Πώς Απαντάτε Όταν Αμφισβητούνται οι Πεποιθήσεις Σας;
«ΔΥΟ πράγματα για τα οποία δεν συζητώ ποτέ είναι η θρησκεία και η πολιτική,» είναι η απάντησις πολλών ανθρώπων όταν παρουσιάζωνται προς συζήτησιν αυτά τα θέματα. Γνωρίζουν ότι μπορεί να προκύψουν δυσάρεστοι διαξιφισμοί επιχειρημάτων, ακόμη και απώλεια φίλων. Έτσι, αποφεύγουν τέτοια θέματα.
Αναμφιβόλως, και σεις επίσης έχετε τις δικές σας πεποιθήσεις γι’ αυτά τα ζητήματα—και μπορεί να νομίζετε ότι έχετε δίκιο. Πιθανώς να μη πιστεύετε ότι οι δοξασίες σας θα έπρεπε ή θα μπορούσαν ν’ αλλάξουν. Αν, όμως, οι πεποιθήσεις σας είναι αντιδημοτικές ή παρεξηγημένες γνωρίζετε τι ισχυρά αισθήματα εγείρονται αν συζητάτε γι’ αυτές.
Εξ άλλου, αν απαντάτε όταν οι δοξασίες σας αμφισβητούνται, μπορεί συχνά να είναι αμοιβαία ευεργετικό. Η ανοιχτή συζήτησις μπορεί ακόμη και να μετακινήση αβάσιμους φραγμούς και ν’ ανοίξη τις διάνοιες των άλλων σε νέες ιδέες που μπορούν αληθινά να τους ωφελήσουν. Ο τρόπος, εν τούτοις, που απαντάτε σ’ εκείνους που δεν συμφωνούν μαζί σας είναι συχνά το κλειδί για το αν το αποτέλεσμα είναι ευεργετικό ή βλαβερό.
Το ν’ αντεπιτίθεσθε δυναμικά με τα καλύτερά σας επιχειρήματα μπορεί εν πρώτοις να φανή ο καλύτερος τρόπος. Αλλά μπορεί συχνά να μη είναι αποδοτικός, διότι προκαλεί εχθροπάθεια. Καλύτερη είναι η σοφή Βιβλική συμβουλή: «Εστέ πάντοτε έτοιμοι εις απολογίαν μετά πραότητος και φόβου προς πάντα τον ζητούντα από σας λόγον περί της ελπίδος της εν υμίν.»—1 Πέτρ. 3:15, 16.
‘Πραότης και φόβος’ για την ειλικρίνεια του άλλου ατόμου στις δικές του δοξασίες βοηθούν ν’ αποφεύγεται η δημιουργία επιβλαβών συναισθημάτων όταν συζητά κάποιος αμφισβητούμενα ζητήματα. Γι’ αυτό, επίσης, η Βίβλος συμβουλεύει ένα άτομο που υπερασπίζει τη Χριστιανική του πίστι ως εξής: «Τας δε μωράς και απαίδευτους φιλονεικίας παραιτού . . . [ο δούλος του Κυρίου] να ήναι πράος προς πάντας, διδακτικός, ανεξίκακος, διδάσκων μετά πραότητος τους αντιφρονούντας.»—2 Τιμ. 2:23-25.
Εκείνα που έλεγε ο Χριστός Ιησούς στην εποχή του ήσαν σε αντίθεσι με τις ισχυρά ωχυρωμένες και προσφιλείς δοξασίες των περισσοτέρων ανθρώπων στους οποίους μιλούσε. Κέρδισε, όμως, πολλές καρδιές διότι έδειχνε σεβασμό για τους άλλους, ακόμη και όταν του επιτίθεντο για τις αμφισβητούμενες διδασκαλίες του: «Λοιδορούμενος δεν αντελοιδόρει.»—1 Πέτρ. 2:23.
Οι δοξασίες μερικών Χριστιανών σήμερα είναι παρεξηγημένες και μπορεί μάλιστα να δεχθούν επίθεσι από ανθρώπους που έχουν πιο συνηθισμένες ή δημοφιλείς απόψεις. Βέβαια, εκείνοι που ομολογούν ότι είναι Χριστιανοί θα έπρεπε ν’ αντανακλούν τον τρόπο με τον οποίον απαντούσε ο Χριστός, όπως έκαναν οι πρώτοι μαθητές του. Λόγου χάριν, όταν οι άνθρωποι παρετήρησαν πόσο πειστικά μίλησαν ο Πέτρος και ο Ιωάννης και «πληροφορηθέντες ότι είναι άνθρωποι αγράμματοι και ιδιώται, εθαύμαζον και ανεγνώριζον αυτούς ότι ήσαν μετά του Ιησού.»—Πράξ. 4:13.
Ένα σύγχρονο παράδειγμα του πώς μπορούν να χρησιμοποιηθούν αποτελεσματικά οι Χριστιανικές αρχές, παρουσιάσθηκε σ’ ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα που το είδαν σε πολλά μέρη του Καναδά. Μια αντιπροσωπεία των μαρτύρων του Ιεχωβά ερωτήθηκε για μερικές από τις πιο αμφισβητούμενες δοξασίες στο Πανεπιστήμιο Μακμάστερ του Οντάριο. Το αμφιθέατρο αυτού του συγχρόνου πανεπιστημίου ήταν υπερπλήρες από 400 περίπου φοιτητάς. Κάτω από τον λαμπρό φωτισμό της τηλεοράσεως, ο εξεταστής, ένας προετοιμασμένος όμιλος τριών φοιτητών και άλλοι φοιτηταί από το ακροατήριο υπέβαλαν ερωτήσεις στους Μάρτυρες. Ακολουθούν τμήματα από τα πρακτικά.
Τηλεοπτικό Ερωτηματολόγιο
Στην αρχή της συζητήσεως, ο εξεταστής απηύθυνε μια ερώτησι της οποίας η διατύπωσις έκαμε τους μάρτυρες του Ιεχωβά να φαίνωνται προκατειλημμένοι. Σημειώστε πώς αντιμετωπίσθηκε αυτό το πρόβλημα άμεσα κι εν τούτοις με διακριτικότητα.
Εξεταστής: «Γιατί πιστεύετε ότι οι άλλες θρησκείες είναι καταπιεστικές;»
Μάρτυς: «Βέβαια, μια τέτοια δήλωσις φαίνεται μάλλον απότομη στην αρχή, αλλ’ εκείνο που έχομε υπ’ όψιν είναι ότι η ιστορία έχει καταδείξει ότι οι θρησκείες συχνά, όταν φθάνουν σε μεγάλη δύναμι [και] ενώνωνται με ορισμένα πολιτικά συστήματα, γίνονται καταπιεστικές.»
Εξεταστής: «Ας πάρωμε ένα θρησκευτικό κλάδο, τους Ιησουίτας, παραδείγματος χάριν. Νομίζετε ότι στην ιστορία τους έχουν γίνει καταπιεστικοί ;»
Μάρτυς: «Προφανώς, έτσι νόμισαν πολλές χώρες. Υπήρξαν περιπτώσεις, παραδείγματος χάριν, που οι Ιησουίται εδιώχθησαν για την ανάμιξί τους στα πολιτικά ζητήματα των εθνών. Υπήρξε μια περίοδος στην ιστορία που ο ίδιος ο Πάπας αισθάνθηκε την ανάγκη να τους περιορίση αρκετά. . . . Αν κάποιος έχη δει, παραδείγματος χάριν, τις τοιχογραφίες του Ντιέγκο Ριβέρα στο Μεξικό, θα διέκρινε ότι δείχνουν πολύ καθαρά τη βάναυση μεταχείρισι των ιθαγενών κατοίκων, και άλλων λαών, σε μια προσπάθεια να τους επιβάλουν θρησκευτικές απόψεις και θρησκευτικό έλεγχο.»
Αφήνοντας την ιστορία ν’ απαντήση στην ερώτησι, συγκέντρωσε την προσοχή στο πραγματικό πρόβλημα. Κατόπιν, ηγέρθησαν μερικές ερωτήσεις σχετικά με την πολιτικώς ουδέτερη στάσι των μαρτύρων του Ιεχωβά.
Εξεταστής: «Τώρα, οι μάρτυρες του Ιεχωβά παροτρύνουν τα μέλη τους ν’ απέχουν από την ψηφοφορία στις εκλογές και από το να δείχνουν την υποταγή τους στη σημαία σε μερικές χώρες. Γιατί συμβαίνει αυτό;»
Μάρτυς: «Ας το παραφράσωμε ελαφρά, για να γίνη πιο σαφές: Το ζήτημα της ψηφοφορίας είναι ατομική εκλογή εκ μέρους του κάθε μέλους· αλλά πιστεύομε ότι ιστορικώς και Βιβλικώς, είμεθα λογικοί σ’ αυτή τη θέσι της μη αναμίξεως μας στην πολιτική σκηνή. Ο Χριστός ο ίδιος είπε σ’ ένα Ρωμαίο πολιτικό, πριν από δύο χιλιάδες χρόνια, ‘Η Βασιλεία μου δεν είναι εκ του κόσμου.’ . . . Ο [ιστορικός] Αύγουστος Νέανδρος, γράφοντας σχετικά με την εκκλησία των πρώτων τριών αιώνων, λέγει καθαρά ότι απείχαν από το πολιτικό κράτος και πίστευαν ότι αυτό που μπορούσαν να προσφέρουν μέσα στην κοινότητα ήταν ένας πιο καθαρός τρόπος ζωής που θ’ αποτελούσε παράδειγμα στους άλλους και προσκαλούσαν άλλους να τον ακολουθήσουν. Έτσι, εκείνο που πιστεύομε [είναι]—αυτοί είναι στο βασίλειο τους, εμείς είμεθα στο δικό μας—προσπαθούμε να επιτύχωμε παρόμοιους στόχους σε ωρισμένες περιπτώσεις, τους ίδιους στόχους. Η Χριστιανική μέθοδος είναι απλώς διαφορετική από τις πολιτικές μεθόδους.»
Ο Μάρτυς συνέχισε σχετικά με το ζήτημα αρνήσεως να δείξουν υποταγή σε οποιοδήποτε εθνικό έμβλημα:
Μάρτυς: «Αυτό δεν είναι ανευλάβεια, όπως δεν ήταν ανευλάβεια η ιστορική περίπτωσις της αρνήσεως του Γουίλλιαμ Πενν να βγάλη το καπέλλο του ενώπιον του βασιλέως. Γι’ αυτόν ήταν αυστηρώς ζήτημα συνειδήσεως. Το ίδιο συμβαίνει και μ’ εμάς. Ο καθένας μπορεί να ερευνήση κάποιο αξιόπιστο βιβλίο—εγκυκλοπαίδεια—για την καταγωγή των σημαιών και θα διαπιστώση ότι αρχικά ήσαν θρησκευτικά σύμβολα και ότι οι διάφορες ενέργειες που έγιναν για να τα αναγνωρίσουν, να τα χαιρετίσουν, κ.λ.π., να υποσχεθούν υποταγή, είχαν θρησκευτικό παρελθόν. Για μας είναι μια μορφή ειδώλου. Είναι μια πολιτική εικόνα. Είναι μια μορφή λατρείας του κράτους, κι εμείς απλώς αρνούμεθα, με πλήρη σεβασμό, να λάβωμε μέρος, αλλά δεν προσπαθούμε να εμποδίσωμε κανέναν άλλον.»
Καθώς προχωρούσε το πρόγραμμα η υποβολή ερωτήσεων μετεβιβάσθη σ’ έναν όμιλο τριών φοιτητών που είχαν εκλεγή εκ των προτέρων και που προφανώς ήσαν προετοιμασμένοι ν’ απευθύνουν ερωτήσεις σχετικά με θέματα που πίστευαν ότι οι μάρτυρες του Ιεχωβά είναι τρωτοί.
Ερωτήσεις από Φοιτητάς
Πρώτος από τον Όμιλο: «Ο Χριστός εκήρυξε το Ευαγγέλιον των Αγαθών Νέων. Αγαθά νέα στους πτωχούς, απελευθέρωσι στους αιχμαλώτους, ελευθερία στους καταπιεσμένους. Διερωτώμαι γιατί το Ευαγγέλιο σας δεν λέγει αυτά τα πράγματα στους ανθρώπους. Το Ευαγγέλιο σας είναι άσχημα νέα, άσχημες απόψεις, όχι καλές απόψεις.»
Μάρτυς: «Είναι άσχημα νέα για μερικούς, Παύλο, διότι σημαίνει το τέλος ενός συστήματος που το προτίμησαν περισσότερο από εκείνο που είναι δίκαιο για την ευλογία της ανθρώπινης οικογενείας . . . Εκείνο που κηρύξαμε στους ανθρώπους σ’ αυτές τις χώρες όπου πολλοί άνθρωποι νόμιζαν ότι ήσαν άσχημα νέα, ήταν απελευθέρωσι στους αιχμαλώτους, ελπίδα για το μέλλον, απελευθέρωσι από την αμαρτία και τον θάνατο μέσω του Χριστού.»
Πρώτος από τον Όμιλο: «Η Ελευθερία στους καταπιεσμένους είναι σωματική. Δεν είναι ελευθερία στους καταπιεσμένους με πνευματική έννοια, αλλά με σωματική έννοια. Αγαθά νέα στους πτωχούς σημαίνει . . . να τους δίνης τροφή. Βλέπετε, εσείς ενδιαφέρεσθε μόνο για τις ψυχές, πώς να σώσετε ανθρώπους. Το Ευαγγέλιον των Αγαθών Νέων αφορά ολόκληρο τον άνθρωπο.»
Μάρτυς: «Μάλιστα.»
Πρώτος από τον Όμιλο: «Το κάνετε σεις αυτό;»
Μάρτυς: «Μάλιστα.»
Πρώτος από τον Όμιλο: «Τρέφετε τους ασθενείς;»
Μάρτυς: «Μάλιστα.»
Πρώτος από τον Όμιλο: «Πηγαίνετε στον σωματικά άνθρωπο να του δώσετε τα πράγματα που χρειάζεται;»
Μάρτυς: «Ακριβώς. [Η αντίδρασις του ακροατηρίου δείχνει ότι αντελήφθησαν ότι το άτομο που υπέβαλλε τις ερωτήσεις έκαμε εσφαλμένες υποθέσεις.] Πράγματι, μπορώ να σας πω ότι ακριβώς τώρα—γενικά οι μάρτυρες του Ιεχωβά δεν το διαφημίζουν αυτό διότι ο Χριστός είπε να μη γνωρίζη το ένα χέρι σας τι κάνει το άλλο χέρι όταν πρόκειται κανείς να δώση—αλλ’ ακριβώς τώρα έχομε φορτώσει ένα πλοίο που κατευθύνεται προς την Ονδούρα με υλικά αγαθά για τους ανθρώπους που υποφέρουν εκεί.
Πρώτος από τον Όμιλο: «Αυτή είναι η . . . πρώτη αγαθοεργία που άκουσα ποτέ ν’ αποδίδεται στην οργάνωσί σας.»
Μάρτυς: «Αυτή είναι η πρώτη που ακούσατε, αλλ’ αυτή δεν είναι η πρώτη περίπτωσις αγαθοεργίας.»
Πρώτος από τον Όμιλο: «Όλα αυτά είναι καινούργια για μένα.»
Μάρτυς: «Ωραία. Τότε αυτό ήταν ευεργετικό και εποικοδομητικό.»
Πρώτος από τον Όμιλο: «Η άποψίς σας ότι ο κόσμος είναι κακός και προορίζεται για καταστροφή, σας απαλλάσσει από κάθε υπευθυνότητα προς τον κόσμο, προς το περιβάλλον, προς τη φτώχεια, προς τους αιχμαλώτους πολέμου, προς όλες τις θηριωδίες και τις αδικίες της κοινωνίας μας. Είναι μια σύγχρονη αίρεσις ολοκληρωτική αντιγραφική. Πώς το δικαιολογείτε αυτό;»
Μάρτυς: «Η περιγραφή που δώσατε δεν αρμόζει σ’ εμάς.»
Πρώτος από τον Όμιλο: «Αφού, όμως, κηρύττετε ότι ο κόσμος έρχεται σ’ ένα τέλος τόσο σύντομα, δεν ενδιαφέρεσθε καθόλου για τον κόσμο.»
Μάρτυς: «Μάλιστα [ενδιαφερόμεθα]. Διότι αυτό σημαίνει το τέλος, όχι του πλανήτου, όχι της ανθρώπινης κοινωνίας, αλλά το τέλος όλων εκείνων των αδικιών για τις οποίες τόσο ενδιαφέρεσθε και σεις. Σημαίνει το τέλος εκείνου που υπήρξε τόσο καταπιεστικό στον άνθρωπο δια μέσου των αιώνων, ώστε να μη υπάρξουν ποτέ πια αυτά τα πράγματα. Αυτό είναι αγαθά νέα!»
Το γεγονός ότι οι μάρτυρες του Ιεχωβά έχουν εκδόσει την Μετάφρασι Νέου Κόσμου των Αγίων Γραφών ενδιαφέρει μερικούς ακόμη, όπως ενδιέφερε τον επόμενο από τον όμιλο.
Δεύτερος από τον Όμιλο: «Γιατί εδαπανήσατε τόσο κόπο να εκδώσετε τη δική σας μετάφρασι όταν η Μετάφρασις Βασιλέως Ιακώβου υπάρχει ήδη και είναι παγκοσμίως αποδεκτή;»
Μάρτυς: «Για τον ίδιο λόγο που ο Γκούντσπιντ εξέδωσε τη δική των μετάφρασι και ο Μόφφαττ εξέδωσε τη δική του.»
Δεύτερος από τον Όμιλο: «Μπορείτε να μου πήτε ποιος έκαμε αυτή τη μετάφρασι;»
Μάρτυς: «Έγινε από ένα σώμα ανθρώπων που παραμένουν ανώνυμοι από δική τους επιθυμία . . . Στην πραγματικότητα, πρέπει να κάμετε κάποια έρευνα σήμερα για να εξακριβώσετε ποιοι ήσαν οι μεταφρασταί της μεταφράσεως του Βασιλέως Ιακώβου. Εκείνο που αποδεικνύει την αξία της μεταφράσεως δεν είναι ποιοι ήσαν οι μεταφρασταί, αλλά η μετάφρασις—το ίδιο το έργο.»
Ο τρίτος από τον όμιλο ενδιαφερόταν για τον ‘καθορισμό χρονολογιών’ και την πρόρρησι του τέλους. Οι απαντήσεις έκαμαν σαφές ότι το 1914 ήταν μόνο η αρχή του καιρού του τέλους.
Τρίτος από τον Όμιλο: «Τέλος πάντων, αφού είναι η αρχή του τέλους, . . . τότε το τέλος πρέπει να είναι πολύ κοντά, δεν είναι,;»
Μάρτυς: «Πολύ κοντά.»
Τρίτος από τον Όμιλο: «Τότε, γιατί επενδύετε όλα τα χρήματα σας σε ακίνητη περιουσία και νέες Αίθουσες Βασιλείας και νέα τυπογραφικά πιεστήρια, όταν θα μπορούσατε να περιμένετε μέχρι το τέλος αφού θα τα είχατε όλα δωρεάν;
Μάρτυς: «Ο λόγος που το κάνομε αυτό τώρα, Έρικ, είναι επειδή πρέπει να το κάνωμε, επειδή έχομε τεράστιες αυξήσεις στην οργάνωσί μας, ζήτησι για Γραφές και Γραφικά έντυπα. Ένα πράγμα, όμως, είναι βέβαιο· αφού αυτό το σύστημα φθάνει σ’ ένα τέλος, όσα κεφάλαια κι αν έχωμε δεν θα μπορούμε να τα χρησιμοποιήσωμε ούτε θα μας χρειάζωνται τότε. Ώστε δεν υπάρχει λόγος να τα συσσωρεύωμε για να γίνωμε μια οικονομικά πλούσια οργάνωσις επενδύοντας τα κεφάλαια σε άλλους τομείς. Τα χρησιμοποιούμε για τον σκοπό για τον οποίο συνεισφέρονται από τα μέλη μας και αυτός ο σκοπός είναι να διαδώσωμε το Ευαγγέλιο ευρύτερα.»
Οι άνθρωποι συχνά ερωτούν σχετικά με την άρνησι, των μαρτύρων του Ιεχωβά να δεχθούν μετάγγισι αίματος. Κατά τη διάρκεια των ερωτήσεων, ένας φοιτητής διετύπωσε υποθετικές καταστάσεις επειγούσης ανάγκης σε μια προσπάθεια ν’ αποφύγη τη Γραφική απαγόρευσι που αναφέρεται στις Πράξεις 15:20, 29.
Φοιτητής: «Ας υποθέσωμε ότι κάποιος μόλις ερχόταν στο νοσοκομείο. Του έχουν απομείνει λίγα δευτερόλεπτα ζωής. Ο μόνος πιθανός τρόπος για επιβίωσι είναι η μετάγγισις αίματος. Τι θ’ απαντούσατε σ’ αυτό; Εννοώ, ότι είναι φόνος αν δεν τον αφήσετε να την δεχθή.»
Μάρτυς: «Αυτή η κατάστασις δεν υπάρχει. Υπάρχουν παντού περιπτώσεις που ένα άτομο . . . ας πούμε έρχεται από τον δρόμο εδώ. . . . έχοντας υπερβολική απώλεια αίματος. Κάθε σταθμός πρώτων βοηθειών, σε κάθε νοσοκομείο, έχει εκτατήρα όγκου πλάσματος (μέσον που αυξάνει τον όγκο του πλάσματος) το οποίον μπορεί . . .»
Φοιτητής: «Το πλάσμα, όμως, δεν αντικαθιστά το αίμα.»
Μάρτυς: «Υπάρχει ανάγκη να διατηρηθή ο όγκος στο σύστημα. Δεν είναι το αίμα που χρειάζεται τόσο πολύ τότε, αλλά ο όγκος που πρέπει ν’ αντικατασταθή. Αυτό θα το κάμουν οι εκτατήρες. Χρησιμοποιούνται σε καταστάσεις επειγούσης ανάγκης· συνιστώνται από τις οργανώσεις Πολιτικής Αμύνης όταν το αίμα δεν είναι διαθέσιμο. Προφανώς βοηθεί—έχει βοηθήσει χιλιάδες μάρτυρες του Ιεχωβά.»
Οι άνθρωποι συχνά ρωτούν τους μάρτυρες του Ιεχωβά για τη μέθοδο του δημοσίου κηρύγματος τους.
Φοιτητής: «Δεν νομίζετε ότι η μέθοδος του κτυπήματος της πόρτας εκ μέρους των μελών σας να πωλήσουν τη θρησκεία παραβιάζει την προσωπική ησυχία.»
Μάρτυς: «Κατανοούμε ότι ενοχλεί μερικούς ανθρώπους, αλλ’ όχι περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον που χτυπά τις πόρτες. Αν είσθε μεταξύ εκείνων που ενοχλούνται απ’ αυτό, θα διάκεισθε βέβαια με συμπάθεια προς αυτή την κατάστασι, αλλά ειλικρινά πολλοί άνθρωποι μάς λέγουν πόσο πολύ εκτιμούν τις επισκέψεις μας . . . Επειδή, όμως, δεν είσθε απ’ αυτούς τους ανθρώπους αυτό δεν σημαίνει ότι δεν συμβαίνει αυτό. Μπορώ να σας αναφέρω και τις δύο πλευρές του ζητήματος. Εσείς γνωρίζετε μόνο τη δική σας, αλλ’ είναι γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι μάς ευχαριστούν για την επίσκεψι. Συχνά μας λέγουν ότι τους κάμαμε να ξαναδιαβάσουν τη Βίβλο. Ενώ, λοιπόν, είναι κάτι που μερικές φορές ενοχλεί τους ανθρώπους, το πράττομε διότι πιστεύομε ότι απαιτείται από τις Γραφές. Πιστεύομε ότι είναι μια προσπάθεια να δείξωμε αγάπη για τον συνάνθρωπο μας, να τον ωφελήσουμε με ό,τι μπορούμε να του δώσωμε· και, τελικά, νομίζω ότι αξίζει να λεχθή εδώ, ότι είναι εξαιρετικά ευχάριστο διότι πλησιάζει, πολλούς ανθρώπους που έχουν ανάγκη να τους πλησιάσουν και δεν τους πλησιάζουν άλλες θρησκευτικές ομάδες.»
Μερικές φορές εκείνοι που αμφισβητούν τις δοξασίες κάποιου άλλου είναι ένοχοι γι’ αυτές ακριβώς τις αντιρρήσεις που αυτοί εγείρουν, όπως συνέβη μ’ έναν άλλο φοιτητή.
Φοιτητής: «Ενδιαφέρομαι να μάθω τι σας δίνει τη δύναμι ή την εξουσία να πιστεύετε ότι η θρησκεία σας είναι ανώτερη από τη δική μου θρησκεία, ας πούμε, που είναι η Χριστιανοσύνη.»
Μάρτυς: «Πιστεύετε σεις ότι η δική μου θρησκεία είναι η Χριστιανοσύνη;»
Φοιτητής: «Χ-μμμ, όχι, δεν το πιστεύω αυτό.»
Μάρτυς: «Τι σας δίνει την εξουσία ή τη δύναμι να νομίζετε ότι η δική σας θρησκεία είναι ανώτερη από τη δική μου; Βλέπετε, δεν θέλω να σας προσβάλω, αλλά . . .»
Φοιτητής: «Το εκάματε!»
Μάρτυς: «Έτσι συμβαίνει πάντοτε μ’ αυτό το είδος των ερωτήσεων. Είναι ένας δρόμος διπλής κατευθύνσεως και οι άνθρωποι που δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί οι άλλοι παίρνουν στα σοβαρά τις απόψεις των έχουν κι αυτοί τις δικές των [απόψεις], κι εκείνο που πρέπει να κάμη κανείς είναι να είναι πρόθυμος να τιμήση το άλλο άτομο σεβόμενος το γεγονός ότι παίρνει στα σοβαρά τη θρησκεία του, κι έπειτα να πάη στο Βιβλίο που υποτίθεται ότι έχει την απάντησι για να τη βρη: Τώρα, ποιος απ’ τους δυο μας, το βλέπει αυτό με τον ορθό τρόπο; Δεν επιδιώκομε φιλονεικίες με άτομα. . . . Πιστεύομε ότι οι κρίσεις ανήκουν στον Θεό. Αλλά, επίσης, πιστεύομε ότι εκείνο που λέγει η Βίβλος είναι αλήθεια και αν λέγη κάτι για ένα ζήτημα που οι άλλοι πιστεύουν ότι είναι διαφορετικό από εκείνο που λέγει η Γραφή, πρέπει να διαφωνήσουμε μαζί τους.»
Μια Καλή Επίδρασις
Αυτές οι ευθείες και έντιμες απαντήσεις έδειξαν κατανόησι για τις απόψεις των άλλων ανθρώπων. Έτσι, αυτό το Καναδικό τηλεοπτικό πρόγραμμα βοήθησε πολλούς να δουν ότι υπάρχει μια άλλη πλευρά, ακόμη κι αν συγκρούεται με αμφισβητούμενες δοξασίες όπως εκείνες των μαρτύρων του Ιεχωβά. Εκείνο που φαίνεται να έχη εντυπωσιάσει περισσότερο τους θεατές, ιδίως τους μη Μάρτυρες, ήταν ο τρόπος που ο αντιπρόσωπος Μάρτυς παρέμεινε ήρεμος και διετήρησε Χριστιανική αξιοπρέπεια, ακόμη κι όταν εκείνοι που ρωτούσαν έδειξαν ένα βαθμό εχθρότητος. Εγνώριζε την αλήθεια της σοφής παροιμίας: «Η γλυκεία απόκρισις καταπραΰνει θυμόν αλλ’ ο λυπηρός λόγος διεγείρει οργήν.»—Παροιμ. 15:1.
Έτσι, νευρικές απαντήσεις που προσπαθούν να αποστομώσουν τελείως τους αντιπάλους είναι εκτός τόπου. Ο Χριστιανός επιθυμεί να βοηθήση όλους τους ανθρώπους—ακόμη κι εκείνους που θεωρούν τους εαυτούς τους αντιπάλους—να ελκυσθούν προς την αλήθεια. Έτσι, συμπεριφέρεται όταν βρίσκεται κάτω από επίθεσι έτσι, ώστε οι άλλοι να μπορέσουν ν’ αναγνωρίσουν ότι εκείνο που έχει να πη δεν προέρχεται από δική του πρωτοβουλία, αλλ’ είναι στερεά βασισμένο στην «άνωθεν . . . σοφία» της Γραφής, διότι αυτή η σοφία είναι «πρώτον μεν καθαρά, έπειτα ειρηνική, επιεικής, ευπειθής . . . αμερόληπτος και ανυπόκριτος.»—Ιακ. 3:17.
[Εικόνα στη σελίδα 12]
Πρέπει οι διαφορετικές απόψεις να αποξενώνουν τους ανθρώπους; Ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα στον Καναδά δείχνει την αξία του να επιδεικνύετε ευγένεια και σεβασμό για τους άλλους ακόμη κι αν δεν συμφωνήτε μ’ αυτούς