Zij leerden de waarheid kennen over Jehovah’s getuigen
ZIJN moeder kwam bij hem op bezoek. Toen zij ging zitten, viel haar oog op een exemplaar van het tijdschrift De Wachttoren in zijn boekenkast. Zij sprong op, rende naar de andere kant van de kamer, greep het tijdschrift en schreeuwde: „Hoe kom je aan deze rommel? Deze mensen geloven niet in Kerstmis! Zorg dat je nooit te maken krijgt met iemand die niet in Kerstmis gelooft!” Waarom reageerde deze moeder zo? Nu, zij trachtte oprecht haar zoon en zijn vrouw te beschermen voor wat volgens haar een verkeerde leer was en voor personen waarvan zij dacht dat zij hen op een dwaalspoor zouden brengen. Kende deze moeder echter alle feiten? Wist zij werkelijk waarom Jehovah’s getuigen bepaalde feesten niet vieren?
Laten wij eens zien wat er gebeurde. Na enkele minuten van grote opwinding slaagde haar zoon, die met Jehovah’s getuigen de bijbel bestudeerde, erin haar te kalmeren. Vervolgens gingen zij er samen bij zitten en besprak hij geduldig verscheidene bijbelse waarheden met haar. Het gesprek duurde de hele middag. Daarop nodigde zijn moeder hem en zijn vrouw uit voor het avondeten bij haar thuis, en zij gingen. Naderhand spraken zij tot laat in de avond over Gods waarheid. Het daaropvolgende weekeinde werden er nog meer besprekingen gevoerd, en tegen de tijd dat de zoon weer studie kreeg van de Getuigen, waren zijn moeder en zijn zuster bij hem en waren zij bereid nog meer te vernemen.
Nu vroegen zij beiden om een abonnement op het tijdschrift dat zij eerst „rommel” hadden genoemd. Ook schaften zij een exemplaar van de Nieuwe-Wereldvertaling van de Heilige Schrift aan en zij moesten bekennen dat zij vóór die betreffende avond nog nooit een bijbel zelfs maar hadden gezien of aangeraakt. Hoe kwam het dat deze mensen zo veranderden? Zij leerden de waarheid over Jehovah’s getuigen kennen. Nu waren zij te weten gekomen dat Christus zijn volgelingen nooit heeft opgedragen zijn geboorte te vieren en dat Kerstmis in het heidendom was geworteld. En waarop baseerde de moeder haar vroegere inzichten, die van vooroordeel blijk gaven? Zij bekende later dat zij een haat tegen Jehovah’s getuigen had ontwikkeld doordat zij niet wist waarom zij zich van het vieren van bepaalde feestdagen onthielden. Dit verblindde haar, totdat zij de feiten leerde kennen. Nu heeft zij haar kleinzoon verteld dat er in haar huis geen Kerstmis zal worden gevierd.
ZELF EEN ONDERZOEK INSTELLEN
Soms gebeurt het dat mensen over Jehovah’s getuigen dingen horen die niet waar zijn. Zulke lasterlijke opmerkingen kunnen hen verblinden of bevreesd maken voor de Getuigen. Niet alle mensen laten zich er echter door lichtgelovigheid toe brengen alles maar te geloven wat zij horen. Zij willen door zelf te onderzoeken te weten komen of hetgeen hun verteld wordt wel waar is. Zodoende hebben zij de waarheid over Jehovah’s getuigen leren kennen. Zo was er bijvoorbeeld een echtpaar in de Verenigde Staten dat al verscheidene maanden met de Getuigen de bijbel had bestudeerd. De vrouw schreef haar vader over de dingen die zij geleerd had. Wat was het antwoord van haar vader? „Lieve dochter, laat je vooral niet in met Jehovah’s getuigen, want het zijn communisten!”
„Communisten?” brulde de echtgenoot. „Dat kan niet; dat geloof ik niet! Communisten geloven niet in de bijbel.”
„Nou ja, schat”, antwoordde zijn vrouw, „we zullen ons er toch maar niet verder mee bemoeien, wel?”
„Weet je wat!” zei de man, „ik wil hier eens en voor altijd zekerheid over hebben. Ik zal de F.B.I. [Federale Recherche in Amerika] bellen.”
Hij draaide het nummer en een stem aan de andere kant van de lijn antwoordde: „Hier de F.B.I. U spreekt met luitenant R———!”
„Mijnheer”, zei de echtgenoot, „ik bestudeer de bijbel met Jehovah’s getuigen, en nu heeft men mij verteld dat zij communisten zijn. Is dat zo?”
Duidelijk en helder klonk de stem: „Wel neen, mijnheer! Men heeft hun al elke naam gegeven die niet op hen van toepassing is. Het zijn goede, eerlijke mensen, en wij verklaren hen volkomen gezond!”
„Fijn, dank u wel, luitenant R———”, antwoordde de echtgenoot, „ik stel deze inlichtingen heel erg op prijs, want ik ben van plan mij bij hen aan te sluiten.” Niet zo lang na dit ophelderende telefoongesprek werden deze jonge man en vrouw gedoopt. Ja, zij kwamen door zelf te onderzoeken de waarheid over Jehovah’s getuigen te weten. Zij namen er geen genoegen mee anderen voor hen te laten denken.
GEDRAG VAN DE GETUIGEN BRENGT DE WAARHEID OVER HEN AAN HET LICHT
Sommigen denken dat Jehovah’s getuigen net zo zijn als elke andere religie van de christenheid. Zij zijn van mening dat deze mensen eropuit zijn zich geldelijk te bevoordelen ten koste van hun leden. Het gedrag van de Getuigen heeft echter al vaak met deze foutieve gedachte afgerekend. Hier volgt een ervaring waaruit blijkt hoe iemand de waarheid in dit opzicht over hen te weten kwam!
„In het begin van de vijftiger jaren woonde mijn vader, een gewezen ingenieur, in Chicago. Hij hielp eraan mee een gebouw in een Koninkrijkszaal te veranderen en besteedde er veel geld aan. Ik was er danig van ondersteboven, ja, bijna verbitterd. Naar mijn idee had een andere religie zich van een oude man meester gemaakt en was er op harteloze wijze mee bezig hem al zijn spaargeld te ontfutselen. Elke keer als ik Pa bezocht, sprak ik met hem over alle tijd en geld die hij aan die Koninkrijkszaal besteedde. Dan glimlachte hij en begon mij te vertellen over hetgeen er met ’dit samenstel van dingen’ zou gaan gebeuren. Ik begreep natuurlijk niet waar hij over sprak en had er ook geen belangstelling voor.
Op zekere dag nu in 1958 werd ik opgebeld en kreeg ik te horen dat Pa erg ziek was. Daar hij alleen woonde, vatten mijn vrouw en ik het plan op, ons huis te verlaten en bij Pa in te trekken om voor hem te kunnen zorgen. Ik kan mij nog die dag herinneren toen wij naar zijn huis gingen. Twee vrouwen, getuigen van Jehovah, waren er om voor hem te zorgen. Het waren de vriendelijkste en aardigste vrouwen die ik ooit had ontmoet. Later begon mijn vrouw de keukenvloer te schrobben. Zij was ongeveer acht maanden in verwachting. De Getuige die de leiding had over de plaatselijke gemeente van Jehovah’s getuigen, was daar op dat moment. Tot mijn stomme verbazing nam hij de borstel van haar over, rolde zijn mouwen op en begon op handen en knieën de keukenvloer te schrobben.
Twee weken later stierf Pa. De leidinggevende Getuige aldaar hield de begrafenistoespraak, en wat ik hoorde verraste mij werkelijk. Ik wenste meer te horen en wilde erachter komen hoe het kwam dat deze mensen zo waren. Mijn vrouw en ik begonnen met hen de bijbel te bestuderen, en elf maanden later vertelde zij mij dat zij gedoopt wilde worden. Ik vertelde haar niet dat ik eveneens het besluit had genomen mijn leven aan de wonderbare God door wiens geest mensen tot een dergelijke vriendelijkheid worden aangezet, op te dragen. Drie maanden later werd ik gedoopt. Wat zou Pa gelukkig zijn als hij wist dat ik een paar jaar later de assistent-gemeenteopziener werd in de gemeente waartoe hij behoord had!” Ja, het was het christelijke gedrag waardoor deze mensen werden geholpen de waarheid over Jehovah’s getuigen te leren kennen.
ZONDER HET TE WETEN HEEFT DE GEESTELIJKHEID MEEGEHOLPEN
Er zijn gevallen geweest waarin de pogingen van de geestelijkheid om Jehovah’s getuigen tot zwijgen te brengen, ertoe hebben bijgedragen dat tegenstanders de waarheid over hen leerden kennen. Ja, zonder het te weten hebben de geestelijken vaak aan tegenstanders het bewijs verschaft dat de Getuigen de waarheid uit Gods Woord de bijbel onderwijzen. Beschouw bijvoorbeeld eens wat er in Wisconsin gebeurde:
„Mijn vrouw was vroom katholiek en had verschillende katholieke scholen, met inbegrip van de hogeschool, doorlopen. Toen een van de Getuigen aan de deur kwam zoals hij beloofd had, liep zij het huis uit. Nadat hij vertrokken was, kwam zij terug met een gezicht van ’Ik wens geen andere religie om mij heen’. Om de bijbel te leren kennen, moest ik naar het huis van de buurman rijden, en wat ik daar leerde, vertelde ik aan mijn vrouw. Zij vertelde dit dan weer aan de priester en deze op zijn beurt lachte er om en trachtte Jehovah’s getuigen belachelijk te maken. ’Het einde van de wereld’, lachte hij — ’dat hebben zij al eeuwenlang gepredikt! Misschien komt er een dag dat zij gelijk hebben!’
Deze laatste opmerking zette mijn vrouw aan het denken en was er de oorzaak van dat zij er bij hem op aandrong te bewijzen dat de Getuigen ongelijk hadden. Hij beloofde dit te zullen doen en gaf haar enkele boeken over filosofie. Aangezien onze studie naar mijn huis moest worden verplaatst, vroeg ik mijn vrouw de priester uit te nodigen. Hierin stemde zij toe. Hij kwam nooit, maar zij luisterde naar onze bespreking terwijl zij op de priester wachtte, en zij vond het zelfs heel interessant. Toch was zij vastbesloten de priester haar geloof te laten verdedigen, en zo moest zij uiteindelijk regelingen treffen voor een bijeenkomst in zijn huis.
Tijdens onze bespreking trachtte hij tevergeefs de Drieëenheid te bewijzen, maar de bijbelverzen bewezen dat het anders was. Toen ik hem vragen stelde over Johannes 17:20-22, antwoordde hij terwijl hij rood aanliep: ’Ik ben er niet op voorbereid hierop te antwoorden.’
’Uw hele leven bent u priester geweest [veertig jaar]’, zei ik, ’en u bent er niet op voorbereid. En wij hebben maar drie maanden met Jehovah’s getuigen gestudeerd, en wij zijn er wèl op voorbereid.’
Toen kwam de echte verrassing. Mijn vrouw wendde zich tot de priester en zei: ’Uw kerk heeft bij mij afgedaan.’ Zij nam deze beslissing hoewel zij wist dat haar familie zich heftig tegen haar zou keren.” Ja, zij was nu duidelijk gaan inzien wie de bijbelse waarheid onderwijst.
Nog een voorval waarbij een geestelijke zonder het te weten iemand hielp de waarheid over Jehovah’s getuigen te leren kennen, vond plaats in Spanje. Een man begon met de Getuigen de bijbel te bestuderen, maar zijn vrouw verzette zich hiertegen omdat zij hen als „protestanten” beschouwde. Zij probeerde haar man op alle mogelijke manieren ervan te weerhouden met hen te studeren. Zij zette haar katholieke familieleden ertoe aan, te trachten het hem uit het hoofd te praten, en zij dreigde de politie te roepen wanneer de Getuige weer zou komen om studie te geven. Dit weerhield hem niet, want hij sprak met de Getuige af om ergens anders te studeren. Hij maakte snelle vorderingen.
De echtgenote dreigde hem nu te verlaten en de kinderen met zich mee te nemen, hetgeen zij deed ook. Na drie weken keerde zij echter terug. Hierna kwamen de familieleden van de man hem opzoeken. Ook zij waren bezig met een bijbelstudie met de Getuigen en bezochten hun vergaderingen in de stad waar zij woonden. Op zondag wilden zij allen in die plaats naar de vergadering gaan en zij trachtten de vrouw te overreden met hen mee te komen en de waarheid over de Getuigen te leren kennen. Zij stemde erin toe en ging met hen mee.
Zij wisten echter niet dat juist op die dag de plaatselijke priester te weten was gekomen waar de Getuigen hun vergaderingen hielden en de politie hierover had ingelicht ten einde hun dit te beletten. De politie kwam iedereen arresteren, met inbegrip van de vrouw die een tegenstandster was. Zij deed heel erg haar best om hen ervan te overtuigen dat zij niet een van Jehovah’s getuigen was maar in werkelijkheid zeer tegen hen was gekant. De politie dacht dat zij dit verhaal had verzonnen om aan arrestatie te ontkomen.
Met de andere Getuigen werd zij in de gevangenis gezet, en, zoals later bleek, deed dit haar nu juist beseffen dat Jehovah’s getuigen ware christenen zijn en dat de priester zeer onchristelijk had gehandeld. Onmiddellijk nadat zij met de andere Getuigen uit de gevangenis was ontslagen, vroeg zij of zij met haar de bijbel wilden bestuderen en trof zij regelingen voor het bezoeken van al hun vergaderingen. Zij maakte snelle vorderingen en besteedde weldra vele uren per maand aan de prediking van de bijbelse waarheden.
Ja, wanneer personen met een oprechte hartetoestand de waarheid over Jehovah’s getuigen leren kennen, wordt hun leven erdoor beïnvloed. Zij wensen een aandeel te hebben aan het werk dat de Getuigen thans verrichten. Velen die tevoren Gods dienstknechten hebben tegengestaan, bevinden zich nu in hun gelederen, opgetogen over de hoop, de enige ware God voor altijd in een aards paradijs te mogen aanbidden waar alleen maar ware religie zal bestaan.