1987 — Jaar van de Daklozen
ALS de nacht valt, leggen duizenden mensen in Bombay, São Paulo, Mexico-Stad, New York en tientallen andere steden het hoofd te ruste in een stuk nog niet gelegde rioolbuis, onder bruggen en op trottoirs. Zij rollen zich op in een kartonnen doos, strekken zich uit op gekreukelde kranten of sluimeren weg op het kale beton. De honderd miljoen daklozen van de wereld zijn „thuis”.
Maar nog eens miljoenen zijn in een ander opzicht zonder ’tehuis’. Zij zijn de bewoners van illegale en afzichtelijke krottensteden, sloppen waar modderige straten de badkamer zijn en de altijd aanwezige aasvogels de vuilophalers. Hun geïmproviseerde ’huizen’ zijn lekkende hutten, gemaakt van jutezakken, rieten matten, platgeslagen olievaten, modder en stenen. Meer dan de helft van alle bewoners van de Derde Wereld leeft in zulke abominabele omstandigheden.
Ten einde de wereld te attenderen op de situatie waarin de daklozen in de grote steden verkeren en hun woonomstandigheden te verbeteren, hebben de Verenigde Naties 1987 uitgeroepen tot het Internationale Jaar van de Daklozen.
„Waar wij ook in de wereld wonen, wij moeten beseffen dat wij niet langer om dit probleem heen kunnen”, zegt Max van der Stoel, de voorzitter van het Nederlandse Nationale Comité voor het Jaar van de Daklozen. „Het is één van ’s werelds ernstigste problemen.” En het probleem wordt nog erger. De Nieuwsbrief voor het Internationale Jaar van de Daklozen schat dat in het komende decennium nog eens een miljard mensen hun hutje zullen toevoegen aan de reeds overvolle stedelijke krottenwijken — waardoor veel steden in de Derde Wereld in inwonertal zullen verdubbelen!
Wat kan er aan het probleem worden gedaan? Het opruimen van de krottensteden zou het aantal daklozen alleen maar doen toenemen. De VN streven in plaats daarvan naar verbetering van krottenwijken, door die gebieden te voorzien van de fundamentele voorzieningen zoals sanitaire faciliteiten. En in plaats van bulldozers te sturen — die een spoor van verpletterde hutjes en wanhopige mensen achterlaten — zouden regeringen de krotbewoners enige zekerheid kunnen verlenen, wellicht door grond te verpachten. De VN doen verder de aanbeveling dat de stedelijke ontwikkelingsgelden drastisch moeten worden verhoogd, omdat, zoals de nieuwsbrief het stelde, „behuizing, te zamen met voedsel en kleding, tot de meest fundamentele menselijke behoeften behoort”.
„Voedsel, kleding en onderdak” zijn inderdaad fundamentele behoeften (1 Timótheüs 6:8). En God moedigt ons aan om menslievendheid te betonen door degenen die behoeftig zijn, hulp te schenken, in het bijzonder onze geloofsgenoten (1 Johannes 3:17; Galaten 6:10). Niettemin helpt Gods Woord ons om een realistische kijk op de problemen van de mensheid te hebben. Koning Salomo merkte op: „Dat wat krom is gemaakt, kan niet recht worden gemaakt” (Prediker 1:15). Bijgevolg kunnen projecten zoals het Internationale Jaar van de Daklozen, hoe goed ook bedoeld, de problemen van de mensheid niet volledig oplossen.
Is er dan geen hoop voor de daklozen? Integendeel! Tijdens de zesde eeuw v.G.T. voorzei Jehovah God een ’woningbouwproject’ dat in Juda zou worden gestart — een land dat eerst zeventig jaar lang „een verlaten woestenij, zonder inwoner” zou zijn (Jeremia 9:11; 29:4, 5, 10; 32:43). Evenzo kunnen de daklozen van vandaag er zeker van zijn dat Jehovah de mensheid op een wereldomvattende schaal van nieuwe huizen zal voorzien (Jesaja 65:21). Hoe vertroostend is het daarom te weten dat het Jaar van de Daklozen spoedig zal worden gevolgd door een duizendjarige periode die werkelijke vrede, veiligheid en toereikende behuizing zal brengen! — Openbaring 20:4; 21:3, 4.