Αποκατάστασις Φυλακισμένων

ΜΠΟΡΟΥΝ οι φυλακές να είναι μόνο τόποι τιμωρίας ή μήπως μπορούν επίσης να γίνουν επιτυχή κέντρα αποκαταστάσεως;

Μια κοινοβουλευτική υποεπιτροπή στις Ηνωμένες Πολιτείες που μελέτησε αυτό το ζήτημα πρόσφατα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι φυλακές έχουν αποτύχει εξ ολοκλήρου σαν μέσον αποκαταστάσεως των κακοποιών. Μερικοί ειδικοί υπολογίζουν ότι οι τέσσερις στους πέντε κρατουμένους επιστρέφουν στο έγκλημα όταν βγουν από τη φυλακή. Έτσι, δεν είναι εκπληκτικό που μερικοί αξιωματούχοι των φυλακών, όπως ο Ραίημοντ Κ. Προκούνιερ, αρχηγός του συστήματος φυλακών της Καλιφορνίας, λέγουν ότι οι φυλακές με την παρούσα μορφή τους πρέπει να καταργηθούν. Ο Προκούνιερ είπε προσφάτως τα εξής:

«Οι αντιλήψεις της κοινωνίας σχετικά με τις φυλακές δεν έχουν κανένα νόημα. Έχομε αναλάβει αλληλοσυγκρουόμενες ευθύνες—να κρατούμε καταδικασμένους κακούργους μακρυά από τους ‘καλούς ανθρώπους’ και συγχρόνως να προσπαθούμε, στην απίστευτα έκφυλη κοινωνία που δημιουργείται στη φυλακή, να τους αποκαταστήσωμε.» Και αυτό απλώς δεν μπορεί να γίνη, τονίζει ο Προκούνιερ.

Τι Χρειάζεται

Ο Σ. Μάρραιη Χέντερσον, Αρχιφύλαξ των τεραστίων Πολιτικών Φυλακών της Ανγκόλα, είναι ένας από εκείνους τους αξιωματούχους φυλακών που πιστεύουν ότι είναι ζωτικό ένα πιο φυσικό κλίμα για την επιτυχή αποκατάστασι των κρατουμένων. «Νομίζω ότι οι φυλακές λειτουργούν επί πολύ χρόνο σε κλίμα μυστικότητος,» εξήγησε πρόσφατα σ’ έναν ανταποκριτή του Ξύπνα! Δεν πληροφορήσαμε τους φορολογουμένους για τα πραγματικά προβλήματα και τις ανάγκες μας. Βέβαια, πάντοτε χρειαζόμεθα χρήματα, αλλά νομίζω ότι περισσότερο από αυτό χρειαζόμεθα ανθρώπους για να εργασθούν με τους φυλακισμένους, κάποιον με τον οποίον οι φυλακισμένοι να μπορούν να συμφωνήσουν.»

Γι’ αυτό, ο Αρχιφύλαξ Χέντερσον εξήγησε: «Πάντοτε προσπαθούσαμε να έχωμε μια φυλακή όσο το δυνατόν πιο ανοιχτή στο κοινό. Προσπαθήσαμε να ενθαρρύνωμε τον κόσμο να επισκέπτεται τις φυλακές, διότι πιστεύομε ότι ένα από τα κύρια προβλήματα με τους φυλακισμένους είναι ότι απομονώνονται από εκείνες ακριβώς τις αξίες στις οποίες θέλομε να ενσωματωθούν. Δεν θέλομε να συμβή αυτό. Θέλομε να υπάρχη επαφή με τους έξω ανθρώπους, κυρίως με ανθρώπους που νομίζομε ότι επηρεάζουν τους φυλακισμένους μ’ έναν υγιή και ωφέλιμο τρόπο.»

Η Ελεήν Χαντ, διευθύντρια του Αναμορφωτικού Τμήματος του Υπουργείου Εξωτερικών της Λουιζιάνας, εξέφρασε παρόμοιες απόψεις. Πράγματι, είπε ότι από τον καιρό που τα παιδιά της ήσαν μικρά τα έπαιρνε στις φυλακές όπου εργαζόταν. Και οι φυλακισμένοι το θεωρούσαν αυτό, όπως είπε, σαν ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που μπορούσε να τους κάνη, διότι ήταν απόδειξις της εμπιστοσύνης της σ’ αυτούς.

Έτσι, επειδή είχαν την τακτική να επιτρέπουν στους φυλακισμένους να έχουν ωφέλιμες δημόσιες επιδράσεις, οι αξιωματούχοι της Ανγκόλα καλωσώρισαν τους μάρτυρες του Ιεχωβά που πήγαν να κάνουν έργο στους κρατουμένους. Οι Μάρτυρες διακρίνονται για την επιτυχία τους να βοηθούν άτομα να βελτιώσουν τη ζωή τους. Πράγματι, ο λειτουργός των Ηνωμένων Μεθοδιστών Ντην Μ. Κέλλυ παρετήρησε ότι, μολονότι οι παραδοσιακές εκκλησίες δεν μπόρεσαν να φέρουν αποτελέσματα ενεργώντας έτσι, οι μάρτυρες του Ιεχωβά «επανορθώνουν τους εγκληματίες και τους τοξικομανείς και τους αποδίδουν στην κοινωνία μας.» Αυτό που συνέβη στην Ανγκόλα δείχνει άλλη μια φορά την επιτυχία του έργου των.

Πώς Άρχισε Αυτό το Πρόγραμμα

Το 1973 υπήρχαν δύο φυλακισμένοι στην Ανγκόλα, άγνωστοι μεταξύ των, που μελετούσαν τη Βίβλο με τους μάρτυρες του Ιεχωβά δι’ αλληλογραφίας. Συμπτωματικά, και οι δύο τον ίδιο καιρό περίπου έγραψαν στα Κεντρικά Γραφεία της Εταιρίας Σκοπιά στο Μπρούκλυν της Νέας Υόρκης και ζήτησαν να τους επισκεφθή κάποιος στη φυλακή. Η Εταιρία Σκοπιά, εις απάντησιν, ειδοποίησε ένα Μάρτυρα από την κοντινή Εκκλησία των μαρτύρων του Ιεχωβά στο Νιου Ρόουντς.

Εν τω μεταξύ, αυτοί οι φυλακισμένοι άρχισαν να μιλούν στους άλλους κρατουμένους για τις Βιβλικές αλήθειες που μάθαιναν. Συγχρόνως, άρχισαν κι άλλοι άνδρες στην τεράστια αυτή φυλακή ν’ αναγνωρίζουν την πνευματική τους ανάγκη. Παραδείγματος χάριν, υπήρχε ένας νεαρός που η μητέρα του, οι αδελφοί του και οι αδελφές του στη Γουιτσίτα του Κάνσας ήσαν Μάρτυρες. Αυτό το άτομο εξηγεί:

«Ολόκληρη η ζωή μου ήταν μια αποτυχία και τελικά με συνέλαβαν και με κατεδίκασαν σε τρία χρόνια φυλακή. Την τρίτη μέρα στη φυλακή μού επετέθησαν δύο άνδρες και προσπάθησαν να με κάνουν ομοφυλόφιλο. Με χτύπησαν τόσο άσχημα ώστε έμεινα στο νοσοκομείο ένα μήνα. Ήμουν πολύ αποθαρρυμένος διότι γνώριζα ότι είχα κάμει πολλά κακά στη ζωή μου και φαινόταν ότι τώρα πλήρωνα για όλ’ αυτά. Προσευχήθηκα και τελικά έγραψα στη μητέρα μου ζητώντας της να με βοηθήση.

»Εκείνη έκαμε όλον αυτό το δρόμο για να μ’ επισκεφθή. Αργότερα μου είπε ότι είχε προσευχηθή στον Ιεχωβά να τη βοηθήση να βρη έναν Μάρτυρα για να έλθη στη φυλακή να με βοηθήση. Καθώς στεκόταν στην είσοδο της φυλακής άνοιξε η τσάντα της και φάνηκε το βιβλίο Η Αλήθεια που Οδηγεί στην Αιώνιο Ζωή. Ένας άνδρας που στεκόταν εκεί κοντά είδε το βιβλίο και είπε, Είσθε Μάρτυς; Η προσευχή της Μαμάς είχε εισακουσθή, διότι ο άνδρας αυτός ήταν ένας Μάρτυς που πήγαινε στη φυλακή να έλθη σε επαφή με τους κρατουμένους και να διευθετήση συναθροίσεις για Γραφική μελέτη.»

Σύντομα έγιναν διευθετήσεις ώστε οι διάφοροι ενδιαφερόμενοι φυλακισμένοι να έλθουν όλοι σ’ ένα κεντρικό μέρος της φυλακής για τακτικές συναθροίσεις. Αυτό χρειάσθηκε αρκετή προσπάθεια επειδή η Ανγκόλα είναι ένα τεράστιο συγκρότημα από 18.000 έηκερς και περιλαμβάνει αρκετά διαφορετικά στρατόπεδα. Τελικά όμως διευθετήθησαν δύο εβδομαδιαίες συναθροίσεις και ο αριθμός των κρατουμένων που παρακολουθούσαν ηύξανε από έξη, που ήσαν αρχικά, σε πενήντα και πλέον.

Σημαντικές Αλλαγές

Καθώς μεγάλωνε η εκτίμησις των φυλακισμένων για τον σκοπό του Θεού να εισέλθουν στο δίκαιο νέο Του σύστημα πραγμάτων, πολλοί έκαμαν ριζικές αλλαγές στη ζωή τους. (2 Πέτρ. 3:13, 14) Αυτό δεν περιελάμβανε μόνο μια μεταβολή στην ηθική διαγωγή τους, αλλ’ αυτοί οι άνδρες αφωσιώθηκαν επίσης στο να βοηθούν τους συγκρατουμένους των να μάθουν τους σκοπούς του Θεού. Διεξήγαγαν, παραδείγματος χάριν, Γραφικές μελέτες μ’ αυτούς στη διάρκεια των διαλειμμάτων και δεν ελάμβαναν μέρος στα ψυχαγωγικά προγράμματα. Οι δεσμοφύλακες είχαν εντυπωσιασθή απ’ αυτές τις σημαντικές αλλαγές στη ζωή των κρατουμένων που ωδηγούσαν σε μια ασυνήθιστη ανάπτυξι.

Μια από τις εξήντα εννέα Συνελεύσεις Περιφερείας «Θείος Σκοπός» των μαρτύρων του Ιεχωβά που έγιναν το περασμένο έτος στις Ηνωμένες Πολιτείες, είχε προγραμματισθή για το Μπατόν Ρουζ, 60 περίπου μίλια από την Ανγκόλα. Ένα σπουδαίο μέρος κάθε συνελεύσεως είναι το βάπτισμα, όπου τα άτομα συμβολίζουν με κατάδυσι στο νερό την αφιέρωσί τους να υπηρετούν τον Ιεχωβά Θεό. Οχτώ κρατούμενοι ζήτησαν άδεια να παρακολουθήσουν τη συνέλευσι του Μπατόν Ρουζ για να βαπτισθούν.

Μετά από αρκετή σκέψι, οι αξιωματούχοι της φυλακής έδωσαν την άδεια. Ένας τοπικός σερίφης ευγενώς προσεφέρθη να διευθετήση τη μεταφορά των ανδρών στο Κέντρο της συνελεύσεως στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Λουιζιάνας, όπου ήσαν παρόντα περίπου 14.000 άτομα. Τι συγκινητική ευκαιρία ήταν αυτή! Καθώς οι φυλακισμένοι με αλυσίδες στα πόδια τους και χειροπέδες έμπαιναν στο μεγάλο αμφιθέατρο, το τεράστιο πλήθος σηκώθηκε και χειροκροτούσε. Είχαν μεγάλη χαρά που αυτοί οι άνδρες είχαν συμμορφώσει τώρα τη ζωή τους με τις δίκαιες απαιτήσεις του Θεού.

Όπως δείχνει το προηγούμενο άρθρο, οχτώ ακόμη κρατούμενοι βαπτίσθηκαν σε μια συνέλευσι που έγινε ακριβώς μέσα στις Φυλακές της Ανγκόλα, στις 5 του περασμένου Οκτωβρίου. Και τώρα αυτή την άνοιξι, περισσότεροι κρατούμενοι που έχουν ανταποκριθή στις Γραφικές απαιτήσεις, σχεδιάζουν να βαπτισθούν σε μια ακόμη μεγαλύτερη συνέλευσι στη φυλακή!

Οι αξιωματούχοι της φυλακής έχουν δώσει άδεια για Γραφικές μελέτες ακόμη και σ’ εκείνους που είναι καταδικασμένοι σε θάνατο. Τουλάχιστον ένας απ’ αυτούς τους ανθρώπους έχει προοδεύσει επίσης στο σημείο να ελπίζη να βαπτισθή στην επομένη συνέλευσι. Πώς είναι, όμως, το να συνοδεύη κάποιος ένα Μάρτυρα σε μια από τις τακτικές του επισκέψεις στην Ανγκόλα; Να μια αφήγησις από κάποιον που πήγε:

Μελλοθάνατοι στην Αγκόλα

«Παίρνομε τον Γκάρυ Τζάννεϋ, ένα Μάρτυρα του Ιεχωβά, από το σπίτι του στο Μπατόν Ρουζ στις 2.30 μ.μ. και ξεκινάμε για την Ανγκόλα, μια διαδρομή που διαρκεί μιάμισυ ώρα με το αυτοκίνητο. Φθάνοντας στο φυλάκιο των φυλακών παίρνομε άδεια εισόδου από τους φύλακες. Έπειτα περνούμε την πύλη και βλέπομε το πράσινο κτίριο που στεγάζει τους θανατοποινίτας.

»Προχωρούμε στο εσωτερικό ανάμεσα από διάφορες σιδερένιες πόρτες. Τώρα δεν αμφιβάλλομε ότι βρισκόμαστε σε φυλακή. Τελικά φθάνομε στην τελευταία αίθουσα και, καθώς η τελευταία πόρτα χτυπά κλείνοντας πίσω μας, βλέπομε μια σειρά από κελλιά—τα κελλιά του θανάτου. Φθάνομε σ’ ένα δωμάτιο για επισκέπτες.

»Το δωμάτιο είναι αρκετά μεγάλο ώστε χωρεί είκοσι ως εικοσιπέντε άτομα κι έχει μερικές μετάλλινες καρέκλες. Ένα πολύ πυκνό μετάλλινο δικτυωτό χωρίζει στη μέση το δωμάτιο, κι έτσι διαχωρίζει τους επισκέπτες από τους φυλακισμένους. Τώρα μπαίνουν μέσα οι άνδρες από την άλλη πλευρά. Από τους δεκατρείς θανατοποινίτες, οι οχτώ έρχονται για τη Γραφική μελέτη. Μερικοί μελετούν περίπου ένα χρόνο. Έτσι, ο Γκάρυ Τζάννεϋ τούς ξέρει όλους πολύ καλά και μας συστήνει τον καθένα με το όνομά του.

»Όλοι έχουν από μια Γραφή και το μικρό μπλε βιβλίο Η Αλήθεια που Οδηγεί στην Αιώνιο Ζωή. Επειδή είμεθα ξένοι, είναι λίγο συγκρατημένοι στην αρχή, προφανώς επειδή διερωτώνται τι είμεθα. Αλλά γρήγορα όλοι συζητούν Γραφικά θέματα κι απολαμβάνουν φανερά τη συζήτησι. Τους ρωτούμε τι σκέπτονται για το πρόγραμμα Γραφικής μελέτης. Όλοι λέγουν ότι τους αρέσει και ότι έχουν μάθει πολλά.

»Τους ρωτούμε: ‘Γιατί εμπιστεύεσθε τους μάρτυρες του Ιεχωβά να μελετούν μαζί σας;’ Ένας απαντά αμέσως: ‘Είναι απλό. Ό,τι λένε οι μάρτυρες του Ιεχωβά μπορείς να το διαβάσης στην Αγία Γραφή.’ Όταν τους ρωτήσαμε αν ενδιαφέρονταν για τη θρησκεία πριν μπουν στη φυλακή, και οι οχτώ απάντησαν ‘Όχι’. Όλοι, όμως, πρόσθεσαν ότι ήσαν μέλη της Καθολικής ή της Βαπτιστικής εκκλησίας.

»Τους ρωτούμε, λοιπόν, γιατί δεν ζητούν βοήθεια από τις πρώην θρησκείες των. Κάποιος απαντά γελαστά: ‘Οι μάρτυρες του Ιεχωβά μάς έδειξαν ότι δεν υπάρχει πύρινη κόλασι. Έχομε αρκετή κόλασι τώρα. Θέλομε ν’ ακούσωμε για κάτι καλύτερο.’

»Η ώρα μας τελείωσε και πρέπει να φύγωμε. Καθώς σηκωνόμεθα να φύγωμε, μας λέγουν να έλθωμε πάλι. Τότε, ένας άνδρας γυρίζει στον Γκάρυ Τζάννεϋ και του λέγει μ’ έναν ειλικρινή και εγκάρδιο τρόπο: ‘Δεν θα μπορούσατε να μελετάτε μαζί μας δυο φορές την εβδομάδα, όπως κάνετε και με τον άλλο όμιλο στη φυλακή;’ Ο Γκάρυ υπόσχεται ότι θα προσπαθήση να το τακτοποιήση.

Περισσότερες Επισκέψεις στη Φυλακή

»Καθώς επιστρέφομε στο αυτοκίνητο πολλές σκέψεις περνούν από το μυαλό μας, αλλά δεν έχομε πολύ χρόνο να τις σκεφθούμε τώρα. Μπαίνομε στο αυτοκίνητο και οδηγώντας μέσα από μια άλλη πύλη, πηγαίνομε περίπου δυο μίλια μακρυά σ’ ένα άλλο κτίριο των φυλακών που ονομάζεται Κτίριο Εκπαιδεύσεως. Εδώ περνάμε από ένα φυλάκιο και μπαίνομε σ’ ένα θάλαμο.

»Οι κρατούμενοι εδώ περιφέρονται καθώς περιμένουν τη λεγόμενη ‘πρόσκλησι’ για έλεγχο για να παρακολουθήσουν διάφορα μορφωτικά προγράμματα. Οι περισσότεροι άνδρες δεν λένε τίποτα. Οι κρατούμενοι Μάρτυρες και οι σύντροφοί τους, όμως, μιλούν μεταξύ τους και είναι πολύ φιλικοί κι ευχάριστοι. Περιμένουν τον Γκάρυ Τζάννεϋ και τον Εντ Τζώρνυ, που είναι υπεύθυνοι για τις συναθροίσεις. Κάθε κρατούμενος έχει μια Γραφή και βιβλία μελέτης.

»Επειδή φαίνεται ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα με την ‘πρόσκλησι,’ πηγαίνομε να κάνωμε μια επανεπίσκεψι σ’ ένα κρατούμενο που δεν παρακολουθεί ακόμη τις συναθροίσεις μας. Είναι συντάκτης πολλών εφημερίδων του έξω κόσμου. Έχει εντυπωσιασθή από τον τρόπο με τον οποίον οι μάρτυρες του Ιεχωβά δείχνουν ενδιαφέρον ο ένας για τον άλλον. Πιστεύει ότι η ελπίδα της βασιλείας του Θεού και οι ευλογίες που θα φέρη στη γη φαίνονται καλές, αλλά ότι είναι λίγο δύσκολο να τις πιστέψη κανείς. (Αποκάλ. 21:3, 4) Είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα φυλακισμένου που, από τις αδικίες και τις προκαταλήψεις του κόσμου έχει χάσει την ελπίδα του. Αφού τον προσκαλέσαμε στις συναθροίσεις, φύγαμε.

»Λόγω κάποιας ανωμαλίας στην ‘πρόσκλησι,’ δεν επετράπη σε είκοσι περίπου φυλακισμένους να έλθουν στη συνάθροισι απόψε. Έτσι, παρευρίσκονται μόνον τριάντα κρατούμενοι. Το δωμάτιο που γίνεται η συνάθροισις μοιάζει πολύ με σχολική αίθουσα, επειδή όλοι οι άνδρες κάθονται σε θρανία. Συστηνόμεθα και οι κρατούμενοι μάς καλωσορίζουν. Η ατμόσφαιρα που βρίσκομε δεν είναι διαφορετική από εκείνη που επικρατεί στις τακτικές μας συναθροίσεις στην τοπική Αίθουσα Βασιλείας.

»Στις 9 μ.μ. περίπου τελειώνει η συνάθροισις και γυρίζομε σπίτι. Λείπομε από τις 2:30 μ.μ. αλλά η μέρα μας ήταν τόσο εποικοδομητική πνευματικά ώστε φαινόμεθα πιο συγκινημένοι μάλλον παρά κουρασμένοι. Καθώς οδηγούμε για το δρόμο της επιστροφής, συζητούμε για την ημέρα που περάσαμε. Είμαστε κατάπληκτοι που αυτοί οι φυλακισμένοι γνώρισαν τους σκοπούς του Ιεχωβά κι έτσι έχουν ειρήνη διανοίας και μια ελευθερία που πολλοί λεγόμενοι ελεύθεροι άνθρωποι δεν έχουν.»

Δεν Είναι η Μόνη Φυλακή

Και σε άλλες φυλακές, επίσης, οι μάρτυρες του Ιεχωβά έχουν απολαύσει επιτυχίες στην αποκατάστασι των κρατουμένων. Διεξήγαγαν, παραδείγματος χάριν, Γραφικές μελέτες στις Πολιτικές Φυλακές Γιούνιτ του Μπάργκοου της Βορείου Καρολίνας.

Στη Φυλακή Νόρφολκ, του Νόρφολκ της Μασσαχουσέττης, λειτουργεί ένα πρόγραμμα Γραφικής μελέτης επί χρόνια. Οι αξιωματούχοι της φυλακής μετέτρεψαν ένα δωμάτιο σε σχολείο για τους κρατουμένους να το χρησιμοποιούν για τις συναθροίσεις των. Ένας τρόφιμος, που βγήκε από τη φυλακή πρόσφατα, εξηγεί:

«Οι τοπικοί Μάρτυρες από την εκκλησία Φράνκλιν της Μασσαχουσέττης έρχονταν κάθε Σάββατο απόγευμα για να διευθύνουν συναθροίσεις στη σχολική μας αίθουσα. Έκαναν μια Γραφική ομιλία και επικοινωνία περίπου δυο ώρες. Τα πρωινά του Σαββάτου εμείς οι ενδιαφερόμενοι κρατούμενοι πηγαίναμε από διαμέρισμα σε διαμέρισμα με Γραφικά έντυπα και μιλούσαμε στους συγκρατούμενους και στους φύλακες. Όταν κυκλοφόρησε ένα νέο Γραφικό φυλλάδιο, εμείς διαθέσαμε περίπου 700.»

Σχετικά με το αποτέλεσμα ενός τέτοιου έργου, αυτός ο πρώην κρατούμενος λέγει: «Ένας νεαρός είχε μεγαλώσει σε άσυλα όλη του τη ζωή, από ορφανοτροφεία μέχρι πολιτικές φυλακές. Είχε μακρυά μαλλιά, κάπνιζε τσιγάρο, οι τοίχοι του κελλιού του ήσαν γεμάτοι πορνογραφικές εικόνες, χρησιμοποιούσε χυδαία γλώσσα και ασχολείτο πολύ με τον πνευματισμό.

»Αρχίσαμε μια Γραφική μελέτη μ’ αυτόν τον άνθρωπο. Μέσα σε δυο εβδομάδες σταμάτησε να καπνίζη και να βρίζη, είχε βγάλει όλες τις εικόνες από τους τοίχους του κελλιού του, είχε κόψει τα μαλλιά του και διώρθωσε την ομιλία του. Τώρα έχει βαπτισθή και διεξάγει Γραφικές μελέτες με άλλους μέσα στη φυλακή! Ακριβώς από τον Σεπτέμβριο του 1972, έξη έγκλειστοι έχουν βαπτισθή, δύο απ’ αυτούς μέσα στη φυλακή ενώ τέσσερις στη διάρκεια μιας αδείας έξω από τη φυλακή.

Ένας Επιτυχής Τρόπος

Πείρες σαν κι αυτές γίνονται όλο και πιο συνήθεις, καθώς θα βεβαιώσουν μερικοί αξιωματούχοι των φυλακών. Είναι αλήθεια ότι, όπως είπε ο Μεθοδιστής λειτουργός Ντην Μ. Κέλλυ, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά «επανορθώνουν τους εγκληματίες και τους τοξικομανείς και τους αποδίδουν στην κοινωνία μας.» Και αντί να επιστρέφουν αυτοί οι άνθρωποι στο έγκλημα, έχουν γίνει οι ίδιοι όργανα βοηθείας άλλων να συμμορφώσουν τη ζωή τους με τις θείες απαιτήσεις.

Όπως μπορεί να καταλάβη κανείς πολλοί αξιωματούχοι φυλακών αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα· έγιναν εξεγέρσεις στις φυλακές, οι κρατούμενοι πήραν ομήρους και έκαμαν μάχες μεταξύ των. Η επανόρθωσις των φυλακισμένων γενικά δεν έχει επιτυχία. Αλλά η λύσις του προβλήματος προφανώς δεν είναι «να κρατούμε καταδικασμένους κακούργους μακρυά από τους ‘καλούς ανθρώπους,’» όπως είπε ο Προκούνιερ, διευθυντής των φυλακών της Καλιφόρνιας.

Γι’ αυτό ακριβώς το ζήτημα η Ελεήν Χαντ είπε για την κατάστασι στην Ανγκόλα: «Δεν έχομε τα μεγάλα προβλήματα που υπάρχουν σε άλλα μέρη. Και πιστεύομε ότι μέρος της αιτίας είναι ότι επιτρέπομε στους κρατουμένους να έχουν περισσότερη επαφή με ανθρώπους από το κοινόν και θετικές επιδράσεις από θρησκευτικές πηγές.»

Οι μάρτυρες του Ιεχωβά παντού είναι πρόθυμοι να πάνε στις φυλακές και να διαθέσουν δωρεάν το χρόνο τους ώστε να βοηθήσουν τους φυλακισμένους να μάθουν τις δίκαιες αρχές του Λόγου του Θεού. Αυτό απεδείχθη ότι είναι ένας επιτυχής τρόπος αποκαταστάσεως πολλών. Σχετικά με την πείρα που είχε με τη συνεργασία του με τους Μάρτυρες, ο Αρχιφύλαξ της Ανγκόλα Χέντερσον είπε: «Δεν έχομε να κάνωμε με ψεύτες όταν συνεργαζώμεθα με τους μάρτυρες του Ιεχωβά, τουλάχιστον αυτή είναι η εμπειρία μου. Είναι ειλικρινείς κι επιθυμούν να εργασθούν με τους φυλακισμένους. Απλώς δεν είχαμε κανένα πρόβλημα.»

Αν είσθε αξιωματούχος φυλακών, πλησιάστε τους τοπικούς μάρτυρες του Ιεχωβά και ζητήστε να σας βοηθήσουν. Ή, αν σας επισκεφθούν, δώστε προσοχή στην πρότασί τους να βοηθήσουν τους φυλακισμένους να κάμουν αλλαγές στη ζωή τους, πράγμα που θα βοηθήση και τους ίδιους και την κοινωνία ως σύνολο.