Πώς το Γήρας θα Αντιστραφή
ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ότι δεν επιθυμούμε τα γηρατειά και τον θάνατο είναι αποκαλυπτικό. Θέλομε, όσο είναι δυνατόν, να διατηρήσωμε τη ζωτικότητα που φέρνει η νεότης.
Αυτή η θεμελιώδης επιθυμία εναρμονίζεται μ’ έναν άλλο βασικό παράγοντα: Δεν δημιουργηθήκαμε για να γερνούμε και να πεθαίνωμε. Τα γηρατειά και ο θάνατος δεν είναι μόνο ανεπιθύμητα, αλλά και αφύσικα.
Αλλά δεν είναι αυτός ο τρόπος με τον οποίο μας δημιούργησε ο Θεός, δηλαδή, να ζούμε ένα βραχύ χρονικό διάστημα, και ύστερα να γερνούμε και να πεθαίνωμε; Δεν διευθέτησε εκείνος τα γηρατειά, και τον θάνατο που επακολουθεί, σαν μια φυσιολογική κατάστασι για τους ανθρώπους;
Η απάντησις που έρχεται από τον ίδιο τον εμπνευσμένο Λόγο του Θεού είναι, ΟΧΙ! Οι άνθρωποι δεν δημιουργήθηκαν για να πεθαίνουν. Ούτε δημιουργήθηκαν για να γερνούν, με την έννοια που τώρα αντιμετωπίζομε τα γηρατειά. Τα γηρατειά και ο θάνατος ήσαν εντελώς ξένα στην ανθρώπινη οικογένεια στο ξεκίνημά της.
Παρακαλείσθε να διαβάσετε την ιστορία που βρίσκεται στα πρώτα τρία κεφάλαια της Αγίας Γραφής, στη Γένεσι, σχετικά με το πώς ο Θεός δημιούργησε τον άνδρα και τη γυναίκα. Πουθενά δεν λέγει ότι οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν για να γερνούν και να πεθαίνουν, σαν μια φυσική συνέπεια της ζωής.
Αντιθέτως, η Αγία Γραφή καθαρά αποκαλύπτει ότι τα γηρατειά και ο θάνατος ήταν η συνέπεια της παραβάσεως του νόμου του Θεού, της ανταρσίας κατά του Θεού (Γεν. 2:15-17· 3:1-5, 17-19) Αν οι πρώτοι μας γονείς εξακολουθούσαν να υπακούουν στους νόμους του Θεού, αν παρέμεναν σε υποταγή σ’ Αυτόν, θα ζούσαν ακόμη μέχρι σήμερα. Θα ήσαν τέλειοι άνθρωποι και δεν θα γερνούσαν, ούτε θα πέθαιναν, μολονότι θα είχαν ζήσει χιλιάδες χρόνια.
Η Αντιστροφή Πλησιάζει
Ο σκοπός του Θεού όταν δημιούργησε τους ανθρώπους στη γη ήταν να κατοικήση στη γη μια τέλεια φυλή ανθρώπων που θα ζούσαν σε παραδεισιακές συνθήκες, και μάλιστα για πάντα. Αυτός εξακολουθεί να είναι ο σκοπός του, διότι ο Ιησούς υποσχέθηκε τα ακόλουθα σε κάποιον που πέθαινε και ο οποίος έδειξε πίστι: «Θέλεις είσθαι μετ’ εμού εν τω παραδείσω.» (Λουκ. 23:43) Ο Ιησούς είχε κατά νου τον καιρό που θα ερχόταν, οπότε τα γηρατειά και ο θάνατος θα απομακρύνοντο πάλι από το ανθρώπινο γένος. Εγνώριζε ότι, τελικά κάθε άτομο που θα ζούσε στη γη θα είχε τέλεια, πλήρη υγεία και ποτέ πια δεν θα υπέφερε από τα προβλήματα των γηρατειών και του θανάτου.
Ευτυχώς, βρισκόμαστε πολύ κοντά στον καιρό που μια δραματική αντιστροφή θα λάβη χώρα και θα χαρακτηρίση την αρχή του τέλους για τα γηρατειά και τον θάνατο. Αυτή η αντιστροφή θ’ ανοίξη την οδό για την εξάλειψι αυτών των βασάνων μια για πάντα. Τότε, ακόμη και χωρίς την «Πηγή της Νεότητας» του Πονς ντε Λεόν, όλοι εκείνοι που θα ζουν θα μπορούν ν’ απολαμβάνουν την καλή υγεία και τη ζωτικότητα που επιφέρει ένα τέλειο σώμα, σε συνδυασμό με την πείρα και τη σοφία που έρχονται λόγω των πολλών, ναι, ατέλειωτων χρόνων.
Επίσης, όλ’ αυτά θα τ’ απολαμβάνωμε σ’ ένα κόσμο που δεν θα επικρατούν πια οι δυσάρεστες σημερινές συνθήκες. Θα έχουν εξαλειφθή. Αντ’ αυτών, θα υπάρχη τέτοια ειρήνη και ασφάλεια ώστε «δεν θέλει υπάρχει ο εκφοβών.» (Μιχ. 4:4) «Και θέλουσι κατατρυφά εν πολλή ειρήνη.» (Ψαλμ. 37:11) Για πόσον καιρό; «Οι δίκαιοι θέλουσι κληρονομήσει την γην, και επ’ αυτής θέλουσι κατοικεί εις τον αιώνα.» Ψαλμ. 37:29.
Μήπως μιλάμε για κάποιο φανταστικό επιστημονικό επίτευγμα που πρόκειται να λάβη χώρα; Όχι, είναι κάτι πολύ πιο βαθύ και σταθερό. Τα επιστημονικά επιτεύγματα μπορεί να βοηθούν σε μερικούς τομείς, αλλά δημιουργούν πολλά προβλήματα σε άλλους. Και κανένας επιστήμονας ποτέ δεν θα ανακαλύψη τον τύπο που χρειάζεται για να τεθή τέρμα στα γηρατειά και τον θάνατο. Ούτε θα μπορέση κανένας επιστήμονας να ενώση τους ανθρώπους όλων των εθνικοτήτων σε ένα παγκόσμιο δεσμό ειρήνης, ευτυχίας και γνήσιας αγάπης.
Σε Τίνος τα Χέρια;
Η επερχόμενη αλλαγή στην παρούσα θλιβερή κατάστασι του ανθρωπίνου γένους δεν θα βρίσκεται στα χέρια απλών θνητών ανθρώπων. (Δαν. 2:44) Οι άνθρωποι είχαν αρκετό διάστημα να δείξουν τι μπορούν να κάνουν από τη δική τους πλευρά. Αν ανατρέξωμε στην περασμένη ιστορία του μίσους, των πολέμων, της ιδιοτέλειας, του εγκλήματος, της υποκρισίας και των προκαταλήψεων των ανθρώπων, πρέπει να παραδεχθούμε ότι η ιστορία δεν μπορεί καθόλου να εμπνεύση εμπιστοσύνη. Στην πραγματικότητα, η ιστορία είναι πολύ θλιβερή. Όχι, δεν μπορούμε ν’ αποβλέπωμε στους ανθρώπους για μια σημαντική αντιστροφή των γηρατειών και του θανάτου.
Υπάρχει μόνο Ένας ο οποίος μπορεί να φέρη μια τέτοια αντιστροφή. Είναι Εκείνος που γνωρίζει τον ανθρώπινο μηχανισμό, το σώμα και τη διάνοια, πολύ καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον. Αυτός είναι ο Δημιουργός του ανθρωπίνου γένους, ο Παντοδύναμος, ο Ιεχωβά. Αυτός είναι εκείνος που βρίσκεται σε θέσι να κάνη τις αναγκαίες αλλαγές. Αυτός έχει τη σοφία, τη δύναμι, την αγάπη και την επιθυμία να σταματήση τα γηρατειά και τον θάνατο.
Έχει πλησιάσει ο καιρός του Θεού για να γίνουν όλα αυτά; Ναι! Εκείνοι που γνωρίζουν τις Βιβλικές προφητείες και την εκπλήρωσί τους στους σύγχρονους καιρούς, γνωρίζουν ότι ζούμε στην τελευταία γενιά της ανθρώπινης ιστορίας, στην οποία υπάρχουν τα γηρατειά και ο θάνατος. Η ανεκτικότης από τον Θεό και τα χρονικά όρια για τον παρόντα, μη ικανοποιητικό κόσμο, πλησιάζουν σύντομα στο τέλος τους και ο Θεός θα τον συντρίψη εξαφανίζοντάς τον. Το ότι αυτό θα συμβή στη ‘γενεά ταύτην’ στη διάρκεια της ζωής μας, ο Ιησούς το τόνισε στην προφητεία του σχετικά με την ‘συντέλεια του αιώνος.’ Έτσι, όταν θα τελειώση το παρόν κοσμικό σύστημα πραγμάτων, τα γηρατειά και ο θάνατος θα αρχίσουν επίσης να βαίνουν προς το τέλος τους.—Ματθ. 24:3, 34.
Το τέλος αυτού του συστήματος θα διανοίξη την οδό για μια «νέαν γην.» Αυτό προελέχθη στις θεόπνευστες επιστολές του αποστόλου Πέτρου. (2 Πέτρ. 3:13) Η νέα γη θα είναι μια νέα ανθρώπινη κοινωνία, κάτω από την κυριαρχία του Θεού. Τα οφέλη που θα ρέουν τότε σ’ εκείνους που θα ζουν στη γη, θα είναι όπως εκείνα που δόθηκαν στον πρώτο άνδρα και γυναίκα στον Παράδεισο της Εδέμ.—Γεν. 2:8.
Επίγειες Ευλογίες
Πολλές Βιβλικές προφητείες, άμεσα ή έμμεσα, αποκαλύπτουν τη συγκινητική αποκατάστασι που επιφυλάσσεται για το ανθρώπινο γένος στη «νέαν γην» του Θεού. Παρατηρήστε μερικές απ’ αυτές τις προφητείες:
«Τότε οι οφθαλμοί των τυφλών θέλουσι ανοιχθή και τα ώτα των κωφών θέλουσι ακούσει. Τότε ο χωλός θέλει πηδά ως έλαφος και η γλώσσα του μογιλάλου θέλει ψάλλει.»—Ησ. 35:5, 6.
«Και ο κάτοικος δεν θέλει λέγει, Ητόνησα· ο λαός ο κατοικών εν αυτή θέλει λάβει άφεσιν ανομίας.»—Ησ. 33:24.
«Η σαρξ αυτού θέλει είσθαι ανθηροτέρα νηπίου· θέλει επιστρέψει εις τας ημέρας της νεότητος αυτού.»—Ιώβ 33:25.
Μήπως η προσδοκία επιστροφής στη νεότητα και η απόλαυσις καλής υγείας είναι τόσο ωραία ώστε δεν φαίνονται αληθινά; Όχι, καθόλου. Μη ξεχνάτε τι έλαβε χώρα τον πρώτο αιώνα μετά Χριστόν. Τότε, ο Ιησούς, μέσω της δυνάμεως του Θεού, έδειξε ότι μια τέτοια θεραπεία και αποκατάστασις αποτελούν μέρος του σκοπού του Θεού για το ανθρώπινο γένος.
Η Αγία Γραφή λέγει τι έκανε ο Ιησούς: «Και ήλθον προς αυτόν [τον Ιησού] όχλοι πολλοί, έχοντες μεθ’ εαυτών χωλούς, κωφούς, κουλλούς και άλλους πολλούς· και έρριψαν αυτούς εις τους πόδας του Ιησού, και εθεράπευσεν αυτούς· ώστε οι όχλοι εθαύμασαν βλέποντες κωφούς λαούντας, κουλλούς υγιείς, χωλούς περιπατούντας και τυφλούς βλέποντας.»—Ματθ. 15:30, 31.
Ο Ιησούς έκανε ακόμα περισσότερα. Δεν εθεράπευσε θαυματουργικά μόνο ασθενείς και αναπήρους, αλλά έδειξε επίσης ότι στη «νέαν γην» του Θεού, θα ληφθή φροντίδα και για τους νεκρούς. Η Αγία Γραφή αναφέρει αρκετά παραδείγματα επαναφοράς νεκρών στη ζωή, πάνω στη γη, εκ μέρους του Ιησού. Ο Λάζαρος ήταν ένας απ’ αυτούς. Ήταν νεκρός τέσσερις μέρες, αλλά ο Ιησούς τον ανέστησε.—Ιωάν. 11:38-44.
Σε μια άλλη περίπτωσι, ο Ιησούς είπε: «Μη θαυμάζετε τούτο· διότι έρχεται ώρα, καθ’ ην πάντες οι εν τοις μνημείοις θέλουσιν ακούσει την φωνήν αυτού, και θέλουσιν εξέλθει οι πράξαντες τα αγαθά εις ανάστασιν ζωής, οι δε πράξαντες τα φαύλα εις ανάστασιν κρίσεως.» (Ιωάν. 5:28, 29) Αργότερα, ο απόστολος Παύλος έκανε την εξής παρόμοια δήλωσι: «Μέλλει να γείνη ανάστασις νεκρών, δικαίων τε και αδίκων.—Πράξεις 24:15.
Η αποκατάστασις των νεκρών σε ζωή δεν αποτελεί καθόλου πρόβλημα για τον Δημιουργό, διότι εκείνος δημιούργησε τον πρώτο άνδρα και τη γυναίκα στην αρχή. Η αναδημιουργία των ανθρώπων από τη θεία μνήμη του θα είναι για το Θεό ένα απλό έργο. Ασφαλώς, αφού απλοί άνθρωποι μπορούν ακόμη και τώρα να αναδημιουργήσουν σε κάποιο βαθμό την όψι ενός ανθρώπου, τις πράξεις, τη φωνή και την προσωπικότητά του με κινηματογραφικές ταινίες και ηχογραφήσεις, μήπως δεν μπορεί ο Δημιουργός του ανθρώπου, ο οποίος έχει απείρως περισσότερη δύναμι και σοφία, να κάνη κάτι καλύτερο;
Με ωραίο τρόπο, ο Λόγος του Θεού περιγράφει τη νίκη κατά του θανάτου και των γηρατειών. Προσέξτε μερικά εδάφια που το υποστηρίζουν αυτό:
«Θέλει καταπιεί τον θάνατον εν νίκη· και Κύριος ο Θεός θέλει σπογγίσει τα δάκρυα από πάντων των προσώπων.»—Ησ. 25:8.
«Και θέλει εξαλείψει ο Θεός παν δάκρυον από των οφθαλμών αυτών, και ο θάνατος δεν θέλει υπάρχει πλέον, ούτε πένθος ούτε κραυγή ούτε πόνος δεν θέλουσι υπάρχει πλέον διότι τα πρώτα παρήλθον.»—Αποκάλ. 21:4.
«Έσχατος εχθρός καταργείται ο θάνατος.»—1 Κορ. 15:26.
«Κατεπόθη ο θάνατος εν νίκη. Πού, θάνατε, το κέντρον σου; πού, άδη, η νίκη σου;»—1 Κορ. 15:54, 55.
Τι θαυμάσια μέρα θα είναι εκείνη, όταν θα υποδεχθούμε τους αγαπημένους μας νεκρούς στη ζωή και πάλι, έτσι ώστε κι εκείνοι να ωφεληθούν από το μεγάλο πρόγραμμα θεραπείας και αποκαταστάσεως του Θεού!
Αυτή η μεγαλειώδης ελπίδα απελευθερώσεως από τη λαβή των γηρατειών και του θανάτου δίνει μεγάλη ενθάρρυνσι σε ηλικιωμένα άτομα σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς. Παραδείγματος χάρι, μια γυναίκα στη Φλώριδα, η οποία άρχισε να εξετάζη τις υποσχέσεις της Αγίας Γραφής μετά τον θάνατο του συζύγου της, είπε ότι η ελπίδα της αναστάσεώς του ήταν εκείνο που πραγματικά την ενδιέφερε περισσότερο στο νέο σύστημα του Θεού. Αυτή η παρηγορητική ελπίδα την βοήθησε να υπομείνη τη θλίψι της, και της έδωσε την καλύτερη αιτία για να ζη.
Φαντασθήτε! Ξημερώνει, η μέρα που οι ηλικιωμένοι θα δουν την πορεία των γηρατειών να αντιστρέφεται και τις ρυτίδες να λιγοστεύουν όλο και περισσότερο καθώς θα περνά ο καιρός. Η όρασις θα αποκατασταθή έτσι ώστε να μπορέσουν ν’ απαλλαγούν από τα γυαλιά τους. Η ακοή θα βελτιωθή, επίσης, ώστε δεν θα έχουν πια ανάγκη ακουστικών. Οι αναπηρίες θα εξαλειφθούν, ώστε δεν θα χρειάζωνται πια μπαστούνι για να περπατούν. Και πάνω απ’ όλα, θα μπορέσουν να υποδεχθούν πάλι στη ζωή τους αγαπημένους νεκρούς τους.
Τόσο συγκινητικός και ικανοποιητικός θα είναι εκείνος ο καιρός, ώστε ο Λόγος του Θεού λέγει: «Δεν θέλει είσθαι μνήμη των προτέρων ουδέ θέλουσιν ελθεί εις τον νουν [καρδίαν, ΜΝΚ] (Ησ. 65:17) Στο νέο σύστημα του Θεού, θα υπάρχη τέτοια πληθώρα καλών πραγμάτων, ώστε η θλίψις, ο πόνος, η απογοήτευσις που φέρνει η ζωή σήμερα θ’ αποτελούν μια αμυδρή ανάμνησι, και με κανένα τρόπο δεν θα παρεμποδίζουν τις χαρές κάθε καινούργιας μέρας στη ζωή τότε.
Εμπιστοσύνη στον Θεό
Μπορεί κανείς να πιστεύη τέτοιες υποσχέσεις; Ποιον θα εμπιστευόσασταν περισσότερο—τους ανθρώπους οι οποίοι έχουν δείξει ήδη την αναξιοπιστία τους ή τον Θεό, ο οποίος, όπως λέγει η Αγία Γραφή, είναι «αψευδής»;—Τίτον 1:2.
Η απάντησις που έδωσε ο Ισραηλίτης αρχηγός Ιησούς του Ναυή, ο οποίος είδε μερικά θαυμαστά έργα του Θεού, ήταν: «Και σεις γνωρίζετε εν όλη τη καρδία υμών και εν όλη τη ψυχή υμών, ότι δεν διέπεσεν ουδέ είς εκ πάντων των αγαθών λόγων, τους οποίους Κύριος ο Θεός σας ελάλησε δια σας· πάντες ετελέσθησαν εις εσάς, ουδέ είς εξ αυτών διέπεσε.»—Ιησούς του Ναυή 23:14.
Αν γνωρίζατε κάποιον γιατρό ο οποίος θεραπεύει τα καρδιακά νοσήματα, τον καρκίνο, και όλες τις άλλες ασθένειες, δεν θα πηγαίνατε σ’ αυτόν για θεραπεία; Αν μπορούσε ακόμη να αντιστρέψη την πορεία των γηρατειών και να εξαλείψη τον θάνατο, δεν θα σπεύδατε σ’ αυτόν; Και αν, ταυτόχρονα, είχε τη δύναμι να δημιουργήση ένα ευχάριστο παράδεισο για να κατοικήτε, τι θα του δίνατε για τις υπηρεσίες του; Μήπως θα λέγατε: «Δεν έχω χρόνο, είμαι πολύ απασχολημένος»; Ή μήπως θα τον απορρίπτατε λέγοντας, «Δεν ενδιαφέρομαι»;
Ο Ιεχωβά Θεός έχει πολύ μεγαλύτερη δύναμι για θεραπεία και αποκατάστασι από οποιονδήποτε γιατρό. Και μπορεί κανείς να εμπιστευθή σ’ αυτόν ότι θα ενεργήση δίκαια. Τι ζητεί ως αντάλλαγμα; Να στραφούμε σ’ αυτόν με πίστι, και να εργαζώμεθα για τα συμφέροντά του, διότι «όστις . . . πράττει το θέλημα του Θεού μένει εις τον αιώνα.—1 Ιωάν. 2:17.
Καλύτερη Ζωή Τώρα
Αυτή η βεβαία ελπίδα έχει αποδειχθή ότι είναι ‘βράχος του Γιβραλτάρ’ στη ζωή πολλών ηλικιωμένων σήμερα. Δίνει ώθησι, ηθική ανάτασι και σκοπό για το παρόν, καθώς επίσης και ελπίδα για το μέλλον και, επίσης, φέρνει τους ηλικιωμένους σε παρηγορητική συνταύτισι με πολλούς άλλους που έχουν παρόμοιες ελπίδες.
Η ελπίδα της νέας τάξεως του Θεού «δεν καταισχύνει.» (Ρωμ. 5:5) Ενεργεί με τον καλύτερο τρόπο για να διώξη την κατάθλιψι και την ανασφάλεια. Η σχέσις που δημιουργείται με άλλους που έχουν την ίδια ελπίδα, σφυρηλατεί ένα δεσμό αγάπης ο οποίος διώχνει τη μοναξιά και το αίσθημα της αναξιότητος. Επίσης, δίνει στο άτομο την ευκαιρία να αναπτύξη πολύ αξιόλογη δραστηριότητα, επειδή η ελπίδα μιας νέας τάξεως είναι κάτι που μπορεί να μοιρασθή με άλλους.
Μια ηλικιωμένη κυρία σε μια χώρα της Καραϊβικής συνταξιοδοτήθηκε από το σχολείο στο οποίο δίδασκε, κυρίως λόγω ηλικίας, αλλά κι επειδή αντιμετώπιζε προβλήματα με τη φωνή της. Όταν έμαθε τις αλήθειες της Αγίας Γραφής σχετικά με την νέα τάξι και το μεγάλο πρόγραμμα αποκαταστάσεως του Θεού, άρχισε να διδάσκη άλλους. Για πολλά χρόνια από τότε, έπαυσε να είναι ‘συνταξιούχος’, αφού δαπανούσε καθημερινά τον ίδιο, και συχνά περισσότερο, χρόνο διδάσκοντας τις αλήθειες του Θεού σε άλλους απ’ όσο δαπανούσε προηγουμένως στο σχολείο της.
Στην Ισπανία, ένας άνδρας 74 ετών επιθυμούσε να δαπανά όλο του το χρόνο μιλώντας στους άλλους για τη νέα τάξι του Θεού. Όταν για πρώτη φορά άρχισε να το κάνη αυτό, είπε ότι επιθυμούσε να υπηρετή σ’ αυτό το εποικοδομητικό έργο, όσο οι φυσικές του δυνάμεις θα το επέτρεπαν. Μετά από επτά χρόνια, σε ηλικία 81 έτους, εξακολουθούσε να είναι ακμαίος. Διεπίστωσε ότι δεν θα μπορούσε να υπάρξη άλλο πιο εποικοδομητικό και ικανοποιητικό έργο από το να κηρύττη στους άλλους τα αγαθά νέα σχετικά με την επικείμενη έλευσι της ‘νέας γης’ του Θεού. Τα γηρατειά του δεν ήσαν καθόλου πληκτικά, δεν αισθανόταν καθόλου μόνος, ούτε είχε το αίσθημα της αναξιότητος.
Μια γυναίκα 96 ετών στη Νότιο Αφρική, όταν ρωτήθηκε αν σκόπευε να σταματήση να είναι δασκάλα της Αγίας Γραφής, απάντησε ότι ποτέ δεν θα το έκανε αυτό. Δήλωσε τα εξής: «Όσον καιρό θα μπορώ να μιλώ και θα έχω σταθερά χέρια, θα συνεχίσω να κηρύττω τα ‘αγαθά νέα.’ Με τη βοήθεια του Ιεχωβά, θα συνεχίσω να λέγω στους ανθρώπους για τις θαυμαστές ευλογίες που θα λάβουν χώρα στη βασιλεία του.» Μολονότι υπέφερε συνεχείς πόνους από αρθρίτιδα, και δεν μπορούσε να βγαίνη έξω πολύ συχνά, έγραφε πολλές επιστολές για να παρηγορή άλλους, συζητώντας εποικοδομητικά Βιβλικά θέματα και εσωκλείοντας έντυπα για περισσότερες πληροφορίες. Δαπανούσε πολύ χρόνο επωφελώς στην προετοιμασία ενδιαφερόντων ζητημάτων για συζήτησι στις επιστολές της, πράγμα που τη βοηθούσε να ενισχύη τη διάνοιά της κατά της αποθαρρύνσεως. Επίσης, τακτικά παρακολουθούσε τις συναθροίσεις μ’ εκείνους που είχαν την ίδια ελπίδα. Εκεί ενθαρρύνετο πάρα πολύ, ακούοντας τις εκφράσεις πίστεως των άλλων και απολαμβάνοντας τη συντροφιά πάρα πολλών «αδελφών», γυναικών και ανδρών, της ιδίας πίστεως. Αντιστρόφως, η παρουσία της σ’ αυτές τις συναθροίσεις ήταν ένα παράδειγμα ενθαρρύνσεως για όλους.
Κάτι, επίσης, που ενθαρρύνει τους ηλικιωμένους, είναι η συνεργασία που απολαμβάνουν με τους νεώτερους, οι οποίοι έχουν εκπαιδευθή σύμφωνα με τους νόμους και τις αρχές του Θεού. Ύστερ’ από μια συνέλευσι των Μαρτύρων του Ιεχωβά στο Φρέσνο της Καλιφόρνιας, μια ηλικιωμένη γυναίκα έγραψε τα εξής:
«Νομίζω ότι οι πιο νέοι, καθώς επίσης και η συνεργασία της οργανώσεως, συνδυασμένα, είναι εκείνα που με βοηθούν να εξακολουθώ να υπηρετώ τον Θεό και να υπομένω.
«Είχα μια πείρα με δύο νεαρούς Μάρτυρες σ’ αυτή τη συνέλευσι. Δυσκολεύομαι ν’ ανεβαίνω και να κατεβαίνω τις σκάλες, και μια φορά προσπαθούσα να κατεβώ τις σκάλες όταν δύο αγοράκια, σε δύο διαφορετικές περιπτώσεις, με πλησίασαν. Δεν τα γνώριζα, αλλά εκείνα είπαν; ‘Αδελφή, μήπως μπορούμε να σε βοηθήσουμε να κατεβής τις σκάλες;’ Είναι θαυμάσιο το ότι οι νεαροί φροντίζουν τους ηλικιωμένους μας.»
Η ζώσα ελπίς της νέας τάξεως του Θεού, η συντροφιά με άλλους που έχουν την ίδια ελπίδα, η αγάπη και η ενότης που απολαμβάνουν αρκετά εκατομμύρια «αδελφών» σ’ όλο τον κόσμο είναι μια απόδειξις του γεγονότος ότι η ζωή, στην πραγματικότητα, αξίζει και για τους ηλικιωμένους επίσης.
Πράγματι, η γνώσις των σκοπών του Θεού μπορεί να κάνη τα προχωρημένα χρόνια «χρυσά» χρόνια. Και αν ο θάνατος φαίνεται προσωρινά ότι είναι ο νικητής, η ζωή στη νέα τάξι του Θεού είναι βεβαία μέσω της αναστάσεως. Εκεί, σ’ αυτό το νέο σύστημα, όλοι οι άνθρωποι θα ελευθερωθούν εντελώς και για πάντα από τα σημερινά βάσανα, μεταξύ των οποίων τα γηρατειά και ο θάνατος.
[Εικόνα στη σελίδα 13]
«Η σαρξ αυτού θέλει είσθαι ανθηροτέρα νηπίου· θέλει επιστρέψει εις τας ημέρας της νεότητος αυτού.»—Ιώβ 33:25.