Tema për biseda biblike

1. Adhurimi i Marisë

A. Maria, nëna e Jezuit, jo «nëna e Perëndisë»

Perëndia s’ka fillim. Ps 90:2; 1Ti 1:17

Maria ishte nëna e Birit të Perëndisë kur ai ishte në tokë. Lu 1:35

B. Maria, jo «gjithmonë e virgjër»

Ajo u martua me Jozefin. Mt 1:19, 20, 24, 25

Përveç Jezuit, pati fëmijë të tjerë. Mt 13:55, 56; Lu 8:19-21

Ata nuk ishin në atë kohë «vëllezër frymorë» të tij. Gjo 7:3, 5

2. Adhurimi i të parëve

A. Adhurimi i të parëve është i kotë

Të parët janë të vdekur, të pavetëdijshëm. Ek 9:5, 10

Paraardhësit tanë të parë të padenjë për adhurim. Ro 5:12, 14; 1Ti 2:14

Perëndia e ndalon një adhurim të tillë. Da 34:14; Mt 4:10

B. Njerëzit mund të nderohen, por vetëm Perëndia duhet adhuruar

Të rinjtë duhet të nderojnë më të rriturit. 1Ti 5:1, 2, 17; Ef 6:1-3

Vetëm Perëndia duhet adhuruar. Ve 10:25, 26; Zb 22:8, 9

3. Bashkimi i feve

A. Bashkimi me fe të tjera nuk është rruga e Perëndisë

Vetëm një rrugë për në jetë, është e ngushtë; pak e gjejnë. Ef 4:4-6; Mt 7:13, 14

Të paralajmëruar se doktrinat e rreme ndotin. Mt 16:6, 12; Ga 5:9

Të urdhëruar për të qenë të ndarë. 2Ti 3:5; 2Ko 6:14-17; Zb 18:4

B. Nuk është e vërtetë se «të gjitha fetë kanë diçka të mirë»

Disa kanë zell, por jo sipas asaj që kërkon Perëndia. Ro 10:2, 3

E keqja prish gjithçka tjetër që mund të jetë e mirë. 1Ko 5:6; Mt 7:15-17

Mësuesit e rremë sjellin shkatërrim. 2Pj 2:1; Mt 12:30; 15:14

Adhurimi i pastër kërkon përkushtim vetëm ndaj Perëndisë. Lp 6:5, 14, 15

4. Bibla

A. Fjala e Perëndisë është e frymëzuar

Njerëzit u shtynë nga fryma e Perëndisë për të shkruar. 2Pj 1:20, 21

Përmban profeci: Dn 8:5, 6, 20-22; Lu 21:5, 6, 20-22; Is 45:1-4

E gjithë Bibla e frymëzuar dhe e dobishme. 2Ti 3:16, 17; Ro 15:4

B. Është një udhërrëfyese praktike për ditët tona

Shpërfillja e parimeve biblike është vdekjeprurëse. Ro 1:28-32

Mençuria e njeriut nuk e zëvendëson dot. 1Ko 1:21, 25; 1Ti 6:20

Mbrojtje kundër armikut më të fuqishëm. Ef 6:11, 12, 17

E udhëheq njeriun në rrugën e drejtë. Ps 119:105; 2Pj 1:19; Pr 3:5, 6

C. E shkruar për njerëzit e të gjitha kombeve dhe racave

Shkrimi i Biblës filloi në Lindje. Da 17:14; 24:12, 16; 34:27

Është një masë e Perëndisë jo vetëm për evropianët. Ro 10:11-13; Ga 3:28

Perëndia pranon njerëz të çdo lloji. Ve 10:34, 35; Ro 5:18; Zb 7:9, 10

5. Dëshmia

A. Të gjithë të krishterët duhet të dëshmojnë, të shpallin lajmin e mirë

Për të qenë të miratuar, duhet të pranojmë para njerëzve se besojmë te Jezui. Mt 10:32

Duhet të jemi zbatues të fjalës, duke treguar besim. Jk 1:22-24; 2:24

Edhe të rinjtë në të vërtetën duhet të bëhen mësues. Mt 28:19, 20

Shpallja publike sjell shpëtim. Ro 10:10

B. Nevojiten vizita të herëpashershme, dëshmi e vazhdueshme

Duhet dhënë paralajmërimi për fundin. Mt 24:14

Jeremia lajmëroi për vite më radhë fundin e Jerusalemit. Jr 25:3

Si të krishterët e parë, s’mund të rrimë pa dëshmuar. Ve 4:18-20; 5:28, 29

C. Duhet dhënë dëshmi, për të qenë të lirë nga faji i gjakut

Duhet të paralajmërojmë për fundin që afrohet. Ezk 33:7; Mt 24:14

Mosdhënia e dëshmisë sjell faj gjaku. Ezk 33:8, 9; 3:18, 19

Pavli u lirua nga faji i gjakut; tha plotësisht të vërtetën. Ve 20:26, 27; 1Ko 9:16

Shpëton edhe ai që jep dëshmi, edhe ai që dëgjon. 1Ti 4:16; 1Ko 9:22

6. Dëshmitarët e Jehovait

A. Origjina e Dëshmitarëve të Jehovait

Jehovai identifikon dëshmitarët e tij. Is 43:10-12; Jr 15:16

Linja e dëshmitarëve besnikë nisi me Abelin. He 11:4, 39; 12:1

Jezui ishte dëshmitar i besueshëm dhe i vërtetë. Gjo 18:37; Zb 1:5; 3:14

7. Ditët e fundit

A. Çfarë nënkupton shprehja «fundi i botës»?

Përfundimi i sistemit. Mt 24:3; 2Pj 3:5-7; Mr 13:4

Jo fundi i tokës, por i sistemit të lig. 1Gjo 2:17

Koha e fundit i paraprin shkatërrimit. Mt 24:14

Shpëtim për të drejtët; më pas vjen një botë e re. 2Pj 2:9; Zb 7:14-17

B. Duhet të qëndrojmë zgjuar ndaj shenjave të ditëve të fundit

Perëndia na ka treguar shenja për të na udhëhequr. 2Ti 3:1-5; 1Se 5:1-4

Bota nuk arrin të kuptojë seriozitetin e kësaj. 2Pj 3:3, 4, 7; Mt 24:39

Perëndia nuk është i ngadalshëm, por paralajmëron. 2Pj 3:9

Shpërblehet kush rri zgjuar dhe kushton vëmendje. Lu 21:34-36

8. Djalli, demonët

A. Djalli është person frymor

Nuk është e keqja brenda njeriut, por një person frymor. 2Ti 2:26

Djalli është person siç janë engjëjt. Mt 4:1, 11; Jb 1:6

E bëri veten Djall nga dëshira e gabuar. Jk 1:13-15

B. Djalli është sundimtari i padukshëm i botës

Bota nën kontrollin e tij si perëndi. 2Ko 4:4; 1Gjo 5:19; Zb 12:9

Është lënë, derisa të zgjidhet çështja. Da 9:16; Gjo 12:31

Do të hidhet në humnerë, pastaj do të shkatërrohet. Zb 20:2, 3, 10

C. Demonët janë engjëj rebelë

U bashkuan me Satanain para Përmbytjes. Zn 6:1, 2; 1Pj 3:19, 20

Të poshtëruar, të përjashtuar nga çdo dritë. 2Pj 2:4; Jd 6

Luftojnë kundër Perëndisë, shtypin njerëzimin. Lu 8:27-29; Zb 16:13, 14

Do të shkatërrohen bashkë me Satanain. Mt 25:41; Lu 8:31; Zb 20:2, 3, 10

9. Feja

A. Vetëm një fe e vërtetë

Një shpresë, një besim, një pagëzim. Ef 4:5, 13

Urdhri për të bërë dishepuj. Mt 28:19; Ve 8:12; 14:21

Njihet nga frytet e saj. Mt 7:19, 20; Lu 6:43, 44; Gjo 15:8

Dashuri, harmoni mes anëtarëve. Gjo 13:35; 1Ko 1:10; 1Gjo 4:20

B. Doktrinat e rreme meritojnë të dënohen

Jezui i dënoi doktrinat e rreme. Mt 23:15, 23, 24; 15:4-9

Veproi kështu për të mbrojtur të verbrit. Mt 15:14

E vërteta i liroi ata për të qenë dishepuj të Jezuit. Gjo 8:31, 32

C. E domosdoshme të ndërrohet feja, nëse është e gabuar

E vërteta të bën të lirë; tregon që shumë njerëz e kanë gabim. Gjo 8:31, 32

Izraelitët dhe të tjerë e lanë adhurimin e mëparshëm. Js 24:15; 2Mb 5:17

Të krishterët e parë ndryshuan pikëpamjet. Ga 1:13, 14; Ve 3:17, 19

Pavli ndryshoi fenë. Ve 26:4-6

E gjithë bota e mashtruar; duhet përtërirë mendja. Zb 12:9; Ro 12:2

Ç. Ajo që duket «e mirë në të gjitha fetë», nuk siguron miratimin e Perëndisë

Normat e adhurimit i vendos Perëndia. Gjo 4:23, 24; Jk 1:27

Nuk është e mirë, nëse nuk është sipas vullnetit të Perëndisë. Ro 10:2, 3

«Veprat e mira» mund të hidhen poshtë. Mt 7:21-23

Njihet nga frytet. Mt 7:20

10. Ferri (Hadesi, Sheoli)

A. Jo një vend i mirëfilltë mundimi në zjarr

Jobi që po vuante u lut të shkonte atje. Jb 14:13

Vend pasiviteti. Ps 6:5; Ek 9:10; Is 38:18, 19

Jezui u ngrit nga varri, ferri. Ve 2:27, 31, 32; Ps 16:10

Ferri do të dorëzojë të vdekur të tjerë, do të shkatërrohet. Zb 20:13, 14

B. Zjarri është simbol i shfarosjes

Zjarri simbolizon vdekjen. Mt 25:41, 46; 13:30

Të ligjtë e papenduar shkatërrohen përgjithmonë si nga zjarri. He 10:26, 27

«Mundimi» në zjarr i Satanait është vdekja e përhershme. Zb 20:10, 14, 15

C. Tregimi i të pasurit dhe Lazarit s’provon mundimin e përjetshëm

Zjarri është simbolik, njësoj si gjiri i Abrahamit. Lu 16:22-24

Edhe pëlqimi i Abrahamit vihet në kontrast me errësirën. Mt 8:11, 12

Shfarosja e Babilonisë është quajtur një mundim i zjarrtë. Zb 18:8-10, 21

11. Festat, ditëlindjet

A. Ditëlindjet, Krishtlindjet nuk festoheshin nga të krishterët e parë

I festonin ata që nuk ishin adhurues të vërtetë. Zn 40:20; Mt 14:6

Duhet përkujtuar dita e vdekjes së Jezuit. Lu 22:19, 20; 1Ko 11:25, 26

Ahengjet e shfrenuara në festa, të papërshtatshme. Ro 13:13; Ga 5:21; 1Pj 4:3

12. Fryma, spiritizmi

A. Çfarë është fryma e shenjtë?

Forca aktive e Perëndisë, jo një person. Ve 2:2, 3, 33; Gjo 14:17

U përdor në krijim, në frymëzimin e Biblës, etj. Zn 1:2; Ezk 11:5

I lind, i miros pjesëtarët e trupit të Krishtit. Gjo 3:5-8; 2Ko 1:21, 22

Fuqizon, drejton popullin e Perëndisë sot. Ga 5:16, 18

B. Forca e jetës quhet frymë

Shkëndija e jetës që mbështetet nga frymëmarrja. Jk 2:26; Jb 27:3

Perëndia ka fuqi mbi forcën e jetës. Za 12:1; Ek 8:8

Forca e jetës te njerëzit, kafshët, i përket Perëndisë. Ek 3:19-21

Fryma lihet në dorë të Perëndisë me shpresën e ringjalljes. Lu 23:46

C. Spiritizmi duhet shmangur si vepër e demonëve

Fjala e Perëndisë e ndalon. Is 8:19, 20; Le 19:31; 20:6, 27

Falli është demonizëm; dënohet. Ve 16:16-18

Çon në shkatërrim. Ga 5:19-21; Zb 21:8; 22:15

Astrologjia ndalohet. Lp 18:10-12; Jr 10:2

13. Gjaku

A. Transfuzionet dhunojnë shenjtërinë e gjakut

Noesë iu tha se gjaku ishte i shenjtë, ishte jeta. Zn 9:4, 16

Besëlidhja e Ligjit e ndalonte ngrënien e gjakut. Le 17:14; 7:26, 27

Ndalimi iu përsërit të krishterëve. Ve 15:28, 29; 21:25

B. Shpëtimi i jetës nuk e justifikon thyerjen e ligjit të Perëndisë

Bindja është më e mirë se flijimi. 1Sa 15:22; Mr 12:33

Ta quash jetën më të rëndësishme se ligji i Perëndisë çon në vdekje. Mr 8:35, 36

14. Harmagedoni

A. Lufta e Perëndisë për t’i dhënë fund ligësisë

Kombet të mbledhura në Harmagedon. Zb 16:14, 16

Perëndia lufton nëpërmjet Birit dhe engjëjve. 2Se 1:6-9; Zb 19:11-16

Si mund të mbijetojmë? So 2:2, 3; Zb 7:14

B. Nuk dhunon dashurinë e Perëndisë

Bota jashtëzakonisht e korruptuar. 2Ti 3:1-5

Perëndia i durueshëm, por drejtësia kërkon veprim. 2Pj 3:9, 15; Lu 18:7, 8

Duhen zhdukur të ligjtë, që të lulëzojnë të drejtët. Pr 21:18; Zb 11:18

15. Jehovai, Perëndia

A. Emri i Perëndisë

«Perëndi» term i papërcaktuar; Zotëria ynë ka një emër. 1Ko 8:5, 6

Ne lutemi që emri i tij të shenjtërohet. Mt 6:9, 10

Emri i Perëndisë është Jehova. Ps. 83:18; Da 6:2, 3; 3:15; Is 42:8

Emri Jehovah te Dio. Zn 22:14 (edhe Kristo.); Gjy 6:24

Te Kristoforidhi. Da 6:3; Ps 83:18; Is 12:2; 26:4

Forma Jahve te DSF. Da 3:15; 15:3; 17:15

Jezui e bëri të njohur emrin e Perëndisë. Gjo 17:6, 26; 5:43; 12:12, 13, 28

B. Ekzistenca e Perëndisë

E pamundur të shohësh Perëndinë e të jetosh. Da 33:20; Gjo 1:18; 1Gjo 4:12

S’ka nevojë të shohim Perëndinë për të besuar. He 11:1; Ro 8:24, 25; 10:17

Perëndia njihet nga veprat e tij të dukshme. Ro 1:20; Ps 19:1, 2

Përmbushja e profecive provon ekzistencën e Perëndisë. Is 46:8-11

C. Cilësitë e Perëndisë

Perëndia është dashuri. 1Gjo 4:8, 16; Da 34:6; 2Ko 13:11; Mi 7:18

Ka mençuri të pakrahasueshme. Jb 12:13; Ro 11:33; 1Ko 2:7

Është i drejtë, zbaton drejtësinë. Lp 32:4; Ps 37:28

Është i plotfuqishëm. Jb 37:23; Zb 7:12; 4:11

Ç. Jo të gjithë i shërbejnë të njëjtit Perëndi

Rruga që duket e mirë, jo gjithmonë është e drejtë. Pr 16:25; Mt 7:21

Dy rrugë; vetëm njëra çon në jetë. Mt 7:13, 14; Lp 30:19

Shumë perëndi, por vetëm një Perëndi i vërtetë. 1Ko 8:5, 6; Ps 82:1

Njohja e Perëndisë së vërtetë është thelbësore për jetën. Gjo 17:3; 1Gjo 5:20

16. Jeta

A. Jeta e përhershme është e sigurt për njerëzit e bindur

Perëndia që nuk mund të gënjejë, ka premtuar jetën. Tit 1:2; Gjo 10:27, 28

Jeta e përhershme është e sigurt për ata që ushtrojnë besim. Gjo 11:25, 26

Vdekja do të shkatërrohet. 1Ko 15:26; Zb 21:4; 20:14; Is 25:8

B. Jeta në qiell është kufizuar vetëm për ata që bëjnë pjesë në trupin e Krishtit

Perëndia i zgjedh pjesëtarët si t’i pëlqejë. Mt 20:23; 1Ko 12:18

Vetëm 144.000 veta merren nga toka. Zb 14:1, 4; 7:2-4; 5:9, 10

As Gjon Pagëzori nuk do të jetë në Mbretërinë qiellore. Mt 11:11

C. Jeta në tokë i është premtuar një numri të pakufizuar, ‘deleve të tjera’

Një numër i kufizuar me Jezuin në qiej. Zb 14:1, 4; 7:2-4

‘Delet e tjera’ nuk janë vëllezër të Krishtit. Gjo 10:16; Mt 25:32, 40

Shumë po mblidhen tani për të jetuar në tokë. Zb 7:9, 15-17

Të tjerë do të ringjallen që të jetojnë në tokë. Zb 20:12; 21:4

17. Jezui

A. Jezui është Biri i Perëndisë dhe Mbreti i emëruar

I parëlinduri i Perëndisë, u përdor për të krijuar gjithçka tjetër. Zb 3:14; Kl 1:15-17

U bë njeri, i lindur nga një grua, më i ulët se engjëjt. Ga 4:4; He 2:9

Lindi nga fryma e Perëndisë, i caktuar për në qiell. Mt 3:16, 17

I ngritur në një pozitë më të lartë se gjatë ekzistencës paranjerëzore. Fi 2:9, 10

B. Besimi në Jezu Krishtin, i domosdoshëm për shpëtimin

Krishti është Fara e premtuar e Abrahamit. Zn 22:18; Ga 3:16

Jezui i vetmi Kryeprift; shpërblesa. 1Gjo 2:1, 2; He 7:25, 26; Mt 20:28

Jeta, nëpërmjet njohjes së Perëndisë dhe Krishtit, bindjes. Gjo 17:3; Ve 4:12

C. Kërkohet më shumë se vetëm besim te Jezui

Besimi duhet shoqëruar me vepra. Jk 2:17-26; 1:22-25

Duhet t’u bindemi urdhrave, të bëjmë veprën që bëri ai. Gjo 14:12, 15; 1Gjo 2:3

Jo të gjithë ata që përdorin emrin e Zotërisë, do të hyjnë në Mbretëri. Mt 7:21-23

18. Kisha

A. Kisha frymore, e ndërtuar mbi Krishtin

Perëndia nuk banon në tempuj të bërë nga dora e njeriut. Ve 17:24, 25; 7:48

Kisha e vërtetë është tempull frymor prej gurësh të gjallë. 1Pj 2:5, 6

Krishti, guri i qoshes; apostujt, gurët e tjerë të themelit. Ef 2:20

Perëndia duhet adhuruar me frymë dhe të vërtetë. Gjo 4:24

B. Kisha, jo e ndërtuar mbi Pjetrin

Jezui nuk tha se kisha do të ndërtohej mbi Pjetrin. Mt 16:18

Jezui u identifikua si «shkëmbi». 1Ko 10:4

Pjetri identifikoi Jezuin si themelin. 1Pj 2:4, 6-8; Ve 4:8-12

19. Krijimi

A. Pajtohet me shkencën e provuar; përgënjeshtron evolucionin

Shkenca pajtohet me radhën e krijimit. Zn 1:11, 12, 21, 24, 25

Ligji i Perëndisë për ‘llojet’ është i vërtetë. Zn 1:11, 12; Jk 3:12

B. Ditët e krijimit, jo 24-orëshe

Fjala ‘ditë’ mund të nënkuptojë thjesht një periudhë kohe. Zn 2:4

Për Perëndinë, dita mund të jetë një kohë e gjatë. Ps 90:4; 2Pj 3:8

20. Kronologjia

A. Më 1914-n (e.s.) përfundojnë Kohët e johebrenjve

Linja e sundimtarëve të mbretërisë u ndërpre në vitin 607 p.e.s. Ezk 21:25-27

Duhej të kalonin «shtatë kohë» derisa të rivendosej sundimi. Dn 4:32, 16, 17

Shtatë = 2 × 3 ¹⁄2 kohë ose 2 × 1.260 ditë. Zb 12:6, 14; 11:2, 3

Një ditë për një vit. [bëjnë 2.520 vjet] Ezk 4:6; Nu 14:34

Duhej të kalonin kaq kohë derisa të vendosej Mbretëria. Lu 21:24; Dn 7:13, 14

21. Kryqi

A. Jezui u var në një shtyllë ekzekutimi, si një poshtërim

Jezui u var në një shtyllë ekzekutimi ose në dru. Ve 5:30; 10:39; Ga 3:13

Të krishterët duhet të mbajnë shtyllën si poshtërim. Mt 10:38; Lu 9:23

B. Nuk duhet adhuruar

Të mbash si zbukurim shtyllën e Jezuit është turpërim. He 6:6; Mt 27:41, 42

Përdorimi i kryqit në adhurim është idhujtari. Da 20:4, 5; Jr 10:3-5

Jezui është frymë, nuk është më në shtyllë. 1Ti 3:16; 1Pj 3:18

22. Kthimi i Krishtit

A. Kthimi, i padukshëm për njerëzit

U tha dishepujve se bota nuk do ta shihte më. Gjo 14:19

Vetëm dishepujt e panë ngjitjen në qiell; kthimi i ngjashëm. Ve 1:6, 10, 11

Në qiell, një frymë e padukshme. 1Ti 6:14-16; He 1:3

Kthehet në pushtetin e Mbretërisë qiellore. Dn 7:13, 14

B. Dallohet nga fakte fizike

Dishepujt e pyetën për shenjën e pranisë. Mt 24:3

Të krishterët «e shohin» praninë nëpërmjet kuptueshmërisë. Ef 1:18

Shumë ngjarje përbëjnë dëshmi të pranisë. Lu 21:10, 11

Armiqtë «e shohin» kur i zë shkatërrimi. Zb 1:7

23. Kundërshtimi, përndjekja

A. Arsyeja që i kundërshtojnë të krishterët

Jezuin e urryen, paratha kundërshtim. Gjo 15:18-20; Mt 10:22

Qëndrimi besnik ndaj parimeve të drejta e dënon botën. 1Pj 4:1, 4, 12, 13

Satanai, perëndia i këtij sistemi, i kundërvihet Mbretërisë. 2Ko 4:4; 1Pj 5:8

I krishteri nuk frikësohet, Perëndia e mbështet. Ro 8:38, 39; Jk 4:8

B. Gruaja nuk duhet të lejojë që burri ta ndajë nga Perëndia

E paralajmëruar; të tjerët mund ta keqinformojnë burrin. Mt 10:34-38; Ve 28:22

Ajo duhet t’i mbajë sytë nga Perëndia dhe Krishti. Gjo 6:68; 17:3

Me besnikërinë e saj mund të shpëtojë edhe burrin. 1Ko 7:16; 1Pj 3:1-6

Burri është kreu, por nuk mund të detyrojë adhurimin. 1Ko 11:3; Ve 5:29

C. Burri s’duhet të lejojë që gruaja ta pengojë për t’i shërbyer Perëndisë

Duhet ta dojë gruan dhe familjen, të dëshirojë jetë për ta. 1Ko 7:16

Ka përgjegjësinë të vendosë, të sigurojë nevojat e jetës. 1Ko 11:3; 1Ti 5:8

Perëndia e do burrin që mban anën e së vërtetës. Jk 1:12; 5:10, 11

Kompromisi për hir të paqes, sjell mospëlqimin e Perëndisë. He 10:38

E udhëheq familjen drejt lumturisë në botën e re. Zb 21:3, 4

24. Ligësia, vuajtjet e botës

A. Kush është përgjegjës për vuajtjet e botës?

Sundimi i lig, shkaku i kohëve të këqija sot. Pr 29:2; 28:28

Sundimtari i botës është armiku i Perëndisë. 2Ko 4:4; 1Gjo 5:19; Gjo 12:31

Mjerimet vijnë nga Djalli; koha e shkurtër. Zb 12:9, 12

Djalli lidhet, më pas vjen paqja e lavdishme. Zb 20:1-3; 21:3, 4

B. Pse është lejuar ligësia?

Djalli sfidoi besnikërinë e krijesave ndaj Perëndisë. Jb 1:11, 12

Njerëzve me besim iu dha mundësia të tregoheshin besnikë. Ro 9:17; Pr 27:11

Djalli doli gënjeshtar; çështja, për t’u zgjidhur. Gjo 12:31

Besnikët shpërblehen me jetën e përhershme. Ro 2:6, 7; Zb 21:3-5

C. Koha e fundit e zgjatur është një masë e mëshirshme

Ashtu si në ditët e Noesë, duhet kohë për të dhënë paralajmërimin. Mt 24:14, 37-39

Perëndia nuk është i ngadalshëm, por i mëshirshëm. 2Pj 3:9; Is 30:18

Bibla na ndihmon të mos kapemi në befasi. Lu 21:36; 1Se 5:4

Të kërkojmë tani masat e Perëndisë për t’u mbrojtur. Is 2:2-4; So 2:3

Ç. Zgjidhja për vuajtjet e botës, jo nga njerëzit

Njerëzit shumë të frikësuar, të pështjelluar. Lu 21:10, 11; 2Ti 3:1-5

Mbretëria e Perëndisë do të ketë sukses, jo njerëzit. Dn 2:44; Mt 6:10

Që të jetojmë, të kërkojmë që tani paqe me Mbretin. Ps 2:9, 11, 12

25. Lutja

A. Lutjet që dëgjon Perëndia

Perëndia i dëgjon lutjet e njerëzve. Ps 145:18; 1Pj 3:12

Lutjet e të padrejtëve nuk dëgjohen, nëse ata nuk ndryshojnë rrugë. Is 1:15-17

Duhet të lutemi në emër të Jezuit. Gjo 14:13, 14; 2Ko 1:20

Duhet të lutemi në përputhje me vullnetin e Perëndisë. 1Gjo 5:14, 15

Besimi është i domosdoshëm. Jk 1:6-8

B. Përsëritjet e kota, lutjet drejtuar Marisë a «shenjtorëve» janë të pavlefshme

Duhet t’i lutemi Perëndisë në emër të Jezuit. Gjo 14:6, 14; 16:23, 24

Përsëritjet e kota nuk do të dëgjohen. Mt 6:7

26. Martesa

A. Lidhja martesore duhet të jetë e nderuar

Krahasohet me Krishtin dhe nusen e tij. Ef 5:22, 23

Shtrati martesor duhet të jetë i pandotur. He 13:4

Çiftet këshillohen të mos ndahen. 1Ko 7:10-16

Pornéia, e vetmja bazë nga Shkrimet për divorc. Mt 19:9

B. Parimi i kryesisë duhet respektuar nga të krishterët

Burri, si kreu, duhet ta dojë dhe të kujdeset për familjen. Ef 5:23-31

Gruaja, e nënshtruar, e do burrin, i bindet. 1Pj 3:1-7; Ef 5:22

Fëmijët duhet të jenë të bindur. Ef 6:1-3; Kl 3:20

C. Përgjegjësia e prindërve të krishterë për fëmijët

T’u tregojnë dashuri, t’u kushtojnë kohë dhe vëmendje. Tit 2:4

Të mos i acarojnë. Kl 3:21

Të sigurojnë gjërat e nevojshme, duke përfshirë gjërat frymore. 2Ko 12:14; 1Ti 5:8

T’i stërvitin për jetën. Ef 6:4; Pr 22:6, 15; 23:13, 14

Ç. Të krishterët duhet të martohen vetëm me të krishterë

Të martohen vetëm «në Zotërinë». 1Ko 7:39; Lp 7:3, 4; Ne 13:26

D. Poligamia, jobiblike

Në fillim burri kishte vetëm një grua. Zn 2:18, 22-25

Jezui rivendosi normën për të krishterët. Mt 19:3-9

Të krishterët e hershëm nuk ishin poligamë. 1Ko 7:2, 12-16; Ef 5:28-31

27. Mbretëria

A. Çfarë do të bëjë Mbretëria e Perëndisë për njerëzimin?

Do të bëjë që të kryhet vullneti i Perëndisë. Mt 6:9, 10; Ps 45:6; Zb 4:11

Një qeveri me mbret dhe ligje. Is 9:6, 7; 2:3; Ps 72:1, 8

Do të shkatërrojë ligësinë, do të sundojë në mbarë tokën. Dn 2:44; Ps 72:8

Sundim 1000-vjeçar për të ripërtërirë njerëzimin, Parajsën. Zb 21:2-4; 20:6

B. Fillon të veprojë, ndërsa armiqtë e Krishtit janë ende aktivë

Pasi u ringjall, Krishti priti për një kohë të gjatë. Ps 110:1; He 10:12, 13

Merr pushtet, lufton kundër Satanait. Ps 110:2; Zb 12:7-9; Lu 10:18

Në atë kohë vendoset Mbretëria, më pas vijnë mjerime në tokë. Zb 12:10, 12

Problemet që kemi, tregojnë se është koha të përkrahim Mbretërinë. Zb 11:15-18

C. Nuk është ‘në zemër’, nuk zhvillohet përmes përpjekjeve të njerëzve

Mbretëria është në qiell, jo në tokë. 2Ti 4:18; 1Ko 15:50; Ps 11:4

Nuk është ‘në zemër’; Jezui iu drejtua farisenjve. Lu 17:20, 21

Nuk është aspak pjesë e kësaj bote. Gjo 18:36; Lu 4:5-8; Dn 2:44

Do të zëvendësohen qeveritë, normat e botës. Dn 2:44

28. Mëkati

A. Çfarë është mëkati?

Shkelje e ligjeve të Perëndisë, e normave të tij të përsosura. 1Gjo 3:4; 5:17

Njeriu, si krijesë e Perëndisë, i jep llogari atij. Ro 14:12; 2:12-15

Ligji përkufizoi mëkatin, i bëri njerëzit të vetëdijshëm për të. Ga 3:19; Ro 3:20

Të gjithë në mëkat, nuk arrijmë normat e përsosura të Perëndisë. Ro 3:23; Ps 51:5

B. Përse të gjithë kanë vuajtur nga mëkati i Adamit?

Adami ua kaloi papërsosmërinë dhe vdekjen të gjithëve. Ro 5:12, 18

Perëndia qe i mëshirshëm duke e toleruar njerëzimin. Ps 103:8, 10, 14, 17

Flijimi i Jezuit shlyen mëkatet. 1Gjo 2:2

Mëkati dhe të gjitha veprat e tjera të Djallit do të fshihen. 1Gjo 3:8

C. Fruti i ndaluar ishte mosbindje, jo akt seksual

Pema, e ndaluar para se të krijohej Eva. Zn 2:17, 18

Adamit dhe Evës iu tha të kishin fëmijë. Zn 1:28

Fëmijët, jo rezultat i mëkatit, por i bekimit të Perëndisë. Ps 127:3-5

Eva mëkatoi, kur burri nuk ishte i pranishëm; doli para tij. Zn 3:6; 1Ti 2:11-14

Adami, si kreu, u rebelua kundër ligjit të Perëndisë. Ro 5:12, 19

Ç. Çfarë është mëkati kundër frymës së shenjtë (Mt 12:32; Mr 3:28, 29)?

Mëkati i trashëguar nuk është i tillë. Ro 5:8, 12, 18; 1Gjo 5:17

Dikush mund ta hidhërojë frymën, e megjithatë ta marrë veten. Ef 4:30; Jk 5:19, 20

Praktikimi me dashje i mëkatit çon në vdekje. 1Gjo 3:6-9

Perëndia i gjykon njerëz të tillë, u heq frymën e tij. He 6:4-8

Nuk duhet të lutemi për njerëz të tillë të papenduar. 1Gjo 5:16, 17

29. Pagëzimi

A. Një kërkesë e krishterë

Jezui la shembullin. Mt 3:13-15; He 10:7

Simbol i mohimit të vetvetes ose i kushtimit. Mt 16:24; 1Pj 3:21

Vetëm për ata që janë në moshë për të mësuar. Mt 28:19, 20; Ve 2:41

Zhytja në ujë është mënyra e duhur. Ve 8:38, 39; Gjo 3:23

B. Nuk lan mëkatet

Jezui nuk u pagëzua për të larë mëkatet. 1Pj 2:22; 3:18

Gjaku i Jezuit lan mëkatet. 1Gjo 1:7

30. Paracaktimi i fatit

A. Njeriu nuk ka një fat të paracaktuar

Qëllimi i Perëndisë është i sigurt. Is 55:11; Zn 1:28

Individëve u jepet mundësia të zgjedhin t’i shërbejnë Perëndisë. Gjo 3:16; Fi 2:12

31. Përkujtimi, mesha

A. Përkujtimi i Darkës së Zotërisë

Një herë në vit, ditën e Pashkës. Lu 22:1, 17-20; Da 12:14

Përkujton vdekjen flijuese të Krishtit. 1Ko 11:26; Mt 26:28

Marrin emblemat ata me shpresë qiellore. Lu 22:29, 30; 12:32, 37

Si e di një person që ka një shpresë të tillë? Ro 8:15-17

B. Mesha nuk ka një bazë biblike

Falja e mëkateve kërkon të derdhet gjak. He 9:22

Krishti është Ndërmjetësi i vetëm i besëlidhjes së re. 1Ti 2:5, 6; Gjo 14:6

Krishti është në qiell; prifti nuk mund ta zbresë. Ve 3:20, 21

S’ka nevojë të përsëritet flijimi i Krishtit. He 9:24-26; 10:11-14

32. Profetët e rremë

A. Profetët e rremë të parathënë; kishte në ditët e apostujve

Rregulli për të përcaktuar profetët e rremë. Lp 18:20-22; Lu 6:26

Ishin parathënë; njihen nga frytet. Mt 24:23-26; 7:15-23

33. Qielli

A. Vetëm 144.000 veta shkojnë në qiell

Një numër i kufizuar; që të jenë mbretër me Krishtin. Zb 5:9, 10; 20:4

Jezui ishte pararendësi; të tjerët u zgjodhën më pas. Kl 1:18; 1Pj 2:21

Shumë të tjerë do të jetojnë në tokë. Ps 72:8; Zb 21:3, 4

Të 144.000-t kanë një pozitë të veçantë, që askush tjetër nuk e ka. Zb 14:1, 3; 7:4, 9

34. Ringjallja

A. Shpresa për të vdekurit

Të gjithë që janë në varre, do të ngrihen. Gjo 5:28, 29

Ringjallja e Jezuit është garanci. 1Ko 15:20-22; Ve 17:31

Ata që kanë mëkatuar kundër frymës, nuk do të ringjallen. Mt 12:31, 32

Është e sigurt për ata që tregojnë besim. Gjo 11:25

B. Ringjallja për jetën në qiell ose në tokë

Të gjithë vdesin në Adamin; marrin jetën në Jezuin. 1Ko 15:20-22; Ro 5:19

Ata që ringjallen, natyra të ndryshme. 1Ko 15:40, 42, 44

Ata me Jezuin do të jenë si ai. 1Ko 15:49; Fi 3:20, 21

Ata që nuk mbretërojnë, do të jenë në tokë. Zb 20:4b, 5, 13; 21:3, 4

35. Sabati

A. Dita e sabatit, jo e detyrueshme për të krishterët

Ligji i shfuqizuar në bazë të vdekjes së Jezuit. Ef 2:15

Sabati, jo i detyrueshëm për të krishterët. Kl 2:16, 17; Ro 14:5, 10

Të qortuar për mbajtjen e sabatit, etj. Ga 4:9-11; Ro 10:2-4

Në pushimin e Perëndisë hyn me anë të besimit dhe bindjes. He 4:9-11

B. Mbajtja e sabatit i kërkohej vetëm Izraelit të lashtë

Sabati i parë u mbajt pas daljes nga Egjipti. Da 16:26, 27, 29, 30

Shenjë vetëm për Izraelin natyror. Da 31:16, 17; Ps 147:19, 20

Ligji kërkonte edhe vite sabati. Da 23:10, 11; Le 25:3, 4

Sabati, jo i nevojshëm për të krishterët. Ro 14:5, 10; Ga 4:9-11

C. Pushimi i sabatit të Perëndisë (dita e 7-të e «javës» krijuese)

Filloi në fund të krijimit të gjithçkaje në tokë. Zn 2:2, 3; He 4:3-5

Vazhdoi pas ditëve të Jezuit në tokë. He 4:6-8; Ps 95:7-9, 11

Të krishterët pushojnë nga veprat që përqendrohen te vetja. He 4:9, 10

Përfundon kur Mbretëria përmbush veprën për tokën. 1Ko 15:24, 28

36. Shëmbëlltyrat

A. Përdorimi i shëmbëlltyrave, i statujave në adhurim është poshtërim për Perëndinë

Perëndisë nuk mund t’i bëhet asnjë shëmbëlltyrë. 1Gjo 4:12; Is 40:18; 46:5; Ve 17:29

Të krishterët janë paralajmëruar kundër shëmbëlltyrave. 1Ko 10:14; 1Gjo 5:21

Perëndia duhet adhuruar me frymë dhe të vërtetë. Gjo 4:24

B. Adhurimi i shëmbëlltyrave qe shkatërrimtar për kombin e Izraelit

Adhurimi i shëmbëlltyrave ishte i ndaluar për hebrenjtë. Da 20:4, 5

Nuk mund të dëgjojnë ose të flasin; ata që i bëjnë katandisen si ato. Ps 115:4-8

U bënë një lak, sollën shkatërrim. Ps 106:36, 40-42; Jr 22:8, 9

C. Adhurimi «relativ» nuk është i autorizuar

Perëndia nuk lejoi t’i bëhej adhurim «relativ». Is 42:8

Perëndia është i vetmi «Dëgjues i lutjes». Ps 65:1, 2

37. Shërbëtor

A. Të gjithë të krishterët duhet të jenë shërbëtorë

Jezui ishte shërbëtor i Perëndisë. Ro 15:8, 9; Mt 20:28

Të krishterët ndjekin shembullin e tij. 1Pj 2:21; 1Ko 11:1

Duhet të predikojnë, që të kryejnë shërbimin. 2Ti 4:2, 5; 1Ko 9:16

B. Kualifikimet për shërbimin

Fryma e Perëndisë dhe njohuria për Fjalën e tij. 2Ti 2:15; Is 61:1-3

Ndjekja e modelit të Krishtit në predikim. 1Pj 2:21; 2Ti 4:2, 5

Perëndia stërvit me anë të frymës, organizatës. Gjo 14:26; 2Ko 3:1-3

38. Shërimet, gjuhët

A. Shërimi frymor ka dobi të përhershme

Sëmundja frymore është shkatërrimtare. Is 1:4-6; 6:10; Ho 4:6

Shërimi frymor është detyra parësore. Gjo 6:63; Lu 4:18

Heq mëkatet; jep lumturi, jetë. Jk 5:19, 20; Zb 7:14-17

B. Mbretëria e Perëndisë do të sjellë shërime fizike të përhershme

Jezui shëroi sëmundjet, predikoi bekimet e Mbretërisë. Mt 4:23

Mbretëria u premtua si mjeti për shërimin e përhershëm. Mt 6:10; Is 9:7

Edhe vdekja do të zhduket. 1Ko 15:25, 26; Zb 21:4; 20:14

C. Shërimet e sotme nëpërmjet besimit, s’kanë prova të miratimit hyjnor

Dishepujt nuk e shëruan veten me mrekulli. 2Ko 12:7-9; 1Ti 5:23

Dhuratat e mrekullueshme morën fund pas ditëve të apostujve. 1Ko 13:8-11

Shërimet nuk janë provë e sigurt e miratimit të Perëndisë. Mt 7:22, 23; 2Se 2:9-11

Ç. Të folurit në gjuhë të ndryshme, vetëm një masë e përkohshme

Ishte një shenjë, dhurata më të mëdha duheshin kërkuar. 1Ko 14:22; 12:30, 31

Ishte parathënë fundi i dhuratave të mrekullueshme të frymës. 1Ko 13:8-10

Veprat e mrekullueshme, jo provë e sigurt e miratimit hyjnor. Mt 7:22, 23; 24:24

39. Shpërblesa

A. Jeta njerëzore e Jezuit u pagua si «shpërblesë për të gjithë»

Jezui dha jetën e tij si shpërblesë. Mt 20:28

Vlera e gjakut të derdhur siguron faljen për mëkatin. He 9:14, 22

Një flijim i vetëm ishte i mjaftueshëm njëherë e përgjithmonë. Ro 6:10; He 9:26

Dobitë nuk vijnë automatikisht; duhet pranuar shpërblesa. Gjo 3:16

B. Ishte një çmim përkatës

Adami u krijua i përsosur. Lp 32:4; Ek 7:29; Zn 1:31

Humbi përsosmërinë për veten dhe për fëmijët me anë të mëkatit. Ro 5:12, 18

Fëmijët e tij s’mund të bënin gjë; duhej barasvlera e Adamit. Ps 49:7; Lp 19:21

Jeta e përsosur njerëzore e Jezuit ishte një shpërblesë. 1Ti 2:5, 6; 1Pj 1:18, 19

40. Shpëtimi

A. Shpëtimi është nga Perëndia nëpërmjet flijimit shpërblyes të Jezuit

Jeta është dhuratë e Perëndisë me anë të Birit të tij. 1Gjo 4:9, 14; Ro 6:23

Shpëtimi është i mundur vetëm me anë të flijimit të Jezuit. Ve 4:12

Asnjë vepër nuk është e mundur në rastin e «pendimit në prag të vdekjes». Jk 2:14, 26

Duhet punuar fuqimisht për ta arritur. Lu 13:23, 24; 1Ti 4:10

B. Bibla nuk thotë se «kur shpëton një herë, ke shpëtuar përgjithmonë»

Edhe pjesëmarrësit e frymës së shenjtë, mund të bien. He 6:4, 6; 1Ko 9:27

Shumë izraelitë u shkatërruan, edhe pse shpëtuan nga Egjipti. Jd 5

Shpëtimi nuk është i menjëhershëm. Fi 2:12; 3:12-14; Mt 10:22

Kush kthehet pas, bie në një gjendje më të keqe se e para. 2Pj 2:20, 21

C. Bibla nuk thotë se «do të shpëtojnë të gjithë»

Pendimi i pamundur për disa. He 6:4-6

Perëndia nuk kënaqet me vdekjen e të ligjve. Ezk 33:11; 18:32

Por dashuria nuk mund të tolerojë padrejtësinë. He 1:9

Të ligjtë do të shkatërrohen. He 10:26-29; Zb 20:7-15

41. Shpirti

A. Çfarë është shpirti?

Njeriu është një shpirt. Zn 2:7; 1Ko 15:45; Js 11:11; Ve 27:37

Edhe kafshët quhen shpirtra. Nu 31:28; Zb 16:3; Le 24:18

Shpirti ka gjak, ha, mund të vdesë. Jr 2:34; Le 7:18; Ezk 18:4

Njeriu që ka jetë, thuhet se ka shpirt. Mr 8:36; Gjo 10:15

B. Ndryshimi midis shpirtit dhe frymës

Jeta si person ose krijesë është shpirt. Gjo 10:15; Le 17:11

Forca e jetës që vë në veprim shpirtrat, quhet «frymë». Ps 146:4; 104:29

Kur dikush vdes, Perëndia merr prapë kontrollin e forcës së jetës. Ek 12:7

Vetëm Perëndia mund ta vërë në veprim forcën e jetës. Ezk 37:12-14

42. Toka

A. Qëllimi i Perëndisë për tokën

Parajsa u bë në tokë për njerëzit e përsosur. Zn 1:28; 2:8-15

Qëllimi i Perëndisë është i sigurt. Is 55:11; 46:10, 11

Toka do të mbushet me njerëz paqedashës, të përsosur. Ps 72:7; Is 45:18; 9:6, 7

Parajsa do të rivendoset nga Mbretëria. Mt 6:9, 10; Zb 21:3-5

B. Kurrë nuk do të shkatërrohet ose shpopullohet

Toka e mirëfilltë do të jetë përgjithmonë. Ek 1:4; Ps 104:5

Në kohën e Noesë u shkatërrua njerëzimi, jo toka. 2Pj 3:5-7; Zn 7:23

Ky shembull jep shpresë për mbijetesë në kohën tonë. Mt 24:37-39

Të ligjtë shkatërrohen; ‘shumica e madhe’ mbijeton. 2Se 1:6-9; Zb 7:9, 14

43. Triniteti

A. Perëndia, Ati, një Person i vetëm, më i madhi në univers

Perëndia nuk është tre persona. Lp 6:4; Ma 2:10; Mr 10:18; Ro 3:29, 30

Biri i krijuar; Perëndia ishte vetëm më përpara. Zb 3:14; Kl 1:15; Is 44:6

Perëndia, sundimtari i universit gjatë gjithë kohëve. Fi 2:5, 6; Dn 4:35

Perëndia duhet lartësuar mbi të gjithë. Fi 2:10, 11

B. Biri, më i ulët se Ati, para dhe pas ardhjes në tokë

Biri i bindur në qiell, i dërguar nga Ati. Gjo 8:42; 12:49

I bindur në tokë, Ati më i madh. Gjo 14:28; 5:19; He 5:8

I lartësuar në qiell, prapë i nënshtruar. Fi 2:9; 1Ko 15:28; Mt 20:23

Jehovai është kreu dhe Perëndia i Krishtit. 1Ko 11:3; Gjo 20:17; Zb 1:6

C. Në ç’mënyrë janë një Perëndia dhe Krishti?

Gjithmonë në harmoni të plotë. Gjo 8:28, 29; 14:10

Janë një si burri me gruan. Gjo 10:30; Mt 19:4-6

Po kështu, të gjithë besimtarët duhet të jenë një. Gjo 17:20-22; 1Ko 1:10

Gjithmonë një adhurim i Jehovait përmes Krishtit. Gjo 4:23, 24

Ç. Fryma e shenjtë e Perëndisë është forca e tij vepruese

Një forcë, jo një person. Mt 3:16; Gjo 20:22; Ve 2:4, 17, 33

Jo një person në qiell me Perëndinë dhe Krishtin. Ve 7:55, 56; Zb 7:10

Drejtohet nga Perëndia për të plotësuar qëllimet e tij. Ps 104:30; 1Ko 12:4-11

Ata që i shërbejnë Perëndisë e marrin, drejtohen prej saj. 1Ko 2:12, 13; Ga 5:16

44. Vdekja

A. Shkaku i vdekjes

Njeriu pati fillim të përsosur, perspektivën e jetës pa fund. Zn 1:28, 31

Mosbindja solli dënimin me vdekje. Zn 2:16, 17; 3:17, 19

Mëkati dhe vdekja kaluan te të gjithë fëmijët e Adamit. Ro 5:12

B. Gjendja e të vdekurve

Adami u bë një shpirt, atij nuk iu dha një shpirt. Zn 2:7; 1Ko 15:45

Njeriu, shpirti, vdes. Ezk 18:4; Is 53:12.

Të vdekurit janë të pavetëdijshëm, nuk dinë asgjë. Ek 9:5, 10; Ps 146:3, 4

Të vdekurit janë në gjumë, presin ringjalljen. Gjo 11:11-14, 23-26; Ve 7:60

C. Është e pamundur të flasësh me të vdekurit

Të vdekurit nuk jetojnë si frymëra me Perëndinë. Ps 115:17; Is 38:18

Të paralajmëruar për të mos folur me të vdekurit. Is 8:19; Le 19:31

Mediumet, fallxhorët, dënohen. Lp 18:10-12; Ga 5:19-21