Βοήθεια για τους Τραυλούς

ΜΗΠΩΣ είσθε μεταξύ αυτών των ατόμων που είναι δυστυχή διότι τραυλίζουν; Σύμφωνα με τις στατιστικές, επτά άτομα στα χίλια έχουν αυτό το ελάττωμα στην ομιλία. Και αυτό φαίνεται ότι αληθεύει άσχετα με το που συμβαίνει να ζη κανείς, στις Ηνωμένες Πολιτείες, στην Ευρώπη ή στην Ασία. Έτσι, υπολογίζεται ότι συνολικά στον κόσμο 25 περίπου εκατομμύρια άτομα έχουν αυτό το πρόβλημα. Πολύ περισσότερα παιδιά παρά ενήλικοι υποφέρουν απ’ αυτό, και οι άρρενες πάσχουν απ’ αυτό τέσσερις ως έξη φορές συχνότερα από τις γυναίκες.

Το τραύλισμα, ας το αναφέρουμε για να ησυχάσετε, δεν έχει καμμιά σχέσι με τη διάνοια. Μερικοί από τους μεγαλύτερους διανοουμένους στην ιστορία είχαν αυτό το πρόβλημα. Η Βίβλος μάς πληροφορεί ότι ο Μωυσής, ένας προφήτης του Ιεχωβά Θεού, είχε αυτό το ελάττωμα της ομιλίας. Μολονότι δεν είναι γνωστή η ακριβής φύσις του ελαττώματος αυτού, η στάσις του Μωυσή ήταν η χαρακτηριστική στάσις των τραυλών.—Έξοδ. 6:12.

Η Φύσις του Προβλήματος

Αν είσθε τραυλός, αντιμετωπίζετε ένα μειονέκτημα όταν πρόκειται να μιλήσετε ευχερώς—προσπαθείτε αλλά δεν καταφέρνετε, επαναλαμβάνετε συνεχώς τις συλλαβές πριν αρθρώσετε αυτό που θέλετε να πήτε. Δισταγμός, αμφιβολία και φόβος χαρακτηρίζουν τις προσπάθειες σας. Οι έρευνες έχουν αποδείξει ότι σπάνια υπάρχει σωματική διαφορά στα φωνητικά όργανα των τραυλών αν συγκριθούν με τα φωνητικά όργανα εκείνων που δεν έχουν αυτό το πρόβλημα. Πράγματι, δεν υπάρχει ούτε η παραμικρή διαφορά όταν γίνωνται γρήγορες κινήσεις με τη γλώσσα, τις σιαγόνες, τα χείλη και τους μυς της αναπνοής. Ούτε υπάρχει μεγάλη συναισθηματική διαφορά μεταξύ των τραυλών και των άλλων ανθρώπων.

Όσο για τις λεπτομέρειες του προβλήματος, οι τραυλοί κατά κανόνα δυσκολεύονται περισσότερο ν’ αρθρώσουν μεγάλες λέξεις παρά μικρές δυσκολεύονται περισσότερο με λέξεις που αρχίζουν από σύμφωνο περισσότερο με τις τρεις πρώτες λέξεις παρά με το υπόλοιπο της προτάσεως δυσκολεύονται περισσότερο όταν λένε λέξεις με νόημα, όπως είναι τα ουσιαστικά, τα ρήματα, τα επίθετα και τα επιρρήματα, παρά με τα άρθρα, τις προθέσεις και τους συνδέσμους, κι επίσης δυσκολεύονται όταν λένε προτάσεις με νόημα παρά όταν λέγουν ανοησίες. Επιπλέον, οι τραυλοί διαπιστώνουν ότι μιλούν ευκολώτερα σε μερικά άτομα—προφανώς μερικά φιλικά πρόσωπα, άτομα που συμπαθούν η γνώριμα άτομα—παρά με τους άλλους. Όλα αυτά τονίζουν τον σπουδαίο ρόλο τον οποίον ο εγκέφαλος και τα αισθήματα παίζουν στο τραύλισμα.

Οι έρευνες έχουν ακόμη δείξει ότι οι τραυλοί συναντούν συνήθως λίγη δυσκολία όταν φωνάζουν η ψιθυρίζουν η τραγουδούνa ή όταν μιλούν εν χορώ με άλλους έστω κι αν είναι μόνο ένα άλλο άτομο που μιλά ή διαβάζει μαζί τους συγχρόνως. Ένα άλλο ενδιαφέρον χαρακτηριστικό είναι ότι, αν κάποιος δώση σ’ ένα τραυλό ένα ζεύγος ακουστικά και τον κάνη ν’ ακούη δυνατές φωνές ενώ μιλάει, δεν θα έχη καμμιά δυσκολία στην ομιλία.

Είναι αλήθεια ότι μπορεί οι τραυλοί να έχουν μια ελαφρά κληρονομική τάσι, επειδή το τραύλισμα μεταξύ παιδιών που προέρχονται από τραυλούς γονείς είναι πιο κοινό πάρα σε παιδιά μη τραυλών γονέων. ‘Αλλά, σύμφωνα με μερικούς ειδικούς, αυτό μπορεί να οφείλεται περισσότερο σε κληρονομημένη διανοητική τάσι παρά σε κληρονομημένα φυσικά ελαττώματα.

Μολονότι δεν έχουν παρατηρηθή μεγάλες διαφορές στον φωνητικό μηχανισμό των τραυλών αν συγκριθή με τον φωνητικό μηχανισμό των μη τραυλών, μπορεί οι λάρυγγες των τραυλών να είναι πιο ευαίσθητοι ή να τεντώνονται ευκολότερα από τους λάρυγγες των άλλων. Έτσι, ίσως να υπάρχη κάποια ελαφρά κληρονομική προδιάθεσις για τραύλισμα.

Φαίνεται επίσης ότι, κατά κανόνα, μερικά παιδιά αρχίζουν να μιλούν καλά, αλλά στην ηλικία των τριών ετών μερικά αρχίζουν να διστάζουν ή επαναλαμβάνουν τις λέξεις των και σύντομα αρχίζουν να τραυλίζουν. Τι προκαλεί αυτή την κατάστασι; Οι έρευνες έχουν δείξει ότι το περιβάλλον του σπιτιού και η στάσις της μητέρας, αν αυτή απαιτή το τέλειο ή είναι υπερβολικά ανήσυχη ή ενδιαφέρεται εξαιρετικά για την εντύπωσι που κάνει το παιδί της στους άλλους, μπορεί να είναι ο παράγων που επισπεύδει αυτή την κατάστασι. Το τραύλισμα δεν οφείλεται κατ’ ανάγκην σε κάποιο ψυχικό «τραύμα» που έχει υποστή το παιδί, δηλαδή, κάποια επιβλαβή πείρα, όπως είναι ένα δυστύχημα, ένας μεγάλος τρόμος ή μια σοβαρή ασθένεια.

Έτσι, μερικοί συμπεραίνουν ότι το παιδί «μαθαίνει» να τραυλίζη λόγω του περιβάλλοντος του σπιτιού του. Μερικοί λέγουν ότι το τραύλισμα είναι το αποτέλεσμα ένσταλαγμένου φόβου και αμφιβολίας, μιας αμφιβολίας που κάνει το παιδί ν’ αναμένη να τραυλίζη κι έπειτα να προσπαθή να μη τραυλίζη λόγω του φόβου του τραυλίσματος. Αυτοί ακριβώς οι παράγοντες προκαλούν στο παιδί το τραύλισμα, διότι το αρνητικό συναίσθημα αναχαιτίζει την ελευθερία της ομιλίας. Ακριβώς όπως αναγνωρίζουν μερικοί, ότι αν σκεπτώμεθα και ανησυχούμε για την καρδιά μας, θα προκαλέσωμε ταχυπαλμία και αν έχωμε συνεχώς το μυαλό μας στο στομάχι μας θα προκαλέσωμε δυσπεψία, έτσι και οι αμφιβολίες και οι φόβοι για την ομιλία προκαλούν τραύλισμα.

Διάφοροι Τρόποι Αντιμετωπίσεως

Το 1951 ένας ερευνητής της ομιλίας στο Πανεπιστήμιο του Ιλλινόις τελειοποίησε μια συσκευή με την οποία μπορούσε να προκαλέση σύγχυσι στους ανθρώπους και να κάνη τους μη τραυλούς να τραυλίζουν. Καθώς μιλούσε ένα άτομο, η συσκευή τον έκανε ν’ ακούη την ίδια του φωνή μετά από μια μικρή καθυστέρησι. Το 1972 ένας ειδικός σε Οέμαχα ομιλίας στο Ροανόκ της Βιρτζίνια χρησιμοποίησε αυτή τη συσκευή σαν μια μέθοδο θεραπείας των τραυλών κι έφερε τα αντίθετα αποτελέσματα από τα προηγούμενα, ώστε μπορούσαν να μιλούν χωρίς να τραυλίζουν. Επέτυχε μερικά καλά αποτελέσματα μ’ αυτή τη μέθοδο.

Ένας άλλος ειδικός σε θέματα ομιλίας, που μπόρεσε να βοηθήση πολλούς τραυλούς, υπογραμμίζει το γεγονός ότι τραυλίζει κανείς λόγω αυτού που κάνει και όχι λόγω αυτού που είναι. Δηλαδή, τραυλίζει διότι σφίγγει πολύ τα χείλη του η κρατά την αναπνοή του τεντώνοντας τους μυς του λαιμού του, και λοιπά. Τονίζει ότι οι τραυλοί μπορούν και πρέπει να βοηθήσουν τον εαυτό τους.

Θα ήταν καλό αν οι τραυλοί η οι γονείς των τραυλών διάβαζαν βιβλία γι’ αυτό το θέμα η μια μέθοδος μπορεί να βοηθήση τον ένα, η άλλη μέθοδος τον άλλο. Οι ερευνηταί διεπίστωσαν ότι μόνο ένα εξαιρετικά μικρό ποσοστό γονέων που έχουν παιδιά που τραυλίζουν διάβασαν ποτέ κάτι επί του θέματος. Γι’ αυτό, ψάξτε για βοήθεια. «Για να βοηθηθη κανείς πρέπει να δέχεται τη βοήθεια, για να μάθη κανείς πρέπει να είναι ευδίδακτος,» λέγει ο Γουέντελ Τζόνσον στο βιβλίο του Το Τραύλισμα και τ! Μπορείτε να Κάνετε γι’ Αυτό.

Μεταξύ των υποβοηθητικών οδηγιών, που δίνει αυτός ο πρώην τραυλός, είναι πέντε «μη»: Μη αναμένετε να τραυλίσετε με το ν’ αναμένετε τη δυσκολία την προσκαλείτε. Μη θεωρείτε το τραύλισμα ως τον αποτελεσματικό τρόπο της ομιλίας σας απλώς επειδή καταφέρνετε κάπως να μιλάτε. Μη νομίζετε ότι είσθε θύμα του τραυλίσματος, ενώ εσείς πραγματικά το προκαλείτε με τις προσπάθειες σας, πράγμα που είναι πραγματικότης. Μη συμβιβάζεσθε με τον περιορισμένο ρόλο του τραυλού, με το να προσαρμόζεσθε στο τραύλισμα και να είσθε ικανοποιημένος να μιλάτε λιγώτερο και να το αφήνετε να επηρεάζη το είδος της εργασίας που κάνετε και τις κοινωνικές σας δραστηριότητες· αυτός είναι απλώς ο εύκολος δρόμος. Και μη διακρατήτε τη στάσι ότι δεν μπορείτε να κάμετε τίποτε γι’ αυτό, αλλ’ ούτε να πηγαίνετε στο άλλο άκρο και να μην παραδέχεστε ότι έχετε πρόβλημα, πράγμα που κάνουν μερικοί.

Μια άλλη αυθεντία στο ζήτημα αυτό, ο Δρ. Τζ. Π. Μπράντυ τονίζει μια τριπλή αντιμετώπισι του προβλήματος. Πρώτον είναι να ασκηθούν πάλι οι συνήθειες ομιλίας. Στην περίπτωσι αυτή ο θεραπευτής ζητεί από τον τραυλό να διαβάση μ’ έναν αργό τρόπο, χωρίς εντασι. Όταν ο τραυλός επιστρέψη στις παλιές του συνήθειες ομιλίας, τον σταματά και του ζητά ν’ αρχίση πάλι μ’ ένα εύκολο ανάγνωσμα. Δεύτερον, επειδή οι περισσότεροι τραυλοί έχουν την τάσι να μιλούν βιαστικά, προτείνει τη χρήσι ενός μετρονόμου (όπως χρησιμοποιούν οι μουσικοί), και ν’ άρχίζη ο τραυλός με μια λέξι το δευτερόλεπτο η εξήντα λέξεις το λεπτό. Καθώς αποκτά ευχέρεια, αυξάνεται βαθμηδόν ο ρυθμός μέχρι που φθάνει τον κανονικό ρυθμό. Και τρίτον, αυτή η αυθεντία σε θέματα ομιλίας χρησιμοποιεί αυτό που ονομάζει «συστηματική απευαισθητοποίησι.» Εδώ ζητείται από τον ασθενή να φαντασθή διάφορες σκηνές ομιλίας αρχίζοντας με τις λιγώτερο δύσκολες και, καθώς υπερπηδά τις δυσκολίες των, προχωρεί σ’ αυτές που του προκαλούν περισσότερη δυσκολία, όπως συμβαίνει όταν μιλά στο τηλέφωνο.

Πολύ όμοια με τις προηγούμενες μεθόδους είναι η μέθοδος που ήλθε πρόσφατα στη δημοσιότητα από τα Ιατρικά περιοδικά και που χρησιμοποιεί ο Δρ. Μ. Φ. Σβαρτς, διευθυντής του Εργαστηρίου Ερεύνης της Ομιλίας του Πανεπιστημίου Τέμπλ. Σύμφωνα μ’ αυτόν, υπάρχει μια κληρονομική προδιάθεσις στο λάρυγγα να τεντώνεται, καθώς επίσης και μια υπεραγωνιώδης στάσις εκ μέρους του τραυλού (ή εκ μέρους των γονέων όταν ο τραυλός είναι παιδί), ή ένα παρελθόν κάποιας τραυματικής πείρας του τραυλού. Αυτό το πρόβλημα συχνά γίνεται εμφανές στην ηλικία των τριών ετών με την προσπάθεια που κάνει το παιδί να μάθη να προφέρη μεγαλύτερες λέξεις. Αυτό κάνει το παιδί ασυναίσθητα να τεντώνη το λάρυγγα του ή την ηχητική κοιλότητα και, επειδή συναντά δυσκολία στην ομιλία δημιουργεί ένα διανοητικό εμπόδιο στον εαυτό του.

Όταν έμαθε αυτή την εξήγησι, ένας τραυλός, που είχε ξοδέψει 10.000 δολλάρια για το πρόβλημα της ομιλίας του και είχε επισκεφθή εννέα διαφόρους ειδικούς σ’ αυτό το ζήτημα, Έναν υπνωτιςτή και ακόμη έναν ψυχοθεραπευτή, από τους οποίους έφυγε με λιγώτερα χρήματα αλλά «καλά προσαρμοσμένος τραυλός,» είπε: «Για πρώτη φορά κατανοώ γιατί τραυλίζω. Αυτό ήταν ένα απροσδόκητο καλό για μένα· αισθανομαι ότι ένα μεγάλο βάρος έφυγε από πάνω μου.»

Τονίζοντας τον ψυχοσωματικό παράγοντα, ο Δρ. Σ Σβαρτς είπε: «Αν ερχόταν εδώ ένας τραυλός και του έλεγα να βγάλη το παπούτσι του και την κάλτσα του και να βουτήξη το δεξί του πόδι σ’ ένα κουβά νερό ενώ μου μιλούσε, τότε δεν θα τραύλιζε. Θα σάστιζε κι έτσι ο λάρυγγας του θα χαλάρωνε.»

Ο Δρ. Σβαρτς και οι συνάδελφοι του εξηγούν πρώτα στους τραυλούς την ασυναίσθητη τάσι των να τεντώνουν τον λάρυγγα των και τους διδάσκουν να κάνουν βαθειά υπογάστρια αναπνοή, που παράγει μια απαλώτερη και υγιεινότερη φωνή. Έπειτα οι πάσχοντες μαθαίνουν να ενώνουν απαλά τα χείλη τους και όχι να τα σφίγγουν, πράγμα που ασυναίσθητα κάνει ο τραυλός επειδή περιμένει τη δυσκολία, κι έπειτα να μιλά με μια απαλή και άνετη φωνή. Αυτός ο τρόπος ομιλίας, μια «νέα φωνή,» όπως θα λέγαμε, βραχυκυκλώνει τον μηχανισμό του τραυλίσματος με το ν’ αλλάζη τη θεσι του λάρυγγος ή της ηχητικής κοιλότητος.

Αφού, όμως, μάθη να μιλά μ’ αυτό τον τρόπο, δεν έχει καθόλου κερδίσει τη μάχη. Ο ασθενής πρέπει τώρα να μάθη να εφαρμόζη αυτή τη μέθοδο ομιλίας στις διάφορες συνθήκες, διότι σε διάφορες περιπτώσεις θα τείνη να επιστρέψη στην τραυλίζουσα φωνή του, όπως, παραδείγματος χάριν, όταν μιλά σε μέλη της οικογενείας του, σ’ αυτούς με τους οποίους εργάζεται και όταν απαντά στο τηλέφωνο. Αυτό απαιτεί χρόνο και προσπάθεια και όσοι κάνουν αυτή τη θεραπεία σε μια κλινική ειδική γι’ αυτές τις ασθένειες βρίσκονται εκεί αρκετές ώρες την ημέρα, πέντε μέρες την εβδομάδα. Αυτή η μέθοδος του Σβαρτς είναι μεταξύ των πιο επιτυχημένων μεθόδων που αναφέρονται.

Είναι αλήθεια ότι σήμερα, περισσότερο από άλλοτε, υπάρχει βοήθεια για το τραυλό—αν πραγματικά θέλη να βοηθηθή.

[Υποσημειώσεις]