Tegenstrijdige berichten over de Exxon-olieramp

VORIG jaar april, vier jaar na de desastreuze olieramp met de Exxon Valdez in de Prince William Sound, publiceerden de wetenschappers van Exxon eindelijk hun bevindingen. Volgens het blad New Scientist zei Exxon dat „de door de ramp teweeggebrachte schade slechts enkele maanden had geduurd en dat de Prince William Sound de ramp bijna geheel en al te boven was”. Heel anders viel de beoordeling uit van wetenschappers van de Amerikaanse regering, die vier jaar besteed hadden aan het bestuderen van de gevolgen van de ramp: „Het is overduidelijk dat het lange-termijnherstel verre van volledig is. In sommige gevallen zal het nog vele jaren duren.” Zij uitten de beschuldiging: „Exxon selecteert voor zijn beoordeling van het herstel met zorg de inlichtingen die het gebruikt.” De volgende fragmenten uit de bevindingen van de zeebioloog en commercieel visser Rick Steiner geven de huidige toestanden in de zeestraat weer.

„Bijzonder opvallend is de schaarste aan zeeotters, harlekijneenden, zeekoeten en scholeksters. . . . In boven de laagwaterlijn gelegen gebieden houden de mosselbanken olie vast die daar vier jaar geleden terecht is gekomen. . . . Vissers moesten wachten op de terugkeer van de zalm de afgelopen zomer om te zien of de olie het nageslacht van de jonge bultrugzalm die ten tijde van de ramp was uitgekomen, had geschaad. De terugkeer was rampzalig: slechts een kwart tot een derde van de geschatte hoeveelheid. . . . Plaatselijke en federale wetenschappers hebben de gevolgen van de olie geconstateerd in organismen variërend van vissen tot walvissen — in de vorm van hersenbeschadiging, voortplantingsonvermogen, genetische schade, morfologische misvormingen als een kromme ruggegraat, lethargie, lager groeitempo en lichaamsgewicht, veranderde voedingsgewoonten, verminderd eivolume, ooggezwellen, grotere aantallen parasieten, leverbeschadiging en gedragsafwijkingen.

Als er iets duidelijk is geworden, dan is het wel dat er in feite niet zoiets is als herstel van een olieramp. Wij kunnen eenvoudig een kapot ecosysteem niet repareren zoals wij dat met een kapotte machine kunnen doen. Voor velen is dit besef een bittere pil geweest.” — National Wildlife, EnviroAction.

Een rijkswetenschapper verklaart: „De manier waarop de studies plaatsvinden, is niet onpartijdig. De wetenschap wordt voortgedreven door advocaten, die beslissen welke studies de aanspraken op schadevergoeding zullen steunen — of welke ertoe zullen bijdragen de aanspraken teniet te doen.” New Scientist stelt de rake vraag: „Is de wetenschap van enig nut wanneer er grote gevestigde belangen op het spel staan?”

[Illustratieverantwoording op blz. 31]

Wesley Bocxe/Sipa Press