Μια Παρ’ Ολίγον Τραγωδία Παράγει Ευτυχείς Αναμνήσεις

Από τον ανταποκριτή του «Ξύπνα!» στον Ισημερινό

Συνέβη στην Κουένκα του Ισημερινού το απόγευμα της 20 Ιανουαρίου 1969. Ένα φορτωμένο ανατρεπόμενο φορτηγό αυτοκίνητο οπισθοχωρούσε μέσα σε μια στενή αμαξιτή οδό μπροστά από ένα δημοτικό σχολείο. Ένα μικρό κοριτσάκι, δέκα ετών, νομίζοντας πιθανώς ότι το φορτηγό θα την άφινε πίσω, παρέμεινε στο δρόμο. Καθώς οι οπίσθιοι τροχοί του πελωρίου οχήματος περνούσαν, το φόρεμα του μικρού κοριτσιού πιάσθηκε, οι δε τρομοκρατημένοι παρατηρηταί την είδαν να σύρεται κάτω από τους τροχούς.

Ακούοντας ξεφωνίσματα, ο οδηγός σταμάτησε και βγήκε για να ιδή τι συνέβη. Φαντασθήτε τον κλονισμό να βλέπη το κοριτσάκι τσακισμένο κάτω από το φορτηγό! Είχε σταματήσει ακριβώς από πάνω του! Το μόνο πράγμα που μπορούσε να κάμη ήταν να κινήση το φορτηγό εμπρός πάλιν φέρνοντας το μεγάλο βάρος πάλιν επάνω από τα τραυματισμένα μέρη. Καθώς το αυτοκίνητο κινήθηκε προς τα εμπρός, οι τροχοί πέρασαν πάνω από το αριστερό της πόδι, κατόπιν επάνω από το στομάχι της. Αμέσως το μετέφεραν στην κλινική, και με έκπληξι είδαν ότι ακόμη δεν είχε χάσει τις αισθήσεις του.

Όταν η ανήσυχη μητέρα έφθασε στο πλευρό της, ποιες νομίζετε ότι ήσαν οι πρώτες λέξεις που είπε η μικρή της κόρη; «Μητέρα, δεν μπορώ να πεθάνω ακόμη. Δεν έχω οδηγήσει ακόμη ούτε μια Γραφική μελέτη!» Και αυθόρμητα το παιδί έλεγε στις νοσοκόμες ότι δεν έπρεπε να χρησιμοποιήση καθόλου αίμα στη θεραπεία της. Τι; Ένα βαρυά τραυματισμένο κοριτσάκι που ήθελε να διδάξη σε κάποιον τη Βίβλο; Αυτό ήταν κάτι απίστευτο σ’ εκείνες τις νοσοκόμες!

Ένας Γιατρός Γεμάτος Σεβασμό

Όταν ο γιατρός έφθασε, γρήγορα συνέστησε μια εγχείρησι με το σκοπό ν’ ανακαλυφθή τι βλάβη ακριβώς είχε συμβή εσωτερικώς. Ο πατέρας του παιδιού συγκατένευσε, αλλά ετόνισε ότι η εγχείρησις έπρεπε να γίνη χωρίς χρήσι αίματος. Ο γιατρός συνκλονίσθη, επειδή ποτέ προηγουμένως δεν είχε κάμει μια τόσο σοβαρή εγχείρησι χωρίς χρήσι αίματος. Εν τούτοις, οι γονείς εξήγησαν σ’ αυτόν τον σεβασμό τους για τον νόμο του Θεού τον σχετικό με το αίμα (Λευιτ. 17:14· Πράξ. 15:20). Παρεκάλεσαν τον γιατρό να κάμη κάθε τι που μπορούσε για το παιδί, αλλά ν’ αφήση σ’ αυτούς οποιαδήποτε ευθύνη για τον τρόπο ενεργείας χωρίς αίμα.

Ο γιατρός ανέλαβε να κάμη κάθε τι που μπορούσε. «Εφόσον εγώ έχω τις δικές μου θρησκευτικές πεποιθήσεις και θέλω οι άλλοι να τις σέβωνται,» είπε, «θα σεβασθώ κι’ εγώ τις δικές σας.»

Λίγο πριν το παιδί μεταφερθή στο χειρουργείο, είπε στον πατέρα του: «Μη στενοχωρείσαι, μπαμπά.» Οι ώρες περνούσαν—πέντε ώρες πέρασαν—και στη διάρκεια όλου αυτού του χρόνου ανησύχου αναμονής, τι παρατηρούσε η συναθροισμένη ομάς των συγγενών και των ειλικρινών φίλων; Οι γονείς εξηγούσαν ήσυχα σ’ αυτούς ότι αν το παιδί επρόκειτο να πεθάνη, αυτοί είχαν τη βεβαίωσι να το ιδούν πάλι στην ανάστασι. Ασφαλώς αυτό ήταν μια αλησμόνητη σκηνή!

Η εμπιστοσύνη των γονέων εντυπωσίασε, όχι μόνο τον γιατρό, αλλά επίσης και πολλούς από εκείνους που είχαν μαζευθή για να μάθουν την έκβασι της εγχειρήσεως. «Κι’ εγώ είμαι πατέρας επίσης,» έλεγε ένας, «αλλά σεις δείχνετε περισσότερη ηρεμία επάνω σ’ αυτό από όση εγώ μπορούσα να δείξω.»

Ένας άλλος είπε: «Αν μπορούσα να έχω πίστι όπως έχουν αυτοί οι άνθρωποι, θα ήμουν ο ευτυχέστερος άνθρωπος που ζη.»

Μια γειτόνισσα στην επόμενη θύρα, που τελευταίως έχασε τον άνδρα της, ήλθε να παρηγορήση τους γονείς, αλλά καθώς αναχωρούσε, αυτή η ίδια έδωσε βεβαίωσι: «Κατά τα δύο έτη μετά τον θάνατο του συζύγου μου ήμουν συντετριμμένη αλλά τώρα που σας βλέπω καθώς και την πίστι σας στον Θεό και την ελπίδα που έχετε, αυτό με έκαμε να βρω ευτυχία για πρώτη φορά.»

Και Μετά την Εγχείρησι. . .

Τώρα ήλθε η ώρα για την έκθεσι του γιατρού. Κανένα κόκκαλο δεν είχε σπάσει, αλλά είχε συμβή πολύ σοβαρή εσωτερική βλάβη στα όργανα. Η κυρία αρτηρία προς το διάφραγμα είχε κοπή και περισσότερο από το ήμισυ της ποσότητος του αίματος του παιδιού είχε χαθή. Αλλά την ώρα που διεξήγετο η εγχείρησις η αρτηρία είχε ήδη σταματήσει να αιμορροή, επειδή η πηκτικότης είχε αναχαιτήσει τη ροή. Μια αρτηρία είχε αποκοπή τέσσερες μόνον ίντσες από την καρδιά, κι’ εν τούτοις η κόρη δεν έχασε αίμα μέχρι θανάτου! Ο χειρούργος ακριβώς δεν μπορούσε να εννοήση γιατί.

Το συκώτι επίσης είχε σχισθή. Και λόγω της τρομακτικής πιέσεως, ο στόμαχος είχεν αναγκασθή να διαρρήξη σε δύο μέρη το διάφραγμα. Αυτό με τη σειρά του κατέρρευσε και έσχισε τον αριστερό πνεύμονα, ενώ ταυτοχρόνως το περικάρδιο που περιέβαλλε την καρδιά είχε σπάσει. Με άλλους λόγους, το φορτηγό είχε σταματήσει ακριβώς λίγο πριν προκαλέση τη διάρρηξι της καρδιάς—γεγονός που θ’ απέβαινε μοιραίο στη στιγμή.

Ο γιατρός εξέφρασε ικανοποίησι για τον τρόπο με τον οποίον διεξήχθη η εγχείρησις. Επίσης εξετίμησε την ήρεμη στάσι των γονέων—χωρίς απερίσκεπτα ξεφωνίσματα ή φωνές που να τον εκνευρίζουν. Μπόρεσε να εκτελέση τη λεπτή εργασία με μια πολύ σταθερώτερη ψυχική διάθεσι.

Αλλ’ ακόμη υπήρχε κίνδυνος. Τι θα γινόταν με την απώλεια αίματος; Και με τον κίνδυνο από μόλυνσι; Ο καθένας από τους κινδύνους αυτούς θα μπορούσε ν’ αποδειχθή μοιραίος. Στη διάρκεια της μακράς εγχειρήσεως έπρεπε να εξετασθή για διάρρηξι και το παραμικρό τμήμα των εντέρων. Επίσης, έπρεπε να γίνη πλήρης εξέτασις οποιωνδήποτε οργάνων που θα μπορούσαν να έχουν επηρεασθή. Μπορούσε μάλιστα να ιδή κανείς τ’ αποτελέσματα της μεγάλης πιέσεως που είχε υποστή το σώμα του παιδιού—τριχοειδή αιμοφόρα αγγεία είχαν διαρραγή προς το μέρος του λαιμού και στο μάτι.

Το επόμενο πρωί η Μίμη (αυτό είναι το μικρό όνομά της) είχε ξυπνήσει με εντελώς διαυγή διάνοια και, εξαιρετικά, χωρίς παράπονα για πόνους από τη μετεγχειρητική κατάστασι. Η επικίνδυνη περίοδος των 48 ωρών πέρασε και ακόμη δεν είχε φανή σημείο μολύνσεως. Ολόκληρο το προσωπικό της κλινικής εξεπλάγη με το πώς το κοριτσάκι είχε επιζήσει από την εγχείρησι χωρίς μετάγγισι αίματος και τώρα γρήγορα επέστρεφε σε κανονική ζωή πέντε μόνο μέρες μετά τη δοκιμασία.

Μια εβδομάδα μετά το δυστύχημα, η Μίμη βγήκε από την κλινική και προχώρησε σε καλή ανάρρωσι. Κατόπιν παρουσιάσθηκε μια πολύ σοβαρή περιπλοκή. Κάποιος τύπος υγρού σχηματίσθηκε γύρω από την καρδιά, πιθανώς λόγω διαρρήξεως της προστατευτικής μεμβράνης που την περιέβαλλε. Τι θα μπορούσε να συμβή τώρα; Ασφαλώς η περίπτωσις ήταν ανησυχητική. Αν το υγρό δεν διεσκορπίζετο φυσικώς, το παιδί θα μπορούσε να υποστή μια άλλη κρίσιμη εγχείρησι που θα περιέπλεκε την καρδιά.

Την επόμενη μέρα ένας ειδικός καρδιολόγος εξήτασε τη Μίμη. Ούτε αυτός ούτε ο δικός της γιατρός μπορούσαν να κρύψουν την έκπληξί τους. Τη νύχτα το υγρό είχε εξαφανισθή και κάθε τι λειτουργούσε κανονικά.

Πέντε εβδομάδες και μισή μετά το δυστύχημα, η Μίμη ήταν πάλι στο σχολείο παίζοντας με όλους τους μικρούς της φίλους, ενώ τα βλαμμένα όργανα είχαν θεραπευθή, και δεν υπήρχαν καθόλου εμφανείς συνέπειες της τρομερής πείρας.

Ευχάριστες Αναμνήσεις

Πώς μπορούσε ένα παρ’ ολίγον τραγικό συμβάν να οδηγήση σ’ ευχάριστες αναμνήσεις; Ακούστε! «Είχα εκπλαγή με την αντίδρασί μου» είπεν ο πατέρας. «Δεν ήξερα ότι μπορούσα να λάβω τόσο συγκλονιστική είδησι χωρίς να καταρρεύσω. Αλλά ακριβώς τώρα έμαθα ότι ο Ιεχωβά ήταν τελείως ενήμερος των αναγκών μας. Έτσι, είτε η Μίμη ζούσε είτε πέθαινε, ακριβώς το να γνωρίζω για τη φιλάγαθη επίβλεψι του Θεού σε όλα μου έδωσε μια ηρεμία που δεν είχα δοκιμάσει ποτέ. Διαβάζαμε ότι ο Ιεχωβά ενισχύει τους δούλους του όταν βρεθούν σε δοκιμασία. Τώρα γνωρίζω ότι το κάνει.»

Και εδώ έχομε ότι είπε η μητέρα: «Όταν για πρώτη φορά είδα το παιδί μου ξαπλωμένο εκεί, πάγωσα ολόκληρη. Αλλά την επόμενη στιγμή κάτι μου έδωσε πολλή δύναμη όταν σκέφθηκα για την πλήρη εξάρτησί μας από τον Ιεχωβά για κάθε τι. Το πνεύμα του Ιεχωβά βεβαίως δίνει δύναμι και θάρρος.»

Και τι θα πούμε για τον χειρουργό; Αυτή ήταν η κρισιμώτερη εγχείρησις που έκαμε ποτέ στην κλινική, και υπήρξεν επιτυχής χωρίς αίμα. Ο γιατρός είπε: «Έμαθα κάτι από αυτή την πείρα.» Τι έμαθε;

Λίγον καιρό μετά το ανωτέρω περιστατικό, ένας σπουδαστής του Πανεπιστημίου έπρεπε να υποστή εγχείρησι για σκωληκοειδίτιδα. Όταν ερρίφθη η ιδέα ότι μια μετάγγισις αίματος θα ήταν χρήσιμη, ο ίδιος ο γιατρός αρνήθηκε λέγοντας: «Μετά τον Ιανουάριο, έμαθα ότι είναι πολύ καλύτερο να μη χρησιμοποιούνται μεταγγίσεις.» Ο ασθενής από σκωληκοειδίτιδα γρήγορα μετά την εγχείρησι βρισκόταν στα μαθήματά του και πήγαινε πολύ καλά.

Ο επίσκοπος της τοπικής εκκλησίας των μαρτύρων του Ιεχωβά, Βορειοαμερικανός ο ίδιος, εντυπωσιάσθηκε επίσης βαθειά: «Αισθάνθηκα κατάπληξι,» είπε, «από τη διαφορά στον χειρισμό μιας τέτοιας έκτακτης ανάγκης εδώ εν συγκρίσει με όσα μπορούσαν ν’ αναμένωνται στις Ηνωμένες Πολιτείες ή άλλες δυτικές χώρες. Δεν υπήρξαν επικεφαλίδες με ξεφωνητά στον τύπο, όπως ‘ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΟΣΤΙΣΗ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ.’ Αντί τούτου, η έκθεσις από το ραδιόφωνο μίλησε για την εξαιρετική πίστι και την ηρεμία της οικογενείας αυτής που περνούσε δοκιμασία. Αντί να αφαιρούν από τους γονείς το δικαίωμά τους να καθορίζουν τι είδους θεραπεία θα έπρεπε να γίνη στο τραυματισμένο παιδί, και αυτό με αυθαίρετες δικαστικές διαταγές, ο χειρουργός έδειξε κατάλληλο σεβασμό για τη θέσι των γονέων και τις ευσυνείδητες πεποιθήσεις των.»

Ένας διάσημος γιατρός διεκήρυξε: «Έπρεπε να γνωρίζετε ότι αυτή η περίπτωσης έχει καταχωρηθή σαν ένα πραγματικό θαύμα μεταξύ των ανθρώπων του ιατρικού κόσμου.» Εικοσάδες βιβλιαρίων που εξηγούν τον νόμο του Θεού αναφορικά με το αίμα διετέθησαν, και πολλά απ’ αυτά σε γιατρούς που ήθελαν να έχουν περισσότερη πληροφορία για ένα τόσο ζωτικής σπουδαιότητας θέμα.

Τελικά, η Μίμη η ίδια είπε: «Ευχαριστώ τον Ιεχωβά διότι μ’ εβοήθησε, επειδή αν είχα πεθάνει, πολλοί άνθρωποι θα είχαν σκεφθή ότι αυτό συνέβη επειδή δεν έκανα μετάγγισι αίματος. Αλλά τώρα, πολλοί θα γνωρίσουν ότι πάντοτε είναι καλύτερα να υπακούη κανείς στον νόμο του Θεού, ακόμη και κάτω από κρίσιμες συνθήκες.»