SHELAHU

1. [Heb., Shélah, ndoshta: shigjetë.] Bir i Arpakshadit dhe nip i Semit; lindi në vitin 2333 p.e.s. dhe vdiq në vitin 1900 p.e.s., në moshën 433-vjeçare. Nga Shelahu dhe nga një bir i tij, Eberi, erdhën dy prej 70 familjeve që u formuan pas Përmbytjes. Nëpërmjet Eberit kalon linja gjenealogjike që nga Semi të çon tek Abrahami dhe në fund te Jezui.​—Zn 10:22, 24; 11:12-15; 1Kr 1:18, 24; Lu 3:35.

2. [Heb., Sheláh, ndoshta: kërkesë.] Djali i tretë i Judës dhe i gruas së tij kananite. (1Kr 2:3) Tamarën duhej ta kishte marrë për grua Shelahu për të përmbushur martesën e kunatit, por kjo martesë nuk u bë. (Zn 38:1-5, 11-14, 26) Pasardhësit e Shelahut, disa prej të cilëve përmenden me emër bashkë me vendbanimet e tyre, formuan familjen e fisit të shelanitëve. Disa prej tyre u kthyen nga mërgimi në Babiloni.​—Nu 26:20; 1Kr 4:21-23; 9:5; Ne 11:5.