Κάτι Καλύτερο από το Μεγάλο Ποδόσφαιρο

Δύο επαγγελματίες παίκτες του ποδοσφαίρου διηγούνται τι διεπίστωσαν ότι άξιζε περισσότερο.

ΥΠΗΡΞΕ μια εποχή που ο αθλητισμός είχε πολύ μεγαλύτερη σημασία για μένα από το φαγητό και το ποτό. Ήταν ολόκληρη η ζωή μου. Ψηλός, ένα μέτρο και ενενήντα περίπου, και με βάρος ενενήντα ένα κιλών, έγινα διάσημος στον σχολικό αθλητισμό.

Όταν πήγα στο κολλέγιο συγκέντρωσα τις προσπάθειές μου στο ποδόσφαιρο παίζοντας ως τερματοφύλακας στο Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϋ στην Καλιφόρνια. Με ψήφισαν τρία χρόνια στην ομάδα «Ωλ Πασίφικ Κόουστ» και στο τέταρτο έτος των σπουδών μου μερικοί παράγοντες του επαγγελματικού ποδοσφαίρου με εξέλεξαν για την ομάδα «Προ-Γκριντ Ωλ Αμέρικα.»

Κατόπιν, το 1973 μ’ εκάλεσε η ομάδα Ώκλαντ Ραίηντερς, μια από τις καλύτερες επαγγελματικές ομάδες ποδοσφαίρου. Στη διάρκεια της πρώτης περιόδου της συνεργασίας μου είχα μεγάλη επιτυχία. Αλλά το περασμένο έτος, όταν παραιτήθηκα, οι τοπικές αθλητικές εφημερίδες δημοσίευσαν το νέο στην πρώτη σελίδα. Η εφημερίδα Κρόνικλ του Σαν Φρανσίσκο ανέφερε:

«Δυο αντιπρόσωποι των Ραίηντερς απέτυχαν να τον πείσουν ν’ αλλάξη γνώμη. . . . Το γεγονός ότι θεωρείται τώρα ένας εξαιρετικός παίκτης επιβεβαιώνεται από την εσπευσμένη επέμβασι των Ραίηντερς που προσπαθούν να τον πείσουν να επιστρέψη.»—21 Ιουνίου 1974.

Πολλοί ρώτησαν: «Γιατί παραιτήθηκες; Γιατί εγκατέλειψες ένα τόσο λαμπρό μέλλον στο ποδόσφαιρο;»

Η Στάσις μου Απέναντι στο Παιγνίδι

Δεν το έκαμα αυτό επειδή δεν αγαπούσα το επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Το αγαπούσα. Μου άρεσε πολύ να παίζω με τους καλύτερους παίκτες της χώρας και να συνδυάζω τη δεξιοτεχνία μου με τη δική τους.

Είναι αλήθεια ότι πρόκειται για ένα άγριο σπορ, και κάθε χρόνο δεκάδες επαγγελματίες παίκτες τραυματίζονται σοβαρά. Πράγματι, λέγεται ότι κάθε χρόνο ένας στους οχτώ παίκτες χρειάζεται εγχείρησι στο γόνατο. Αλλά δεν ήταν ο φόβος μήπως τραυματισθώ που μ’ έκαμε να σταματήσω. Ειλικρινά, μου άρεσε αυτή η σωματική επαφή.

Από οικονομικής απόψεως, στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο κέρδιζα μέσα σ’ ένα χρόνο περισσότερα χρήματα απ’ όσα θα μπορούσα να κερδίσω σε μερικά χρόνια από το σημερινό μου επάγγελμα του μαραγκού. Και είχα προοπτικές να κερδίσω ακόμη περισσότερα τα επόμενα χρόνια.

Μερικές Ενοχλητικές Πλευρές

Υπήρχαν, όμως, μερικά πράγματα σχετικά με το ποδόσφαιρο που άρχισαν να μ’ ενοχλούν· χωρίς αμφιβολία η εκπαίδευσις που είχα λάβει στην παιδική μου ηλικία επηρέασε τα αισθήματά μου. Η μητέρα μου άρχισε να μελετά τη Βίβλο με τους μάρτυρας τον Ιεχωβά όταν ήμουν δέκα ετών, αλλά ήμουν πολύ απορροφημένος από τον αθλητισμό ώστε δεν έδωσα πολλή προσοχή. Εν τούτοις, αργότερα, όταν μερικοί σύντροφοί μου με πίεζαν να χρησιμοποιήσω ναρκωτικά, αντέδρασα ζωηρά. Μετά, όμως, από ενάμισυ χρόνο στο Μπέρκλεϋ άρχισα να παίρνω αμφιταμίνες πριν από κάθε αγώνα.

Οι αμφιταμίνες κάνουν τον παίκτη πιο δραστήριο στη διάρκεια του αγώνος. Εξαφανίζουν κάθε ίχνος κοπώσεως και τον κάνουν να παίζη γρήγορα σε όλη τη διάρκεια τον παιγνιδιού, δίνοντάς του έτσι υπερανθρώπινη ταχύτητα. Πολλοί επαγγελματίες παίκτες παίρνουν αμφιταμίνες, διότι η εργασία τους και τα βιοποριστικά των μέσα εξαρτώνται από τη διέγερσι και την εξαιρετική των ταχύτητα στη διάρκεια του αγώνος. Μετά απ’ αυτό, όμως, παραμένουν σε διέγερσι επί ώρες ή ακόμη και ημέρες μετά τον αγώνα. Συχνά δεν μπορούσα να κοιμηθώ επί μια ολόκληρη ημέρα μετά από κάποιον αγώνα. Γι’ αυτό μερικοί παίκτες χρησιμοποιούν άλλα φάρμακα μετά από τον αγώνα για να χαλαρώσουν.

Με τον καιρό άρχισα να καπνίζω μαριχουάνα και να ρουφώ από τη μύτη κοκαΐνη. Γνώριζα ότι ήταν κακό και είχα τύψεις. Αλλά οι παίκτες που συναναστρεφόμουν το έκαναν κι έτσι το έκανα κι εγώ. Κάτι άλλο που άρχισε να με στενοχωρή ήταν η ανήθικη ζωή που συνδέεται στενά με τον επαγγελματικό αθλητισμό.

Μας περιτριγύριζαν συνεχώς κορίτσια με την ελπίδα ότι κάποιος παίκτης θα τις προσέξη. Έγγαμοι παίκτες συχνά έβγαιναν με άλλα κορίτσια εκτός από τη σύζυγό τους. Ο κόσμος έδειχνε μια στάσι σαν να έλεγε, «Είναι ένας επαγγελματίας παίκτης του ποδοσφαίρου, έτσι ό,τι κάνει είναι εν τάξει.» Και δικαιολογούσαν όσα έκανε, γιατί ένας παίχτης του ποδοσφαίρου είναι «σπουδαίο πρόσωπο.»

Όταν ήμουν ακόμη καινούργιος, έβλεπα πολλούς μέσα στην ομάδα με θαυμασμό. Αλλ’ όταν άκουσα αυτά που έλεγαν—όλα τα αισθήματά μου απέναντί τους και ο σεβασμός που έτρεφα γι’ αυτούς διαλύθηκαν. Παραδείγματος χάριν, έλεγαν: «Τα κατάφερα με πέντε κορίτσια αυτή τη βδομάδα εκτός από τη γυναίκα μου.» Κι εγώ κοίταζα αυτό το άτομο κι έλεγα μέσα μου: ‘Αυτόν, λοιπόν, είχα κάνει είδωλό μου. Εύχομαι να μη γίνω ποτέ σαν αυτόν.’

Αλλά, με τον καιρό, άρχισα κι εγώ να κάνω τα ίδια πράγματα, μόνο που εγώ δεν ήμουν νυμφευμένος. Αν ήξερε ο κόσμος τι υπάρχει πίσω από το επαγγελματικό ποδόσφαιρο—είναι πράγματι μια κακή, πολυτελής ζωή και πολύ ανήθικη. Δεν θέλω να πω ότι όλοι διάγουν μια τέτοια ζωή, αλλά είναι κάτι πολύ κοινό μεταξύ των παικτών.

Επίδρασις στην Προσωπικότητα

Όταν κάποιος βομβαρδίζεται από κάθε είδους κολακεία τελικά επηρεάζεται. Ένας άνθρωπος ταξίδεψε εκατοντάδες μίλια για να σφίξη το χέρι ενός συμπαίκτου μου πριν από ένα αγώνα—ενός διασήμου παίκτου που παρουσιάζεται σε διαφημίσεις της τηλεοράσεως. «Ήθελα να σου σφίξω το χέρι γιατί πιστεύω ότι είσαι ένας καταπληκτικός παίκτης,» του είπε αυτός ο άνθρωπος καθώς άπλωνε το χέρι του, και πρόσθεσε, «μολονότι υποστηρίξω την ομάδα του Κάνσας Σίτυ.» Τότε ο παίκτης τράβηξε απότομα πίσω το χέρι του και ούρλιαξε, «Πήγαινε στο . . . Έξω. Δεν θέλω να . . .» Και άρχισε να τον βρίζη.

Αυτό με αηδίασε—η αλαζονεία και η υπερηφάνεια. Επειδή ένας παίκτης είναι διάσημος νομίζει ότι μπορεί να μεταχειρίζεται τους άλλους μ’ αυτόν τον τρόπο. Βέβαια, δεν είναι όλοι έτσι, αλλά υπάρχει αυτή η τάσις. Το ξέρω. Μολονότι δεν έγινα αστέρας στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο, είχα γίνει στο κολλέγιο και αυτό με είχε επηρεάσει.

Είναι δύσκολο να είσαι ταπεινός όταν είσαι ήρωας του κολλεγίου και οι άνθρωποι σού λένε συνεχώς πόσο σπουδαίος είσαι. Όταν επισκεπτόμουν την οικογένειά μου, η μητέρα μου και οι φίλοι μου προσπαθούσαν να μου δείξουν την άποψι της Αγίας Γραφής. Αλλά το μόνο που μ’ ενδιέφερε ήταν η σταδιοδρομία μου και γελούσα χλευαστικά στη σκέψι να γίνω ένας ταπεινός Χριστιανός. Πίστευα ότι θα έπρεπε να είναι περήφανοι για την επιτυχία μου.

Σοβαρή Σκέψις

Είχα όλα όσα πίστευα ότι επιθυμούσα, αλλά και πάλι δεν ήμουν πραγματικά ευτυχισμένος· η ζωή μου δεν είχε κανένα σκοπό. Γι’ αυτό αποφάσισα να κάμω μερικές αλλαγές, να καθαρίσω τη ζωή μου. Σταμάτησα να καπνίζω χασίς και να ρουφώ κοκαΐνη.

Κατόπιν, ένα βράδυ στις αρχές του περασμένου έτους, μερικοί φίλοι μου είπαν: «Ας πάμε να δούμε τον Εξορκιστή.» Ήταν το πιο σαδιστικό, το πιο φοβερό φιλμ που έχω δει ποτέ. Φεύγοντας από τον κινηματογράφο μετά την προβολή, είχα ένα πολύ στενόχωρο συναίσθημα. Θυμήθηκα ότι όταν ήμουν μικρός είχα διαβάσει στην Αγία Γραφή για την ύπαρξι αοράτων πονηρών δυνάμεων.

Τηλεφώνησα στην αδελφή μου και τον σύζυγό της στο Μοντέστο που είναι Μάρτυρες του Ιεχωβά. Μου επιβεβαίωσαν το γεγονός ότι οι δαίμονες μπορούν πραγματικά ν’ ασκήσουν κακή επίδρασι στους ανθρώπους και στις επίγειες υποθέσεις. (Εφεσ. 6:12· Πράξ. 16:16-18· 19:11-17) Ανήσυχος, πήδησα στο αυτοκίνητό μου και ξεκίνησα για το Μοντέστο.

Από τις συζητήσεις μας από τη Βίβλο πείσθηκα ότι υπήρχε πραγματικά ένας κόσμος πνευμάτων. Αλλά αν είναι έτσι, τότε πρέπει πραγματικά να υπάρχη ένας αληθινός Θεός. Αυτό σημαίνει ότι οι δυνάμεις μου εσπαταλούντο αν η ζωή μου δεν χρησιμοποιείτο σε αρμονία με τους σκοπούς Του. Τότε ακριβώς κατάλαβα ότι είχα φθάσει σ’ ένα σταυροδρόμι της ζωής μου.

Έβλεπα ότι δεν υπήρχε πραγματική ικανοποίησις και ευτυχία στο δρόμο που ακολουθούσα, απλώς ένα άδειο και ρηχό συναίσθημα ματαιότητος. Ήταν ο δρόμος με όλα τα υλικά στολίδια—πολλά χρήματα, κοσμική φήμη, ανηθικότητα, ναρκωτικά και τα λοιπά. Αλλά υπήρχε κι ένας άλλος δρόμος που περιελάμβανε μελέτη της Γραφής, Χριστιανικές συναθροίσεις, υπηρεσία στον Θεό—μια απλή και ανεπιτήδευτη ζωή, αλλά γεμάτη από αληθινό νόημα. Αυτός είναι ο δρόμος που διάλεξα τώρα ν’ ακολουθήσω.

Αληθινά Καλύτερος

Όταν έμαθαν την απόφασί μου, μερικοί αντιπρόσωποι των Ραίηντερς με επισκέφθηκαν για να προσπαθήσουν να με μεταπείσουν. Τους φαινόταν τελείως ανόητο να εγκαταλείψω μια τόσο επικερδή σταδιοδρομία. Τους εξήγησα ότι αγαπούσα ακόμη το ποδόσφαιρο, αλλά ότι η σχέσις μου με τον Ιεχωβά Θεό είχε πάρει τώρα μια πολύ σπουδαιότερη θέσι για μένα.

Τους είπα πού είχαν καταλήξει οι συναναστροφές μου σ’ αυτούς τους κύκλους—σε χρήσι ναρκωτικών, σε χαλαρή διαγωγή και σε αλαζονική και υπερήφανη στάσι. Αυτός ο τρόπος ζωής που σχετιζόταν με το επαγγελματικό ποδόσφαιρο, τους εξήγησα, θα ερχόταν σε σύγκρουσι με τη Χριστιανική ζωή που ήθελα τώρα να ζήσω. Επίσης, οι θαυμασταί μου με είχαν ειδωλοποιήσει και εγώ δεν ήθελα πια να συμβάλω σε μια τέτοια ειδωλολατρία. Και, επί πλέον, ήθελα να είμαι πιο ελεύθερος ν’ αφιερώνω περισσότερο χρόνο στο επείγον έργο του κηρύγματος της Βασιλείας, μιμούμενος το παράδειγμα του Χριστού.—Λουκ. 4:43.

Με το βάπτισμά μου στο νερό το καλοκαίρι του 1974, συμβόλισα την αφιέρωσί μου να υπηρετώ τον Ιεχωβά Θεό, και από τότε έχω ευλογηθή πνευματικά. Την εποχή που ήμουν ποδοσφαιριστής δοκίμασα πολλές συγκινήσεις, όπως τότε που με μετέφεραν στα χέρια σαν ήρωα μπροστά σε 70.000 θαυμαστές μου που ξεφώνιζαν μετά τον αγώνα του Στάνφορντ. Αλλά πρόσφατα δοκίμασα μια ακόμη μεγαλύτερη χαρά.

Καθώς έκανα επισκέψεις από σπίτι σε σπίτι στο έργο κηρύγματος συνήντησα ένα νεαρό που ενδιαφερόταν ειλικρινά για τον Λόγο του Θεού. Τον επισκέφθηκα αρκετές φορές και συμφώνησε να κάνωμε μαζί μια εβδομαδιαία μελέτη της Αγίας Γραφής στο σπίτι του. Αυτή είναι η μεγαλύτερη χαρά που δοκίμασα ποτέ, διότι αυτό σημαίνει ότι συμμετέχω στο έργο ‘μαθητεύσεως’ που άρχισε ο Ιησούς Χριστός και ενεθάρρυνε και τους μαθητάς του να συνεχίσουν.—Ματθ. 28:19, 20.

Και άλλοι που ήσαν επαγγελματίες ποδοσφαιρισταί αισθάνονται όπως κι εγώ. Ένας απ’ αυτούς ζη εδώ κοντά στο Στόκτον της Καλιφόρνιας. Έπαιξε επτά χρόνια στην Εθνική Ένωσι Ποδοσφαίρου, τα πέντε ως ο καλύτερος αμυντικός παίκτης στην ανατροπή του αντιπάλου. Αλλά θα τον αφήσω να σας τα διηγηθή ο ίδιος.

Πραγματοποίησις μιας Φιλοδοξίας

Στο γυμνάσιο είχα αποκτήσει φήμη ως φύλαξ γραμμής στην ποδοσφαιρική ομάδα του Γυμνασίου Έντισον. Κατόπιν, όταν απεφοίτησα, ήλθε μια βροχή από σαράντα περίπου προτάσεις από διάφορα κολλέγια απ’ όλη τη χώρα. Απεφάσισα να μείνω κοντά στο σπίτι μου και να πάω στο Κρατικό Κολλέγιο τον Σαν Χοσέ.

Μετά από τέσσερα χρόνια ποδοσφαίρου στο κολλέγιο, με κατέταξαν ανάμεσα στους καλύτερους μελλοντικούς επαγγελματίες παίκτες της χώρας. Σχεδόν όλες οι ομάδες που ανήκαν στην Εθνική Ένωσι Ποδοσφαίρου με πλησίασαν. Είχα ύψος περίπου ένα κι ενενήντα τρία και ζύγιζα 111 κιλά, αλλά μπορούσα να διανύσω την απόστασι των 36 μέτρων σε 4,9 δευτερόλεπτα.

Η ομάδα των Γκρην Μπαίη Πάκερς με διάλεξε στον τρίτο γύρο της επιλογής των κολλεγίων το 1966. Σαν δώρο για την υπογραφή του συμβολαίου μού έδωσαν ένα καινούργιο αυτοκίνητο Ολντσμόμπιλ Τορονάντο και 10.000 δολλάρια σε μετρητά. Ο αρχικός μισθός μου ήταν 18.000 δολλάρια το χρόνο.

Ήμουν μόλις είκοσι ενός έτους και κυκλοφορούσα με περισσότερα από 5.000 δολλάρια στην τσέπη μου σε χαρτονομίσματα των εκατό δολλαρίων. Έλεγα μέσα μου: «Αυτή είναι ζωή. Έχω χρήματα, καινούργιο αυτοκίνητο, γόητρο, τα καλύτερα ρούχα, και με αναγνωρίζουν και με υποδέχονται στα καλύτερα εστιατόρια.»

Στο Γήπεδο Προπονήσεως

Παρουσιάσθηκα στο γήπεδο προπονήσεως των Πάκερς τον Ιούλιο του 1966. Οι ασκήσεις ήσαν εξαντλητικές και εδώ απεδείχθη χρήσιμο το πρόγραμμα που είχα ακολουθήσει πριν έλθω στο γήπεδο. Κανένας από τους παλαιούς παίκτες δεν φαινόταν να είναι σε τόσο καλή κατάστασι όπως εγώ· μερικοί εγκατέλειπαν εξουθενωμένοι τις ασκήσεις κι έκαναν εμετό.

Πριν αρχίση όμως ακόμη η αγωνιστική περίοδος, ο προπονητής Λομπάρντι με κάλεσε ιδιαιτέρως. Είχε μόλις πάρει ένα τηλεφώνημα από την ομάδα Κάρντιναλ του Σαιντ Λούις. Είχαν χάσει έναν εξαιρετικό λάινμαν (φύλακα γραμμής) που είχε πάθει καρδιακό φύσημα και είχε εγκαταλείψει το ποδόσφαιρο, και χρειάζονταν ένα καλό αντικαταστάτη. Έτσι οι Πάκερς με πούλησαν στο Σαιντ Λούις με το δικαίωμα να διαλέξουν όποιον ήθελαν στη θέσι μου μαζί με ένα μεγάλο ποσόν χρημάτων.

Τι Είδους Παιγνίδι Είναι

Στο Σαίντ Λούις συνέχισα να βελτιώνωμαι και με τον καιρό πήρα μια σημαντική θέσι στην αμυντική γραμμή και έγινα ο καλύτερος επιθετικός μεταβιβαστής της μπάλλας (πας ράσερ) της ομάδος. Οι προπονηταί τόνιζαν συνεχώς την ανάγκη να είμαι σκληρός και επειδή ήμουν πολύ δυνατός, απέκτησα εξαιρετική ικανότητα στο να κτυπώ τον αντίπαλό μου. Δεν είναι χωρίς λόγο που το παίξιμο στην εσωτερική γραμμή καλείται «πόλεμος»!

Έπαιζα στην άμυνα και ο ρόλος μου ήταν ν’ ανατρέπω τον αντίπαλο. Οι αμυντικοί λάινμεν μπορούν να χτυπούν με τα χέρια τους. Είναι νόμιμο. Εγώ έμαθα να χτυπώ τον αντίπαλο στο πλάι του κεφαλιού στον κρόταφο. Αυτό ονομάζεται «χτύπημα του κεφαλιού.» Αν χτυπήσετε αρκετά δυνατά φέρνει πονοκέφαλο στον αντίπαλο λάινμαν. Έτσι, όσο γρηγορώτερα μπορούσα να χτυπήσω τον αντίπαλό μου για να τον ζαλίση ο πόνος—όπου κι αν ήταν ο πόνος—τόσο πιο συμφέρον ήταν για μένα.

Τη στιγμή που έρριχναν τη μπάλλα, χτυπούσα τον αμυντικό λάινμαν όσο πιο δυνατά μπορούσα. Αυτό τράνταζε το κεφάλι του κι έτσι εγώ είχα την ευκαιρία να τον προσπεράσω και να φθάσω τον κεντρικό μέσο παίκτη (σέντερχαφ του Αγγλικού ποδοσφαίρου ή κουώρτερμπακ του Αμερικανικού ποδοσφαίρου.) Χρησιμοποιούσαμε επίσης τους αγκώνες μας και τα μπράτσα μας. Κάποτε έσπασα το κράνος κάποιου παίκτου με το μπράτσο μου.

Πολλοί από τους αντιπάλους μου στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο ήσαν παιδιά που είχα γνωρίσει τον καιρό που ήμουν στο κολλέγιο. Αλλά την ημέρα του αγώνα γινόμαστε θανάσιμοι εχθροί, προσπαθώντας να χτυπήσωμε ο ένας τον άλλον. Ο καλός μου φίλος και συγκάτοικος στο κολλέγιο αργότερα πήγε να παίξη στην ομάδα Κλήβελαντ Μπράουνς. Μια μέρα που παίζαμε με την Κλήβελαντ τον χτύπησα δυνατά, και αργότερα χρειάσθηκε να πάη στο νοσοκομείο και να εγχειρισθή. Αυτό έκαμε την γυναίκα μου και μένα να αισθανθούμε πολύ άσχημα.

Η Στρατηγική του Παιγνιδιού

Θυμάμαι κάποτε που παίζαμε με την ομάδα του Κλήβελαντ. Οι προπονηταί μάς είπαν ότι ο κεντρικός μέσος παίκτης τους πονούσε στον αυχένα. Μου συνέστησαν, αν είχα την ευκαιρία, να προσπαθήσω να τον βγάλω από το παιγνίδι. Έτσι, στη διάρκεια του παιγνιδιού διέσπασα τις γραμμές τους, χτύπησα τον κεντρικό παίκτη και τον φρουρό και βρέθηκα μπροστά του. Τράβηξα με τον βραχίονα μου το κεφάλι του και εκείνος άφησε να του ξεφύγη η μπάλλα.

Οι συμπαίκτες μου με επαινούσαν. Αλλά εγώ κοίταζα τον κεντρικό μέσο παίκτη στο έδαφος να συσπάται από τον πόνο. Ξαφνικά σκέφθηκα. «Μήπως έχω γίνει κτήνος; Εδώ πρόκειται για παιγνίδι, κι εγώ προσπαθώ ν’ ακρωτηριάσω κάποιον.» Σκέφθηκα επίσης ότι και αυτός είχε γυναίκα και παιδιά, όπως κι εγώ. Το πλήθος με επευφημούσε, αλλά δεν αισθανόμουν καθόλου καλά μ’ αυτό που είχα κάμει.

Μετά απ’ αυτό μου έγινε ακόμη πιο δύσκολο να χτυπήσω εσκεμμένα έναν αντίπαλο. Βέβαια, στις εβδομαδιαίες συνεδριάσεις μας στρατηγικής συζητούσαμε τις αδυναμίες και τους τραυματισμούς των παικτών της αντίπαλης ομάδας. Η στρατηγική μας ήταν ειδικά να χτυπούμε τον αντίπαλο εκεί που ήταν πιο τρωτός, εκεί που είχε υποστή άλλοτε τραυματισμό.

Όταν αργότερα επρόκειτο να παίξωμε με την ομάδα των Τζετς της Νέας Υόρκης, μας είπαν ότι ο διάσημος κεντρικός μέσος παίκτης τους είχε τραυματισθή αρκετές φορές στο γόνατο. Επομένως, εκεί έπρεπε να τον χτυπήσωμε. Σε μια φάσι του αγώνος μου δόθηκε η ευκαιρία να κτυπήσω τα γόνατά του άσχημα. Αργότερα οι προπονηταί με ρώτησαν γιατί δεν το έκαμα. Τους είπα ότι δεν το έβλεπα απαραίτητο. Οι συμπαίκτες μου το βρήκαν πολύ παράξενο.

Το 1971 παίζαμε με τους Μπούφφαλο Μπιλς. Ο διάσημος οπισθοφύλακάς τους είχε κάποτε τραυματισθή στον αστράγαλο κι εμείς έπρεπε να τον κάμωμε να εγκαταλείψη το παιγνίδι. Σε μια φάσι άρπαξα τον αστράγαλό του και καθώς εκείνος έπεφτε άρχισα να τον στρίβω, πράγμα που είναι απολύτως, νόμιμο. Αλλά μετά αμέσως σταμάτησα. Μ’ αυτή τη νέα στάσι μου, κάθε εβδομάδα οι αντίπαλοι παίκτες μ’ ευχαριστούσαν που δεν προσπαθούσα να τους χτυπήσω εσκεμμένα στο γήπεδο.

Παράγοντες που Έπαιξαν Ρόλο στην Αλλαγή της Στάσεώς Μου

Ένας από τους παράγοντες που μ’ έκαμαν ν’ αλλάξω στάσι ήταν ο τραυματισμός που είχα υποστή στην πλάτη σ’ έναν αγώνα το 1969. Όλη σχεδόν εκείνη την περίοδο έπαιζα με συνεχείς πόνους στην πλάτη και στις κνήμες, παρ’ όλο που έπαιρνα παυσίπονα. Όταν περνούσε η επίδρασίς των πονούσα τόσο πολύ ώστε σερνόμουν μέσα στο σπίτι. Τον Απρίλιο του 1970 μου έκαμαν μια εγχείρησι στην πλάτη και αυτό καλυτέρεψε κάπως την κατάστασί μου. Από τότε και στο εξής δεν ήθελα να προκαλέσω τέτοιους πόνους σε κάποιον άλλον. Και κάτι άλλο όμως συνέβαλε στην άρνησί μου να βλάψω άλλους εσκεμμένα.

Την εποχή της εγχειρήσεώς μου, η σύζυγός μου άρχισε να μελετά τη Βίβλο με μια μάρτυρα του Ιεχωβά. Αυτό δεν μου άρεσε καθόλου. Πίστευα ότι όλη η υπόθεσις ήταν ακόμη ένα σχέδιο της εκκλησίας για να κερδίση χρήματα. Γι’ αυτό της είπα: «Αν θέλης να μελετάς, κάνε ότι νομίζεις. Αλλά εγώ δεν θέλω ν’ αναμιχθώ.» Και πραγματικά δεν αναμίχθηκα.

Με τον καιρό, όμως, η σύζυγός μου άρχισε να με ρωτά διάφορα πράγματα, όπως: Ποιο είναι το όνομα του Θεού; Γιατί πέθανε ο Χριστός; Τι είναι η Βασιλεία του Θεού; Οι ερωτήσεις δεν ήσαν δύσκολες. Αλλά εγώ δεν ήξερα τις απαντήσεις. Αυτό με στενοχωρούσε. Πίστευα στον Θεό και είχα διαβάσει λίγο την Αγία Γραφή. Τώρα όμως ανακάλυπτα ότι ήξερα πολύ λίγο τι διδάσκει η Αγία Γραφή.

Έτσι, αργότερα άλλαξα γνώμη και άρχισα κι εγώ να μελετώ τη Γραφή μαζί με τη σύζυγό μου στις εβδομαδιαίες μελέτες της. Μου άρεσαν πολύ γιατί έπαιρνα απαντήσεις μέσα από το Λόγο του Θεού. Κατόπιν άρχισα να πηγαίνω στην Αίθουσα Βασιλείας των Μαρτύρων του Ιεχωβά στο Στόκτον της Καλιφόρνιας.

Κάτι Καλύτερο

Με τον καιρό αισθάνθηκα την παρόρμησι ν’ αρχίσω να επισκέπτωμαι τους ανθρώπους στα σπίτια τους για να τους μιλώ για τα ωραία πράγματα που μάθαινα για τους σκοπούς του Θεού. Αυτό μου έφερε πραγματική ικανοποίησι, διότι εγνώριζα ότι αυτή η πληροφορία από τον Λόγο του Θεού μπορούσε αληθινά να βοηθήση και άλλους, ακριβώς όπως η εφαρμογή της στην ζωή μας βοήθησε εμένα και την οικογένειά μου. Τον Φεβρουάριο του 1972 η σύζυγός μου κι εγώ συμβολίσαμε την αφιέρωσί μας να υπηρετούμε τον Ιεχωβά Θεό με το εν ύδατι βάπτισμα σε μια Χριστιανική συνέλευσι.

Αλλά εξακολουθούσα να είμαι δεμένος με ποδοσφαιρικό συμβόλαιο για δύο ακόμη χρόνια. Έτσι, όταν ήλθε ο Ιούλιος αισθάνθηκα υποχρεωμένος να παρουσιασθώ στα γήπεδο προπονήσεως. Αυτό με στενοχώρησε γιατί μου ήταν πολύ δύσκολο να εναρμονίσω την αγριότητα του επαγγελματικού ποδοσφαίρου—ιδιαίτερα το παιγνίδι στις εσωτερικές γραμμές—με τις Χριστιανικές αρχές. (Γαλ. 5:22, 23) Εν τούτοις, είναι ζωτικό επίσης να κρατή κάποιος το λόγο του τηρώντας ένα συμβόλαιο, όπως δείχνει και ο Λόγος του Θεού. (Ματθ. 5:37) Προσευχήθηκα πολλές φορές στον Θεό γι’ αυτό που μου φαινόταν μεγάλο δίλημμα.

Κατόπιν, στα μισά της αγωνιστικής περιόδου του 1972, άρχισε πάλι να μ’ ενοχλή ο παλιός τραυματισμός στην πλάτη μου, και τον Οκτώβριο πήγα στο νοσοκομείο γι’ άλλη μια εγχείρησι. Τώρα που η μελλοντική αξία μου για την ομάδα ήταν πια αμφίβολη, οι Κάρντιναλς αποφάσισαν να με απαλλάξουν από τις υποχρεώσεις του συμβολαίου. Πετούσα από τη χαρά μου που ήμουν πια ελεύθερος.

Δεν θέλω να πω ότι πιστεύω πως τα σπορ, όπως το ποδόσφαιρο, είναι αυτά καθ’ εαυτά βλαβερά. Εγώ τα απολαμβάνω. Αλλά είναι λυπηρό να βλέπη κανείς πώς η ιδιοτέλεια και η διάθεσι να κερδίση κανείς πάση θυσία έχει οδηγήσει τον επαγγελματικό αθλητισμό στο χείλος της καταστροφής. Αλλά κι αυτό δεν πρέπει να μας εκπλήσση, αφού ολόκληρο αυτό το σύστημα πραγμάτων είναι ποτισμένο μ’ αυτό το ίδιο πνεύμα ιδιοτελείας και απληστίας.

Πράγματι, μας φέρνει μεγάλη χαρά να γνωρίζουμε ότι ο Δημιουργός μας έχει υπ’ όψι του κάτι πολύ καλύτερο για τους ανθρώπους που θέλουν να Τον υπηρετούν. Ο Λόγος του λέγει καθαρά ότι σύντομα θα εξαλείψη ολόκληρο αυτό το σύστημα με όλη την ιδιοτέλειά του και την απληστία του και θα το αντικαταστήση με ένα νέο σύστημα πραγμάτων στο οποίο θα κατοική δικαιοσύνη. (Ματθ. 24:36-39· 2 Πέτρ. 3:5, 13) Μια από τις υποσχέσεις της Βίβλου σχετικά μ’ αυτό το νέο σύστημα με συγκινεί πολύ. Λέγει στην Αποκάλυψι 21:4 ότι ο Θεός «θέλει εξαλείψει . . . παν δάκρυον από των οφθαλμών αυτών, και ο θάνατος δεν θέλει υπάρχει πλέον, ούτε πένθος ούτε κραυγή ούτε πόνος δεν θέλουσι υπάρχει πλέον διότι τα πρώτα παρήλθον.»

Το ν’ αφιερώση κανείς το χρόνο του και τις δυνάμεις του για να μιλή στους άλλους για τους μεγαλειώδεις σκοπούς του Θεού να ευλογήση το ανθρώπινο γένος μού φαίνεται μια πολύ καλύτερη σταδιοδρομία από το μεγάλο ποδόσφαιρο.—Από Συνεργάτη.