Ένας Ακόμη Λόγος για Κατασκήνωσι

Από τον ανταποκριτή του «Ξύπνα!» στον Ισημερινό

ΣΕ πολλές χώρες οι ανθηρές πωλήσεις εξοπλισμού κατασκηνώσεως και τροχόσπιτων δείχνουν πόσο δημοφιλής είναι η κατασκήνωσις στο ύπαιθρο. Πολλοί κάτοικοι των πόλεων διεπίστωσαν ότι ένα ταξίδι με κατασκήνωσι φέρει προσωρινή ανακούφισι από τις πιέσεις της αστικής ζωής και οικοδομεί εκτίμησι για τις ομορφιές της δημιουργίας. Συγχρόνως, τα περισσότερα άτομα θα συμφωνήσουν ότι ένα τέτοιο ταξίδι ανανεώνει συνήθως την εκτίμησι που τρέφουν για τις ανέσεις του σπιτιού. Γι’ αυτόν, καθώς και για άλλους λόγους, λίγοι άνθρωποι θεωρούν την κατασκήνωσι μόνιμο τρόπο ζωής.

Γνωρίζομε, όμως, επτά νέους οι οποίοι ζουν σε σκηνές στο ύπαιθρο πάνω από ένα έτος σε μια απομονωμένη περιοχή των ορέων των Άνδεων εδώ, στον νότιο Ισημερινό. Επί πλέον, σχεδιάζουν να συνεχίσουν επ’ αόριστον. Η παρουσία τους σ’ αυτή την περιοχή, την οποία σπανίως επισκέπτονται περιηγητές, έχει προσελκύσει αισθητά την προσοχή. Και η δική μας περιέργεια ηγέρθη και αποφασίσαμε να τους επισκεφθούμε.

Είναι χαράματα όταν φθάνωμε στην κατασκήνωσι τους, κοντά στην πόλι Καριαμάνγκα. Στους πρόποδες της πανύψηλης κορυφής Ελ Αχουάκα, βρίσκομε ένα τροχόσπιτο και μια σκηνή μαζί μ’ ένα μικρό Λαντ Ρόβερ και μια μοτοσυκλέττα. Όλα είναι παρκαρισμένα σ’ ένα λειβάδι γεμάτο γρασίδι κοντά σ’ ένα ποταμάκι. Καθώς ο ήλιος βγαίνει πάνω από τα σκεπασμένα με δάση βουνά και διώχνει με την ευπρόσδεκτη θερμότητα του την ομίχλη που σιγά σιγά εξαφανίζεται, παρατηρούμε μια κίνησι στη σκηνή που ακολουθείται από ένα θόρυβο από μαχαιροπήρουνα στην κουζίνα του τροχόσπιτου. Σύντομα η ελκυστική μυρωδιά του προγεύματος φθάνει σε μας και αναμιγνύεται ευχάριστα με την ευωδία του υγρού ακόμη χόρτου και των ευκαλύπτων. Σίγουροι ότι οι νέοι έχουν σηκωθή και περιφέρονται πλησιάζομε και κάνομε γνωστή την παρουσία μας.

Ένα Ασύνηθες Ταξίδι Αρχίζει

Μας χαιρετούν ο Κάρλος και η σύζυγος του Σεσίλια, οι οποίοι μας συστήνουν στον Ριγκομπέρτο και στον Σαντιάγκο, συντρόφους τους από τον Ισημερινό, και στον Μαρκ, τον Γκερντ και τον Κεμπ, από τα Νησιά Γκαλαπάγκος, τη Γερμανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες αντιστοίχως. Σχεδόν αμέσως ελκυόμεθα από το έκδηλο πνεύμα φιλίας που επικρατεί μεταξύ των μελών αυτής της διεθνούς ομάδος. Επίσης, μας εντυπωσιάζει ο πρακτικός τρόπος με τον οποίον έχουν στήσει τις σκηνές τους με πολλή τάξι και ο τρόπος που ετοιμάζονται για ν’ αναχωρήσουν για την εργασία της ημέρας. Παρατηρώντας το ενδιαφέρον μας για την εκδρομή που έχουν σχεδιάσει, μας προσκαλούν να τους συνοδεύσωμε. Δεχόμεθα και σύντομα σκαρφαλώνομε στο πίσω κάθισμα του Λαντ Ρόβερ, επεκτείνοντας τη γνωριμία μας μ’ αυτούς τους νέους φίλους και παρατηρώντας γεμάτοι εκτίμησι το πανοραμικό σκηνικό του απότομου βουνού να εναλλάσσεται καθώς κατευθυνόμεθα προς τον άγνωστο ακόμη, προορισμό μας.

Δεν έχομε φθάσει μακρυά όταν το τζιπ ελαττώνη ταχύτητα και σταματά στο πλάι του δρόμου. Ο Κάρλος πηδά κάτω και ρωτά αν θελωμε να τον συνοδεύσωμε για λίγο. Περίεργοι καθώς είμεθα, συμφωνούμε και τον ακολουθούμε καθώς αρχίζει ν’ ανεβαίνη την πλευρά του λόφου κατά μήκος ενός μονοπατιού που δύσκολα μπορεί να το διακρίνη κανείς από τον δρόμο. Διαπιστώνομε ότι πλησιάζομε ένα μικρό πλίθινο αγροτικό σπίτι. Ο ιδιοκτήτης ησυχάζει τους σκύλους του που γαυγίζουν και μας χαιρετά ευγενικά μ’ ένα εξεταστικό βλέμμα. Τα έξυπνα μάτια του αστράπτουν μ’ ενδιαφέρον καθώς αντιλαμβάνεται τον σκοπό της επισκέψεως μας. Ο Κάρλος προσφέρεται να μελετήση την Αγία Γραφή μαζί μ’ αυτόν και την οικογένεια του δωρεάν και μάλιστα στο σπίτι του. Ο αγρότης εκπλήσσεται, αλλά και ευχαριστείται. Κρατά μια Αγία Γραφή στα χέρια του για πρώτη φορά στη ζωή του και μελετά την προσφορά μας. Μετά από λίγα ακόμη λόγια, συμφωνούν να επιστρέψη ο Κάρλος μετά από λίγες ημέρες για την πρώτη Γραφική μελέτη. Αποχαιρετούμε και επιστρέφομε στο τζιπ που μας περιμένει.

Γιατί ένα Τέτοιο Ταξίδι;

Μόλις επιστρέφομε στο τζιπ, αναφέρομε ότι αυτό είναι οπωσδήποτε ένα από τα πιο ασυνήθη ταξίδια με κατασκήνωσι που είχαμε κάνει ποτέ. Οι φίλοι μας χαμογελώντας συμφωνούν ότι λίγα άτομα θα εσκέπτοντο να χρησιμοποιήσουν σκηνές και τροχόσπιτα γι’ αυτόν τον σκοπό. Αυτοί έχουν έλθει εδώ για να εργασθούν και όχι να κάνουν διακοπές, για να βρουν ανθρώπους και όχι ν’ απομακρυνθούν από τους ανθρώπους. Έτσι, είδαμε πώς περνούν τον καιρό τους όλη την ημέρα, κάθε μέρα.

Ο Μαρκ, ο οποίος ωδηγούσε, μας εξηγεί με περισσότερες λεπτομέρειες: «Ως Μάρτυρες του Ιεχωβά, που ζούμε εδώ στον Ισημερινό, ενδιαφερόμεθα να πλησιάσωμε τους ανθρώπους σ’ όλα τα μέρη της χώρας με το επείγον άγγελμα της Βίβλου, ‘τα αγαθά νέα της βασιλείας.’ Μόλις πριν από ένα χρόνο, αυτή η νότια περιοχή της επαρχίας Λόζα, που καλύπτει μια έκτασι περίπου εκατόν είκοσι τετραγωνικών μιλίων (311 τετραγωνικών χιλιόμετρων), με εκατό και πλέον χιλιάδες κατοίκους, ήταν απομονωμένος τομέας όσον αφορά το έργον του κηρύγματός μας. Είχαμε ακούσει για την επιτυχή χρήσι των τροχόσπιτων από ομάδες Μαρτύρων στο Περού που κήρυτταν σε παρόμοιες απομονωμένες περιοχές της ορεινής των εκτάσεως και αποφασίσαμε ότι θα μπορούσε να γίνη παρόμοια χρήσις αυτού του μέσου κι εδώ.»

«Ο σκοπός μας,» συνέχισε, «δεν ήταν πρωταρχικώς να επιτελέσωμε διανομή Γραφικών εντύπων . . . αλλά, αντιθέτως, να διεξάγωμε τακτικές οικιακές Γραφικές μελέτες και με τον καιρό να οργανώσωμε εκκλησίες . . . Να γιατί κατασκηνώνομε, λιγώτερο ή περισσότερο μόνιμα, κοντά σε μια ωρισμένη πόλι για μερικούς μήνες πριν ξεκινήσωμε για αλλού, χρησιμοποιώντας αυτή την κατασκήνωσι σαν βάσι από την οποία ταξιδεύομε τακτικά σε άλλα χωριά στην περιοχή, διεξάγοντας Γραφικές μελέτες με εκατό περίπου άτομα στη διάρκεια των τριών εβδομάδων που απαιτείται για να ολοκληρώσωμε το έργο στην περιοχή που έχομε προγραμματίσει. Σε μεγαλύτερες συναθροίσεις που γίνονται στις πόλεις παρευρίσκονται κατά μέσον όρο, πενήντα περίπου άτομα.»

«Ποιος προμηθεύει τον εξοπλισμό και πώς αντιμετωπίζονται τα έξοδα;» θέλαμε να μάθωμε.

Ποσά που συνεισφέρονται ιδιωτικώς καλύπτουν τα περισσότερα έξοδα, μας είπαν, περιλαμβανομένης και της αρχικής αγοράς της σκηνής και του τροχόσπιτου, τα οποία σχεδιάσθηκαν και συναρμολογήθηκαν εδώ στον Ισημερινό μ’ αυτό τον μοναδικό σκοπό υπ’ όψιν. Πέντε από τα επτά άτομα που αποτελούν την περιοδεύουσα ομάδα των ολοχρονίων κηρύκων συγκαταλέγονται μεταξύ των «ειδικών σκαπανέων» από το γραφείο του Τμήματος της Εταιρίας Σκοπιά στον Ισημερινό και λαμβάνουν ένα μικρό μηνιαίο επίδομα για τα έξοδα της συντηρήσεως των.

Δυσκολίες—Για Αξιόλογη Αιτία

Έχοντας υπ’ όψιν την επί πλέον εργασία που απαιτείται για το μαγείρευμα και το νοικοκυριό, σκεπτόμεθα τη Σεσίλια. Μας διαβεβαιώνει ότι ο καθένας έχει αναλάβει καθήκοντα, περιλαμβανομένης και μιας ημέρας για μαγείρευμα κάθε εβδομάδα και προσθέτει ότι αυτή ποτέ δεν έχει επιβαρυνθή με περισσότερη εργασία, εκτός απ’ αυτή που απαιτεί η συμμετοχή της στο νοικοκυριό. Ο σύζυγος της τονίζει ότι η Σεσίλια έχει αποτελέσει κίνητρο για πολλές γυναίκες να δεχθούν Γραφικές μελέτες και να παρακολουθούν συναθροίσεις.

Όλοι στην ομάδα αντιμετωπίζουν δυσκολίες, αλλά για αξιόλογη αιτία—να βοηθήσουν άλλους πνευματικώς. Για να συνεχίσουν αυτό το έργο, παρέστη ανάγκη να μάθουν αρκετά πράγματα. Παραδείγματος χάριν, μερικά μέλη της ομάδος έμαθαν κατά γράμμα να μαγειρεύουν στη διάρκεια των πρώτων εβδομάδων που ήλθαν στην ομάδα, ενώ οι άλλοι καλόκαρδα υπέμεναν τα αποτελέσματα και έδιναν ενθάρρυνσι. Έπρεπε ν’ αποκτήσουν κι άλλες επιδεξιότητες. Ο Γκερντ ίππευσε ένα άλογο για πρώτη φορά στη ζωή του. Άλλοι έμαθαν να οδηγούν αυτοκίνητο ή μοτοσυκλέττα. Όλοι έμαθαν πολλά πράγματα σχετικά με τις μηχανές αυτοκινήτων.

Είχαμε ήδη παρατηρήσει ότι οι δρόμοι είναι κατά το πλείστον στενοί χωρίς πεζοδρόμια και δεν βρίσκονται πάντοτε σε καλή κατάστασι. Μας είπαν ότι ο Ριγκομπέρτο, ένας πεπειραμένος μηχανικός, είναι διαρκώς απησχολημένος με την επισκευή του ενός ή του άλλου αυτοκινήτου—εκτός από τις 150 και πλέον ώρες που δαπανά κάθε μήνα στο έργο κηρύγματος της Βασιλείας.

Μερικές φορές οι κακές οδικές συνθήκες γίνονται πηγή πραγματικού κινδύνου. Μάλιστα, μια φορά το τζιπ ανετράπη σε μια επικλινή επέκτασι του δρόμου, αφήνοντας το Ριγκομπέρτο να κρέμεται από τη ζώνη ασφαλείας την οποία είχε δεθή! Ένας μεγάλος βράχος που σφηνώθηκε στο άνοιγμα του παραθύρου συνεκράτησε σταθερά το αυτοκίνητο και το εμπόδισε να κυλίση πάνω από το ύψωμα και να κατρακυλίση μέσα σ’ ένα γκρεμό που είχε βάθος εκατό και πλέον μέτρων (328 πόδια)!

Οι Προσπάθειές Των Αμείβονται

Μερικοί ενδιαφερόμενοι σπουδασταί της Βίβλου ζουν σε περιοχές προσιτές μόνο με τα πόδια ή με άλογο. Αλλά οι προσπάθειες που καταβάλλουν για να τους πλησιάσουν μπορεί ν’ αποδειχθούν ότι πράγματι ανταμείβουν.

Για να φθάσουν σε μια ομάδα από τέτοια άτομα, απαιτείται ένα τρίωρο ταξίδι με το τζιπ ή το ποδήλατο και μια δίωρη έως πεντάωρη πεζοπορία μετά, ανάλογα με τις συνθήκες της πεζοπορίας και το μονοπάτι. Προσθέστε σε όλα αυτά και ένα ποταμό που έχουν να διασχίσουν. Ζητούμε από τον Μαρκ να μας μιλήση για ένα από τα ταξίδια που έκαμε για να επισκεφθή αυτή την οικογένεια.

«Όταν ξεκινήσαμε,» λέγει, «οι δρόμοι ήσαν σε αθλία κατάστασι . . . Τελικά το τζιπ δεν μπορούσε να προχωρήση περισσότερο και το αφήσαμε σ’ ένα κοντινό σπίτι και ξεκινήσαμε πεζοί. Πεζοπορήσαμε περίπου πέντε χιλιόμετρα (3 μίλια περίπου) προς τον ποταμό, μιλώντας για τη Γραφή σ’ όποιον συναντούσαμε στο δρόμο μας. Μετά από το γεύμα μας σ’ ένα μικρό μαγαζάκι κοντά στην όχθη του ποταμού, διασχίσαμε με τα πόδια τον ποταμό και ξεκινήσαμε με τη σκέψι ότι θ’ απαιτούντο τέσσερις ώρες πεζοπορίας προς αυτή την ενδιαφερόμενη οικογένεια. Άρχισε να βρέχη και όλοι βραχήκαμε μέχρι το κόκκαλο. Επί πλέον, η νύκτα έπεσε πριν να φθάσωμε στον προορισμό μας, Το σκοτάδι ήταν πολύ πυκνό. Αν δεν υπήρχε ο ιθαγενής Μάρτυς ο οποίος μας ωδηγούσε, οπωσδήποτε θα είχαμε χαθή. Δεν μπορούσες να δης ούτε το χέρι σου μπροστά σου. . . .

«Την ώρα που φθάσαμε, όλοι ήσαν στο κρεββάτι, αλλά ποτέ δεν θα ξεχάσω τη φιλοξενία αυτής της ταπεινής οικογενείας. Η μητέρα σηκώθηκε και μας ετοίμασε δείπνο και μας προσκάλεσε να μείνωμε εκεί το βράδυ αν και, στην πραγματικότητα μόλις μετά βίας υπήρχε κάποιο δωμάτιο μέσα σ’ αυτό τα μικρό σπίτι. Δυο από μας κοιμήθηκαν κάτω στο πάτωμα φορώντας τα υγρά μας ρούχα κι εγώ ανεκάλυψα ένα στεγνό μέρος στη σοφίτα όπου αποθήκευαν το καλαμπόκι. Περάσαμε την επόμενη ημέρα μελετώντας την Αγία Γραφή, μ’ αυτή την πρόθυμη οικογένεια και κάνοντας μαρτυρία στα γειτονικά σπίτια. Αποφασίσαμε να περάσωμε τη νύκτα εκεί πριν ξεκινήσωμε για το ταξίδι της επιστροφής την επόμενη ημέρα.»

Και το ταξίδι της επιστροφής είχε τα προβλήματα του, επίσης. Αλλά η προσπάθεια άξιζε, διότι αυτή η απομονωμένη οικογένεια εκτίμησε την αλήθεια της Αγίας Γραφής. Μετά από καιρό δέχθηκαν την επίσκεψι δυο καλογριών και δυο κατηχητών, οι οποίοι είχαν πάει εκεί για να «επαναφέρουν στον ορθό δρόμο» αυτή την «παραστρατημένη» οικογένεια. Ο Μαρκ αναφέρει τι συνέβη: «Ένας νέος της οικογενείας τους έδειξε από την Καθολική Βίβλο ότι η χρήσις εικόνων ήταν εσφαλμένη. Τότε η καλόγρια είπε ότι η Εκκλησία δεν ενθαρρύνει τώρα τη χρήσι εικόνων και ότι μόνο οι πολύ αμαθείς Καθολικοί τις χρησιμοποιούσαν. Ακούγοντας αυτό, κάποιο άλλο άτομο που παρακολουθούσε έφερε αντίρρησι. Είχε συνοδεύσει τις δυο καλόγριες και την προηγουμένη ακριβώς ημέρα την είχε ακούσει να λέγη σε μια άλλη οικογένεια ότι ήταν εντελώς ορθό να τις χρησιμοποιή. Έμεινε έκπληκτος και αηδιασμένος απ’ αυτή την αντιφατική στάσι που τήρησε η καλόγρια. Σε λίγο έφυγαν και δεν έγινε περαιτέρω προσπάθεια προς ‘βοήθεια’ αυτής της οικογενείας που ‘είχε αποπλανηθή από το ποίμνιο.’»

Αυτή η απομονωμένη οικογένεια δαπανά τώρα τον χρόνο της κηρύττοντας στους γείτονάς της αυτά που έμαθε. Προσφάτως, και τα τρία άτομα που μελετούσαν παρακολούθησαν μια μεγάλη συνέλευσι των Μαρτύρων του Ιεχωβά στην πόλι της Κουένκα όπου συμβόλισαν με το βάπτισμα την αφιέρωσί τους στον Ιεχωβά Θεό. Ένας απ’ αυτούς, ο δεκαεπτάχρονος Σαντιάγκο, αποτελεί τώρα μέρος αυτής της περιοδευούσης ομάδος των Μαρτύρων του Ιεχωβά.

Παρεμπιπτόντως, ένας τοπικός ιερεύς προσφάτως συνεκέντρωσε 120 άτομα για να τον ακούσουν καθώς θα «εξέθετε» τους Μάρτυρες. Αυτή η απομονωμένη οικογένεια παρακολούθησε κι εχρησιμοποίησε την Καθολική Βίβλο για να δείξη πόσο εσφαλμένη ήταν η χρήσις θρησκευτικών εικόνων. Όταν η συζήτησις εστράφη γύρω από το ζήτημα των θρησκευτικών τίτλων, ο ιερεύς είπε ότι δεν θα είχε αντίρρησι αν οι Μάρτυρες τον αποκαλούσαν «Κύριο» αντί «Πατέρα.» Όταν ερωτήθη αν αυτό ίσχυε για όλους τους παρόντας, ο ιερεύς έμεινε άφωνος και είπε ότι, στην πραγματικότητα, είχε συγκαλέσει τη συγκέντρωσι για να προειδοποιήση τους ανθρώπους εναντίον των Ευαγγελικών και όχι εναντίον των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Αυτό προκάλεσε οχλαγωγία, διότι πολλοί από τους ακολούθους του τον είχαν ακούσει να λέγη κακά πράγματα εναντίον μας. Μετά απ’ αυτή τη συγκέντρωσι, αρκετοί γείτονες της οικογενείας που εναντιώνοντο προηγουμένως στους Μάρτυρες, άρχισαν να δείχνουν ενδιαφέρον για την αλήθεια της Βίβλου. Ένας γείτονας είχε πει ότι θα έπαιρνε την Αγία Γραφή της οικογενείας, θα τη μαγείρευε με μια φουρνιά πολέντα (τοπικό φαγητό) και θ’ ανάγκαζε τους Μάρτυρες να τη φάγουν. Μετά απ’ αυτή τη συγκέντρωσι της κοινότητος, όμως, αυτός ο άνθρωπος ζήτησε συγγνώμη και άρχισε να μελετά τη Βίβλο.

Καθώς η ενδιαφέρουσα επίσκεψίς μας σ’ αυτούς τους νεαρούς Χριστιανούς συνεχίζεται, συνοδεύομε τους οικοδεσπότας μας σε ποικίλες επισκέψεις από θύρα σε θύρα. Οι περισσότεροι από τους ανθρώπους, που συναντούμε είναι έξυπνοι, φιλικοί, εγγράμματοι και ενδιαφέρονται να μάθουν περισσότερα σχετικά με τη Βίβλο. Ένας ηλικιωμένος σχολίασε ότι περίμενε μια ολόκληρη ζωή να έλθη κάποιος και να τον βοηθήση να κατανοήση τη Βίβλο. Πριν να το αντιληφθούμε, οι ώρες κύλισαν. Είναι αργά τα απόγευμα και είναι ώρα να επιστρέψωμε στο τροχόσπιτο για δείπνο.

Η Περίεργη Επίσκεψις μας Τελειώνει

Ενώ ο Κεμπ επιδέξια ετοιμάζει το φαγητό, μια κιθάρα παίζει άτεχνα στο βάθος. Ακούμε πώς ο Σαντιάγκο μια φορά έσωσε τον Ριγκομπέρτο και τις αποσκευές του από ένα ρηχό ποτάμι, αφού προσπάθησε να το διασχίση χωρίς βοήθεια και παρεσύρθη από το γρήγορο ρεύμα. Και τι θα λεχθή για τη στιγμή εκείνου του δυνατού σεισμού; Ένας από τους Μάρτυρες απεφάσισε να περιμένη στο τζιπ ενώ οι άλλοι προχώρησαν προς τα επάνω σ’ ένα κοντινό σπίτι. Ξαφνικά, παρετήρησαν αγωνιώδεις κινήσεις μέσα στο τζιπ. Ο σύντροφος τους, που περίμενε, προσπαθούσε απελπισμένα να βγη έξω, ενώ το τζιπ τρανταζόταν βίαια από τη μια πλευρά στην άλλη. «Σεισμός!» σκέφθηκε. Όταν τελικά βγήκε έξω, είδε ποιος ήταν ο «σεισμός» του—ένας τεράστιος χοίρος που έξυνε τα πλευρά του επάνω στον πίσω προφυλακτήρα του τζιπ!

Μετά από το φαγητό μας, βοηθήσαμε στο πλύσιμο των πιάτων και απρόθυμα φύγαμε, αλλά με αρκετές αναμνήσεις. Ο ενθουσιασμός των νέων φίλων μας και η προθυμία τους να τα βγάζουν πέρα με τις δυσκολίες, ακόμη και με τις κακουχίες, προς χάριν του έργου του κηρύγματος, μας θυμίζουν τους πρώτους Χριστιανούς. Και αυτοί επίσης εργάζοντο σκληρά και προφανώς ενδιεφέροντο για οτιδήποτε θα μπορούσε να συντελέση στην ταχεία εξάπλωσι των αγαθών νέων. Έτσι, ήσαν οι πρώτοι που χρησιμοποίησαν τον κώδικα, που γρήγορα αντικατέστησε τους ογκώδεις παπύρους ως μέσον μεταφοράς του γραπτού αγγέλματος των Γραφών. Κι έτσι, εδώ στην εποχή μας, βλέπομε πώς η σκηνή έχει υιοθετηθή με το ίδιο σχεδόν πνεύμα για ν’ ανταποκριθή στις ανάγκες των συγχρόνων κηρύκων των αγαθών νέων.