Οι Σεϋχέλλες—Ο Χαμένος Παράδεισος του Ανθρώπου;

Από τον ανταποκριτή του «Ξύπνα!» στην Κένυα

ΤΑ «Λησμονημένα Νησιά,» Τα «Νησιά του Έρωτος» και ο «αρχικός Κήπος της Εδέμ.» Αυτά τα ονόματα έχουν δοθή σ’ ένα όχι πολύ γνωστό σύμπλεγμα νησιών που βρίσκονται στον Ινδικό Ωκεανό και είναι στο μέσον της αποστάσεως μεταξύ της ανατολικής ακτής της Αφρικής και των νοτίων ακτών της Ινδίας. Το αρχιπέλαγος των Σεϋχέλλων ήταν σχετικά άγνωστο στον έξω κόσμο από τον καιρό της ανακαλύψεώς των στην εποχή του Βάσκο ντε Γκάμα. Μόνον τώρα αυτά τα νησιά βγαίνουν από την απομόνωσι.

«Ο αρχικός Κήπος της Εδέμ» είναι ο όρος που χρησιμοποίησε ο Στρατηγός Γκόρντον του Χαρτούμ το 1881, όταν για πρώτη φορά επισκέφθηκε το νησί Πρασλίν, το δεύτερο στο μέγεθος νησί αυτού του συμπλέγματος των ογδόντα έξη κοραλλιογενών νησιών. Και δεν είναι παράξενο! Στις Σεϋχέλλες βρίσκει κανείς άσπρη άμμο, τροπικές ακρογιαλιές που πλαισιώνονται από αιωρούμενους κοκκοφοίνικες και μια διαφανή θάλασσα που αλλάζει από ανοιχτό πράσινο χρώμα σε μπλε λουλακί. Αυτά τα νερά είναι γεμάτα από εκατοντάδες είδη τροπικών ψαριών, καθώς και από πολυάριθμες ποικιλίες οστράκων. Κοραλλιογενείς σκόπελοι στα ανοιχτά, οργιαστική βλάστησις κι ένα εύκρατο κλίμα κάνουν αυτά τα νησιά να φαίνωνται όλο και περισσότερο ‘Παραδείσια.’

Ανόμοια με τα περισσότερα τροπικά νησιά, οι Σεϋχέλλες δεν υποφέρουν από κυκλώνες και καταιγίδες, από δηλητηριώδη φίδια και επικίνδυνα ζώα. Εδώ μπορείτε να βρήτε ειρήνη και ησυχία σ’ ένα απίστευτα ωραίο περιβάλλον. Μοναχικά λιμανάκια, απόμερες ακρογιαλιές, σπάνια λουλούδια και πουλιά, ηλιοθεραπεία, κολύμπι και ψάρεμα ανάμεσα σε θερμούς, φιλικούς και φιλόξενους ανθρώπους—αυτή είναι η ζωή στις Σεϋχέλλες.

Ο ερχομός του αιώνος των αεριωθουμένων και η στάσις της κυβερνήσεως που κλίνει όλο και περισσότερο προς τον τουρισμόν, έκαναν αυτά τα ωραία νησιά προσιτά στον έξω κόσμο. Μολονότι το ρεύμα των τουριστών αυξήθηκε πάρα πολύ τα τελευταία χρόνια, οι Σεϋχέλλες διατηρούν ακόμα τη μεγάλη μοναξιά τους, διότι έχουν έρημες τροπικές ακρογιαλιές. Στο Μαέ, το πιο προσιτό απ’ αυτά τα νησιά, είναι συγκεντρωμένο πάνω από το 80 τοις εκατό του ολικού πληθυσμού των 60.000. Και όμως το νησί αυτό έχει ακόμα μοναχικά λιμανάκια, όπου ο παφλασμός των κυμάτων και μια λεπτή αύρα ανάμεσα στους φοίνικες είναι οι μόνοι ήχοι που διακόπτουν την ηρεμία.

Από κάποια από τις πολλές μεγαλοπρεπείς βουνοκορφές που σχηματίζουν τη σπονδυλική στήλη του Μαέ, μπορείτε ν’ απολαύσετε μια ωραιότατη πανοραμική θέα των πολλών ακρογιαλιών και των γειτονικών νησιών. Από την κορυφή του Όρους Σεϋχελλουά, που βρίσκεται προς τα βορειοδυτικά, μπορείτε να δήτε μια από τις πιο ωραίες ακρογιαλιές του κόσμου. Είναι η Ωραία Μικρή Κοιλάδα (Μπω Βαλλόν,) ένα μεγάλο μισοφέγγαρο από άσπρη άμμο που πλαισιώνεται από σκιερούς κοκκοφοίνικες και δένδρα τακαμαχάκ (ελαιορητίνες). Στο βάθος, η έκτασις της γαλάζιας θάλασσας διακόπτεται από το επιβλητικό σχήμα του Σιλουέττ, ενός νησιού που σκεπάζεται με πυκνά δάση και καταλήγει σε μια ψηλή βουνοκορφή. Καθώς ο ήλιος βυθίζεται αργά πίσω από τον ορίζοντα, επικρατεί μια γαλήνια ατμόσφαιρα χαλαρώσεως και ειρήνης.

Οι Σεϋχέλλες είναι ενδιαφέρουσες, όχι μόνο για τον ‘εκζητητή του παραδείσου,’ αλλά και για τον φυσιοδίφη. Λόγω της απομονώσεώς των στο μέσον του ωκεανού, μακρυά από κάθε ηπειρωτική ξηρά, αυτά τα νησιά αποτελούν κατοικία μερικών από τα πιο σπάνια πουλιά, θηλαστικά, ψάρια και φυτά που υπάρχουν στον κόσμο. Στην πραγματικότητα, μερικά από τα είδη που υπάρχουν εδώ δεν βρίσκονται πουθενά αλλού στον κόσμο.

Η Κοιλάς του Μαΐου

Καθώς βαδίζει κάποιος ανάμεσα στην οργιαστική τροπική βλάστησι της Κοιλάδος του Μαΐου (Βαλλέ ντε Μαί) στην Πρασλίν, είναι εύκολο να καταλάβη τι είχε υπ’ όψι του ο Στρατηγός Γκόρντον όταν ωνόμασε αυτό το μέρος «αρχικό Κήπο της Εδέμ.» Στην Κοιλάδα του Μαΐου υπάρχουν περίπου ογδόντα είδη φυτών, πολλά από τα οποία βρίσκονται μόνο σ’ αυτά τα νησιά. Η Πρασλίν, που ωνομαζόταν κάποτε «το Νησί των Φοινίκων,» δεν ενοχλείται από τα επιτεύγματα της προόδου του εικοστού αιώνος.

Οι Σεϋχέλλες έχουν έξη μοναδικά είδη φοινίκων, και όλα βρίσκονται μέσα στην Κοιλάδα του Μαΐου και γύρω απ’ αυτήν. Το πιο γνωστό είδος είναι το ‘κοκό-ντε-μερ’ ή διπλός κοκκοφοίνικας. Μερικοί πιστεύουν ότι αυτό ήταν ‘το ξύλον της γνώσεως του καλού και του κακού,’ το οποίο αναφέρεται στο Γραφικό βιβλίο της Γενέσεως. (Γεν. 2:16, 17) Φυσικά, αυτή η άποψις δεν στηρίζεται σε καμμιά λογική βάσι. Πριν ανακαλυφθούν οι Σεϋχέλλες, αυτές οι παράξενες, δίλοβες λαρύδες ευρίσκοντο στις παραλίες των Νησιών Μαλντίβ. Οι άνθρωποι πίστευαν ότι το δένδρο που κάνει αυτές τις μεγάλες καρύδες ζούσε κάτω από τη θάλασσα. Έτσι, το ωνόμασαν ‘κοκό-ντε-μερ,’ δηλαδή «θαλάσσιο κοκκοφοίνικα,» όπως είναι η σημασία του στα Γαλλικά.

Περίπου 4.000 απ’ αυτούς τους μεγάλους φοίνικες βρίσκονται στην Κοιλάδα του Μαΐου. Απ’ όλη τη βλάστησι, ακόμα κι από τους πάνδαμους, ξεχωρίζουν τα αρτόδενδρα και οι γαλακτοφόρες καρύδες· αυτά τα πελώρια δένδρα, όταν φθάσουν σε ωριμότητα, έχουν ύψος περίπου 100 πόδια (30 μέτρα) το αρσενικό και 80 πόδια (24 μέτρα) το θηλυκό. Υπολογίζεται ότι απαιτείται ένας ολόκληρος αιώνας για να φθάση το δένδρο σε ωριμότητα. Μετά απ’ αυτό, μπορεί να ζήση αρκετές εκατοντάδες χρόνια. Η ίδια η καρύδα χρειάζεται τρία χρόνια για να γονιμοποιηθή και σχεδόν επτά για να φθάση σε ωριμότητα. Και αυτές οι πελώριες διπλές καρύδες ζυγίζουν μέχρι 40 πάουντς (18 κιλά).

Άλλες Φυσικές Ομορφιές

Ο μοναδικός ανθρώπινος κάτοικος της Νήσου Κουζέν είναι ο φύλακας. Προσέχει το νησί, που είναι μοναδικό διεθνώς συντηρούμενο φυσικό απόθεμα στον Ινδικό Ωκεανό. Η Νήσος Κουζέν είναι ο τόπος αναπαραγωγής πολλών ειδών πτηνών. Είναι η κατοικία του φημισμένου ωδικού πτηνού συλβία, που δεν είναι ιδιαίτερα ελκυστικό, αλλά είναι πολύ δραστήριος και γοητευτικός τραγουδιστής. Αυτό το πτηνό δεν υπάρχει πουθενά αλλού στον κόσμο. Σ’ αυτό το αρχιπέλαγος, μπορεί κανείς να βρη σπάνια πτηνά, όπως τον γνήσιο ιεόρακα, την κουκουβάγια με τα λευκά μάτια, τον σκώπα (γκιώνη), το παραδείσιο πτηνό μυιοθήρα, που μέχρι προσφάτως επιστεύετο ότι έχει εξαλειφθή. Τα πιο γνωστά νησιά Μπήκον, Μπερτ, Σερφ, Λα Ντιγκ, Μογιέν και Αγίας Άννης προσθέτουν όλα τις ωραίες ακρογιαλιές τους, τους κοραλλιογενείς, σχηματισμούς των, τα σπάνια ψάρια και φυτά των στην ομορφιά των Σεϋχελλών.

Επιπρόσθετα μ’ όλα αυτά, υπάρχει η απαράμιλλη ομορφιά της υποβρύχιας ζωής. Τα κοράλλια, τα λεπτά ζώα που φαίνονται σαν φυτά ή ακόμη και σαν άψυχοι βράχοι, σχηματίζουν μεγάλους σκοπέλους που περιβάλλουν αυτά τα νησιά. Παρέχουν φυσική κατοικία σε εκατοντάδες είδη ζώων και φυτών.

Μπορεί κανείς να περάση ώρες στη θάλασσα κολυμπώντας, καθώς οι λιμνοθάλασσες των κοραλλίων και οι προφυλαγμένοι κόλποι αποτελούν καταφύγιο για τον εξερευνητή. Πράγματι, υπάρχει ωραιότατο περιβάλλον κάτω από το νερό, όπου μπορεί, κανείς να βρη, να εξερευνήση και ν’ απολαύση λεπτούς κήπους από κοράλλια και μια μυριάδα πολύχρωμα ψάρια! Στα καθαρά νερά μπορεί κανείς να πιάση μεγάλα ψάρια όπως ο μέρλαγγος, το σελάχι και ο τόνος. Υπάρχουν 800 είδη ψαριών και 120 ποικιλίες από όστρακα. Πράγματι, η φυσική ομορφιά και το μεγαλείο αυτών των θαυμάσιων έργων της δημιουργίας μπορεί να υποκινήση κάποιον να σκεφθή τον πρώτο παραδείσιο οίκο του ανθρώπου, τον Κήπο της Εδέμ.

Το Μαέ, με το διεθνές του αεροδρόμιο που είναι κτισμένο σε έδαφος που έχει αποξηρανθή από τη θάλασσα, είναι ο κρίκος που συνδέει τις Σεϋχέλλες με τον έξω κόσμο. Μόλις φθάνετε στο Μαέ, βλέπετε κορυφές που υψώνονται 3.000 πόδια (914 μέτρα) από τη θάλασσα. Τα χαμηλότερα επίπεδά των καλύπτονται από φυτείες με κοκκοφοίνικες, ενώ τα υψηλότερα επίπεδα σκεπάζονται από πυκνά δάση. Ακολουθώντας τον ελικοειδή δρόμο από το αεροδρόμιο, κατά μήκος του ωκεανού στη βορειοανατολική πλευρά του νησιού, φθάνει κανείς στη Βικτώρια, την πρωτεύουσα. Μετά από λίγο, έχει ήδη συνηθίσει αυτούς τους στενούς δρόμους που απλώνονται σαν φίδια γύρω στο νησί, μέσα και έξω στα βουνά στην αντίθετη πλευρά. Εκτός από τα ιδιωτικά αυτοκίνητα, υπάρχουν τα μεγάλα φορτηγά που χρησιμοποιούνται για τη δημόσια συγκοινωνία.

Η Βικτώρια απλώνεται νωχελικά στη σκιά του τρίκορφου όρους που είναι γνωστό ως Λε Τρουά Φρερ (Οι Τρεις Αδελφοί). Η πρωτεύουσα υφίσταται προσφάτως πολλές αλλαγές. Η Βικτώρια και το Μαέ προετοιμάζονται για να φιλοξενήσουν τον διαρκώς αυξανόμενο αριθμό τουριστών που επισκέπτονται τα νησιά. Νέα ξενοδοχεία κατασκευάζονται. Μια μεγάλη περιοχή προσφάτως αποξηράνθηκε για να γίνουν εγκαταστάσεις ενός νέου λιμένος κι έτσι να επεκταθή η πόλις.

Οι Κάτοικοι των Σεϋχελλών

Οι κάτοικοι των Σεϋχελλών μοιάζουν με τα νησιά τους· είναι κομψοί στην εξωτερική τους εμφάνισι, ασυνήθως θερμοί, φιλικοί και φιλόξενοι. Αλλά αρχικά μπορεί να είναι λίγο δειλοί με τους ξένους, επειδή η Δυτική ζωή και οι συνήθειες είναι καινούργιες σε πολλούς. Μετά από λίγο, όμως, αισθάνεσθε σαν να βρίσκεσθε μεταξύ παλιών γνωστών σας.

Η ζωή κυλά ήρεμα. Ο χρόνος καθώς και άλλοι παράγοντες που κυριαρχούν άλλου δεν είναι τόσο σπουδαίοι εδώ. Οι άνθρωποι απλώς απολαμβάνουν τη ζωή. Επειδή αυτά τα νησιά ήσαν ακατοίκητα μέχρι τον όγδοον αιώνα, δεν υπάρχουν ιθαγενείς κάτοικοι των Σεϋχελλών. Οι κάτοικοι των Σεϋχελλών σήμερα είναι μια φυλή πολυειδούς προελεύσεως. Είναι μίγμα Αφρικανών, Ευρωπαίων, Κινέζων, Ινδών και Μαλαίων. Μεταξύ των κατοίκων των Σεϋχελλών, όμως, υπάρχει μια πλήρης ποικιλία χρωμάτων και χαρακτηριστικών. Η πλειονότης του πληθυσμού προήλθε από τους σκλάβους του δεκάτου ενάτου αιώνος που διεσώθησαν από ωρισμένα ιστιοφόρα. Πολλοί έχουν Γαλλικά ονόματα λόγω της επιρροής που είχε τότε στα νησιά η Γαλλία. Όλοι μιλούν την τοπική γλώσσα, τη γλώσσα των Κρεολών. Λόγω της πιο πρόσφατης Βρεταννικής επιρροής, η Αγγλική είναι η επίσημη γλώσσα την οποία καταλαβαίνουν αρκετοί κάτοικοι των Σεϋχελλών.

Οι κάτοικοι είναι διασκορπισμένοι στο νησί του Μαέ σε μικρά συγκροτήματα σπιτιών. Η Βικτώρια είναι το μόνο πραγματικό κέντρο πληθυσμού. Το χαρακτηριστικό σπίτι είναι ξύλινης κατασκευής με καλαμένια οροφή και είναι λίγο ανυψωμένο επάνω σε ξύλινους πασσάλους. Οι τοίχοι μπορεί να είναι από ξύλο, σανίδες του πιεστηρίου, πεπιεσμένο χαρτί ή ακόμα και αυλακωτή λαμαρίνα. Τα σπίτια είναι με φυσικό τρόπο τοποθετημένα πάνω σε απότομους λόφους και περιβάλλονται από οπωροφόρα δένδρα, κοκκοφοίνικες, δένδρα κανέλλας και φυτείες που παράγουν μπανάνες και βανίλλιες.

Τα ζώα ζουν κοντά στο σπίτι και μερικές φορές μέσα στο σπίτι. Το κύριο διαιτολόγιο των ανθρώπων περιλαμβάνει ρύζι, ψάρι, ακόμα και καρχαρία, ψύχα από φοίνικες, ψύχα καρύδας, βλαστάρια ινδοκαλάμου (μπαμπού), μελιτζάνες, κέηκ από καρπούς του αρτόδενδρου και αρκετή ποικιλία λαχανικών. Οι κάτοικοι των Σεϋχελλών είναι πολύ καλοί μάγειροι και έχουν ιδιαίτερη αδυναμία στα καρυκευμένα φαγητά. Ένα τοπικό δημοφιλές ποτό, γνωστό ως Τόντυ, γίνεται από το χυμό των ανθισμένων σταχυών του κοκκοφοίνικος, αφού υποστή ζύμωσι.

Παρ’ όλ’ αυτά, κι εδώ υπάρχουν προβλήματα όπως και σ’ όλο τον κόσμο. Παραδείγματος χάριν, οι κάτοικοι των Σεϋχελλών θα σας προειδοποιήσουν να μην αφήνετε τα πράγματα σας στην παραλία, γιατί μπορεί να σας τα κλέψουν. Επίσης, λόγω των διαφορετικών προελεύσεων των ανθρώπων, υπάρχει ένα ελαφρό φυλετικό πρόβλημα. Μερικοί θεωρούν τον εαυτό τους ανώτερο από άλλους. Η χρήσις ναρκωτικών είναι ένα πρόβλημα που αυξάνεται μεταξύ των νεαρών. Παρά το γεγονός ότι η πλειονότης του πληθυσμού ισχυρίζονται ότι είναι συνταυτισμένοι με μερικές από τις κυριώτερες θρησκευτικές ομάδες του «Χριστιανικού κόσμου,» επικρατεί ένας ανάμικτος τρόπος ζωής. Αυτό φυσικά δημιουργεί σχετικά προβλήματα. Επίσης, υπάρχουν ακόμη σε κάποιο βαθμό δεισιδαιμονικές συνήθειες, Έτσι, οι Σεϋχέλλες, όπως και ο υπόλοιπος κόσμος, πρέπει να περιμένουν για την επιστροφή του παραδείσου, όπως υπόσχεται ο Λόγος του Θεού.—Λουκ. 23:43.

Η Αποκατάστασις του Παραδείσου

Προς το παρόν, αυτά τα ωραία νησιά διακρατούν ακόμη αρκετή από τη φυσική τους ομορφιά. Φυσικά, με τη μεγάλη συρροή των τουριστών και την εισαγωγή νέων τρόπων ζωής, οι αξίες αλλάζουν καθώς υιοθετούνται διαφορετικοί τρόποι. Αλλά η κυβέρνησις έχει εγγυηθή ότι θα εμποδίση τη φθορά της φυσικής ομορφιάς αυτών των τροπικών νησιών.

Η έρευνα περιοχών όπως οι Σεϋχέλλες και η απόλαυσις που προέρχεται απ’ αυτές δείχνει την έμφυτη επιθυμία του ανθρώπου να ζη σ’ ένα ωραίο, ειρηνικό περιβάλλον. Αυτό είναι φυσικό, διότι ο άνθρωπος έζησε κάποτε στον παράδεισο. Φυσικά, δεν βρίσκεται πουθενά σήμερα το είδος του παραδείσου που απήλαυσε ο πρώτος άνθρωπος. Εν τούτοις, αυτά τα ωραία νησιά αποδεικνύουν ότι ο Θεός μπορεί ν’ αποκαταστήση τον παράδεισο, όχι μόνο στις Σεϋχέλλες, αλλά σε όλη τη γη.