Ποια Είναι η Άποψις της Βίβλου;
Δέχεσθε ή Αρνείσθε Μεταγγίσεις Αίματος;
ΕΙΝΑΙ πιθανόν να έχετε διαβάσει στις εφημερίδες επικεφαλίδες όπως οι εξής: «Μάρτυρες του Ιεχωβά στο Χείλος του Θανάτου, Αρνήθηκαν Αίμα: Ζωές Επηρεάζονται» και «Άρνησις να Δεχθούν Αίμα Ανησυχεί Γιατρούς στο Κόμπε [Ιαπωνίας].»
Όταν διαβάζουν αυτές τις επικεφαλίδες, μερικά άτομα διερωτώνται. ‘Γιατί ένα άτομο αρνείται αίμα αν κινδυνεύη η ζωή του;’ Πράγματι γιατί αυτοί οι Χριστιανοί αρνούνται αίμα; Δεν συμβαίνει αυτό κυρίως λόγω φόβου ιατρικών επιπλοκών, αλλά λόγω των σταθερών θρησκευτικών τους πεποιθήσεων.
Βέβαια, τα πληροφορημένα άτομα αναγνωρίζουν ότι οι μεταγγίσεις αίματος μπορούν να είναι επικίνδυνες. Όπως έγραψε ένας έκτακτος καθηγητής της τεχνικής των μεταγγίσεων αίματος σ’ ένα κολλέγιο της Σκωτίας: «Οι κίνδυνοι της μεταγγίσεως είναι πολλοί. Πιθανή μικροβιολογική μόλυνσις, μετάδοσις της ασθενείας, αντίθετη ομάδα αίματος και οι κίνδυνοι ανοσοποιήσεως της ομάδος αίματος είναι ειδικά σπουδαίοι. Το αίμα δεν είναι μαγική ουσία και οι ωφέλειες που επιφέρει στον ασθενή . . .πρέπει να ισορροπηθούν προσεκτικά εναντίον των κινδύνων που μπορεί να προξενήση.»
Λόγω αυτών των κινδύνων πολλοί γιατροί τώρα προσπαθούν ν’ αποφεύγουν τις μεταγγίσεις αίματος. Αλλ’ ακόμη κι αν δεν υπήρχαν αυτοί οι κίνδυνοι, οι μάρτυρες του Ιεχωβά θ’ αρνούντο τις μεταγγίσεις αίματος.
Λαμβάνουν αυτή τη στάσι επειδή αντιλαμβάνονται ότι αυτό το ζήτημα δεν είναι απλώς ιατρικό ζήτημα για το οποίο πρέπει ν’ αποφασίσουν οι γιατροί ή τα τοπικά δικαστήρια. Είναι ζήτημα Βιβλικών νόμων που περιλαμβάνει Χριστιανούς που ειδικεύονται στον Βιβλικό νόμο, που αναγνωρίζουν ότι βρίσκονται υπό τον Βιβλικό νόμο και που είναι αποφασισμένοι να τηρήσουν τον Βιβλικό νόμο. Δεν είναι μια περαστική ιδιοτροπία, αλλά ένα ζωτικό ηθικό ζήτημα επειδή ο νόμος του Θεού είναι εναντίον της λήψεως αίματος από κάποιο άτομο για να συντηρήση τη ζωή του. Παρατηρήστε τις αποδείξεις που υπάρχουν γι’ αυτό.
Δηλώσεις της Βίβλου για το Αίμα
Μολονότι το αίμα αναφέρεται συχνά στην Αγία Γραφή, ωρισμένα εδάφια είναι ιδιαίτερα έντονα στο θέμα των μεταγγίσεων αίματος:
Όπως αναφέρεται στη Γένεσι 9:3-6, ο Ιεχωβά Θεός έδωσε στον Νώε και την οικογένεια του δύο κανονισμούς σχετικά με τον σεβασμό για τη ζωή. Πρώτα, ο Θεός είπε: «Παν κινούμενον, το οποίον ζη, θέλει είσθαι εις εσάς προς τροφήν . . . κρέας όμως με την ζωήν [ψυχήν, ΜΝΚ] αυτού, με το αίμα αυτού, δεν θέλετε φάγει.» Και, μολονότι ο άνθρωπος θα μπορούσε να φονεύση ζώα για τροφή, ο Ιεχωβά έδωσε τον εξής νόμο σχετικά με την ανθρώπινη ζωή: «Δύνασαι όμως να σφάζης [ζώα προς τροφήν] . . . κατά πάσαν την επιθυμίαν της ψυχής σου. . . Πλην το αίμα δεν θέλετε τρώγει· επί την γην θέλετε χύνει αυτό ως ύδωρ. Μόνον άπεχε ισχυρώς από του να φάγης το αίμα· διότι το αίμα είναι η ζωή [ή ψυχή, ΜΝΚ].»—Δευτ. 12:15, 16, 23· Λευϊτ. 17:10-14.
Μετά τον θάνατο του Ιησού σχηματίσθηκε η Χριστιανική Εκκλησία. Ήσαν οι Χριστιανοί κάτω από όλους τους περιορισμούς του Μωσαϊκού νόμου; Όχι, αλλά ο Θεός αντιτίθετο ακόμη στην εσφαλμένη χρησιμοποίησι του αίματος, το οποίο αντιπροσώπευε τη ζωή. Το κυβερνών σώμα των Χριστιανών διέταξε: «Να απέχητε από ειδωλοθύτων και αίματος και πνικτού και πορνείας.»—Πράξ. 15:19, 20, 28, 29· 21:25.
Ζώα; Μεταγγίσεις;
Είναι αλήθεια ότι μερικά άτομα πιστεύουν ότι αυτά τα εδάφια δεν αποκλείουν τις μεταγγίσεις αίματος. Πιστεύουν ότι αυτά τα εδάφια αναφέρουν μόνο διαιτητικούς κανονισμούς σχετικά με το αίμα των ζώων, πράγμα που φαίνεται να έχη μικρή σχέσι με τη μετάγγισι ανθρωπίνου αίματος στις φλέβες κάποιου άλλου ατόμου για να διασωθή μια ανθρώπινη ζωή. Και επιπλέον μερικά άτομα λέγουν ότι αυτοί οι περιορισμοί εφαρμόζονταν στους Ιουδαίους και στους εξ Ιουδαίων Χριστιανούς αλλά δεν είναι δεσμευτικοί για τους Χριστιανούς σήμερα. Συμφωνείτε μ’ αυτά;
Είναι αλήθεια ότι όταν οι Ισραηλίται έλαβαν τον Μωσαϊκό νόμο σχετικά με το αίμα θα είχαν υπ’ όψιν τους το αίμα των ζώων που εφονεύοντο για τροφή ή θυσία. (Δευτ. 12:15, 16· Λευϊτ. 17:11) Αλλά πώς έπρεπε να χρησιμοποιούν το ανθρώπινο αίμα; Παραδείγματος χάριν, αφού ο Δημιουργός σχεδίασε το αίμα για ν’ αντιπροσωπεύη τη ζωή, απαγορευόταν για έναν Ιουδαίο να συντηρήση τη ζωή του με αίμα ζώων. Ακόμη κι’ αν κινδύνευε η ζωή του, θα ήταν αμαρτία γι’ αυτόν να καταναλώση αίμα ζώου. (1 Σαμ. 14:31-34) Τώρα, μήπως νομίζετε ότι το άτομο αυτό θα κατέληγε στο συμπέρασμα ότι το αίμα των ζώων είναι ιερό και δεν πρέπει να χρησιμοποιήται, αλλά το ανθρώπινο αίμα είναι λιγώτερο ιερό και πρέπει να χρησιμοποιήται; Αντιθέτως, η Αγία Γραφή σαφώς δείχνει ότι η ανθρώπινη ζωή είναι ανώτερη από τη ζωή των ζώων. Έτσι, αν ακόμη και το αίμα των ζώων (που αντιπροσωπεύει τη ζωή) ήταν τόσο ιερό ώστε δεν έπρεπε να χρησιμοποιήται, δεν θα ήταν και το ανθρώπινο αίμα εξίσου ιερό;
Μερικά άτομα ισχυρίζονται ότι οι περιορισμοί της Αγίας Γραφής σχετικά με το αίμα εφαρμόζονταν μόνο στους Ιουδαίους. Αλλά είναι πράγματι έτσι; Μην ξεχνάτε ότι πολύν καιρό πριν να δοθή ο νόμος μέσω του Μωυσέως, ο Θεός προειδοποίησε τον Νώε—τον πρόγονο ολόκληρης της ανθρώπινης οικογενείας—εναντίον της εσφαλμένης χρήσεως του αίματος. Μήπως η εντολή του Θεού ήταν απλώς διαιτητικός νόμος;
Ο καθηγητής Γκέρχαρντ Φον Ράντ τόνισε ότι τα εδάφια Γένεσις 9:3, 4 «δεν αποτελούν καθόλου μεμονωμένο ‘διαιτητικό νόμο’. . . αλλά είναι μια διαταγή για όλο το ανθρώπινο γένος.» (Γένεσις—Ένα Σχόλιον, εκδόσεως 1961) Μην ξεχνάτε, επίσης, ότι στα εδάφια Γένεσις 9:3-6 η απαγόρευσις σχετικά με το αίμα συνδέεται με τη δήλωσι του Θεού σχετικά με τον πολύ μεγάλο σεβασμό που πρέπει να έχη κάποιος για τη ζωή των άλλων ανθρώπων. Ο ραββίνος Μπέννο Τζέηκομπ είπε τα εξής:
«Οι δύο απαγορεύσεις συνδέονται. . . . Η άδεια να τρώγουν κρέας, αλλά χωρίς το αίμα του, και η απαγόρευσις εναντίον της χύσεως ανθρωπίνου αίματος δείχνουν την τοποθέτησι του ανθρώπου στον κόσμο των ζώντων. . . Με λίγα λόγια: Η αιτία για την απαγόρευσι του αίματος είναι ηθικού χαρακτήρας. . . . Αργότερα ο Ιουδαϊσμός θεώρησε ότι αυτό το κείμενο εγκαθίδρυε θεμελιώδη ηθική για κάθε ανθρώπινο ον.» (Τα πλάγια στοιχεία δικά μας)
Αυτό φαίνεται και από την απόφασι του κυβερνώντος σώματος των Χριστιανών όπως αναφέρεται στις Πράξεις 15:19-29. Μερικά άτομα ισχυρίσθηκαν ότι ήταν απλώς μια προσωρινή παράτασις του Μωσαϊκού νόμου που συνεστήθη για τους Χριστιανούς για να μη προσβληθή η Ιουδαϊκή ευαισθησία. Αλλά το κυβερνών σώμα των Χριστιανών έδειξε σαφώς ότι ο Γραφικός νόμος απαιτεί να συνεχίσουν οι Χριστιανοί να θεωρούν το αίμα ιερό.
Τι θα πούμε, όμως, αν σε μια κατάστασι επειγούσης ανάγκης, φαίνεται ότι μια μετάγγισις αίματος προσφέρει προφανώς την καλύτερη ευκαιρία για «να σωθή μια ζωή»; Ένας ιατρικός επιστήμων τονίζει ότι ο ασθενής που
«κατέχει όλες του τις δυνάμεις έχει το δικαίωμα να δεχθή ή ν’ απορρίψη οποιοδήποτε ιδιαίτερο είδος ιατρικής περιθάλψεως που υποδεικνύουν. Αυτό το δικαίωμα αναγνωρίζεται ήδη ευρέως στην περίπτωσι των Ρωμαιοκαθολικών. . . Επιπλέον, είναι δύσκολο ν’ αντιληφθούμε γιατί δεν πρέπει να επιτρέπεται σ’ ένα Μάρτυρα του Ιεχωβά παρόμοια ελευθερία ν’ αρνηθή μετάγγισι αίματος. . . . Αφού κάποιος παραδέχεται την αρχή ότι ένα άτομο έχει το δικαίωμα να εκλέγη για τον εαυτό του, τότε οποιαδήποτε ενέργεια που παραμερίζει αυτό το δικαίωμα είναι πιθανόν να συντελέση στο να γίνη το πρώτο βήμα στον περιορισμό των ελευθεριών. . . . Η Πολιτεία επωμίζεται βαθμηδόν την ευθύνη της λήψεως αποφάσεων εκ μέρους του ατόμου. Κατ’ αυτόν τον τρόπο οι ελεύθερες χώρες παύουν να είναι ελεύθερες και αποκτούν ολοκληρωτικό χαρακτήρα.»
Ουσιαστικά για όλες τις καταστάσεις υπάρχουν και άλλα είδη θεραπείας που μπορούν να χρησιμοποιηθούν αν δεν υπάρχη διαθέσιμο αίμα ή αν ο ασθενής αρνήται να δεχθή αίμα. Ακόμη κι αν δεν συνέβαινε αυτό, αν επιτρέψωμε στο άτομο να εκλέξη τη θεραπεία που μπορεί να δεχθή, δείχνομε ότι αγαπούμε την ελευθερία και σεβόμεθα τα δικαιώματα των άλλων. Κι αυτό είναι ακόμη πιο ζωτικό αν ένας Χριστιανός αρνήται μια θεραπεία που παραβιάζει την κατανόησι που έχει για τον Βιβλικό νόμο και τη «θεμελιώδη ηθική» με την οποία ζη!