Even alle drukte ontvlucht

Hoe een echtpaar de schoonheid en de rust van de vrije natuur ontdekte

AL BIJNA een hele dag hadden mijn vrouw en ik geen mens meer gezien. Wij waren aan de afdaling bezig. Achter ons lag de hoogste van de bergtoppen die de prachtige Yosemite Valley in het hart van de Californische Sierra Nevadas omzomen. Alle twee waren wij in een opperbeste stemming, opgetogen over het feit dat wij op de top van Cloud’s Rest hadden gestaan, een vriendelijke berg zonder steile hellingen, die bijna 3050 meter oprijst in de tintelend zuivere, heldere lucht.

Toegegeven, de meeste mensen zullen mijn enthousiasme voor het beklimmen van een berg of het volgen van een smal voetpad niet delen. Maar die prachtige berg helemaal voor onszelf te hebben, maakte voor ons de moeite dubbel en dwars waard. Slechts een paar dagen daarvoor hadden wij nog daar beneden in de vallei in de rij gestaan voor een plekje op de camping, en in de rij voor de kampwinkel, en in de rij voor de inlichtingenbalie, en in de rij voor de douches en de toiletten, en bij tijden zelfs in de rij voor een zitplaats. Het was augustus, topseizoen voor de populaire Yosemite Valley in het Yosemite National Park — en het begon al aardig te lijken op het drukke New York, onze woonplaats.

’Wegwezen’

De amusementsmogelijkheden en de restaurants en de educatieve programma’s en het adembenemende natuurschoon ook daar beneden in de vallei waren allemaal heel mooi, maar voor ons was het tijd om weg te wezen.

De dag na onze aankomst namen wij de bus naar Lee Vining en reden langzaam omhoog over de kronkelige Tioga Pass Road, de enige weg door het 3100 vierkante kilometer grote park. Wij stapten uit bij het Tenaya meer, een meer dat zo prachtig is dat ik er zeker van was dat mijn vrouw daar maar al te graag de tent had neergezet. Maar met zachte aandrang herinnerde ik haar aan onze plannen. In grote lijnen was ons plan dat wij in zuidwestelijke richting langs de rand van Tenaya Canyon zouden trekken, naar het zuiden zouden afslaan langs de beroemde John Muir Trail en dan de rivier de Merced zouden volgen totdat wij weer de Yosemite Valley bereikten.

Wij waren goed voorbereid voor onze tocht. Wij hadden donzen slaapzakken en jacks tegen de koude berglucht. Bovendien hadden wij voor drie dagen gedroogd voedsel bij ons, terwijl onze twee rugzakken met aluminium draagstel ook nog een veldfles, EHBO-pakket, kaarten en een kleine primus bevatten. Het begin van de Forsyth Pass Trail oppikkend begonnen wij te stijgen langs een droog, stoffig pad dat zigzaggend omhoogklom langs de flank van Sunrise Mountain.

Laat in de middag bereikten wij een 2740 meter hoog plateau tussen de Sunrise en Cloud’s Rest, en vonden daar een lieflijk meertje en een heerlijk stukje bergweide omringd door hoge dennen. Dit was te uitnodigend dan dat wij hier zo maar aan voorbij konden gaan. Dus zetten wij de tent op, vulden onze watervoorraad bij een zachtvloeiend stroompje aan en bereidden een smakelijk maal van kant-en-klare, gevriesdroogde boeuf Stroganoff.

Ten slotte benutte ik het laatste uur voor zonsondergang om de bomen te inspecteren totdat ik dacht te weten wat de beste tak was om ons voedsel aan te hangen. U vraagt u af wat de reden was voor die zorg? De beren zijn hier slim, en ik had het al eens tegen hen afgelegd.

De beren te slim af

Wat die dieren presteren, leerde ik toen ik tien jaar daarvoor met twee van mijn vrienden een trektocht maakte in Little Yosemite Valley. De parkwachters hadden ons gezegd ons voedsel in de bomen te hangen, maar omdat wij zo onervaren waren, leek het ons niet nodig om onze etenswaren erg hoog te hangen.

Die nacht werden wij in onze tenten gewaarschuwd door een zacht schuifelend geluid. Wat een verrassing toen wij naar buiten keken en drie grote zwarte beren hun snuit omhoog zagen steken naar de lekkernijen in onze rugzakken! Een van hen klauterde in de boom waarin onze rugzakken waren opgehangen. In een ogenblik lag overal op het tapijt van dennenaalden voedsel verspreid. Ruziënd over hun deel in deze wilde nachtelijke picknick klauwden ze elk blik en elk pak voedsel open dat ze te pakken konden krijgen. De volgende morgen mochten wij proberen om nog iets aan te vangen met een halve aardappel — het enige voedsel dat de beren voor ons hadden overgelaten!

Nu lagen mijn vrouw en ik onder dezelfde sterrenhemel, maar ik hoopte vurig dat ik in de tussenliggende jaren iets had geleerd. Ditmaal lagen onze rugzakken leeg en opengeritst op de grond. Ons voedsel hing in twee nylon zakken 5,5 meter boven de grond aan een sterk touw aan een stevige tak. En — opdat wijzelf buiten de zone van actie zouden blijven — ze hingen 60 meter van onze tent af.

Die nacht werden wij met een schok wakker. De diepe stilte van het woud werd verbroken door een hongerige beer die met alle geweld een gratis maal wilde. Uit onze tent konden wij een lagere tak horen kraken onder zijn gewicht, terwijl hij wanhopig naar de zakken reikte. Zich nog verder op de tak wagend, deed hij een stap te ver. De tak knapte. Omlaag kwam Beremans en de grond dreunde bij zijn neerkomen. Wat een grauw van schrik en pijn gaf hij!

Aan het geluid te beoordelen had hij de hele boom in zijn val meegesleurd — in elk geval ons voedsel — en gedachten aan mijn nederlaag destijds in Little Yosemite flitsten door mijn geest. Ik voelde mij gefrustreerd. Zonder voedsel zouden wij moeten terugkeren.

Maar u had me de volgende ochtend moeten zien. Toen wij naar de boom liepen en ontdekten dat al het voedsel daar nog veilig en onaangetast aan het touw hing, slaakte ik wilde triomfkreten en mepte ik mezelf op mijn dijen van uitgelatenheid. Wij dansten op en neer als kinderen. Het ontbijt was eenvoudig — hete melk, muesli, gedroogde vruchten en thee — en in vurig gebed dankten wij onze Schepper ervoor.

Het natuurgebied van Yosemite

Toen klommen wij omhoog naar de top van Cloud’s Rest. Overigens, als u bergen in moeilijkheidsgraden wilt indelen, zou Cloud’s Rest als gemakkelijk beschouwd worden. Op de route die wij namen, hoefden wij geen steile wanden te overwinnen en ons niet al struikelend over puinhellingen heen te werken. Bovendien wilde ik niet de vergissing herhalen die ik op onze huwelijksreis twee jaar daarvoor had gemaakt.

Toen waren wij langs het steile zigzagpad naast de Yosemite Falls omhooggegaan, een van de hoogste watervallen ter wereld. Het was al laat op de dag en ik wilde voor het invallen van de avond boven zijn. Ongelukkig genoeg was onze conditie zo slecht dat toen wij de volgende dag in de vallei terugkeerden, onze beenspieren verschrikkelijk pijn deden. De volgende vier dagen bewogen wij ons als stijfbenige robots en maakten grimassen van de pijn.

Deze keer was het anders. Wij stonden bovenaan een van de grootste aaneengesloten rotshellingen ter wereld, één ongebroken granietoppervlak dat 1370 meter schuin omlaag liep naar de bodem van Tenaya Canyon — en wij voelden ons fris als een hoentje. Voor de eerste maal zagen wij neer op Yosemite Valley in het westen en de ruige High Sierra in het oosten.

John Muir, de beroemde natuuronderzoeker, heeft er een beslissende rol in gespeeld dat dit hele gebied in 1890 als nationaal park werd afgezonderd. Wij konden instemmen met zijn beschrijving van het park: „De bovenwaters van de Tuolumne en de Merced, twee van de meest melodieuze rivieren ter wereld; ontelbare meren en watervallen, en gladde zijdeachtige weiden; de prachtigste bossen, de verhevenste granieten koepelvormige bergen . . . en met sneeuw bedekte bergen die twaalf- à dertienduizend voet [3660 tot 3960 meter] oprijzen, gerangschikt in open rijen en spitse veelpuntige groepen, ten dele gescheiden door enorme canyons en amfitheaters; tuinen in hun zonnige hellingen, lawines die langs hun lange witte glooiingen omlaagrazen, stroomversnellingen die grijs en schuimend door bochtige rotskloven breken en gletsjers in hun beschaduwde beddingen.”

Met gevoelens van spijt moesten wij deze grandioos mooie plek verlaten. Die avond bereikten wij Little Yosemite Valley en sliepen zo vredig als wij nog nooit in de vrije natuur geslapen hadden. In de morgen vervolgden wij uitgerust en monter de John Muir Trail hoog langs de „melodieuze” Merced River die springend over rotsblokken haar lied zong, twee spectaculaire sprongen makend bij de 181 meter hoge Nevada Falls en de 97 meter hoge Vernal Falls. Wat een prachtig schouwspel!

Onze tocht ten einde

Toen wij Yosemite Valley binnentrokken, waren we moe en hongerig en hadden we pijnlijke voeten. Maar het was het waard geweest! De lichamelijke inspanning had ons goedgedaan. Onze geest was bevrijd van stress. Onze waardering voor onze liefdevolle Schepper die deze prachtige aarde voor ons heeft gemaakt, was verhoogd.

Het was zoals John Muir zo lang geleden had gezegd: „Beklim de bergen en hoor hun goede tijdingen. De vrede van de natuur zal u binnenstromen zoals zonneschijn de bomen binnendringt. De winden zullen hun eigen frisheid in u blazen en de stormen hun energie, terwijl zorgen zullen afvallen als herfstbladeren.” — Ingezonden.