:5, 10· Δευτ. 32:4.

Ένα εδάφιο που παρετέθη στον επικήδειο λόγο που έγινε στο Όλσντορφ είναι αυτό που βρίσκεται στον Ψαλμό 90:10, που λέγει: «Αι ημέραι της ζωής ημών είναι καθ’ εαυτάς εβδομήκοντα έτη, και εάν εν ευρωστία, ογδοήκοντα έτη· πλην και το καλύτερον μέρος αυτών είναι κόπος και πόνος.» Οι στατιστικές υποστηρίζουν την Αγία Γραφή, Σύμφωνα με Το Παγκόσμιο Ημερολόγιο (1979), η μέση διάρκεια ζωής του ανθρώπου κυμαίνεται από 30 μέχρι 40 χρόνια σε χώρες όπως το Μπανγκλαντές, η Μπενίν, το Τσαντ και το Μάλι και φθάνει λίγο πάνω από τα 70 (αλλά αρκετά κάτω από τα 80) στην Ισλανδία, Ιαπωνία, Ολλανδία και σε μερικές άλλες χώρες.

Συνεπώς, μερικοί μπορεί να παρομοιάσουν τον «λογαριασμό της ζωής» τους μ’ ένα τραπεζικό λογαριασμό, ο οποίος πιστώνεται την ημέρα της γεννήσεως τους με 25.600 περίπου μέρες. Όταν είναι νέοι, αυτό μπορεί να φαίνεται ότι είναι ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. Εν τούτοις, στην καλύτερη περίπτωση όταν ένα άτομο είναι 25 ετών, έχει χρησιμοποιήσει το ένα τρίτο των ημερών του, όπως ακριβώς δαπανώνται τα χρήματα. Όπως ένας τραπεζικός λογαριασμός που μειώνεται, ο χρόνος ζωής που απομένει ελαττώνεται μέρα με τη μέρα. Στην ηλικία των 35 ετών, η ζωή κάποιου, στην καλύτερη περίπτωσι, βρίσκεται σχεδόν πάνω από το ήμισυ. Αλλ’ ακόμη και τότε, όπως μια ξαφνική οικονομική κρίσις ή μια απροσδόκητη στροφή των γεγονότων μπορεί να αποσβέση τον τραπεζικό λογαριασμό ενός ατόμου, έτσι και απροσδόκητες περιστάσεις μπορούν ξαφνικά να εξαντλήσουν τον «λογαριασμό ζωής» ενός ατόμου. Είναι αυτός ο σκοπός ή η διάταξις της ζωής, ώστε οι μέρες του ατόμου να δαπανώνται μ’ αυτό τον τρόπο, και όλες να είναι γεμάτες από ‘κόπο και πόνο’; Ο θάνατος ενός προσφιλούς συχνά κάνει τους επιζώντες να σκεφθούν σχετικά μ’ αυτό το σοβαρό ζήτημα.—Εκκλ. 7:2.

Ωστόσο, είναι δυνατόν να προσφέρετε παρηγοριά στους πενθούντες. Μπορείτε να τονίσετε ότι ο Δημιουργός του ανθρώπου απολαμβάνει μια ζωή γεμάτη σκοπό, και για πάντα. Αν, όπως λέγει η Αγία Γραφή, ο άνθρωπος δημιουργήθηκε καθ’ ομοίωσί του, γιατί θα πρέπει λοιπόν η ζωή του ανθρώπου να είναι τόσο σύντομη; (Γέν. 1:27) Αυτό δύσκολα εναρμονίζεται με τον Θεό της αγάπης για τον οποίον μαθαίνομε από την Αγία Γραφή, ένα Θεό ο οποίος προφανώς ενδιαφέρεται για την ευτυχία και την ικανοποιήση των πλασμάτων του. Αλλά τι ανακούφισις θα ήταν να μάθουν και να δεχθούν από την Αγία Γραφή ότι ο Θεός μπορεί να εξαλείψη τον θάνατο!

Οι Γραφές βεβαιώνουν τους αληθινούς Χριστιανούς ότι υπηρετούν τον Θεό ‘τον ζωοποιούντα τους νεκρούς.’ (Ρωμ. 4:17) Ο Ιεχωβά Θεός υπόσχεται να καταργήση τον θάνατο αδειάζοντας τον κοινό τάφο του ανθρωπίνου γένους από τους νεκρούς, και επαναφέροντάς τους σε ζωή σ’ έναν επίγειο παράδεισο. Με μια τέτοια ελπίδα, δεν είναι παράξενο που οι δούλοι του Θεού δεν ‘λυπούνται καθώς και οι λοιποί οι μη έχοντες ελπίδα.’—1 Θεσ. 4:13.

Προσβλέποντας στον Παράδεισο

Σ’ έναν επικήδειο λόγο, ή ακόμη κι’ όταν σεις προσωπικά παρηγορήτε ένα άτομο που πενθεί, συχνά μπορείτε να επιστήσετε την προσοχή στον αρχικό σκοπό του Θεού για τη γη. Αυτός ο σκοπός ήταν να επεκταθή ο παραδεισιακός κήπος της Εδέμ ώστε να καλύψη ολόκληρη τη γη. (Γέν. 1:28) Μπορούμε να έχωμε πεποίθησι ότι ο σκοπός του Θεού δεν μπορεί, όχι, δεν θα ματαιωθή. Είναι αλήθεια ότι, στη σοφία του επέτρεψε να συνεχιστή η ατέλεια ανάμεσα στους ανθρώπους μέχρι την έλευσι του Υιού του στη γη και την προσφορά μιας λυτρωτικής θυσίας, και μέχρι την εγκαθίδρυσι της ουράνιας βασιλείας. Αλλά μπορούμε να είμεθα απόλυτα βέβαιοι ότι ο παράδεισος θα αποκατασταθή σε όλη τη γη. Έτσι, οι νεκροί που θα επανέλθουν στη μελλοντική επίγεια ανάστασι, πράγματι θα λάβουν πείρα μιας ζωής η οποία θα είναι πολύ καλύτερη—πιο ειρηνική και αποδοτική—από ό,τι ήταν πριν από το θάνατό τους. Τι παρηγοριά μπορεί να είναι η διαβεβαίωσις την οποία υποστηρίζει ο Λόγος του Θεού!

Αυτές οι σκέψεις υπήρχαν ακόμη στη διάνοιά μου καθώς αποχαιρετούσα τους θλιμμένους συγγενείς και φίλους της νεκρής μητέρας του φίλου μου. Αναχωρώντας από τον όμοιο με πάρκο όμορφο παράδεισο του Όλσντορφ μπορούσα να χαρώ με την ελπίδα του άλλου είδους παραδείσου που βρίσκεται εμπρός—ενός επίγειου παράδεισου για τους ζώντες, αλλά στον οποίο θα μπορούν να μετέχουν ακόμη και οι νεκροί.

[Ολοσέλιδη εικόνα στη σελίδα 9]