Nie daj się rozproszyć!

1, 2. Jak coś, co jest ważne, mogłoby nas rozproszyć?

WYOBRAŹ sobie, że prowadzisz samochód i nagle dzwoni telefon. Może chodzić o coś ważnego, ale wiesz, że w tym momencie nie powinieneś się rozpraszać. Ważniejsze jest skupienie się na jeździe. W naszym życiu jest wiele takich sytuacji, w których musimy umieć ocenić, co w danej chwili najbardziej się liczy.

² Wszyscy mamy dużo ważnych zajęć. Jednak jako słudzy Jehowy wiemy, że najważniejsze są zajęcia duchowea (Mat. 6:33). Podobnie jak ostrożni kierowcy staramy się rozpoznać, co mogłoby nas rozproszyć na naszej życiowej drodze (Prz. 4:25; Mat. 6:22).

3. Jak ten artykuł pomoże nam nie dać się rozproszyć?

³ Nikt z nas nie chce, żeby coś przeszkodziło nam w stawianiu służby dla Jehowy na pierwszym miejscu. Ale jest wiele rzeczy, które mogłyby odwrócić naszą uwagę (Łuk. 21:34-36). Żeby do tego nie dopuścić, przeanalizujmy: 1) co może nas rozpraszać, 2) dzięki czemu Jezus nie dał się rozproszyć i 3) jak możemy go pod tym względem naśladować.

CO MOŻE NAS ROZPRASZAĆ

4-6. Co mogłoby nas łatwo rozproszyć?

⁴ W życiu każdego z nas jest wiele rzeczy, które wymagają naszej uwagi. Może na przykład mamy problemy ze zdrowiem albo musimy zajmować się innymi sprawami osobistymi czy rodzinnymi. Oczywiście takie sprawy są ważne i trzeba poświęcać im uwagę. Ale czy mogłyby odciągnąć nas od służby dla Jehowy? Mogłoby się tak stać, gdybyśmy pozwolili, żeby całkowicie pochłonęły nasze myśli, czas i energię.

⁵ Poza tym na wielu z nas wpływają niepokoje polityczne, kryzysy ekonomiczne, epidemie lub nieustanne konflikty, czyli wszystko, co miało charakteryzować życie w „dniach ostatnich” tego złego świata (2 Tym. 3:1). Kiedy coś takiego dotyka nas osobiście, możemy się czuć tak przytłoczeni, że nie jesteśmy w stanie myśleć o niczym innym.

⁶ Być może znamy ludzi, których życie z takich powodów przewróciło się do góry nogami. To zrozumiałe, że są wyczerpani emocjonalnie, bo przecież człowiek nie został stworzony, żeby żyć w ciągłym stresie. Niektórzy czują się tak, jakby zupełnie stracili kontrolę nad swoim życiem. Chcąc zapomnieć o problemach, skupiają się na rozrywce i wypoczynku. Co, jeśli zauważymy, że któraś z tych wielu rzeczy mogłaby zagrozić również nam? Zobaczmy, czego możemy się nauczyć od Jezusa, żeby nie dać się rozproszyć i służbę dla Jehowy zawsze stawiać na pierwszym miejscu.

DZIĘKI CZEMU JEZUS NIE DAŁ SIĘ ROZPROSZYĆ

7. Co mogło rozpraszać Jezusa?

⁷ Jezusa mogło rozpraszać dużo rzeczy, na przykład kwestie społeczne i polityczne. W jego czasach wielu ludzi było biednych i chorych (Mat. 14:14; Marka 14:7). Zaznawali niesprawiedliwości zarówno ze strony Rzymian, jak i swoich rodaków. Kiedy więc zobaczyli, że Jezus potrafi dokonywać cudów, chcieli obwołać go królem (Jana 6:14, 15). Z kolei Szatan próbował go skusić, żeby zaczął panować nad światem, wybierając drogę na skróty (Mat. 4:8, 9). A apostoł Piotr, jeden z jego najbliższych przyjaciół, zachęcał go, żeby ułatwił sobie życie. Powiedział do niego: „Zlituj się nad sobą, Panie” (Mat. 16:21, 22).

8. Dzięki czemu Jezus nie dał się rozproszyć?

⁸ Co sprawiło, że Jezus nie dał się rozproszyć? Trzy rzeczy. Po pierwsze, przyswoił sobie sposób myślenia Jehowy (Jana 8:28; 14:9). Po drugie, był bardzo zajęty sprawami duchowymi (Mat. 9:35). I po trzecie, dobrze rozumiał, co naprawdę jest ważne (Jana 4:34). Właśnie dlatego stanowczo odrzucił pokusy Szatana. Nie posłuchał też rady Piotra, wypowiedzianej w dobrej wierze, ale świadczącej o źle pojętej życzliwości (Mat. 4:10; 16:23). Nie pozwolił, żeby to, co mówią, myślą albo robią inni, rozproszyło go i przeszkodziło mu w spełnianiu woli Jehowy. To prawda, że nas może rozpraszać co innego. Ale cokolwiek by to było, naśladowanie Jezusa pozwoli nam zawsze stawiać służbę dla Jehowy na pierwszym miejscu.

DZIĘKI CZEMU NIE DAMY SIĘ ROZPROSZYĆ

9. Jak możemy zrozumieć, co jest wolą Jehowy? (Efezjan 5:17).

⁹ Uczmy się myśleć tak jak Jehowa. Pomoże nam to rozumieć, co jest Jego wolą (odczytaj Efezjan 5:17). W tym celu powinniśmy czytać Jego Słowo i nad nim rozmyślać. Nawet jeśli Biblia nie mówi konkretnie o naszej sytuacji, to dowiadujemy się z niej, jak Jehowa patrzy na różne sprawy, i rozumiemy, co w danej sytuacji powinniśmy zrobić, żeby Mu się podobać.

10. Jak różne relacje biblijne mogą pomóc nam lepiej poznać sposób myślenia Jehowy?

¹⁰ Gdy studiujemy Biblię, żeby poznać sposób myślenia Jehowy, zastanawiajmy się, jak postępował On z różnymi ludźmi (Jer. 45:5). Czytając te relacje, zadawajmy sobie pytania: „Czego ten fragment uczy mnie o Jehowie? Co muszę zmienić, żeby myśleć tak jak On?”. Oczywiście ‛myśli Jehowy górują nad naszymi’ (Izaj. 55:9). Dlatego słusznie Go prosimy, żeby nauczył nas spełniać Jego wolę (Ps. 143:10). Z ufnością modlimy się, by pomógł nam zrozumieć i przyswoić sobie Jego sposób myślenia (1 Jana 5:14).

11. Czego chce dla nas Jehowa?

¹¹ Kiedy uczymy się myśleć tak jak Jehowa, dostrzegamy, że On chce, żebyśmy byli przygotowani na koniec tego złego świata i nie dali się rozproszyć (Mat. 24:44). Nie chce, żebyśmy nadmiernie się martwili i czuli się przytłoczeni (Mat. 6:31, 32). Gdy więc nasze myśli zaczynają pochłaniać problemy związane ze zdrowiem, pracą, domem czy innymi osobistymi i rodzinnymi sprawami, Jehowa zapewnia nam praktyczną pomoc. Jeśli Go o to prosimy, daje nam mądrość i siły potrzebne do radzenia sobie z tymi problemami (Ps. 55:22; Prz. 3:5-7).

12. Jak możemy radzić sobie z niepokojem związanym z wydarzeniami na świecie? (Mateusza 5:3).

¹² Stale angażujmy się w zajęcia duchowe. Wszyscy odczuwamy pewien niepokój związany z wydarzeniami na świecie, na które nie mamy wpływu. Żeby więc nie dać się rozproszyć temu, co jest poza naszą kontrolą, chcemy skupiać się na służeniu Jehowie — na poznawaniu Go przez studiowanie Jego Słowa, Biblii, i na wysilaniu się w każdej dostępnej dla nas formie świętej służby. Kiedy w ten sposób zaspokajamy swoje potrzeby duchowe — potrzeby, z którymi Jehowa nas stworzył — jesteśmy szczęśliwi (odczytaj Mateusza 5:3). Jednocześnie sprawiamy radość Jehowie, ponieważ mądrze wykorzystujemy swój czas (Prz. 23:15).

13. Jak możemy ‛robić jak najlepszy użytek ze swojego czasu’?

¹³ Jako chrześcijanie jesteśmy zdecydowani ‛robić jak najlepszy użytek ze swojego czasu’ (Efez. 5:15, 16; zobacz komentarz „robiąc jak najlepszy użytek ze swojego czasu” w Biblii do studium). Rozumiemy, że Biblia nie zachęca po prostu do dobrego gospodarowania czasem w sprawach codziennych. Powinniśmy raczej starannie przemyśleć, w jaki sposób wykorzystujemy czas przed końcem tego złego świata. Jak możemy robić z niego jak najlepszy użytek? Gdybyśmy chcieli śledzić wszystkie wiadomości o złych rzeczach, które się dzieją, moglibyśmy poczuć się zniechęceni, dać się rozproszyć i stracić gorliwość w służbie dla Jehowy. O wiele lepiej jest ograniczyć ilość czasu spędzanego na czytaniu, oglądaniu czy słuchaniu takich wiadomości. Dzięki temu będziemy mieć więcej sił i energii, żeby angażować się w zajęcia duchowe. Oprócz tego warto się zastanowić, czy nie moglibyśmy zwiększyć udziału w służbie kaznodziejskiej, na przykład częściej odwiedzać osoby, które okazały zainteresowanie. Zdajemy sobie sprawę, jak istotne jest wykorzystywanie każdej okazji na pomaganie ludziom, żeby „zostali wybawieni i dokładnie poznali prawdę” (1 Tym. 2:4).

14. Jak pomaga nam angażowanie się w zajęcia duchowe? (Zobacz też ilustrację).

¹⁴ Angażowanie się w zajęcia duchowe pomaga nam zachowywać zrównoważone spojrzenie na czasy, w których żyjemy. Kiedy obserwujemy niepokoje polityczne, kryzysy gospodarcze i szerzenie się chorób, nie dajemy się wytrącić z równowagi. Mamy świadomość, że jest to spełnienie proroctw biblijnych. Nie pozwalamy, żeby strach nas rozproszył, bo jesteśmy przekonani, że Jehowa już niedługo zaprowadzi nowy świat. Dopóki to nie nastąpi, ufamy, że On pomoże nam wytrwać, i zachowujemy spokój (Ps. 16:8; 112:1, 6-8).

15. W czym pomoże nam przejawianie ‛trzeźwości umysłu’? (1 Piotra 4:7).

¹⁵ Nie zapominajmy o tym, co jest naprawdę ważne. Dzisiaj wielu ludzi skupia się na rozrywce. W ogóle nie myślą o tym, że zbliża się koniec tego świata. Chociaż rozrywka ma w życiu swoje miejsce, to nie chcemy ulec wpływowi takich ludzi. Dlatego musimy przejawiać ‛trzeźwość umysłu’ (odczytaj 1 Piotra 4:7). Dzięki niej możemy wyrobić sobie zrównoważony pogląd na rozrywkę i podejmować w związku z nią mądre decyzje — decyzje, które będą odzwierciedlać sposób myślenia Jehowy i pokażą, że rozumiemy, co naprawdę się liczy (2 Tym. 1:7).

16. Na czym skupił się Jezus w ostatnich godzinach swojego życia?

¹⁶ Jezus nigdy nie zapominał, co jest najważniejsze. W ostatnich godzinach przed śmiercią całkowicie skupił się na tym, żeby pozostać lojalnym wobec Boga i spełnić Jego wolę. Dlatego żarliwie się modlił. W przeciwieństwie do niego jego uczniowie zamiast się modlić, zasnęli. Byli „wyczerpani ze smutku” (Łuk. 22:39-46; Jana 19:30).

17. Dlaczego wiele osób korzysta z mediów społecznościowych, ale w jaką pułapkę można przy tym wpaść? (Zobacz też ilustrację).

¹⁷ Podobnie jak uczniowie Jezusa my też czasami czujemy się wyczerpani emocjonalnie. Wydarzenia świadczące o tym, że żyjemy w czasie końca, mogą wzbudzać w nas niepokój. Wielu ludzi szuka ucieczki od problemów w mediach społecznościowych. Za ich pośrednictwem kontaktują się z rodziną i znajomymi na całym świecie, dzieląc się na przykład zdjęciami czy informacjami o tym, co się dzieje w ich życiu. Oprócz tego korzystają z rozrywki, dostępnej tam w nieograniczonej ilości. Niestety, mogą się w tym wszystkim zatracić i nie mieć już czasu ani sił na nic innego. Żeby nie wpaść w taką pułapkę, możemy zadać sobie pytanie: „Czy to, jak korzystam z mediów społecznościowych, rzeczywiście mnie odpręża, czy raczej odciąga od tego, co naprawdę ważne?”.

18. Dlaczego potrzebujemy trzeźwości umysłu, gdy wybieramy rozrywkę?

¹⁸ Trzeźwość umysłu jest też potrzebna, gdy oglądamy filmy czy seriale w serwisach streamingowych, krótkie materiały wideo na platformach internetowych albo gdy gramy w gry wideo. Wszystko to może nam sprawiać przyjemność i pomagać się zrelaksować. Ale musimy umieć właściwie ocenić, jaką rozrywkę wybrać i ile czasu na nią poświęcić. Prawda jest taka, że ledwie skończysz oglądać jedno wideo, a już pojawia się następne. Można ulec pokusie odtwarzania jednego po drugim, a przez to narażać się na oglądanie przemocy czy niemoralności. Właśnie coś takiego przydarzyło się naszemu bratu z Azji. Najpierw zaczął oglądać zwiastuny filmów na jednej z platform internetowych, a potem też rekomendowane klipy, które mu wyskakiwały. I nagle się okazało, że ogląda niemoralne sceny, a w końcu nawet pornografię. Na szczęście z pomocą starszych zboru i dzięki wsparciu przyjaciół podjął stanowcze działania — usunął aplikacje streamingowe i ograniczył korzystanie z telefonu. Przeżycie tego brata dobrze ilustruje, dlaczego potrzebujemy trzeźwości umysłu w doborze rozrywki.

19. Co mogłoby się stać, gdybyśmy za bardzo skupiali się na wypoczynku?

¹⁹ Trzeźwość umysłu musimy przejawiać również w sprawie wypoczynku i związanych z tym wyjazdów. Wszyscy potrzebujemy relaksu i przerwy od codziennych zajęć. Dobrze to wpływa na nasze samopoczucie i zdrowie. Ale gdybyśmy za bardzo się na tym skupili, odciągnęłoby nas to od ważniejszych rzeczy (Filip. 1:10). Każdy z nas musi osobiście podejmować decyzje, jak będzie wypoczywał i jak dużo czasu na to poświęci. Kiedy stajemy przed takimi decyzjami, zadajmy sobie pytania: „Czy to, ile czasu spędzam na wypoczynku, świadczy, że przejawiam trzeźwość umysłu? Czy widać, że wiem, co naprawdę się liczy, i że jestem przygotowany na koniec tego świata?”.

20. Jakie korzyści odniesiemy, gdy nie damy się rozproszyć?

²⁰ Jeśli nie damy się rozproszyć i odciągnąć od naszych duchowych zajęć, odniesiemy wiele korzyści (Izaj. 48:17). Dzięki pomocy Jehowy będziemy lepiej sobie radzić z różnymi wyzwaniami, przed którymi stajemy w życiu. Unikniemy też zamartwiania się tym, co się dzieje na świecie. I nie będziemy skupiać się w życiu na rozrywce i wypoczynku. Dlatego róbmy, co możemy, żeby uczyć się myśleć tak jak Jehowa, stale angażować się w zajęcia duchowe i nigdy nie zapominać, co jest naprawdę ważne. Postępując w ten sposób, nie tylko nie damy się rozproszyć, ale też ‛mocno uchwycimy się nadziei na rzeczywiste życie’ (1 Tym. 6:19).