Veedieven „zijn ook niet meer wat ze geweest zijn”

ZIJ kwamen te paard, gewapend met geweren en revolvers, en stalen vee. Nu komen zij, gewapend met schoppen, in bestelautootjes en stelen cactussen. In het wilde westen van toen wachtte een veedief de strop, maar zijn moderne tegenhanger krijgt een lichtere straf, al is de schade die hij aanricht, ernstiger. Het motief is hetzelfde — geld.

De dieven rijden door de woestijnen in het zuidwesten van de VS, graven cactussen uit totdat hun bestelwagen of auto vol is en verkopen ze dan aan kwekerijen en particulieren. De enigen die er wel bij varen, zijn de cactusdieven, als zij tenminste niet worden gepakt. En als zij worden gepakt, is de boete niet hoger dan de prijs van één plant. De koper lijdt verlies: de plant die hij koopt kan binnen enkele maanden doodgaan. De woestijn verliest de planten die haar kostbare laag vruchtbare grond vasthouden. De daar levende dieren zijn er de dupe van en sterven uit omdat hun woongebied wordt verwoest. De schoonheid van de woestijnen als vakantieoord gaat voor het publiek verloren. Toekomstige generaties zullen niet meer kunnen genieten van de honderden variëteiten van planten, dieren en vogels die langzaam verdwijnen.

De saguaro’s, een bij dieven geliefde cactussoort, kan wel $1000 opbrengen. Maar men schat dat zonder de saguaro de helft van alle vogelsoorten in de Arizona-Sonorawoestijn gedoemd is uit te sterven. Kopers — soms zelfs helemaal uit New York, Europa en Japan betalen grif $40 en meer voor bepaalde cactussoorten. De overgeplante cactus kan er maandenlang gezond uitzien, maar buiten zijn natuurlijke verspreidingsgebied kan hij hooguit enkele jaren blijven leven. Een cactus groeit langzaam. Sommige doen er 100 jaar over om volledig uit te groeien, maar in slechts enkele minuten zijn ze uitgegraven. Nog steeds worden ze sneller uit de woestijnen gehaald dan ze zich kunnen vermenigvuldigen.