Ένα Καταπληκτικό Πρόγραμμα Πίσω από τα Τείχη της Φυλακής
ΤΟΠΟΣ: οι Πολιτικές Φυλακές της Λουιζιάνας στην Ανγκόλα, οι δεύτερες σε μέγεθος πολιτικές φυλακές των Ηνωμένων Πολιτειών με 4.000 περίπου τροφίμους. Χρόνος: Σάββατο βράδυ, 5 Οκτωβρίου 1974. Περίπτωσις: Οι αξιωματούχοι της Φυλακής την ωνόμασαν «Συνέλευσις Βαπτίσματος των Μαρτύρων του Ιεχωβά.»
Οχτώ φυλακισμένοι, που είχαν εντυπωσιάσει τους αξιωματούχους των φυλακών με τις σημαντικές αλλαγές που έκαμαν στη ζωή τους, επρόκειτο να βαπτισθούν εκείνο το βράδυ. Φίλοι και συγγενείς από τη φυλακή και έξω από τη φυλακή είχαν προσκληθή να παρευρεθούν.
Εκείνοι που ήλθαν έξω από τη φυλακή δημιούργησαν ένα ασυνήθιστο θέαμα. Όλοι μαζί, 337 άτομα, συναντήθηκαν στην πύλη της φυλακής. Ήταν ένα καλοντυμένο πλήθος από άνδρες, γυναίκες και παιδιά, λευκοί και μαύροι. Μερικοί είχαν έλθει από 700 μίλια μακρυά.
Τα ονόματά τους ελέγχοντο από έναν κατάλογο κι έπειτα τους επετρέπετο η είσοδος. Απ’ εκεί έμπαιναν σε λεωφορεία που τους πηγαίναν περίπου δύο μίλια μέσα στο τεράστιο συγκρότημα των φυλακών. Τα λεωφορεία τούς άφηναν μπροστά σε κάτι χαλύβδινες πύλες απ’ όπου έμπαιναν σ’ ένα τεράστιο αμφιθέατρο.
Η Συνέλευσις και η Ωφέλιμη Επικοινωνία
Εκεί μέσα, το αίσθημα ότι βρίσκεται κανείς σε φυλακή γρήγορα διαλύθηκε. Οι ενενήντα πέντε τρόφιμοι που ήσαν παρόντες φορούσαν φανέλλες και σπορ πουκάμισα από μπλε βαμβακερό ύφασμα και όχι τις γκρίζες στολές της φυλακής. Όλοι συζητούσαν ελεύθερα και χαίρονταν που γνώριζαν και άλλους.
Μερικοί γονείς είχαν φέρει τα παιδιά τους. Όταν ρώτησαν μια γυναίκα γιατί έφερε και τα παιδιά της, απήντησε: «Σκέφθηκα ότι δεν υπήρχε κανένας κίνδυνος. Υπελόγισα ότι θα ήμουν με τους αδελφούς μου και τις αδελφές μου και ότι θα ήταν μια Χριστιανική συνέλευσις όπως όλες οι άλλες.» Και πράγματι ήταν!
Το πρόγραμμα άρχισε στις 6:30 μ.μ. με ύμνο και προσευχή. Έπειτα ένας πρεσβύτερος από την κοντινή Εκκλησία των Μαρτύρων του Ιεχωβά στο Νιου Ρόουντς της Λουιζιάνας έδωσε μια τριακοντάλεπτη ομιλία που εξηγούσε τη Γραφική έννοια του βαπτίσματος. Το εν ύδατι βάπτισμα, είπε, είναι ένα ορατό σύμβολο ότι κάποιος έχει αφιερώσει τη ζωή του να υπηρετή τον Παντοδύναμο Θεό.
Στον επίλογο της ομιλίας του, ο ομιλητής ζήτησε από τους οχτώ υποψηφίους για βάπτισμα, που κάθονταν στην πρώτη γραμμή, να σηκωθούν. Έπειτα τους έκαμε δύο ερωτήσεις, μια για το αν είχαν μετανοήσει για τις αμαρτίες τους και είχαν αλλάξει τρόπο ζωής και μια άλλη για το αν είχαν αφιερωθή ολοκληρωτικά στον Θεό να κάνουν το θέλημά του.
Οι άνδρες απήντησαν ομόφωνα «Ναι» και στις δύο ερωτήσεις. Έπειτα, μετά από μια σύντομη προσευχή, εστράφησαν και άρχισαν να βαδίζουν προς τη δεξαμενή του βαπτίσματος που είχε στήθη περίπου έξη μέτρα πέρα από το βήμα του ομιλητού. Καθώς ένας-ένας με τη σειρά ανέβαινε στη δεξαμενή και βυθιζόταν στο νερό, το πλήθος χειροκροτούσε. Δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια μερικών, διότι αυτοί οι άνδρες ήσαν συγγενείς των και τους είχαν δει ν’ αλλάζουν τελείως τη ζωή τους για να συμμορφωθούν με τις αρχές της Βίβλου.
Οι φυλακισμένοι είχαν στρώσει τραπέζια για να σερβίρουν σάντουιτς με ζαμπόν και άλλα αναψυκτικά και στη συνέχεια του προγράμματος όλοι ένοιωθαν άνετα κι απελάμβαναν τη συντροφιά των άλλων. Μια οικογένεια με εικοσιένα μέλη είχαν έλθει οδηγώντας όλο το δρόμο από,τη Γουιτσίτα του Κάνσας! Η μητέρα ήταν ιδιαιτέρως ευτυχής επειδή το δωδέκατο κατά σειρά παιδί της είχε δεχθή την αλήθεια του Θεού εδώ στη φυλακή και τελικά ενώθηκε με τους άλλους στην υπηρεσία του Ιεχωβά Θεού!
«Αισθανόμεθα σαν μια ολόκληρη οικογένεια τώρα,» είπε με χαρά. «Ήταν μια οικογενειακή επανασύνδεσις για μας, έστω κι αν αυτό έγινε στη φυλακή. Τα γράμματα του Ντόναλντ μάς έχουν όλους ενθαρρύνει και όλοι μας του γράφομε για να τον ενισχύσωμε.»
Καθώς κύτταζε ολόγυρα, ήταν δύσκολο να συλλάβη κάποιος το γεγονός ότι πολλοί απ’ αυτούς τους ανθρώπους υπήρξαν επικίνδυνοι εγκληματίες. Μερικοί είχαν καταδικασθή σε κάθειρξι τριάντα και πενήντα ετών ή ακόμη και ισόβια για τα εγκλήματά τους. Αλλά ήδη περισσότερα από δώδεκα άτομα έχουν βαπτισθή, περιλαμβανομένων και των οχτώ ατόμων που βαπτίσθηκαν αυτή τη βραδυά. Επίσης, πολλοί άλλοι κάνουν Γραφική μελέτη και μιλούν στους άλλους τροφίμους γι’ αυτά που μαθαίνουν.
Πώς Αισθάνονταν οι Τρόφιμοι που Έγιναν Μάρτυρες
Ένας απ’ αυτούς που βαπτίσθηκαν, που εκτίει τώρα το όγδοο έτος της πεντηκονταετούς ποινής του, είπε: «Οι Βιβλικές αλήθειες που έχω μάθει μου έδωσαν εσωτερική ειρήνη και ευτυχία. Και είναι μεγάλη τιμή για μένα να αισθάνωμαι τη μεγάλη αγάπη που μου έχουν δείξει οι μάρτυρες του Ιεχωβά σ’ όλη την περιοχή της Λουιζιάνας. Είναι τόσο ωραίο!»
Ένας άλλος από τους νεοβαπτισμένους είπε αργότερα: «Ποτέ δεν αισθάνθηκα μεγαλύτερη χαρά από τη χαρά που έχω να είμαι μεταξύ του πλήθους των μαρτύρων του Ιεχωβά. Το χαμόγελο στα πρόσωπά τους, η ευτυχία και η χαρά που μας μετέδιδαν—ήταν μια μεγάλη συγκίνησις. Τώρα που είμαι ένας μάρτυς του Ιεχωβά δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάτι που θα μπορούσε να με απομακρύνη από τις αλήθειες της Βίβλου που έχω μάθει.»
Δεν ήταν εύκολο γι’ αυτούς τους άνδρες ν’ αλλάξουν τη ζωή τους για να προσαρμοσθούν στις δίκαιες απαιτήσεις του Θεού. Μερικοί είχαν βίαιες τάσεις ή άλλα άσχημα προσωπικά χαρακτηριστικά που έπρεπε να διορθωθούν. Ιδιαίτερα μεγάλο πρόβλημα για μερικούς ήταν να ελευθερωθούν από τη συνήθεια του καπνού. Εν τούτοις, ένας φυλακισμένος που είχε καταδικασθή για ένοπλη ληστεία και απόπειρα φόνου, είπε: «Είχα τον Ιεχωβά και συνεχώς προσευχόμουν σ’ Αυτόν κι έτσι μπόρεσα να σταματήσω αυτή τη συνήθεια.» Ήταν ένας από τους οχτώ που βαπτίσθηκαν.
Κι άλλοι φυλακισμένοι κάνουν τα αναγκαία βήματα ώστε να γίνουν κατάλληλοι για βάπτισμα. Ένας απ’ αυτούς, που έχει καταδικασθή σε ισόβια για φόνο, είπε: «Πάντοτε ήθελα να γνωρίσω την αλήθεια του Λόγου του Θεού, και αφού ήλθα σ’ επαφή με τους μάρτυρες του Ιεχωβά και είδα την θερμή αγάπη που δείχνουν ο ένας για τον άλλον, πείσθηκα ότι αυτός ήταν ο τόπος για να την βρω.»
Η Αντίδρασις των Άλλων Τροφίμων
Μερικοί τρόφιμοι των φυλακών που ήσαν στη συνέλευσι δεν ήσαν μάρτυρες του Ιεχωβά, ούτε μελετούσαν τη Βίβλο με τους Μάρτυρες. Ποιες ήσαν οι σκέψεις τους γι’ αυτά που είδαν;
Ένας, που είναι ήδη έγκλειστος δεκατέσσερα χρόνια με κατηγορία για φόνο, έγραψε ένα γράμμα σχετικά με τις εντυπώσεις του. Το γράμμα, που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Νιους Λήντερ του Μπατόν Ρουζ, λέγει εν μέρει:
«Όπως και οι περισσότεροι συγκρατούμενοί μου, δεν είμαι θρησκευόμενος και μάλλον είμαι σκεπτικιστής. Η ζωή είναι πολύ δύσκολη, πολύ σκληρή, κι έχω δει πάρα πολλή υποκρισία για να μη μιλήσω για τίποτε άλλο. Αλλά, παρά τον βαθειά ριζωμένο σκεπτικισμό μου, κάτι συνέβη πρόσφατα που μ’ εντυπωσίασε τόσο πολύ ώστε υποκινήθηκα να πω κάτι γι’ αυτό. . . .
»Τα μέλη της πίστεως των Μαρτύρων του Ιεχωβά εδώ στην Ανγκόλα ήθελαν να διεξάγουν μια υπηρεσία βαπτίσματος για οχτώ νέα μέλη τους. Έστειλαν προσκλήσεις σε συμμάρτυράς των στον ελεύθερο κόσμο, και μερικοί . . . ανταπεκρίθησαν και ήλθαν εδώ, μερικοί από πολύ μακρυά όπως είναι το Κάνσας, πράγμα που για μένα ήταν η πιο εντυπωσιακή επίδειξις θρησκευτικής ενότητος που έχω δει σ’ όλη μου τη ζωή. Οι κρατούμενοι στις Πολιτικές φυλακές της Λουιζιάνας δεν είχαν δει ποτέ προηγουμένως κάτι παρόμοιο.
»Έκαναν πολύ κήρυγμα και ανάγνωσι από τη Βίβλο, τα περισσότερα από τα οποία ούτε άκουσα ούτε κατάλαβα, ούτε καν έδωσα προσοχή διότι δεν έχουν καμμιά σημασία για μένα. Έχω ακούσει τόσο πολλές κενές υποσχέσεις και ομιλίες χωρίς νόημα ώστε δεν εντυπωσιάζομαι από λόγια. Μόνο η ειλικρίνεια που δείχνει ένα άτομο με τη διαγωγή του έχει σημασία για μένα. Και δύσκολα με κοροϊδεύουν έχω ζήσει και παλαίψει στη ζούγκλα πάρα πολύ. Άλλα αυτοί οι άνθρωποι άγγιξαν την καρδιά μου, άγγιξαν το παρελθόν που σκέπαζε τον σκεπτικισμό πίσω από τον οποίο ζούσα. Ήσαν ειλικρινείς.
»Δεν γνωρίζω τι πιστεύουν και δεν μ’ ενδιέφερε αυτό, όπως ακριβώς δεν ενδιέφερε τους Μάρτυρες το γεγονός ότι ήμουν ένας υποτιθέμενος εγκληματίας και όχι ένας Μάρτυς. Με έκαναν να αισθάνομαι σπουδαίος, ότι ενδιεφέροντο για μένα, κι αυτό σημαίνει πολλά για κάποιον που έχει απορριφθή, έναν απόβλητο το περισσότερο διάστημα της ζωής του. Αυτό ήταν αρκετό να διεγείρη έναν φλογερό πόθο να είμαι κι εγώ ένα μαζί τους. . . .
»Δεν μπορώ ν’ αποφύγω τη βασανιστική σκέψι που δημιουργήθηκε από τα συναισθήματα που ηγέρθησαν μέσα μου όταν συνάντησα αυτούς τους Μάρτυρες του Ιεχωβά εκείνο το βράδυ, ότι θα έπρεπε περισσότεροι άνθρωποι να ήσαν σαν κι αυτούς και λιγώτεροι σαν κι εμάς.»—20 Οκτωβρίου 1974.
Η Αντίδρασις των Αξιωματούχων της Φυλακής
Όχι μόνον οι τρόφιμοι των φυλακών αλλά και οι διευθυνταί της φυλακής επίσης ευχαριστήθηκαν από την εξαιρετική σχέσι που είχαν οι επισκέπται Μάρτυρες με τους φυλακισμένους. Ένας από τους εγγυητάς για τη συνέλευσι στη φυλακή, ο Λώρενς Γουάτς, εξέφρασε τον θαυμασμό του καθώς παρατηρούσε το πλήθος. «Αυτοί οι άνθρωποι έχουν τόσο καλούς τρόπους, είναι τόσο ευγενείς και τόσο προσεκτικοί στις οδηγίες που δίνονται,» είπε. «Η διαγωγή τους είναι θαυμάσια—η ηθική άποψις, το κοινωνικό στοιχείο—είναι θαυμάσια.»
Ο Σ. Μάρραη Χέντερσον, Αρχιφύλαξ των φυλακών, ευχαριστήθηκε, επίσης, πολύ. «Πιστεύω ακράδαντα ότι αυτές οι δραστηριότητες βοηθούν τους φυλακισμένους.» είπε αργότερα. «Χρειαζόμεθα ανθρώπους που να εργάζωνται με τους φυλακισμένους, ανθρώπους που έχουν μια ωφέλιμη επίδρασι.» Και, τονίζοντας το γεγονός ότι πίστευε ότι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά ασκούν τέτοιου είδους επίδρασι στη φυλακή, πρόσθεσε: «Άκουσα πρόσφατα ότι κάποιος Ρωμαιοκαθολικός στη Νέα Ορλεάνη είπε ότι αν ήταν ιδιοκτήτης μιας μεγάλης αλυσίδας καταστημάτων θα προσελάμβανε μόνο μάρτυρες του Ιεχωβά για να χειρίζωνται τις μηχανές στα ταμεία.»
Εκφράζοντας επίσης την επιδοκιμασία της για το πρόγραμμα Βιβλικής μελέτης των μαρτύρων του Ιεχωβά στην Ανγκόλα, η Ελεήν Χαντ, διευθύντρια του Αναμορφωτικού Τμήματος του Υπουργείου Εξωτερικών, είπε: «Είμαι ακράδαντα πεπεισμένη ότι κάθε τρόφιμος φυλακών που διαθέτει τον χρόνο του σε κάτι θετικό, όπως είναι η μελέτη των Γραφών, σίγουρα δεν θα έχη χρόνο ν’ αναμιχθή σε καμμιά αρνητική ασχολία. Αυτό μπορεί ν’ αποτελή μια πολύ θετική δύναμι που θα βοηθήση έναν διευθυντή φυλακών.»
Αλλά, πώς άρχισε αυτό το πνευματικό πρόγραμμα στις Φυλακές της Ανγκόλα; Περιορίσθηκε μόνο στην Ανγκόλα; Τι μαθαίνομε απ’ αυτό σχετικά με την αποκατάστασι των εγκληματιών;