Het steenbokkie dat ontkwam

Door Ontwaakt!-correspondent in Zuid-Afrika

UIT instinct geeft het steenbokkie, een kleine Afrikaanse antilope die ook steenbokantilope wordt genoemd, een schitterend voorbeeld in hygiëne. „Een kenmerk van steenbokkies”, verklaart professor John Skinner in het boek South African Animals in the Wild, „is dat ze, voordat ze hun behoefte doen of urineren, met hun voorhoeven eerst een plekje vrijmaken en vervolgens, als ze klaar zijn, het zaakje zorgvuldig bedekken door er aarde overheen te krabben.” Ja, dit kleine dier gaat nog verder dan de wet die aan Israëlitische strijders was gegeven (Deuteronomium 5:1; 23:13, 14). Het bedekt zelfs zijn urine.

De kieskeurige toiletgewoonten van het steenbokkie passen bij zijn bevallige uiterlijk. „Voor mij is het steenbokkie altijd een van de mooiste en liefste Afrikaanse antilopen geweest”, schreef Laurens van der Post. In zijn boek The Heart of the Hunter beschrijft Van der Post hoe hij voor een groep uitgehongerde Bosjesmannen in de Afrikaanse Kalahariwoestijn een steenbokkie probeerde te schieten. „Zijn fijngevormde oren”, schreef de onderzoeker, „waren mijn kant op gekeerd, zijn grote purperen ogen stonden wijd open, volkomen vrij van angst, en glansden slechts van verbazing bij het zien van zo’n vreemd schouwspel in deze eenzame uithoek. . . . Ik schoot snel, voordat hij opgeschrikt zou zijn of de aanblik van zijn vriendelijke verschijning mij week zou maken. Ik had het nooit voor mogelijk gehouden dat ik op zo’n korte afstand zou missen. Toch gebeurde dat. Het enige wat mijn schot teweegbracht, was dat de kleine antilope krachtig met zijn fijne kop schudde om zijn oren te ontdoen van de tinteling van de schok die het schot uit mijn zware geweer had veroorzaakt.”

Na nog een paar schoten besloot de kleine knaap dat menselijk gezelschap gevaarlijk was en vluchtte. Hoewel de hongerige Bosjesmannen die Van der Post vergezelden het zonder de maaltijd waar zij hard aan toe waren, moesten stellen, waren zij opgetogen. Waarom? Bosjesmannen hebben groot respect voor de gewoonten van het steenbokkie, en dit steenbokkie beantwoordde aan hun verwachtingen. „Die lange hete dag”, schrijft Van der Post verder, „zag ik steeds weer het beeld voor mij van die vriendelijke kleine antilope die onverstoorbaar bleef staan terwijl uit mijn geweer schot na schot klonk.”