ELDADI

[ndoshta: Perëndia ka dashur].

Një nga 70 pleqtë e zgjedhur nga Moisiu për ta ndihmuar që të mos e mbante i vetëm peshën e popullit. Meqenëse turma e përzier, por edhe izraelitët, murmuritën për manën dhe për mungesën e mishit, Moisiu u shpreh qartë se për të ishte shumë e rëndë ta mbante i vetëm këtë peshë. Atëherë Jehovai e udhëzoi të mblidhte 70 pleq e t’i çonte në tendën e takimit. Megjithatë, dy prej tyre, Eldadi dhe Medadi, nuk shkuan në tendën e takimit, por qëndruan në kamp, pa dyshim për një arsye të vlefshme. Atëherë Jehovai mori ca nga fryma që ishte mbi Moisiun dhe e vuri mbi pleqtë; kështu ata filluan të profetizonin. Ai e vuri frymën edhe mbi Eldadin dhe Medadin, dhe ata nisën të vepronin si profetë në kamp. Këtë ia treguan Moisiut dhe Josiu që ishte xheloz për Moisiun i kërkoi t’i ndalonte, por Moisiu ia ktheu: «Unë do të doja që tërë populli i Jehovait të ishin profetë, pasi Jehovai do ta vinte frymën e tij mbi ta!»​—Nu 11:13-29.