Η Βιβλική Βάσις για μια Παραδεισιακή Ελπίδα

ΣΥΜΦΩΝΑ με την Αγία Γραφή, η ιστορία του ανθρωπίνου γένους άρχισε σ’ έναν κήπο ή παράδεισο, στην Εδέμ. Πώς ήταν αυτός ο παράδεισος; Δεν έχομε πλήρεις λεπτομέρειες, αλλά το αξιόπιστο αρχαίο υπόμνημα λέγει ότι ήταν ένας κήπος στον οποίο υπήρχε «παν δένδρον ωραίον εις την όρασιν και καλόν εις την γεύσιν.» (Γέν. 2:9) Ωραία περιγραφή, έτσι δεν είναι; Και πού βρισκόταν αυτός ο κήπος; Δίδοντας ενδείξεις, τα εδάφια Γένεσις 2:10-14 λέγουν:

«Ποταμός δε εξήρχετο εκ της Εδέμ δια να ποτίζη τον παράδεισον· και εκείθεν εμερίζετο εις τέσσαρας κλάδους. Το όνομα του ενός, Φισών· . . . και το όνομα του ποταμού του δευτέρου, Γιών· ούτος είναι ο περικυκλόνων πάσαν την γην Χους. Και το όνομα του ποταμού του τρίτου, Τίγρης· . . . Ο δε ποταμός ο τέταρτος, ούτος είναι ο Ευφράτης.» Έτσι, οι λόγιοι υποθέτουν ότι πρόκειται για μια περιοχή στη Μέση Ανατολή, στην οποία βρίσκεται τώρα η Ανατολική Τουρκία. Ο αρχικός σκοπός του Θεού ήταν να επεκταθεί σιγά σιγά ο παραδεισένιος κήπος της Εδέμ, μέχρι να καλύψη όλη τη γη.—Γέν. 1:28.

Πιστεύετε ότι υπήρξε πραγματικά αυτός ο κήπος της Εδέμ; Ο Γερμανός θεολόγος και μεταφραστής της Βίβλου Χανς Μπρουνς σχολιάζοντας αυτά τα εδάφια, έκαμε την εξής ενδιαφέρουσα παρατήρησι: «Οι ποταμοί θέλουν να δείξουν ότι δεν είναι παραμύθι, αλλ’ αντιθέτως κάτι που συνέβη πράγματι εδώ στη γη.» Αλλά έχομε κι άλλους λόγους, επίσης, για να πιστεύωμε με βεβαιότητα στην ύπαρξι αυτού του παραδείσου στο παρελθόν.

Ένας Επίγειος Παράδεισος—Παρελθόν και Μέλλον

Η ανάμνησις της αρχικής παραδεισιακής κατοικίας του ανθρωπίνου γένους διατηρήθηκε. Η μετάφρασις των Εβδομήκοντα των Εβραϊκών Γραφών στην Ελληνική (280 π.Χ.) απέδωσε τη λέξι κήπος, εν σχέσει με την Εδέμ, με τη λέξι «παράδεισος.» Χωρίς αμφιβολία, ο Αδάμ μιλώντας στη γλώσσα που του είχε δώσει ο Θεός, είπε στους απογόνους του για τον κήπο ή παράδεισο όπου κατοικούσε. Ήταν λογικό, ότι μετά την εκδίωξί του απ’ αυτόν τον αρχικό παράδεισο, ο άνθρωπος θα απέβλεπε σε μια πιθανή αποκατάστασι. Μετά τη σύγχυσι των γλωσσών στη Βαβέλ, οι άνθρωποι διασκορπίσθηκαν στους τέσσερις άνεμους, αλλά πήραν μαζί τους τη θρησκευτική τους γνώσι. Μολονότι οι διάφοροι πολιτισμοί και γεωγραφικές συνθήκες συνέτειναν στο να διαστρέψουν την αρχική αφήγησι για τον παράδεισο, στη λαογραφία πολυάριθμων αρχαίων πολιτισμών βρίσκομε αναμνήσεις ενός αρχικού παραδείσου. Γράφοντας στην Καναδική εφημερίδα Μελέτες στη Θρησκεία, ο Τζων Ναβόνε τονίζει: «Μερικές δοξασίες για τον παράδεισο είτε σε μια αρχική ή τελική κατάστασι, πιθανόν βρίσκονται σε όλες τις θρησκείες.»

Η ελπίδα ενός μελλοντικού παραδείσου υπονοείται σε πολλές προφητείες για τη Γη της Επαγγελίας και την επικείμενη βασιλεία του Μεσσία. Παραδείγματος χάριν, ο προφήτης Ησαΐας προείπε: «Ο Κύριος λοιπόν θέλει παρηγορήσει την Σιών· . . . θέλει κάμει την έρημον αυτής ως την Εδέμ και την ερημίαν αυτής ως παράδεισον του Κυρίου [ως τον παράδεισον του Ιεχωβά, ΜΝΚ].» Αυτό σήμαινε ότι θα εγίνετο μια αλλαγή· από έρημος θα μετατρέπετο σε μια πράσινη έκτασι, σε παράδεισο. Ο προφήτης μίλησε επίσης για οικοδόμησι οικιών, φύτευσι αμπελώνων, και μακροβιότητα για να μπορή κανείς ν’ απολαμβάνη τα προϊόντα της γης.—Ησ. 51:3· 65:21-23.

Αυτά τα λόγια είχαν μια εκπλήρωσι όταν οι Ισραηλίτες επέστρεψαν στη Γη της Επαγγελίας ύστερα από 70 χρόνια αιχμαλωσίας στη Βαβυλώνα. Σε σύγκρισι με την ερημωτική κατάστασι στην οποία βρισκόταν στη διάρκεια της εξορίας τους, η γη έγινε παραδεισιακή. Αλλά δεν τελείωσε εδώ το ζήτημα. Σύμφωνα με τις Γραφές ένα ακόμη πιο μεγαλειώδες γεγονός επρόκειτο να συμβή στο μέλλον. Σχεδόν 800 χρόνια αργότερα, ο απόστολος Πέτρος επανέλαβε την υπόσχεσι του Ησαΐα για την έλευσι ‘νέων ουρανών και νέας γης.’ (2 Πέτρ. 3:13) Επίσης, σύμφωνα με την Αποκάλυψι 21:1, ο απόστολος Ιωάννης είδε σε όραμα έναν μελλοντικό ακόμη «ουρανόν νέον και γην νέαν.»

Λογικά οι προφητείες μιας επικείμενης ‘νέας γης’ δεν αναφέρονται σε μια καινούργια σφαίρα. (Βλέπε Ψαλμός 104:5· Ησ. 45:18.) Ωστόσο, η εγκαθίδρυσις μιας ‘νέας γης’, υπό την έννοια μιας νέας επίγειας κοινωνίας που θα είναι εξ ολοκλήρου αφιερωμένη στο Θεό και θα ενδιαφέρεται να προωθήση τη λατρεία του, χωρίς αμφιβολία, θα έχη ως αποτέλεσμα και φυσικές αλλαγές στην κατά γράμμα γη. Μια τέτοια ανθρώπινη κοινωνία θα μπορούσε κατάλληλα να αναμένη να έχη τη θεία ευλογία, και αυτό θ’ αντανακλούσε στην κατά γράμμα γη. Στη διάρκεια της ομιλίας κηδείας που δόθηκε στο νεκροταφείο του Όλσντορφ, ανέφερα αυτό το σημείο, παραθέτοντας, μεταξύ άλλων εδαφίων, τους Ψαλμούς 67:6, 7: «Η γη θέλει δίδει τον καρπόν αυτής· θέλει μας ευλογήσει ο Θεός, ο Θεός ημών. Θέλει μας ευλογήσει ο Θεός, και θέλουσι φοβηθή αυτόν πάντα τα πέρατα της γης.»

Στην προαναφερθείσα όρασι της Αποκαλύψεως κεφάλαιο 21, ο Ιωάννης είδε το κυβερνών μέρος του νέου συστήματος του Θεού να κατευθύνη την προσοχή του στη γη. Με τι αποτελέσματα; «Και ήκουσα φωνήν μεγάλην εκ του ουρανού, λέγουσαν· ιδού, η σκηνή του Θεού μετά των ανθρώπων [σημειώστε ότι εδώ αναφέρεται ότι ο Θεός είναι σαν να βρίσκεται με τους ανθρώπους, και όχι οι άνθρωποι με το Θεό στον ουρανό], και θέλει σκηνώσει μετ’ αυτών, και αυτοί θέλουσιν είσθαι λαοί αυτού, και αυτός ο Θεός θέλει είσθαι μετ’ αυτών, Θεός αυτών· και θέλει εξαλείψει ο Θεός παν δάκρυον από των οφθαλμών αυτών, και ο θάνατος δεν θέλει υπάρχει πλέον, ούτε πένθος ούτε κραυγή ούτε πόνος δεν θέλουσιν υπάρχει πλέον· διότι τα πρώτα παρήλθον.» (Εδάφια 3, 4) Μήπως αυτό δεν μοιάζει μ’ έναν παράδεισο, έναν παράδεισο αποκαταστημένο στη γη;

Είναι αλήθεια ότι, στις περισσότερες εκκλησίες, λίγα ακούγονται για την υπόσχεσι της Αγίας Γραφής για έναν μελλοντικό παγκόσμιο παράδεισο. Εν τούτοις, στη διάρκεια της επικήδειας ομιλίας τόνισα ότι οι αληθινοί λάτρεις και πριν και μετά την εισαγωγή της Χριστιανοσύνης τον πρώτο αιώνα, είχαν γνώσι αυτού του επίγειου παραδείσου. Αργότερα, μετά την είσοδο της προλεχθείσης αποστασίας από τη Χριστιανοσύνη, αυτή η πίστις στην αποκατάστασι ενός επίγειου παραδείσου άρχισε να εξαφανίζεται.

Η Βιβλική χρονολογία και η εκπλήρωσις των προφητειών δείχνουν ότι είναι κοντά ο καιρός που ο Θεός θα προχωρήση στην καταστροφή του παρόντος πονηρού συστήματος πραγμάτων και θα το αντικαταστήση με τη δίκαιη κυβέρνησι του Υιού του, Χριστού Ιησού—τον ‘νέον ουρανόν.’ Οι επίγειοι επιζώντες απ’ αυτό τον δύσκολο καιρό θα αποτελέσουν τον πυρήνα της ‘νέας γης.’ Τα άτομα που υπηρετούν τώρα τον Θεό πιστά, έχουν μια πολύ καλή προσδοκία να δουν τον παράδεισο. Αλλ’ όχι μόνο να τον δουν· θα έχουν το προνόμιο να βοηθήσουν στην αποκατάστασί του. Θα σας άρεσε αυτό;

Η Συμμετοχή του Ανθρώπου στην Αποκατάστασι του Παραδείσου

Αυτός ο παράδεισος δεν θα είναι ένας παράδεισος για οκνηρούς· θα είναι τόπος ικανοποιητικής δραστηριότητας. (Παράβαλε με Ιωάννην 5:17.) Η αποκατάστασις του παραδείσου θα επιτευχθή από τα άτομα που θα εκτελέσουν την εντολή που δόθηκε στον άνθρωπο στον αρχικό παράδεισο: γεμίσατε την γην, καλλιεργείτε την και φροντίζετέ την. Η προθυμία του ανθρώπου να ενεργήση σε αρμονία με τις θείες οδηγίες, σε συνδυασμό με την ευλογία του Θεού, θα επιφέρη μια προοδευτική επέκτασι των παραδεισιακών συνθηκών σ’ όλο τον πλανήτη.—Γέν. 1:28.

Πολλά άτομα σήμερα απογοητεύονται από την εργασία τους, επειδή συχνά είναι μονότονη και φαίνεται να επιτυγχάνη λίγο περισσότερα από το να προσφέρη τα μέσα για επιβίωσι από τη μια μέρα στην άλλη. Τι αντίθεσι, όμως, υπάρχει στην εικόνα που μεταδίδουν τα προφητικά λόγια του Ησαΐα: «Και θέλουσιν οικοδομήσει οικίας και κατοικήσει, και θέλουσι φυτεύσει αμπελώνας και φάγει τον καρπόν αυτών. Δεν θελουσι κτίσει αυτοί και άλλος να κατοικήση· δεν θέλουσι φυτεύσει αυτοί και άλλος να φάγη· . . . και οι εκλεκτοί μου θέλουσι παλαιώσει το έργον των χειρών αυτών. . . Διότι είναι σπέρμα των ευλογημένων του Κυρίου και οι έκγονοι αυτών μετ’ αυτών.» (Ησ. 65:21-23) Ανάλογες συνθήκες θα υπάρχουν στον επικείμενο επίγειο παράδεισο. Μπορείτε να φαντασθήτε πόσο ικανοποιητικό θα είναι να χρησιμοποιήτε τις δυνάμεις σας και τα ταλέντα σας σ’ αυτό το έργο;—Εκκλ. 2:24.

Θα σας άρεσε να βοηθήσετε στην αποκατάστασι του παραδείσου; Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά έχουν αυτή την αποκατάστασι ως ελπίδα τους. Γι’ αυτό, μελετούν τη Βίβλο και ενθαρρύνουν άλλους να κάνουν το ίδιο. Γνωρίζουν ότι η ακριβής γνώσις των σκοπών του Θεού και των απαιτήσεών του για ζωή επιβάλλεται για να έχη κανείς το προνόμιο να μετάσχη σ’ αυτή την ανταμειπτική δράσι. Αφήστε τους να σας βοηθήσουν να μάθετε περισσότερα για την προοπτική σας να ζήσετε για να δήτε τον παράδεισο.

Με το να διαδίδουν αυτό το ενθαρρυντικό άγγελμα ενός αποκαταστημένου επίγειου παραδείσου, οι Μάρτυρες μιμούνται τον Αρχηγό τους, Χριστό Ιησού, ο οποίος, μέχρι την ημέρα του θανάτου του, μιλούσε στους άλλους για τη βασιλεία του και τις ευλογίες της. Μια από τις τελευταίες καταγεγραμμένες δηλώσεις του προτού πεθάνη, ήσαν τα λόγια προς έναν κακούργο ο οποίος κρεμόταν δίπλα του σ’ έναν πάσσαλο μαρτυρίου: «Αληθώς σοι λέγω σήμερον, θέλεις είσθαι μετ’ εμού εν τω παραδείσω.»—Λουκ. 23:43.a

Όπως έδειξε η πορεία του Ιησού, δεν πρέπει να κρατούμε για τον εαυτό μας τα καλά πράγματα, αλλά στοργικά να τα μοιραζώμεθα με άλλους. Στην πραγματικότητα, είμαστε υποχρεωμένοι να γνωστοποιήσωμε σε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους αυτή την παρηγορητική ελπίδα για το μελλοντικό επίγειο παράδεισο. Μια κηδεία μού έδωσε καλή ευκαιρία να το πράξω αυτό. Επειδή όλοι μας κάποτε, χρειάζεται να παρηγορήσωμε ένα φίλο ή συγγενή που έχασε κάποιον προσφιλή του στο θάνατο, μπορεί να βρήτε βοηθητικές μερικές από τις Γραφικές σκέψεις που περιλαμβάνονται σ’ αυτό τον επικήδειο λόγο.

[Υποσημειώσεις]

[Εικόνα στη σελίδα 5]

Ο ΚΗΠΟΣ της ΕΔΕΜ