Onze kleine Linda en haar hartafwijking
TOEN onze kleine Linda in de kraamkliniek van Falun (Zweden) geboren werd, had zij een ernstige hartafwijking, een zogeheten transpositie. Het betekende dat de aorta, de slagader die van het hart naar het lichaam voert, en de longslagader, die naar de longen loopt, van plaats verwisseld waren. Daardoor circuleerde het zuurstofrijke bloed uit Linda’s longen alleen maar tussen haar longen en haar hart, en werd het niet naar de rest van haar lichaam getransporteerd.
Hoe kan een kind zoiets overleven? Tijdens de zwangerschap zijn er natuurlijke verbindingen die na de geboorte nog korte tijd openblijven. Maar dan beginnen deze openingen zich te sluiten, zodat de normale bloedsomloop het over kan nemen. Tijdens deze korte overgangsfase kan het zuurstofrijke bloed zelfs in geval van een transpositie door het hele lichaam circuleren.
Hoewel Linda drie weken te vroeg werd geboren en maar 5,32 pond woog, leek ze heel gezond, afgezien van een ietwat blauwe gelaatskleur. De artsen in Falun maakten zich zorgen over dit symptoom en brachten haar over naar het ziekenhuis St. Göran in Stockholm voor een nader onderzoek. Zij vermoedden dat er sprake was van een transpositie. Tegelijkertijd kreeg Linda medicijnen om de opening tussen de hartboezems te beletten zich te sluiten, en werd zij in een couveuse gelegd.
Een reddend „ballonnetje”
Het onderzoek bevestigde onze bange vermoedens — Linda had inderdaad een transpositie van de arteriën. Om haar leven te redden, verrichtten de artsen een ballon-septostomie. Bij deze procedure wordt een speciale catheter via de navelader naar de rechter hartboezem gevoerd en vandaar via het nog geopende gat in de scheidingswand (septum) tussen de beide boezems naar de linker boezem. Door vervolgens een ballonnetje aan het eind van de catheter op te blazen en terug te trekken door de wand tussen de twee boezems, wordt een gat verkregen dat groot genoeg is om de rest van het lichaam van zuurstofrijk bloed te voorzien. Dank zij deze methode kan een grote hartoperatie worden uitgesteld tot het kind ongeveer negen maanden is.
Vervolgens kregen wij te horen dat de noodzakelijke operatie in Zweden niet kon worden uitgevoerd zonder de hartlongmachine met bloed op gang te brengen. Vanwege onze op de bijbel gebaseerde gewetensbezwaren tegen een verkeerd gebruik van bloed konden wij deze methode niet aanvaarden. — Leviticus 17:10, 11; Handelingen 15:28, 29.
Wat was onze eerste reactie op deze tegenslag? Onze eerste gemoedstoestand was wanhoop. ’Wat gaat er met ons lieve meiske gebeuren? Zal ze zo’n operatie trouwens wel overleven? Zal zo’n operatie wel mogelijk zijn zonder bloed te gebruiken?’ Niettemin stelden wij gedurende de hele beproeving ons vertrouwen op Jehovah God, en wij waren ervan overtuigd dat hij een uitweg voor ons zou vinden. — 1 Korinthiërs 10:13.
De behandeling met de balloncatheter was een succes. Linda’s bloed kreeg een bevredigende hoeveelheid zuurstof en na enkele dagen konden wij weer naar huis. Wij waren dankbaar voor de wijze waarop alles tot nu toe gelopen was, en hadden oprecht waardering voor de vriendelijkheid en het begrip die wij van de artsen en andere stafleden van het ziekenhuis hadden ondervonden. Ook lieten wij bij de geneesheer-directeur een exemplaar achter van de brochure Jehovah’s Getuigen en de bloedkwestie, waarin de redenen voor onze weigering om bloed te gebruiken, uiteengezet worden.
Een impasse
Toen begon de lange periode van afwachten om te zien hoe Linda zou reageren. Eerst leek het heel goed met haar te gaan en nam haar gewicht gestadig toe. Maar toen zij vier maanden was, begon haar eetlust achteruit te gaan. Een nieuw onderzoek toonde aan dat er een uitstulping in de wand van haar hart zat. Nu moest de operatie vervroegd worden. Om haar kracht op te voeren, werd ze met behulp van een neussonde gevoed.
Wij waren van plan geweest de operatie in Zwedens beroemde Karolinska ziekenhuis te laten verrichten door een chirurg die al eerder ervaring met diverse getuigen van Jehovah had opgedaan. Wij stelden hem ervan in kennis dat wij geen gebruik van bloed zouden aanvaarden, en kregen te horen dat de operatie niet zonder bloed kon worden verricht. Wij besloten contact op te nemen met andere ziekenhuizen.
Hoewel wij overal vriendelijk en vol begrip tegemoetgekomen werden, scheen niemand bereid te zijn de operatie zonder bloed te verrichten. Algemeen was men van mening dat het onmogelijk was een baby veilig met een hartlongmachine te opereren zonder deze met bloed op gang te brengen.
Een hartverwarmend welkom in Londen
Wij namen contact op met het National Heart Hospital in Londen om te zien of zij Linda zouden willen opereren. Weer ontmoetten wij alle begrip. De chef de clinique stond positief tegenover de operatie, aangezien zij al eerder baby’s hadden geopereerd zonder bloed te gebruiken. De operatie zou worden verricht door de beroemde hartchirurg Dr. Magdi Jacoub.
In Engeland werden wij afgehaald door Getuigen, die ons rechtstreeks naar het ziekenhuis reden, waar wij met een warme glimlach werden verwelkomd. „O, dit moet Linda uit Zweden zijn!” riep een verpleegster uit, nog voordat wij ons hadden kunnen voorstellen. Wij hadden van meet af aan het gevoel dat de kleine Linda hier in goede handen was.
Toen volgde onze eerste ontmoeting met Dr. Jacoub. Wij waren verschrikkelijk nerveus, maar hij was zo vriendelijk en ontspannen dat wij onmiddellijk vertrouwen in hem kregen.
Een kritieke operatie
In de tijd voorafgaande aan de operatie kreeg Linda allerlei onderzoeken. Dr. Jacoub werd nauwkeurig op de hoogte gehouden van haar toestand. Toen kwam de dag van de operatie en werd zij naar de operatiezaal gereden. Natuurlijk zaten wij erg in spanning, aangezien wij niet wisten hoe Linda er de eerstvolgende keer dat wij haar zagen, aan toe zou zijn.
Na uren van angstig afwachten werd ons meegedeeld dat Linda zojuist uit de operatiezaal terug was gekomen en dat wij even naar haar toe mochten. Onze lieve kleine Linda leefde! Wij liepen over van dankbaarheid en waardering. Toen wij haar te zien kregen, was zij ondanks alle slangetjes net een pasgeboren baby — met rode lipjes en roze wangetjes. Wij waren diep ontroerd en konden onze vreugdetranen gewoon niet binnenhouden.
Plotseling zwaaide de deur open en daar kwam Dr. Jacoub binnen. Zijn gelaat stond ernstig. Eerst wierp hij een doordringende blik op alle instrumenten. Toen keek hij ons aan en er trok een brede glimlach over zijn gezicht. Wij begrepen dat de operatie geslaagd was.
Na al deze ongelooflijke ervaringen werd het voor mijn man tijd terug te keren naar zijn werk in Zweden. Ik zou bij onze lieve vrienden in Engeland blijven om bij alle verdere ontwikkelingen aanwezig te zijn.
Een verbazingwekkend herstel
Op de vierde dag na de operatie werd het beademingsapparaat weggehaald, en de volgende dag smaakte ik de onbeschrijflijke vreugde Linda weer in mijn armen te houden. Hoewel zij veel pijn had, duurde het niet lang of zij gaf haar eerste glimlachje weg.
Eerder was ons verteld dat het wel tot acht weken na de operatie kon duren voordat er voor ons aan viel te denken naar huis terug te keren. Maar slechts twee dagen na de operatie was Linda’s bloed weer op peil. Zij herstelde zo snel dat een van de dokters uitriep: „Het is verbazingwekkend!” Ja, Linda’s herstel had alle verwachtingen overtroffen. Toen zei de chef de clinique op een dag: „Die Zweedse baby — die kan binnenkort wel naar huis, denk ik zo.” Het klonk mij als muziek in de oren. Uiteindelijk gingen wij twaalf dagen na de operatie al naar huis.
Wij hebben een aangrijpende ervaring doorgemaakt, en toch, als wij eraan terugdenken, kunnen wij ons heel wat positieve aspecten herinneren. Wij zijn al het medische personeel heel dankbaar voor al hun vriendelijkheid, attentie en begrip, vooral ten aanzien van onze zienswijze in de bloedkwestie.
Nog afgezien van alle steun die wij van onze vrienden in de gemeente thuis hebben ontvangen, zijn wij diep ontroerd over de wijze waarop onze vrienden in Engeland, de Getuigen in Londen, ons hebben geholpen. Wij hebben werkelijk een internationale broederschap gezien, waar liefde, bezorgdheid voor elkaar en de bereidheid de helpende hand te verlenen een realiteit zijn.
Maar bovenal gaan onze gedachten uit naar Jehovah God, die ons op weergaloze wijze heeft geschraagd. Dikwijls hebben wij gebeden om leiding in verband met de bijzonder moeilijke omstandigheden waarmee wij te kampen hadden. Telkens opnieuw heeft hij voor ons in een uitweg voorzien en kregen wij nieuwe kracht. En vaak als wij naar onze kleine Linda kijken, danken wij voor de bekwaamheid en het geduld van de medische wereld, en danken wij Jehovah God in het bijzonder voor de gave van het leven. — Ingezonden.
[Illustratie op blz. 19]
De kleine Linda na de operatie