„Daarom zal een man zijn vader en zijn moeder verlaten . . .”
„OP EEN dag kwam onze zoon thuis”, herinnert Tom zich, „en je kon zien dat hij iets kwijt moest. Hij kwam bij mijn vrouw en mij zitten en zei: ’Zal ik jullie eens wat vertellen, ik heb het meisje ontmoet met wie ik ga trouwen.’”
God voorzag dit soort voorvallen toen hij zei: „Daarom zal een man zijn vader en zijn moeder verlaten en hij moet zich hechten aan zijn vrouw en zij moeten één vlees worden” (Gen. 2:24). Besef daarom dat het vertrek van uw kind in zekere zin onvermijdelijk is.
Dit betekent natuurlijk niet dat kinderen voortijdig het huis moeten verlaten. Maar zoals de psalmist zei, „als pijlen in de hand van een sterke man, zo zijn de zonen der jeugd”. Vroeg of laat verlaat de pijl de pijlkoker en wordt hij het leven in geschoten. — Ps. 127:4.
Als een afgeschoten pijl is uw volwassen kind nadat hij het huis uit is gegaan, in principe aan uw jurisdictie onttrokken. Wanneer hij trouwt, wordt hij het hoofd van zijn eigen gezin. Uw dochter komt onder de autoriteit van haar echtgenoot. — Ef. 5:21-28, 33.
De bijbel laat echter zien dat het u moeilijk kan vallen aan deze nieuwe onafhankelijkheid te wennen. Jezus’ moeder bijvoorbeeld vond kennelijk dat zij nog steeds enige autoriteit over hem had — zelfs nadat hij volwassen was geworden en als Messías was gezalfd! Op een bruiloftsfeest zei Maria tot Jezus: „Zij hebben geen wijn.” (Daarmee suggererend: ’Doe daar iets aan.’) Maar in niet mis te verstane en toch vriendelijke woorden herinnerde Jezus haar aan zijn onafhankelijkheid — en verrichtte zijn eerste wonder. — Joh. 2:2-11.
De patriarch Jakob had er ook moeite mee zijn zoon te laten gaan. Zijn geliefde vrouw Rachel was gestorven bij de geboorte van de zoon die hij Benjamin had genoemd. U kunt u voorstellen hoe hij aan deze zoon gehecht moet zijn geweest! Toen hem dus werd gevraagd Benjamin te laten meegaan op een reis naar Egypte, voerde Jakob als bezwaar aan, ’er overkomt hem misschien een dodelijk ongeluk’, en hield hem thuis. — Gen. 35:16-18; 42:4.
Maar hoewel het heel normaal is het kind te willen behouden, is de verstandige handelwijze zijn volwassenheid en onafhankelijkheid te aanvaarden.
„Besef toch hoeveel verdriet je me doet”
’Maar moeten ze dan zo ver weggaan?’ is het bezwaar van sommige ouders. ’Waarom kunnen ze niet onafhankelijk zijn maar toch bij ons in de buurt wonen?’
Een dergelijke beslissing kan verdriet doen. Zo zegt de bijbel dat van Rebekka werd gevraagd om naar een verre bestemming te reizen ten einde daar te trouwen. Haar moeder en haar broer smeekten: „Laat de jonge vrouw [Rebekka] ten minste tien dagen bij ons blijven. Daarna kan zij gaan.” Hoe moeilijk was het haar te laten gaan! Rebekka zei niettemin: „Ik ben bereid te gaan”, ook al kan dat hebben betekend dat zij haar familie nooit meer zou terugzien. — Gen. 24:55, 58.
Wellicht bestaat voor uw volwassen kind ook een geldige noodzaak om zo ver weg te trekken, bijvoorbeeld het vooruitzicht op een baan. Wanneer ouders zich op ongepaste wijze tegen de nieuwe situatie verzetten, kunnen zij veel stukmaken. Dit wordt geïllustreerd door wat een jonge vrouw zich herinnert: „Toen wij pas waren getrouwd, wilden wij veel tijd samen doorbrengen. Moeder begreep dat echter niet. In plaats van een beetje te laten vieren en het aan ons over te laten om naar haar toe te komen, begon zij ons te overlopen.” De situatie verslechterde verder toen dit echtpaar het plan opvatte te gaan verhuizen. Dit leidde tot complete vijandschap tussen moeder en dochter. „Waar staat dat je bent ontheven van je verplichting je vader en moeder te eren op het moment dat je je man trouw belooft? Waarin ben ik dan te kort geschoten als moeder?” vroeg de moeder bitter. Wat het gevolg was van al deze strijd? Behalve dat er toch ernstige spanningen door ontstonden in het huwelijk van het jonge paar, werd er een wig gedreven tussen moeder en dochter. Maandenlang hadden ze geen contact met elkaar! En zij hadden nog wel zo’n nauwe band gehad!
Het boek No Strings Attached (Geen condities achteraf) merkt op: „Als u, wanneer uw kind zich terugtrekt, daarop reageert met de martelaar uit te hangen (Besef toch hoeveel verdriet je me doet, kijk toch hoe je je vader/moeder verdriet doet, hoe kun je ons dit aandoen), dan zult u waarschijnlijk uw kind verder wegduwen.” — Wij cursiveren.
De vader van de verloren zoon in Jezus’ illustratie besefte dit. Toen zijn volwassen zoon onafhankelijkheid vroeg, ging de vader hem niet uitfoeteren en ook voorspelde hij hem niet dat hij toch wel met hangende pootjes zou terugkeren. In plaats daarvan liet hij zijn zoon vriendelijk gaan. Deze begrijpende houding heeft waarschijnlijk een belangrijke rol gespeeld in de uiteindelijke terugkeer van de zoon. Een volwassen kind toestaan zijn krachten te beproeven op onafhankelijkheid, zou dan ook de sleutel kunnen zijn tot het behoud van uw vriendschap met hem. — Luk. 15:11-24; zie ook Filippenzen 2:4.
„Wat ziet hij in haar?”
„Je wilt werkelijk het beste voor je kinderen en wanneer je ziet dat ze een goede huwelijkspartner hebben gevonden, ben je gelukkig”, merkt Norma op. Haar man, Tom, voegt eraan toe: „Ik zal heel eerlijk zijn. Ik voelde er niets voor om al die tijd te hebben besteed aan het grootbrengen van onze dochter om haar dan maar aan de eerste de beste vrijer af te staan.” Niettemin stellen kinderen hun ouders soms bitter teleur in hun keus van een partner. Hoe zou u kunnen reageren? — Vergelijk Genesis 26:34, 35.
Zou het niet het beste zijn om er alle moeite voor te doen dit nieuwe lid van uw familie te accepteren? Sommige onderzoeken wijzen uit dat instemming van de ouders een heel belangrijke factor kan zijn in de overlevingskansen van een huwelijk.a Goed, de keus van uw kind kan u verbazen of zelfs verbijsteren. Toch is het huwelijk eerbaar in de ogen van God. — Hebr. 13:4.
In plaats van muggezifterig te doen en een drama te maken van de fouten van een schoonzoon of -dochter, moet u proberen objectief te zijn. Zie hem of haar door de ogen van uw kind. U zult beslist toch ook goede punten moeten zien! En bedenk dat uw eigen zoon of dochter ook verre van volmaakt is. Eén ouder die zijn twijfel had gehad over de keuze van huwelijkspartner van zijn kind, gaf toe: „Wat helpt is een zekere mate van nederigheid. Ik herinnerde mij op een dag dat mijn ouders niet echt hadden ingestemd met mijn huwelijk en hoe zij het bij het verkeerde eind hadden gehad.”
Wanneer een ouder de huwelijkspartner van een kind niet zo mag, is dat misschien meer geworteld in jaloezie — vrees de genegenheid van het kind te verliezen — dan in de werkelijkheid. Maar jaloezie kan een goede relatie verwoesten (Spr. 14:30). Vermijd dus deze nieuwe zoon of dochter van u te vervreemden. Leer elkaar kennen. Waak ertegen de ander met onredelijke kritiek aan te vallen, kwesties op te blazen of nodeloos strijdpunten te creëren. Laat een beetje los, en wees, „voor zover het van u afhangt, vredelievend jegens alle mensen”. — Rom. 12:18.
[Voetnoten]
a Eén boek over dit onderwerp zegt dat ’tweemaal zoveel romances vroeg in het huwelijk al weer eindigen wanneer zowel vader als moeder tegen dat huwelijk gekant zijn, als wanneer zij ermee instemmen’.
[Inzet op blz. 4]
Maar betekent het vertrek van uw kind dat u niet langer een ouder bent?
[Illustratie op blz. 5]
’Wij wilden veel tijd samen doorbrengen, maar moeder begon ons te overlopen’
[Illustratie op blz. 6]
Kinderen vinden bij hun ouders niet altijd instemming met hun keus van een huwelijkspartner