Kindhoertjes en kinderporno

Souteneurs en pornografen azen op jonge hulpeloze kinderen

HET snelst groeiende bedrijf in Amerika is tegenwoordig een onmenselijke, ontaarde exploitatie van ontucht met kinderen. Hierin worden meer dan een half miljoen jongeren gebruikt. De meesten zijn van huis weggelopen en naar de grote steden getrokken, waar ze door hun kwetsbaarheid een gemakkelijke prooi worden voor souteneurs en pornografen.

Kindhoertjes worden gebruikt en mishandeld door pooiers. In de buurt rondom Times Square in New York laten 800 souteneurs duizenden meisjes voor zich werken. Gegevens onthullen dat honderden van deze kinderen bruut zijn behandeld, zijn geslagen, gepijnigd en verkracht door hun pooiers. Sommige prostituées worden ten slotte vermoord. Toch moet prostitutie doorgaan voor een „misdrijf zonder slachtoffer”.

De pornografie gebruikt nog jongere leeftijdsgroepen. Kinderen van nog maar drie of vier jaar — die vaak in een psychiatrische instelling of in de straatprostitutie eindigen — worden ertoe gebracht om voor de camera’s ongelooflijke dingen te doen. Maar als zien geloven is, dan moet men het wel geloven, want het is te zien in de pornografische films en blaadjes. Vijf- en zesjarigen worden geëxploiteerd, en bedrijven elke voorstelbare seksuele activiteit en perversie, met inbegrip van masturbatie, sodomie, sadomasochisme en zelfs incest.

Pornografie begon betrekkelijk mild, maar werd snel harder om tegemoet te kunnen komen aan steeds nieuwe eisen van snel afgestompt rakende perverse geesten. Het begon met naaktheid, hetgeen overging op een nabootsen van de geslachtsdaad tussen man en vrouw en toen op de werkelijke geslachtsgemeenschap. Toen kwamen homoseksuele handelingen, mannen met mannen en vrouwen met vrouwen. Vervolgens bestialiteit. En ten slotte kinderpornografie, die „kiddie porn” genoemd wordt. Men kreeg kinderen te zien in zowel homoseksuele als heteroseksuele activiteiten, soms kinderen met kinderen, soms kinderen met volwassenen. Tegenwoordig heeft de „kiddie porn” zich uitgebreid tot een bedrijf waarin miljarden dollars omgaan en waarin jaarlijks 300.000 kinderen onder de zestien gebruikt worden.

Wat is de reden voor deze seksuele interesse voor jonge kinderen? De media hebben ze als seks-objecten naar voren geschoven. Adverteerders laten ze met hun produkten poseren — iets uitdagend, het haar uitwaaiend in de wind, op de lipjes een vage belofte. Vooral mannen die bang zijn voor volwassen vrouwen, worden volgens psychiaters aangetrokken door jonge meisjes. De moderne geëmancipeerde vrouw, een gelijke en zelfs een mededingster, intimideert deze onzekere mannen. Maar jonge meisjes, sexy gekleed en poserend, zien er kwetsbaar uit en hoeven niet gevreesd te worden, en zijn daarom erg aanlokkelijk voor zulke mannen. Als seks-objecten gepresenteerd worden deze jonge kinderen het doelwit voor mannen die op seks uit zijn.

Derek Eaves, die als gerechtelijk psychiater met seksuele delinquenten te maken heeft, is bezorgd: „Er is een enorme toename in misdaden tegen kinderen.” Hij is van mening dat de maatschappij zich in een morele crisis bevindt. Een hoogleraar aan de Columbia University zegt dat een provocerend poseren van jonge meisjes de boodschap inhoudt dat ze „te koop” zijn, en een stap betekent in de richting van de vernietiging van de westerse waarden. Daniel Cappon, een analytisch psychotherapeut, zegt: „We zijn een nieuwe nacht van duisternis binnengegaan. We maken duistere tijden van ontaarding door. Duisternis is over onze geest neergedaald; mensen worden bruter bejegend dan ooit tevoren.” Krasse taal, maar misschien toch niet te sterk geformuleerd wanneer u leest van een meisje van drieëndertig maanden dat is aangerand door een eenenvijftigjarige man. Het moet toch duidelijk zijn dat mensen een zieke geest hebben als pornografen foto’s maken en pedofielen (degenen wier seksuele begeerte naar kinderen uitgaat) foto’s kopen van een zeven maanden oud meisje met haar beentjes uitgespreid.

De psychologen Victor Cline en Frank Osanka hebben alleen maar minachting voor de gedachte dat pornografie een „misdrijf zonder slachtoffer” is. Osanka zegt: „Kinderpornografie is niets minder dan het fotografisch verslag van het seksuele misbruik van kinderen, en het ernstige psychologische effect ervan is duidelijk vastgesteld.” Cline zegt: „De mogelijkheid van werkelijke psychologische schade ten gevolge van voortdurende blootstelling aan pornografie is onmiskenbaar aanwezig.”

De groepen die voorstander zijn van pornografie, zien natuurlijk geen kwaad in hun ziekte. Verscheidene groepen, zoals de Pedofiele Bevrijdingsorganisatie, de Pedofiele Informatie Uitwisseling en de Kring voor Kinderseksualiteit, brengen een tegenoffensief tegen hun tegenstanders op gang. Ze onderhouden geheime ondergrondse netwerken die in heel Amerika opereren en het mogelijk maken voor miljoenen dollars aan vuil te verhandelen. Sommige van deze nationale en internationale organisaties komen nu boven de grond om hun „rechten” op te eisen. Pedofielen zien geen kwaad in „kiddie porn” omdat zij verblind zijn door hun eigen begeerte.

De kinderen die ervoor gebruikt worden, ondervinden er echter schade van. Vaak zullen ze op straat belanden, voorbijgangers hun seksuele diensten aanbiedend, nauwelijks in staat zichzelf in enig opzicht als gewenst te zien behalve als koopwaar, als een seksartikel met een prijs. Ook hier, net als in het geval van kleine jongens op wie door volwassen mannen sodomie wordt bedreven, hebben de rechtbanken er moeite mee „kiddie porn” als ontucht te zien. „Er bestaat een wijdverbreide angst dat een verbod voor een tienjarige om in een pornografische film te verschijnen, een aantasting zou zijn van de grondwettelijke rechten van het kind.”

Hoe ongelooflijk het ook schijnt, er zijn zelfs ouders die in „kiddie porn”-films hun eigen kinderen gebruiken. En dat brengt ons op het onderwerp van het volgende artikel — INCEST.