Acrobaten van de steile rotsen
AAN de westelijke oever van de Dode Zee bevond zich de oude stad en de eromheen liggende wildernis, En-Gedi genaamd. De rotsachtige bergpassen en afgronden in dit gebied vormen een ideaal tehuis voor de steenbok van het Beloofde Land, die overeenkomst vertoont met de steenbokken die u hier ziet.
Dit dier, dat stevig op zijn poten staat, is een van de wonderen van de dierlijke schepping. Laten wij de bijbel eens openslaan en dit fascinerende dier nader bekijken.
„De hoge bergen zijn voor de steenbokken”
Aldus zong de psalmist (Psalm 104:18). Steenbokken zijn goed toegerust om op grote hoogten te leven! Ze zijn buitengewoon behendig en bewegen zich zelfverzekerd en met grote snelheid over ruw terrein. Dit is deels toe te schrijven aan de bouw van hun hoeven. De spleet in de hoeven kan breder worden onder het gewicht van de bok, waardoor hij een stevig houvast heeft wanneer hij op smalle rotsrichels staat of loopt.
Steenbokken kunnen ook buitengewoon goed hun evenwicht bewaren. Ze kunnen grote sprongen maken en op een uitspringende rand neerkomen die nauwelijks groot genoeg is voor alle vier de poten. De bioloog Douglas Chadwick heeft ooit gezien hoe een steenbok van een andere soort zijn evenwichtszin gebruikte om te voorkomen dat hij zou vastlopen op een rotsrand die te smal was om er te kunnen omkeren. Hij vertelt: „Na een blik op de volgende richel, die ongeveer 120 meter lager lag, zette de bok zijn voorpoten stevig neer en liep met zijn achtereind omhoog langzaam langs de rotswand, alsof hij een wagenwiel was. Terwijl ik mijn adem inhield, ging de bok door totdat zijn achterpoten weer op de grond kwamen en hij weer in de richting stond waar hij vandaan was gekomen” (National Geographic). Geen wonder dat steenbokken wel „de acrobaten van de steile rotsen” zijn genoemd!
’Weet gij de tijd waarop de steenbokken baren?’
Steenbokken zijn zeer schuwe beesten. Ze blijven mensen liever uit de buurt. Het kost de mens inderdaad moeite ze dicht genoeg te naderen om ze in het wild te observeren. Daarom kon de Eigenaar van „de beesten op duizend bergen” terecht aan de man Job vragen: „Zijt gij de bestemde tijd te weten gekomen waarop de steenbokken van de steile rots baren?” — Psalm 50:10; Job 39:1.
Haar door God geschonken instinct vertelt de steengeit wanneer haar tijd om te baren is aangebroken. Ze zoekt een veilig plekje en brengt een of twee jongen ter wereld, gewoonlijk eind mei of in juni. Pasgeboren jongen kunnen zich binnen slechts enkele dagen met vaste tred voortbewegen.
„Een lieflijke hinde en een bekoorlijke steengeit”
De wijze koning Salomo gaf echtgenoten de dringende raad: „Verheug u met de vrouw van uw jeugd, een lieflijke hinde en een bekoorlijke steengeit” (Spreuken 5:18, 19). Dit was niet bedoeld om vrouwen te kleineren. Kennelijk zinspeelde Salomo op de schoonheid, gratie en andere uitmuntende eigenschappen van deze dieren.
De steenbok behoort tot de ontelbare „levende zielen” die op overweldigende wijze van de wijsheid van de Schepper getuigen (Genesis 1:24, 25). Voelen wij ons niet gelukkig dat God ons met zo veel fascinerende schepselen heeft omringd?
[Illustratieverantwoording op blz. 24]
Met toestemming van de Universiteit van Athene