Dlaczego jest tyle sekt „chrześcijańskich”?

1-3. Dlaczego niesłuszne jest powiedzenie: „Wszystkie drogi prowadzą do tego samego celu”, zwłaszcza w odniesieniu do sprawy prawdziwej religii?

NA PEWNO się już zastanawiałeś, czytelniku, dlaczego istnieje tyle wyznań religijnych, które twierdzą, że opierają się na Biblii, skoro jest tylko jedna Biblia. Niektórzy próbują odpowiedzieć na to stwierdzeniem: Wszystkie drogi prowadzą do tego samego celu.

² Tymczasem praktyka życiowa wcale nie potwierdza prawdziwości takiego twierdzenia. Nie wszystkie drogi prowadzą do tego samego miasta, a już zwłaszcza wtedy, gdy jedne krzyżują się z innymi pod kątem prostym lub są drogami jednokierunkowymi, biegnącymi jednak w przeciwne strony.

³ Każdemu, kto się bliżej przyjrzy religiom chrześcijaństwa, rzuca się w oczy fakt, że „drogi” rozmaitych odłamów i sekt właśnie krzyżują się z sobą lub nawet biegną w całkiem odwrotnych kierunkach. Co więcej, rozbieżności między nimi bywają tak wielkie, że dysputy na temat doktryn lub praktyk religijnych niejednokrotnie już doprowadzały do walk, a nawet wojen na dużą skalę. Z pewnością takie zwalczanie się i wzajemne zabijanie nie świadczy o należeniu do jednego stada ani o pomaganiu sobie do uzyskania zbawienia.

JEDNOŚĆ UTRZYMANA WŚRÓD PIERWSZYCH CHRZEŚCIJAN

4. Jaka sytuacja panowała w zborze pierwszego stulecia, jeśli idzie o sekciarstwo?

⁴ Dzieje zboru chrześcijańskiego z pierwszego stulecia nie ukazują go nam jako zbiorowiska sekt rywalizujących z sobą w pozyskiwaniu członków lub w ubieganiu się o przewagę. Apostołowie nie mówili nikomu, że można wierzyć, w co się komu podoba, obierając „drogę”, którą sobie człowiek sam wytyczy, albo naśladując upatrzonych i ulubionych działaczy, a mimo to w sumie stanowić prawdziwy zbór Boży. Chrześcijanie mieli pozostawać w jedności z Bogiem i Jego Synem, Jezusem Chrystusem, oraz zachowywać pokojowe stosunki zarówno z tymi niebiańskimi Władcami, jak i między sobą (2 Kor. 13:11). Apostoł Paweł w liście do zboru w Koryncie szybko skorygował mylny pogląd, który doprowadził do wyłonienia się tam sekciarstwa. Przedstawił w nim następujące argumenty:

5, 6. (a) Jak się zachował apostoł Paweł, gdy sekciarstwo usiłowało się zagnieździć w zborze korynckim? (b) Jakie pytania wyłaniają się w związku z obecną sytuacją w chrześcijaństwie, skoro stwierdzamy, że w pierwszym wieku między zborami panowała jedność?

⁵ „Upominam was, bracia, w imię Pana naszego Jezusa Chrystusa, abyście byli zgodni i by nie było wśród was rozłamów; byście byli jednego ducha i jednej myśli. Doniesiono mi bowiem o was, bracia moi, przez ludzi Chloe, że zdarzają się między wami spory. Myślę o tym, co każdy z was mówi: ‛Ja jestem Pawła, a ja Apollosa; ja jestem Kefasa, a ja Chrystusa’. Czyż Chrystus jest podzielony? Czyż Paweł został za was ukrzyżowany? Czyż w imię Pawła zostaliście ochrzczeni?” — 1 Kor. 1:10-13; porównaj z tym List do Filipian 1:27.

⁶ Jak zatem doszło do tego, że ludzie podający się za chrześcijan podzielili się na sekty i wyznania? Czy zdobędziemy uznanie u Boga, gdy po prostu przyłączymy się do któregokolwiek odłamu? Czy Biblia umożliwia nam poznanie, jak te sekty powstały i co je spotka?

BUNT

7, 8. Co skłoniło Pawła do poruszenia tematu odstępstwa w liście do zboru w Tesalonice? Co napisał tym chrześcijanom?

⁷ Odpowiedź na te pytania znajdziemy w słowach apostołów. Z Pisma Świętego wyraźnie wynika, że już za czasów apostolskich sekciarstwo chciało podnosić głowę, ale siła usposobienia duchowego apostołów i ich ścisłe przestrzeganie zasad poznanych od Chrystusa powstrzymywało te rozłamowe tendencje. Apostołowie troszczyli się o to, aby zbory były mocne i trwały w jedności. Niemniej jednak wielokrotnie ostrzegali przed nadchodzącym odstępstwem, przed apostazją. Paweł zwrócił na to uwagę między innymi w liście do zboru w Tesalonice. W zborze tym rozwinął się błędny pogląd, jakoby „dzień Jehowy” — dzień zagłady systemu rzeczy tego świata — miał nastąpić prawie nazajutrz. Chrześcijanie z Tesaloniki sądzili, że właśnie przez to już wkrótce zostaną uwolnieni od prześladowań, jakie wówczas na nich spadły, i otrzymają nagrodę niebiańską.

⁸ Dlatego apostoł napisał do nich: „Niech was w żaden sposób nikt nie zwodzi, bo dzień ten [oczekiwany „dzień Jehowy”] nie nadejdzie, dopóki nie przyjdzie najpierw odstępstwo i nie objawi się człowiek grzechu, syn zatracenia”. — 2 Tes. 2:3.

9, 10. Czym jest odstępstwo? Jak różne przekłady oddają to pojęcie?

⁹ Co to jest „odstępstwo”? Czy chodzi tu jedynie o zobojętnienie, o odsunięcie się od wiary i praktyki chrześcijańskiej? Nie. W słowie „odstępstwo” zawarta jest znacznie poważniejsza treść. Wyraz użyty w tym miejscu tekstu greckiego oznacza „odsunięcie się”, ale też „odpadnięcie”, „oderwanie”. Moffatt w swoim przekładzie czasownikową formę tego słowa występującą w Liście 1 do Tymoteusza 4:1 przetłumaczył następująco: „Niektórzy ludzie zbuntują się przeciwko wierze”.

¹⁰ Natomiast w wyżej przytoczonym wersecie z 2 do Tesaloniczan 2:3 apostoł wyraził się według rzymskokatolickiego przekładu The Jerusalem Bible (Biblia jeruzalemska), że „dzień Jehowy” nie może nastąpić, „dopóki nie dojdzie do Wielkiego Przewrotu i nie pojawi się Buntownik, Straceniec”. Revised Standard Version oddaje owe słowa w ten sposób: „Dzień ten nie przyjdzie, aż wpierw nie wystąpi bunt”. Przekład Moffatta oraz The New English Bible także stosują w tym tekście słowo „bunt”.

BUNT PRZECIW KOMU?

11. Przeciw komu wymierzone jest odstępstwo, czyli bunt?

¹¹ Przeciw komu skierowany byłby ten bunt? Czy może przeciw pewnym jednostkom grającym kierowniczą rolę w kościele? Oczywiście za życia apostołów pewni osobnicy usiłujący doprowadzić do buntu kwestionowali ich autorytet. Ale w rzeczywistości był to bunt przeciw Bogu. Podawano bowiem w wątpliwość nie tylko autorytet, lecz także nauki, a ponadto wprowadzano przecież rozdźwięki i rozterki do zgromadzenia, które było zborem Bożym. Jeżeli ktoś staje się niewierny i kwestionuje Słowo Jehowy lub jakieś Jego postanowienia, w rzeczywistości występuje przeciwko Bogu. Z opisu rozwoju tego buntu wyraźnie wynika, że jest on wymierzony przeciw Jehowie Bogu.

12. Czy „człowiek grzechu” to istotnie jeden człowiek? Dlaczego?

¹² Czy sam buntownik, „człowiek grzechu”, to rzeczywiście jakiś poszczególny człowiek? Nie, gdyż żaden człowiek nie mógłby żyć przez tak długi czas, jaki obejmuje spełnienie się tego proroctwa. Z wyjaśnieniem tym wybornie pokrywa się sposób przetłumaczenia tych słów w przekładzie An American Translation, gdzie użyto określenia: „ucieleśnienie nieposłuszeństwa, (...) które jest skazane na zagładę”.

13. Dlaczego „człowiek grzechu” jest przeciwny Bogu, podobnie jak jest antychrystem?

¹³ Omawiana buntownicza postać nie została bezpośrednio nazwana „Antychrystem”, chociaż według opisu podanego w Liście 1 Jana 2:18, 22 niewątpliwie wykazuje cechy antychrysta. Zaprzecza autorytetowi Ojca, Jehowy Boga, a to pociąga za sobą zapieranie się Chrystusa, Syna Bożego i namaszczonego Króla. Jest to więc w rzeczywistości przeciwnik Boga, anty-Bóg, oczywiście na wskroś grzeszny w oczach Bożych. Został nazwany „synem zatracenia”, co oznacza, że jest skazany na zagładę, na wymazanie z istnienia. Kres dosięgnie go w „dniu Jehowy”. Musi całkowicie się ujawnić jeszcze przed nadejściem owego „dnia”. — Zobacz też Ewangelię według Jana 17:12.

KTO DAŁ POCZĄTEK ODSTĘPSTWU?

14-16. W jaki sposób zarówno Paweł, jak i Piotr, objaśnili powstanie „człowieka grzechu”?

¹⁴ Gdzie miało się to odstępstwo rozpocząć? Okoliczność tę wyjawił apostoł Paweł podczas swej ostatniej podróży do Jeruzalem, gdy rozmawiał ze starszymi z Efezu. Ostrzegał ich: „Wiem, że po moim odejściu wejdą między was wilki drapieżne, nie oszczędzając stada. Także spośród was samych powstaną ludzie, którzy głosić będą przewrotne nauki, aby pociągnąć za sobą uczniów”. — Dzieje 20:28-30.

¹⁵ Później jeszcze apostoł Piotr napisał do chrześcijan, aby zwrócić ich uwagę na fakt, że „byli też fałszywi prorocy między ludem [żydowskim], jak i wśród was będą fałszywi nauczyciele, którzy wprowadzać będą zgubne nauki i zapierać się Pana, który ich odkupił (...). I wielu pójdzie za ich rozwiązłością, a droga prawdy będzie przez nich pohańbiona. Z chciwości wykorzystywać was będą przez zmyślone opowieści”. — 2 Piotra 2:1-3, NP.

¹⁶ Paweł także uprzedził swego współpracownika Tymoteusza o zbliżającym się odszczepieństwie. Stanowczymi słowami udzielił Tymoteuszowi napomnień w sprawie właściwego postępowania w zborze, wysokich kwalifikacji nadzorców, potrzeby udzielania pouczeń, strofowania źle się sprawujących oraz trzymania się czystych nauk biblijnych. Oto jego przestroga: „Inspirowana wypowiedź mówi wyraźnie, że w późniejszych okresach czasu niektórzy odpadną od wiary, zwróciwszy uwagę na zwodnicze inspirowane wypowiedzi i nauki demonów”. — 1 Tym. 4:1, NW.

17. Co pozwala poznać, że odstępstwo miało się zacząć od „pasterzy” w zborze chrześcijańskim? Jak mieli oni utworzyć poróżnione między sobą sekty?

¹⁷ Ponieważ apostoł przemawiał do „starszych”, czyli „nadzorców”, kiedy powiedział: „spośród was samych powstaną ludzie, którzy głosić będą przewrotne nauki”, więc oczywistą jest rzeczą, że odstępstwo miało być zapoczątkowane przez nominalnych przywódców religijnych zboru chrześcijańskiego, zamianowanych, czyli wyznaczonych do „pasienia” trzody Bożej. Mieli się oni okazać „fałszywymi nauczycielami” dążącymi jedynie do tego, aby „pociągnąć za sobą uczniów”, czyli przywłaszczyć sobie uczniów Chrystusa, i tym samym przez „zgubne nauki” potworzyć własne sekty. Miały to być „wilki drapieżne”, które ‛nie oszczędzają stada’. — Dzieje 20:29, 30.

NOWOŻYTNE KONSEKWENCJE

18, 19. Gdzie obecnie dostrzegamy dowody odszczepieństwa? Jakie są konsekwencje tego odstępstwa?

¹⁸ Możemy dziś popatrzeć na przywódców religijnych chrześcijaństwa i zadać sobie pytania w rodzaju: Kto tak postępował i nadal postępuje w czasach obecnych? Kto w swych naukach religijnych zaparł się niebiańskiego „Pana, który ich odkupił”? Którzy przywódcy religijni są winni „rozwiązłości” i tolerują ją w swoich gminach wyznaniowych, wskutek czego „droga prawdy” często bywa „pohańbiona”? Kto z działaczy religijnych chciwie pożądał mienia parafian i potem ‛wykorzystywał ich przez zmyślone opowieści’?

¹⁹ Stan duchowy i moralny ludności w krajach zwanych „chrześcijańskimi” świadczy o tym, że takie postępowanie nie było wyjątkiem u sekciarskich przywódców religijnych. Co gorsza, wskutek swej chciwości, pychy, materialistycznego usposobienia i dążeń ściągnęli nienawiść ludzi z krajów „pogańskich” nie tylko na siebie i swoje stada, ale również na Słowo Boże, na Biblię. Muszą za to odpowiadać przed Bogiem.

20. Jakie korzyści odniesiemy z dalszego zbadania słów apostoła Pawła napisanych do zboru w Tesalonice, a zawartych w Liście 2 do Tesaloniczan 2:3-12?

²⁰ Na podstawie tych faktów nietrudno stwierdzić, dlaczego w nominalnym chrześcijaństwie jest tyle sekt religijnych. W interesie naszego własnego dobra i bezpieczeństwa powinniśmy znać o nich prawdę. Prawda ta, ukazująca stanowisko, jakie w oczach Bożych zajmują przywódcy chrześcijaństwa, została ujawniona w opisie „człowieka grzechu”, podanym przez apostoła Pawła. Rozpatrzenie tego opisu pomoże nam dostrzec zagrożenie, jakie się kryje w poglądzie, iż wszystkie drogi prowadzą do tego samego celu. Umożliwi nam rozpoznanie „człowieka grzechu” i zorientowanie się co do jego losu. Dlatego w następnych wydaniach Strażnicy zostaną omówione słowa apostoła z Listu 2 do Tesaloniczan 2:3-12.

(TK-33)