யெகோவாவுக்கு மகிமை கொடுங்கள்

1. வான் எங்-கும் ஆ-ளும் யெ-கோ-வா,

மாண்-பில் ம-கா இ-றை-வா!

நான் தி-னம் ஏங்-கி-டும் தே-வா,

என் வாழ்க்-கை-யே நீர் அல்-ல-வா?

பே-ரண்-டம் பிரம்-மாண்-டம் கண்-டேன்

பே-ரு-ல-கின் த-லை-வா!

தூ-சி-யைப் போல் உள்-ள என்-னை

நீர் பார்க்-க நான் யார் இ-றை-வா?

2. நான் வி-டும் மூச்-சி-னில் கூ-ட

தே-வன் உம் பேர் பு-கழ்-வேன்.

ஊ-ரெங்-கும் நான் உம்-மைப் போற்-றி

ஓர் கா-வி-யம் நான் வ-ரை-வேன்.

வாழ்-வி-னில் வே-றென்-ன வேண்-டும்

நான் உம்-மை சே-விக்-கி-றேன்.

ஆழ்-க-டல் நான் தி-னம் தாண்-ட

உம் பே-ரன்-பை யா-சிக்-கி-றேன்.

3. தீச்-சு-டர் பூக்-க-ளும் விண்-ணில்,

பூச்-ச-ர-மாய் தொங்-கு-தே.

தேய்-பி-றை வெண்-ணி-லா அங்-கே,

ஓர் ஓ-வி-ய-மாய் செல்-லு-தே.

ஆ-கா-யம் பூ-மி-யில் எங்-கும்

ஞா-னத்-தை நான் காண்-கின்-றேன்.

மா-பெ-ரும் ஆற்-ற-லே உம்-மை

நான் போற்-றி-யே வாழ்ந்-தி-டு-வேன்.