რუთ დო ნაომი

ისრაელს შქირენა რდჷ, მუჟამსით ართ ისრაელ ოსურკოჩიქ, ნაომიქ, მუშ ქომონჯ დო ჟირ ქომოლსქუაწკუმა ართო ოცხოვრებშა მოაბშა გინორთჷ. უმოს გვიანო ნაომის ქომონჯიქ დოუღურ. თიშ ქომოლსქუალეფქ მოაბელ ოსურეფ ქიმიჸუნეს; ართის რუთ ჯოხოდ დო მაჟიას – ორფა. სანარღოთ, მუსხირენ ხანიშ უკულ, ნაომის ქომოლსქუალეფქ ხოლო დოუღურ.

მუჟამსით ნაომიქ ქიგეგ, ნამდა ისრაელს შქირენაქ მეჭყორდჷ, თექ დორთა გეგნოჭყვიდ. რუთ დო ორფაქ ხოლო მიდაჸუნეს თის. შარას რდესინ თეშ, ნაომიქ თინეფს უწუ: ჩქიმ ქომოლსქუალეფშო ჯგირ ოსურეფ რდითჷ დო ჩქიმო ხოლო – ჯგირ ნოსალეფ. მოკო, ნამდა კინ გეთხუათ. დირთით მოაბშა. თინეფქ უპასუხეს: მანგარო მიჸორთ! სქან დოტება ვა მოკონა. მარა ნაომი იშენ ურაგადუდ, დირთითია. ბოლოს ორფაქ დირთჷ, მარა რუთიქ ქუდოსქიდ. ნაომიქ რუთის უწუ: ხომ ქარწყექ, ორფაქ მუშ ხალხის დო ღორონთეფს დართჷ?! სი ხოლო დირთჷ სქან ჸუდეშა. მარა რუთიქ უპასუხ: მუთუნით ვემგოტენქ. სქან ხალხ ჩქიმ ხალხ იჸუაფ დო სქან ღორონთ – ჩქიმ ღორონთ. მუჭო ფიქრენქ, მუს იგინანდჷ ნაომი, მუჟამსით რუთშე თე სიტყვეფს ქიმირჩქილუანდჷ?

რუთ დო ნაომიქ ისრაელშა თი დროს ქიმერთეს, მუჟამსით მოსავალიშ ეჭოფუა მიშჷ. ართ დღას რუთიქ დოსქილადირ მოსავალიშ ეიოჭოფშა ართ კოჩიშ, ბოაზიშ, ჸვანაშა მიდართჷ; ბოაზ რახაბიშ სქუა რდჷ. თიქ ქიგეგ, ნამდა რუთ მოაბელ რდჷ, დო ნამდა თიქ მუშ დიანთილიშ, ნაომიშ, ართგურქ ქუდოსქიდ. ბოაზიქ მუშ მუშეფს უწუ, უმოს მეტ მოსავალ ქიდიტუესკო ჸვანას რუთშო.

თიმ ონჯუას, ნაომიქ რუთის კითხჷ: მიშ ჸვანას მუშენდჷ ამდღა? რუთიქ უპასუხ, ართ კოჩიშ, ბოაზიშ, ჸვანასია. ნაომიქ უწუ: ბოაზ ჩქიმ ქომონჯიშ ნათესე რე. გაგრძელ თიშ ჸვანას მუშობა შხვა ოსურკათაწკუმა ართო. თექ თხილერ იჸუაფუქ.

რუთ ბოაზიშ ჸვანას მოსავალიშ ეჭოფუაშ თებაშახ მუშენდჷ. ბოაზიქ ქოძირ, ნამდა რუთ დუდგინოდვალირო ხანდენდჷ დო მანგარ ჯგირ ოსურკოჩ რდჷ. თიმ დროს კოჩ ქომოლსქუა ვა ჸუნდუნ თეშ დოღურუდ-და, თიშ ოსურ კინ თიშ ნათესექ ოკო მიჸუნუკო. ათეშენ ბოაზიქ რუთ ქიმიჸუნ ოსურო. თინეფს ბოშიქ ქეშეძინეს, ნამდგას სახელო ობედ ქიგიოდვეს. დრო-ხანიშ მიკულაშ უკულ ობედის მოთაქ ქაშუ, ნამუთ მეფე დავით რდჷ. ნაომის მეგობრეფ ხიოლით ურაგადუდეს: იეჰოვაქ დიო რუთ ქუგაჩუქ, ნამუთ მანგარ გემუან გაფჷ, დო ასე მოთაქ ხოლო ქუგაშუ. დიდება იეჰოვას!