Waarom het ouders zo zwaar valt hun kinderen los te laten

„DAG MA! DAG PA! TOT ZIENS!” zegt hij voor de derde maal. Daartussenin heeft hij elk mogelijk excuus gebruikt om nog even langer te blijven.

Maar dit „tot ziens” klinkt definitief. Nog één betraande omhelzing, één stevige handdruk en daar vertrekt hij. Als ouders kijkt u elkaar aan in het nuchtere besef dat hij nu niet meer onder uw dak woont. Het huis dat eens vol was van zijn gepraat en gelach, doet vreemd leeg aan.

Zoveel tijd, moeite en emotie zijn geïnvesteerd in uw kinderen. Zo’n twintig jaar lang zijn zij het middelpunt van uw leven geweest. Nog „gisteren” was u haast in paniek omdat uw baby huilde. Zenuwachtig liep u te ijsberen in de wachtkamer van uw dokter toen uw kleine van zes koorts had. U hield uw adem in als u hun rapporten opende en slaakte een zucht van opluchting als zij overgegaan waren. U protesteerde als uw tieners die harde muziek speelden, maar huilde als zij het erover hadden het huis uit te gaan. En nu zijn zij de een na de ander opgegroeid en vertrokken.

Geen wonder dat voor velen de aanpassing aan het „lege nest” een werkelijke uitdaging is. „Voor het eerst in mijn leven”, bekende een man toen zijn dochter het huis uit was, „huilde ik zonder bedaren.”

Whelan en Evelyn daarentegen leidden hun kinderen op voor hun uiteindelijke onafhankelijkheid. En nog was het toen de kinderen vertrokken, „een hele aanpassing”, zo zeiden zij. „Je bent altijd druk geweest, altijd in de weer. En wanneer ze dan weg zijn, ben je nog maar met zijn tweeën. Het ergste is het thuiskomen en zien dat de kinderen er niet zijn.” Norma, moeder van een opgegroeide dochter, bekent: „Het heeft een tijdje geduurd voordat ik gewend was aan de gedachte dat Lynn niet op haar kamer was. Ik hield die deur dicht, want als ik hem open liet staan, had ik altijd het idee dat ze er misschien toch was en wilde ik met haar praten.”

Bijna alle ouders hebben dit soort van gemengde gevoelens wanneer de kinderen het huis uit gaan. Er is een gevoel van trots dat het kind volwassen is geworden en vreugde over het vooruitzicht meer tijd voor zichzelf te hebben. Niettemin kan er ook sprake zijn van knagende twijfel („Is onze opvoeding goed geweest?”), vrees („Is ons kind er wel klaar voor om op eigen benen te staan?”), teleurstelling („Die ander, die John, was zo’n prettige knaap. Waarom is ze nou met deze mislukkeling getrouwd?”) en zelfs gevoelens van schuld. Een recent onderzoek liet zien dat vooral mannen betreurden „niet meer tijd met hun kinderen te hebben doorgebracht toen zij nog jonger waren”.

Het ’lege nest’ kan ook uw huwelijk veranderen. Sommige paren bemerken dat hun verstandhouding verbetert. Bij anderen is dit niet het geval. „Vele huwelijken eindigen tegenwoordig in echtscheiding wanneer de kinderen het huis verlaten”, zeggen de schrijvers van Ourselves and Our Children (Wij en onze kinderen).

Bovendien komt het vertrek van uw kind vaak op een leeftijd dat er al een aantal crisissen optreden. Vrouwen hebben te maken met het begin van de menopauze, die, aldus een schrijver, „bij haar kan overkomen als een overbodige onderstreping van de verklaring ’Voor jou geen kinderen meer’”. Mannen moeten wellicht het hoofd bieden aan een toenemende druk op hun werk, of vinden misschien steeds minder bevrediging in hun werk. De pensionering komt wellicht al in zicht. Misschien heeft de inflatie de spaarcentjes van het gezin weggevreten. De gezondheid wordt minder. Schijnbaar beroofd van hun ouderschap gaan sommigen zelfs twijfelen aan hun waarde als persoon.

Geen wonder dat sommige ouders koppig weigeren hun kinderen los te laten! De drang om hen vast te houden kan onweerstaanbaar lijken. Maar afscheid nemen hoeft niet te betekenen dat u uw kinderen verliest. Het betekent uw relatie met hen een andere status te geven en het betekent ook de leegte die hun vertrek heeft veroorzaakt in uw leven op te vullen.

Maar hoe? En waarom is het kunnen loslaten zo enorm belangrijk voor een gezonde relatie met uw opgegroeide kinderen?

[Inzet op blz. 3]

„Voor het eerst in mijn leven huilde ik zonder bedaren”