Αφήγησις από το Βιβλίο του Έτους 1976
ΟΧΙ ΜΙΚΡΟΠΩΛΗΤΑΙ ΑΛΛΑ ΚΗΡΥΚΕΣ
Τα έτη 1952 και 1953 έφεραν μεγάλες δικαστικές υποθέσεις για την οργάνωσι. Η αστυνομία εσταμάτησε μερικούς ευαγγελιζομένους, μεταξύ των οποίων και μικρά παιδιά, καθώς ησχολούντο στην υπηρεσία του κηρύγματος στο Φίζμπακ, κι έγινε μια επίσημη αναφορά. Κατηγορήθηκαν ότι παραβιάζουν τον νόμο εναντίον του επαγγέλματος του μικροπωλητού. Όταν η υπόθεσις εφέρθη ενώπιον του δικαστηρίου, μια νεαρά ευαγγελιζομένη υπερήσπισε τον εαυτό της τόσο καλά ενώπιον τριών δικαστών ώστε απηλλάγη. Αλλά τι συνέβη με τους μεγαλύτερους ευαγγελιζομένους; Λόγω του ότι ήσαν ενήλικες εκηρύχθησαν ένοχοι στη διάρκεια της ίδιας δίκης.
Αυτή η απόφασις έκαμε να λάβη χώρα μια μεγάλη αλλαγή για το λαό του Θεού το επόμενο έτος, το 1953. Ο δικηγόρος της Εταιρίας έντονα ενετύπωσε στις διάνοιες των δικαστών στη διάρκεια της συνεδριάσεως στο Εφετείο του Λουξεμβούργου ότι δεν ήταν λογικό για το δικαστήριο στη Μεσχ ν’ απαλλάξη ένα μέλος της ομάδος και να κρίνη ένοχους τα άλλα μέλη, εφόσον και οι δύο ομάδες έκαμαν το ίδιο είδος κηρύγματος. Αυτή η ασυνέπεια έκαμε ακόμη και τον δημόσιο κατήγορο να δείξη εύνοια υπέρ των αδελφών. Ο ίδιος απέδειξε στο δικαστήριο ότι δεν μπορεί κανείς να μιλήση γι’ αυτή τη δραστηριότητα ως «πώλησι,» διότι αυτός ο όρος περιλαμβάνει οικονομικό κέρδος από το οποίο ο πωλητής ζη. Εν τούτοις, δεν συμβαίνει αυτό με τους μάρτυρες του Ιεχωβά, είτε νέοι είναι είτε ηλικιωμένοι, είπε ο δημόσιος κατήγορος. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα αυτή τη φορά; Στη διάρκεια της δημοσίας συνεδριάσεως του, στις 26 Μαρτίου 1958, το περιφερειακό δικαστήριο κατέληξε στην εξής απόφασι:
«Εξετάζοντας τα γεγονότα τα οποία απεφάσισε η τελευταία νομολογία του Λουξεμβούργου, ότι η ενέργεια και των δύο εφεσιβαλλόντων δεν περιλαμβάνει ούτε πώλησι ούτε προσφορά προς πώλησι ούτε λήψι παραγγελιών, διεπιστώθη ότι δεν υπάρχει συνεπώς παραβίασις του νόμου 1.1.1850 σχετικά με το επάγγελμα του μικροπωλητού. Γι’ αυτό τον λόγο, η πρώτη απόφασις αναστρέφεται και οι δύο κατηγορούμενοι απαλλάσσονται.»
Οι περισσότεροι αστυνομικοί, εσεβάσθησαν αυτή τη μεγάλη νίκη των μαρτύρων του Ιεχωβά και από τότε δεν εφέρθη στο δικαστήριο καμμιά άλλη περίπτωσις. Οι αδελφοί είναι ευγνώμονες στον Θεό που ο λαός του σήμερα απολαμβάνει θρησκευτική ελευθερία στο Λουξεμβούργο.
Περίπου τον ίδιο καιρό, το έτος 1952, η δημοτική κυβέρνησις της πρωτευούσης έδωσε άδεια στους μάρτυρες να χρησιμοποιούν τη δημοτική αίθουσα συνεστιάσεων στο κτίριο Κλερκ στο Παραντεπλάτζ. Αυτό το γεγονός προξένησε μεγάλη κατάπληξι, επειδή μέχρι τότε οι Καθολικοί συνήθιζαν να χρησιμοποιούν αυτή την αίθουσα με άδεια της κυβερνήσεως. Από τότε, η στάσις των κυβερνητικών προς τους μάρτυρας του Ιεχωβά γινόταν ολοένα καλύτερη και ανεκτική.
ΕΓΚΑΘΙΣΤΑΤΑΙ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΜΗΜΑΤΟΣ
Το έτος 1955 ήταν ακόμη ένας σημαντικός σταθμός για την ενδυνάμωσι της εσωτερικής οργανώσεως. Μετά από ένα σταθμό που έκαμε στο Λουξεμβούργο το φθινόπωρο αυτού του έτους, ο αδελφός Νορρ απεφάσισε ν’ ανοίξη ένα νέο γραφείο τμήματος της Εταιρίας Σκοπιά στο Λουξεμβούργο. Επομένως, αυτή η χώρα δεν χρειαζόταν να επιβλέπεται πια από το γραφείο τμήματος του Βελγίου. Αυτή η αλλαγή είχε ως αποτέλεσμα μεγαλύτερη δραστηριότητα. Στη διάρκεια του υπηρεσιακού έτους 1957, έξη δραστήριες εκκλησίες είχαν ήδη σχηματισθή κι ένα ανώτατο όριο από 230 ευαγγελιζομένους επετεύχθη. Η διανομή περιοδικών αυξήθηκε από τις 16.157 το 1955, σε 47.174 στη διάρκεια του 1956.
Τα άτομα που ζουν σε μια τέτοια μικρή χώρα, όπως είναι το Λουξεμβούργο, συχνά σκέπτονται έχοντας υπ’ όψιν μικρές ποσότητες. Επομένως, καταλαβαίνομε πόσο εξεπλάγησαν οι δεκαέξη αντιπρόσωποι από το Λουξεμβούργο οι οποίοι παρηκολούθησαν τη διεθνή συνέλευσι της Νέας Υόρκης το 1958 όταν είδαν πόσο μεγάλη ήταν η οργάνωσις. Επέστρεψαν ενδυναμωμένοι κατά την πίστι και είχαν πολλά να πουν στους συμμάρτυρές των εκεί.
Ο Αδελφός Νορρ επεσκέφθη το Λουξεμβούργο πάλι το 1960. Η πόλις του Λουξεμβούργου έδωσε τότε άδεια στους μάρτυρες του Ιεχωβά να χρησιμοποιήσουν το θέατρο της πόλεως και, στις 14 Ιουλίου, 502 άτομα παρακολούθησαν τη δημοσία ομιλία. Όλα αυτά, καθώς επίσης και η πίστις και η υπομονή των τοπικών Μαρτύρων, συνέβαλαν σε μια αύξησι σε 303 ευαγγελιζομένους το 1961.
Στη διάρκεια του επομένου έτους, ένδεκα αδελφοί από το Λουξεμβούργο εκλήθησαν στη Σχολή Διακονίας της Βασιλείας στο γραφείο της Εταιρίας στο Βισμπάτεν της Γερμανίας. Αυτό συνέβαλε πολύ στην εκπαίδευσί των, πράγμα που ωδήγησε σε περαιτέρω πρόοδο της οργανώσεως. Όταν επέστρεψαν στις εκκλησίες των, ήσαν ικανοί να φροντίζουν τα συμφέροντα της βασιλείας με ακόμη καλύτερο τρόπο.