Η Τρομοκρατία Γίνεται Γνωστή σε Όλον τον Κόσμο

ΑΥΤΑ που συμβαίνουν στους Μάρτυρες του Ιεχωβά στη Μαλάουι δεν δημοσιεύονται στις εφημερίδες της Μαλάουι. Καταβάλλεται προσπάθεια να μην έλθουν στο φως αυτές οι θηριωδίες. Η αιτία γι’ αυτό εκφράζεται καθαρά στα εξής λόγια του Χριστού Ιησού:

«Όστις πράττει φαύλα, μισεί το φως και δεν έρχεται εις το φως, δια να μη ελεγχθώσι τα έργα αυτού· Όστις όμως πράττει, την αλήθειαν, έρχεται εις το φως, δια να φανερωθώσι τα έργα αυτού ότι επράχθησαν κατά Θεόν.»—Ιωάν. 3:19-21.

Μολονότι καταβάλλεται προσπάθεια να επικρατήση σιωπή σχετικά μ’ αυτό σ’ όλη τη χώρα, τα γεγονότα έχουν γίνει γνωστά. Στις 6 Ιανουαρίου 1976, Οι Τάιμς της Ιαπωνίας έγραφαν: «Δυτικοί δημοσιογράφοι παρεμποδίζονται τόσο στη Μαλάουι όσο και στη Μοζαμβίκη κι έτσι δεν μπορούν να επιβεβαιώσουν ανεξάρτητα τις εκθέσεις των Μαρτύρων για τον διωγμό που γίνεται εκεί. Αλλά οι εκθέσεις που καταφθάνουν στη Νότιο Αφρική σχετικά με την κακομεταχείρισι των Μαρτύρων είναι τόσο πολλές ώστε μπορεί να τις πιστέψη κανείς.»

Νωρίτερα, στις 7 Δεκεμβρίου 1975, ο Κόλιν Λέγκουμ, γράφοντας στην εφημερίδα Ομπσέρβερ του Λονδίνου, έλεγε: «Εκθέσεις για θηριωδίες εναντίον των Μαρτύρων του Ιεχωβά, περιλαμβανομένου ξυλοδαρμού, βιασμών, σεξουαλικών καταχρήσεων και βασανιστηρίων, αρχίζουν να διαρρέουν από δεκάδες χωριά της Μαλάουι . . . Λεπτομερείς αποδείξεις γι’ αυτή τη νέα τρομοκρατία αναφέρονται σε εκθέσεις που συνέλεξε η Εταιρία Σκοπιά των Μαρτύρων, αλλά επίσης υποστηρίζονται, ανεξάρτητα απ’ αυτό και από εκθέσεις που προέρχονται από τα χωριά.»

Έξω από τη Μαλάουι, ακούσθηκαν φωνές εις έκφρασιν έντονης αποδοκιμασίας. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, παραδείγματος χάριν, η εφημερίδα Πάμπλικ Εμπλόη Πρες, στις 18 Ιανουαρίου 1976, έγραψε τα εξής για τα βασανιστήρια κατά των Μαρτύρων του Ιεχωβά κάτω από την επικεφαλίδα «Ναζιστικού Είδους Τακτική στην Κεντρική Αφρική»:

«‘Ουφουλού, Ουφουλού.’ Αυτή η κραυγή αντήχησε στις 6 Ιουλίου 1964, στη Δημοκρατία της Μαλάουι, μια χώρα που ωνομαζόταν πρώτα Νυασαλάνδη, στην Κεντρική Αφρική. Αυτή ήταν η κραυγή της γεννήσεώς της. Είχε απελευθερωθή τώρα από την Ευρωπαϊκή κυριαρχία. Όταν μεταφρασθή, αυτή η λέξις σημαίνει ‘ελευθερία.’ Το νέο όνομα που πήρε (Μαλάουι) σημαίνει ‘φλεγόμενα ύδατα.’ Το 1975 υπήρξε, πράγματι, μια φλόγα στη χώρα· μια φωτιά που ακόμη για μια φορά εστέρησε την ουφουλού από μια μειονότητα της Μαλάουι. Στο πέρασμα αυτής της φωτιάς βλέπει κανείς βιασμούς, βασανιστήρια, ανείπωτες αισχρότητες και καταστροφή περιουσίας—όλα αυτά εναντίον νομοταγών πολιτών.»

Μια Δεκαετία Τρόμου

Η ιστορία αυτών των θηριωδιών εναντίον ειρηνικών Χριστιανών είναι μια μακρά και βρώμικη ιστορία. Το 1964 επήλθε το πρώτο κύμα διωγμού εναντίον των Μαρτύρων του Ιεχωβά στη Μαλάουι. Η αιτία τότε ήταν η ίδια που είναι και τώρα. Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά γνωρίζουν τη δήλωσι του Χριστού Ιησού ότι ‘η βασιλεία του δεν είναι εντεύθεν’ και ότι οι ακόλουθοί του δεν θα ήσαν ‘εκ του κόσμου τούτου.’ (Ιωάν. 18:36· 15:19) Έτσι, λόγω συνειδήσεως και αρχών βασισμένων στην Αγία Γραφή οι Μάρτυρες του Ιεχωβά—όχι μόνον στη Μαλάουι αλλά σε όλη τη γη—δεν αναμιγνύονται στις πολιτικές υποθέσεις ούτε συνδέονται με πολιτικά κόμματα. Γι’ αυτό τον λόγο και μόνον, το 1964 περίπου 1.081 σπίτια των Μαρτύρων και εκατό και πλέον Αίθουσες Βασιλείας των, ή τόποι συναθροίσεως των, εκάησαν στη Μαλάουι ή κατεστράφησαν με άλλον τρόπο.

Το 1967, Οι Τάιμς της Μαλάουι ανήγγειλαν ότι η κυβέρνησις είχε θέσει υπό απαγόρευσι τους Μάρτυρας του Ιεχωβά. Αυτό έδωσε το σύνθημα για μια επίθεσι σ’ ολόκληρη τη χώρα. Η καταστροφή των σπιτιών των Μαρτύρων και των Αιθουσών βασιλείας με φωτιά συνωδευόταν από ξυλοδαρμούς και φυλακίσεις. Χιλιάδες Μάρτυρες του Ιεχωβά κατέφυγαν στη γειτονική Ζάμπια και Μοζαμβίκη για να βρουν καταφύγιο μέχρις ότου κατασιγάση η βία.

Πέντε χρόνια αργότερα, το Κόμμα του Κογκρέσσου της Μαλάουι έφθασε μέχρι του σημείου να υιοθέτηση μια απόφασι που προέβλεπε την απόλυσι όλων των Μαρτύρων από τις εργασίες των, την καταστροφή των καλλιεργειών τους και των επαγγελματικών τους ασχολιών και τη βίαιη έξωσί τους από τα ίδια τους τα χωριά όπου ευρίσκοντο τα σπίτια τους. Η αγριότης των επιθέσεων που προκάλεσε αυτή η απόφασις πήρε νέες διαστάσεις. Νεαρά κορίτσια βιάσθηκαν κατ’ επανάληψιν, άνδρες εδάρησαν μέχρι του σημείου αναισθησίας και χρησιμοποιήθηκαν πολλές μορφές βασανισμού—όλ’ αυτά στην προσπάθεια να κάμουν τους Μάρτυρες του Ιεχωβά να εγκαταλείψουν τις Χριστιανικές τους πεποιθήσεις, να παραβιάσουν τις συνειδήσεις των και ν’ αγοράσουν κάρτες μελών του επικρατούντος πολιτικού κόμματος. Αφού τους έκαψαν τα σπίτια τους, κατέστρεψαν τις σοδειές τους, έκλεψαν ή σκότωσαν τα ζώα τους, οι Μάρτυρες έκαμαν μαζική έξοδο από τη χώρα. Μετά από καιρό, περίπου 36.000 περιλαμβανομένων και παιδιών, είχαν εγκατασταθή σε δέκα διαφορετικά στρατόπεδα προσφύγων που ιδρύθηκαν στη γειτονική Μοζαμβίκη.

Ήλθε το 1975 και η νέα κυβέρνησις έκλεισε τα περισσότερα απ’ αυτά τα στρατόπεδα της Μοζαμβίκης, αναγκάζοντας χιλιάδες Μάρτυρες να διασχίσουν ξανά τα σύνορα και να επιστρέψουν στη Μαλάουι. Η φοβερή εξιστόρησις των αχρείων επιθέσεων που υπέστησαν μετά τον αναγκαστικόν αυτό επαναπατρισμό, έγινε γνωστή στο τεύχος του «Ξύπνα!» της 8ης Δεκεμβρίου 1975 (στην Αγγλική) καθώς επίσης σε εφημερίδες, περιοδικά, και ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές σ’ όλο τον κόσμο. Ένα νέο στοιχείο προσετέθη στον κατάλογο των ωμοτήτων. Μαζί με τους συνήθεις ξυλοδαρμούς, τους βιασμούς και τους βασανισμούς, σχηματίσθηκαν τώρα στρατόπεδα συγκεντρώσεως στα οποία έκλεισαν τους Μάρτυρες.

Ξαναζούν Αναμνήσεις των Ναζιστικών Στρατοπέδων

Την τρίτη εβδομάδα του Δεκεμβρίου του 1975, πάνω από 8.000 άρρενες Μάρτυρες είχαν εγκλεισθή στο στρατόπεδο κρατουμένων της Τζαλέκα κοντά στη Ντόβα, στα βόρεια της Λιλόνγκβε. Όλοι είχαν κατηγορηθή και καταδικασθή σε δύο χρόνια φυλάκισι. Και γυναίκες Μάρτυρες επίσης είχαν εγκλεισθή σε τέτοια στρατόπεδα. Πληροφορίες που ελήφθησαν τον Ιανουάριο του 1976 έδειχναν ότι περισσότεροι από 5.000 Χριστιανοί άνδρες και γυναίκες είχαν φυλακισθή στη Μαλάουι και ότι οι συλλήψεις συνεχίζοντο. Σε μερικά απ’ αυτά τα μέρη οι γυναίκες είχαν και τα μικρά παιδιά μαζί τους. Ίσως το πιο δραματικό μέρος αυτών των εκθέσεων που προέρχονται απ’ αυτά τα στρατόπεδα είναι ο μεγάλος αριθμός μικρών παιδιών που πέθαναν από έλλειψι κατάλληλης τροφής και από άλλες ταλαιπωρίες.

Ένας από τους φυλακισμένους Μάρτυρες έγραψε τα εξής: «Ενώ οι φυλακισμένοι, είναι τόσο πολλοί, υπάρχουν μονάχα 400 πιάτα. Έτσι, μερικοί λαμβάνουν την καυτή νσίμα (ένα συνηθισμένο φαγητό της Μαλάουι) μέσα στο ένα τους χέρι και ένα είδος σάλτσας στο άλλο. Οι αδελφές συχνά αναγκάζονται να ρίξουν τη ζεστή νσίμα στο έδαφος και να τη φάνε από εκεί.»

Όπως ακριβώς οι Ναζί, οι επικεφαλής αυτών των στρατοπέδων χρησιμοποιούν τους Μάρτυρες σαν δούλους. Αναφέρεται ότι οι αξιωματούχοι τους λέγουν: «Σύμφωνα με τους κανονισμούς της κυβερνήσεως, θα σας χρησιμοποιούμε σαν τρακτέρ.» Στο στρατόπεδο της Τζαλέκα έδειξαν στους Μάρτυρες ένα λόφο και τους είπαν ότι θα τους ανάγκαζαν να τον σκάψουν σε βάθος δώδεκα ιντσών (περίπου 30 εκατοστά) με τα χέρια. Στην αρχή διέταξαν τις γυναίκες Μάρτυρες να κάμουν αυτή την εργασία, επειδή αυτοί που έδιναν τη διαταγή νόμιζαν ότι αυτές σύντομα θα υποχωρούσαν και ότι θα συμφωνούσαν να παραβιάσουν τις συνειδήσεις των. Αντιθέτως, αυτές εξετέλεσαν την κοπιαστική αυτή εργασία και παρέμειναν πιστές στις πεποιθήσεις των. Ανάγκασαν τους άρρενες Μάρτυρες να κόβουν και να μεταφέρουν βαρείς κορμούς δένδρων. Επίσης, τους ανάγκαζαν να μεταφέρουν μεγάλες πέτρες σε απόστασι διόμισυ μιλίων. Και τους αρρώστους ακόμη τους ανάγκαζαν να δουλεύουν, ενώ οι επιστάτες τους ωνείδιζαν λέγοντας τους, «ο Θεός σας θα σας βοηθήση.»

Πολιτικές Φυσιογνωμίες Ηγούνται Ακόμη στον Διωγμό

Οι επίσημοι της ομοσπονδιακής κυβερνήσεως της Μαλάουι, όχι μόνον αρνήθηκαν να φέρουν κάποια ανακούφισι στους Μάρτυρες του Ιεχωβά, αλλά μερικοί απ’ αυτούς συνέχισαν να προκαλούν συνεχείς επιθέσεις.

Σε μια περιοχή της Μαλάουι, ο κ. Κατόρα Φίρι, μέλος του κοινοβουλίου, περιερχόταν την περιοχή απευθυνόμενος σε λαϊκές συγκεντρώσεις και παρακινώντας τον κόσμο να βασανίζουν τους Μάρτυρες του Ιεχωβά. Παρώτρυνε τον κόσμο να ξερριζώσουν τους Μάρτυρες από την περιοχή. Ως αποτέλεσμα, τέσσερις τοπικές εκκλησίες των Μαρτύρων του Ιεχωβά στην περιοχή υπέστησαν επίθεσι, κι εδάρησαν όλοι οι άρρενες Μάρτυρες.

Στις 11 Νοεμβρίου 1975, στο Χωριό Τσιενταουζίκου, ένα άλλο μέλος του κοινοβουλίου, ο κ. Μουλούζου, έβαλε φωτιά σε τρία σπίτια που ανήκαν σε Μάρτυρες. Στις 13 Νοεμβρίου, ο κ. Μουλούζου, μαζί με τον πρόεδρο του χωριού ήταν υπεύθυνος για την πυρπόλησι τεσσάρων άλλων φτωχικών σπιτιών των Μαρτύρων. Και στις 15 Νοεμβρίου 1975, δυο ακόμη σπίτια Μαρτύρων εκάησαν στα χωριά Μντάλα και Μγκότσι.

Η αστυνομία της Μαλάουι δεν είναι απηλλαγμένη από ενοχή. Στην περιοχή Ντσιού, Χριστιανοί άνδρες και γυναίκες σε πολλά μέρη εδάρησαν ανηλεώς, από μέλη της νεολαίας του Κόμματος του Κογκρέσσου της Μαλάουι. Μια από τις γυναίκες αυτές εδάρη τόσο πολύ ώστε χρειάσθηκε να μπη στο νοσοκομείο. Το νοσοκομείο ανέφερε την περίπτωσι στην αστυνομία. Όταν η Μάρτυς βγήκε από το νοσοκομείο, ήλθε η αστυνομία—όχι για να ζητήση τη συνεργασία της για τη σύλληψι των ατόμων που της επετέθησαν αλλά για να την συλλάβουν! Στον αστυνομικό σταθμό του Σνεκπ Βάλλη, Χριστιανές γυναίκες εβιάζοντο καθ’ όλη τη νύκτα πριν τις στείλουν στη φυλακή.

Πράγματι, όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, η κυβέρνησις της Μαλάουι δεν θεώρησε κατάλληλο να θέση τέρμα στη θλιβερή επανάληψι των κτηνωδών επιθέσεων εναντίον αυτής της θρησκευτικής μειονότητος. Είναι αλήθεια ότι υπήρξε κάποια ηρεμία σε μερικές περιοχές της χώρας. Μερικοί τοπικοί αξιωματούχοι έχουν την αξιοπρέπεια και τη συμπάθεια και επιτρέπουν στους Μάρτυρες της Μαλάουι να ζουν στα χωριά τους ανενόχλητοι και να καλλιεργούν τα χωράφια τους. Οι αξιωματούχοι αυτοί είναι τιμή για τη χώρα τους. Δυστυχώς, όμως, κι αυτοί είναι μειονότης.

Η εφημερίς Δη Ναϊτζίριαν Κρόνικλ στις 26 Δεκεμβρίου 1975 επέστησε την προσοχή σ’ αυτό το πρόβλημα της αδρανείας εκ μέρους των αξιωματούχων. Παρέθετε από την εφημερίδα Ντέηλυ Νέισον της Κένυα που έλεγε ότι η Αφρικανική ήπειρος «γινόταν ολοένα περισσότερο γνωστή για διπλούς κανόνες.» Το εξηγούσε αυτό με τα εξής λόγια: «Όταν καταδιώκωνται άνθρωποι στην Αμερική, στη Ρωσία, στη Νότιο Αφρική, στην Ινδία και στην Κίνα, οι άνθρωποι εγείρονται ομόφωνα για να καταδικάσουν τους υπευθύνους. Όταν, όμως, συμβαίνουν αυτά τα πράγματα σε λαούς Αφρικανικών κρατών, οι αξιωματούχοι της Οργανώσεως Αφρικανικής Ενότητας (ΟΑΕ) ούτε καν ενοχλούνται να κάμουν κάποιο σχόλιο.»

Πράγματι, για μια ακόμη φορά η αδράνεια των επισήμων ή ακόμη και η συνενοχή στον διωγμό ανάγκασε τους Μάρτυρες του Ιεχωβά της Μαλάουι να ζητήσουν καταφύγιο έξω από τα σύνορα της χώρας τους. Μερικοί που μπόρεσαν να το κάμουν αυτό, μπήκαν στο στρατόπεδο προσφύγων της Μιλάντζε στη Μοζαμβίκη. Σύμφωνα με μια έκθεσι που ελήφθη τον Ιανουάριο του 1976, υπήρχαν τότε περίπου 12.000 Χριστιανοί της Μαλάουι στο στρατόπεδο, μαζί με 10.000 περίπου ομοπίστους των της Μοζαμβίκης που υφίστανται κι αυτοί παρόμοιες δοκιμασίες.

Αν αυτή η σκληρή τρομοκρατία συνεχίση, θα καταρρεύση τελικά η αντίστασις των Μαρτύρων του Ιεχωβά ώστε να διαρρήξουν την ακεραιότητά τους προς τον Ιεχωβά Θεό; Ή οι αξιωματούχοι της Μαλάουι τελικά θ’ ανακαλέσουν τον διωγμό αυτών των Χριστιανών ανδρών και γυναικών; Αυτά τα ερωτήματα θα συζητηθούν στο επόμενο άρθρο.