Van onze lezers

Dierproeven Ik schrok ervoor terug de uitgave over dierproeven (8 juli 1990) te lezen, omdat ik wist dat het een emotioneel onderwerp was. Maar u hebt het op een tactvolle en evenwichtige manier behandeld.

N. V., Verenigde Staten

Daar wetenschappelijk onderzoek mijn werkterrein is, was ik uiterst benieuwd naar wat Ontwaakt! daarover schreef. Het is duidelijk dat de bijbel dierproeven niet veroordeelt, maar dat wreedheid tegenover dieren niet wordt goedgekeurd. Mocht mijn werk in de toekomst het gebruik van dieren vereisen, dan zal ik erop letten dat ik er zuinig mee omspring en ze niet wreed behandel.

O. O., Verenigde Staten

Uw artikel was teleurstellend. U wijdt vijf paragrafen aan het geweld van activisten (dat niet wijdverbreid is). De „gruwelverhalen” werden echter samengevat onder één onderkopje. Hoe kan iemand een evenwichtig standpunt blijven innemen bij zulke lage wreedheid? Ja, dierproeven hebben bijgedragen tot de medische vooruitgang. Maar kunnen we ze dan nu geen halt toeroepen?

S. F., Bondsrepubliek Duitsland

Uw artikel leek zich uit te spreken voor dierproeven mits er geen intens lijden bij betrokken was. Wat voor waarde heeft het als iets wordt bereikt ten koste van het lijden en de dood van onschuldige dieren?

M. B., Verenigde Staten

Dierproeven vormen een emotioneel beladen strijdpunt en onze artikelen hebben de lezers een ongebruikelijk groot aantal reacties ontlokt. De bijbel veroordeelt het gebruik van dieren ten behoeve van mensen niet radicaal. Maar het is begrijpelijk dat voor velen elke vorm van dierlijk lijden iets walglijks is en wij hebben beslist respect voor hun gevoelens in verband daarmee. — Red.

Crackverslaving Ik wilde u per se laten weten dat uw artikelen over crackverslaving (22 juli 1990) zeer leerzaam waren. Ik ben aan crack verslaafd geweest en ik heb me pas van de crack kunnen losrukken toen ik de bijbel ging bestuderen en met Jehovah’s Getuigen begon om te gaan. Ik gebruikte het geld voor de huur en de afbetaling van de auto en gestolen geld om aan crack te komen. Ik werd zo mager dat ik wel een geraamte leek. Maar met de steun en begeleiding van Jehovah’s Getuigen heb ik genezing gevonden.

C. H., Verenigde Staten

Films Het artikel „Jonge mensen vragen . . . Doet het ertoe welke films ik zie?” (22 juli 1990) heeft me geholpen te beseffen wat een invloed films op mensen hebben. Ik ga beslist niet meer naar ’R-rated’ films.

W. R., Verenigde Staten

Ik ga niet vaak naar films en daarom ben ik boeken gaan lezen over dieren, ambachten en geschiedenis. Er zijn veel prachtige boeken die goed en leerzaam zijn en geen smerige taal bevatten.

L. H., Verenigde Staten

Ik heb uw artikel „Jonge mensen vragen . . . Hoe weet ik wat een fatsoenlijke film is?” (8 augustus 1990) echt met plezier gelezen. Eén ding vraag ik me nog wel af. Zou een christen naar een film kunnen gaan die de aanduiding PG-13 heeft gekregen?

R. J., Verenigde Staten

In de Verenigde Staten is een film die wordt aangeduid met PG-13 toegankelijk voor alle leeftijden, „maar er wordt bij ouders sterk op aangedrongen voor speciale begeleiding te zorgen in het geval van kinderen onder de 13” („World Book Encyclopedia”). Een christen zal natuurlijk op zijn hoede zijn als een film zo’n aanduiding krijgt. Bij de filmkeuring worden echter wereldse maatstaven, geen bijbelse beginselen, gehanteerd en zulke maatstaven zijn vaak inconsequent. In landen waar een filmkeuring bestaat, moet iedereen dus zelf beslissen in welke mate hij zich erdoor laat leiden. Jongeren moeten zich aan de instructies van hun ouders houden. Als een film ondanks een schijnbaar gunstige beoordeling toch verderfelijk blijkt, kan iemand de bioscoop uit lopen of zijn televisietoestel uitzetten. — Red.