Stortplaatsen van chemisch afval zijn tijdbommen

„BETERE produkten voor een beter leven dank zij de chemie.” In de jaren ’30 werd met deze slagzin een nieuw tijdperk ingeluid. Niemand had evenwel ook maar het flauwste vermoeden dat deze „betere produkten” een soort „monster van Frankenstein” zouden creëren dat zich tegen zijn schepper, de mens, en diens leefmilieu zou keren.

De mensen waren verrukt over de nieuwe produkten die door de chemische industrie waren geschapen. Onze klerenkasten, huizen en auto’s werden volgepropt met nylon, rayon, cellofaan en plastic. Nieuwe „wonder”-bestrijdingsmiddelen en kunstmeststoffen brachten veel hogere voedselopbrengsten. Wetenschapsmensen oogstten destijds lof dat zij „nieuwe dingen schiepen, dingen die de Natuur had vergeten”.

Maar deze ’nieuwe dingen die de Natuur had vergeten’ brachten miljoenen liters chemisch afval met zich. En tragisch genoeg werd dit afval vaak gewoon maar ergens gedumpt. „Het spul werd weggestopt”, zei Steffen Plehn, functionaris bij het Amerikaanse Bureau voor Milieubescherming (EPA). „Het was uit het zicht en uit de gedachten” — vergeten, maar niet voor lang.

Eén zo’n enorme dumpplaats was een onvoltooid kanaal in de staat New York (VS) in de buurt van de beroemde Niagara watervallen. Het is genoemd naar William Love, die in 1894 een poging deed om door middel van dit kanaal twee rivieren met elkaar te verbinden en een modelstad te scheppen. Zijn droom werd geen werkelijkheid en het enige dat restte, was Love Canal, een onafgemaakte, ruim anderhalve kilometer lange uitgraving van drie tot twaalf meter diep en zo’n dertien en een halve meter breed.

Een nieuwe eigenaar dumpte in dit kanaal tonnen chemisch afval, merendeels opgeslagen in vaten van ruim 200 liter. Naar verluidt heeft het chemische bedrijf Hooker Chemical toegegeven daar vanaf de jaren ’20 tot 1953 bijna 20.000 ton chemisch afval gedumpt te hebben. De stad Niagara Falls droeg ook haar deel bij. En het Amerikaanse leger, zo wordt er beweerd, deed hetzelfde. Daarna, in 1953, werd dit heksenbrouwsel met een laag aarde bedekt en kon het „sudderen” terwijl de vaten doorroestten en de chemicaliën met elkaar reageerden.

Het land werd door Hooker Chemical voor één dollar „verkocht” aan de Board of Education van Niagara Falls. Op het terrein werden scholen en woningen gebouwd en spoedig vormde zich op dit kolossale chemicaliënkerkhof een gezellige buurtschap.

De „tijdbom” was ingesteld en tikte. De „ontploffing” zou zo’n kracht hebben dat deze plaats voorpaginanieuws zou worden en in het brandpunt van de internationale belangstelling zou komen te staan. Wat er gebeurde, zou ’wel eens de eerste van een nieuw en onheilspellend soort milieurampen kunnen zijn’, aldus een speciaal rapport aan de gouverneur van de staat New York.

Levert dit incident een tastbaar bewijs dat de mens bezig is ’de aarde te verderven’, en wel op een schaal die in de geschiedenis zijn weerga niet heeft? Duidt het er misschien op dat God spoedig zelf zal ingrijpen en degenen zal „verderven die de aarde verderven”? Dit zijn belangrijke vragen om over na te denken wanneer u leest wat er allemaal door chemisch afval is teweeggebracht. — Openb. 11:18.

Maar hoe onheilspellend was deze vrucht van het ’nieuwe dat de Natuur had vergeten’ dan precies? Welke uitwerking had het op het leven van degenen die op die plaats woonden?