იესო ბრელ სარკო საქმეს ორთჷ

იესოქ დედამიწაშა ღორონთიშ სამეფოშ გურშენ სახიოლო ამბეშ გაცხადებშა მორთჷ. იეჰოვაქ თის მუშ წმინდა შურ ქიმეჩ სარკო საქმეეფიშ ოკეთებელო, მუშენდა ქაძირუკო, მუს გაკეთენდ იესო გამეფებაშ უკულ. თის ირნერ ლახალაშ სქილიდაფა შეულებუდ. სოდგა ვედუკონ, თიშა დალახებურ ხალხ მიშჷ, ნამდა დასქილიდუკო თინეფ დო იესო ხოლო არძას ოსქილიდუანდჷ. თოლს ვარწყედესინ თინეფს თოლსინთე მაკათუდეს დო ჸუჯის ვერჩქილედესინ თინეფს – რჩქილა, გილულა ვეშულებუდესინ თინეფ თავისფალო გილულას იჭყანდეს დო დემონეფ მიშუხედესინ თინეფ დემონეფშე ითავისფალებუდეს. ინა ვარინ, იესოშ ბარგიშ ფოჩვეფშა ხეშ მეთხუმა ხოლო დასაბაღ რდჷ, ნამდა დოსქიდესკო ლახალაშე. იესოს ხალხ ირდიხაშა ეკოჸუნდჷ. ხვალე რინა ოკოდუნ თიმწკუმა ხოლო, დღას ვემკიჸოთანდჷ თინეფს.

ართშა იესო რდუნ თი ჸუდეშა ხალხიქ ლეხ ქიმიჸუნ, ნამდგას დოქანცაფა ვეშულებუდ. მარა თე ჸუდეს თიზმა ხალხ მილარდჷ, ნამდა დინახალე ვემნართეს. ათეშენ ორთვალ გენწყეს დო თევრეშე გეგმიჸუნეს თი კოჩ იესოშა. იესოქ თე კოჩის უწუ: გედჷ დო გილართ! თე კოჩიქ ქოთ ქიდიჭყჷ თავისფალო გილულა. თეშ მიმაჯინუ ხალხ მანგარ გაკვირებულ რდჷ.

შხვა დროს, მუჟამსით იესო ართ სოფელშა მიშეშ, ვით კეთროვანქ შორშე ქუდუძახ: იესო, ქიმმეხვარით! თიმ დროს კეთროვანეფს ვა უღუდეს უფლება ხალხიშ ხოლოშა ქიმერთესკო. იესოქ თინეფს უწუ, ტაძარშა მიდართესკო; იეჰოვაშ კანონს ჭარუდ, ნამდა კეთროვანეფქ თე ლახალაშე სქილიდაფაშ უკულ ტაძარშა ოკო იდესკო. შარას რდესინ თეშ, ვითხოლოქ დოსქიდ კეთრშე. მუჟამსით ართ-ართიქ ქიმეხვად, სქილადირ რდუნ, დირთჷ, ნამდა მადლობა ქოუწუკო იესოს დო ღორონთ განადიდუკო. თე ვით კოჩშე ხვალე თე ართიქ გინუგ მადლობა იესოს.

ართ ოსურკოჩ 12 წანას რდჷ დალახებურ დო მანგარო ოკოდ, დოსქიდუკო ლახალაშე. იესოს ხალხ გოურდჷ, მუჟამსით თე ოსურქ უკახალეშე ქიმერთჷ თიშა დო თიშ ბარგიშ ფოჩვეფს ხე ქიმეთხჷ. თე ოსურკოჩიქ თიმწუთის დოსქიდ ლახალაშე. თიმწკუმა იესოქ იკითხჷ: „მიქ მოფთხჷ ხე?“ ოსურკოჩის აშქურინ, მარა იშენით ქიმერთჷ დო სიმართლე ქეჩუ. იესოქ დამშვიდ თინა დო უწუ: სქუა, მშვიდობა ვა მორრკებუდას!

ართ წინამძღოლქ, იაიროსიქ, იესოს ეხვეწ: მოლმაჸუნ ჸუდეშა, ჩქიმ ჭიჭე ძღაბ მანგარ გლახათ რე. მარა ონდო იესო იაიროსიშ ჸუდეშა მიშუკონ, ბაღანაქ დოღურ. იესოქ იაიროსიშ ჸუდეშა ქიმერთუნ, ქოძირ ნამდა ონგარშა ქიანაშ ხალხ რდჷ მეულირ. იესოქ თინეფს უწუ: ვენგარათ; ბაღანას უბრალოთ ლურსჷ. უკულ ბაღანაშ ხეს ხე ქიმეთხჷ დო უწუ: „ჭიჭე ძღაბ, გედირთ!“ ბაღანაქ ხოლო გემწოდირთჷ. იესოქ თიშ მშობლეფს უწუ, ნამდა მუდგაინ ქოჩესკო ბაღანას. წერმიდგინ, მუშმანწარას ოხიოლუდესკონ იჸიდ თიშ მშობლეფს!