Hoop doet leven

DE DRUK die het snelle leven van de hedendaagse geïndustrialiseerde maatschappij de mensen oplegt, de ziekte die er heerst en de ontmoediging, daardoor hebben al heel wat mensen hun vreugde in het leven verloren. Sommigen voelen zich net als de getroffen Job in vroeger tijd: ’Mijn ziel verkiest verstikking, de dood boven mijn beenderen. Tot onbepaalde tijd zou ik niet willen leven’ (Job 7:15, 16). Toch kan zelfs van hen die aan de dood de voorkeur geven, de kijk op het leven volledig veranderen wanneer zij eenmaal de wonderbare hoop leren kennen die God in zijn Woord, de bijbel, heeft uiteengezet.

● Neem bijvoorbeeld het geval van een jonge vrouw met twee kinderen in de Amerikaanse staat Ohio. Ze werkte ’s nachts en sliep overdag. De druk en spanning van het leven werden te veel voor haar. In de hoop enige hulp te ontvangen, bezocht ze ongeveer anderhalf jaar lang een psychiater.

Hij schreef haar kalmeringsmiddelen voor. Maar die brachten haar geen werkelijke verlichting, en ze bleef overwegen zelfmoord te plegen. Ze zou de psychiater vertellen dat ze haar recept verloren had. Hij zou haar dan een ander geven. En dan zou ze op beide recepten haar middel kunnen halen. Ze spaarde alle extra pillen, met de bedoeling ze allemaal tegelijk in te nemen en zo een eind aan haar leven te maken. En steeds wanneer ze zich neerslachtig voelde, telde zij de pillen die ze opzij had gelegd.

Maar toen voltrok zich een grote verandering in haar leven. Ze ging met een Getuige de bijbel bestuderen. De hoop die in de bijbel stond uiteengezet, dat God binnen dit geslacht het huidige goddeloze samenstel zou vernietigen en een rechtvaardige nieuwe ordening zou brengen, hielp haar een geheel andere kijk op het leven te krijgen. Ja, nog dezelfde week dat ze begon te studeren, besloot ze geen kalmeringsmiddelen meer te slikken. En dit lukte haar, hoewel ze voordien ook al enkele malen met het gebruik ervan had proberen te stoppen, maar hier vanwege de ernstige onthoudingsverschijnselen niet in was geslaagd.

Nu ziet ze vooruit, niet met het verlangen om te sterven, maar om een aan God opgedragen leven te leiden en anderen te helpen eveneens die hoop te vinden die haar reden gaf om te leven.

● Een andere ervaring betreft die van een jongeman die leed aan multiple sclerose. De helft van zijn lichaam was verlamd. Gebonden aan een verpleegtehuis, bezat hij geen enkele ware hoop en zag hij uit naar de dood.

Tijdens zijn verblijf in dat verpleegtehuis begon hij met een van Jehovah’s getuigen de bijbel te bestuderen. Nadat de studie enige tijd gevorderd was, begon hij enkele vergaderingen in de Koninkrijkszaal te bezoeken. Op een van die vergaderingen sprak een reizende ouderling, een kringopziener, over een man die ook aan multiple sclerose leed. Hij besprak dat studie van de bijbel deze man een volledig nieuwe kijk op het leven had gegeven en zelfs tot een verbetering van zijn lichamelijke situatie had bijgedragen.

Welke uitwerking had deze ervaring op de jongeman uit het verpleegtehuis? De Getuige die met hem studeerde, vertelt: „Toen ik hem weer terugbracht naar het verpleegtehuis, was hij uitzonderlijk stil. Ik nam zijn invalidewagen uit de auto, hielp hem erin en reed hem terug naar zijn kamer. Hij zei nog steeds geen woord. Toen zei hij plotseling, nadat we in zijn kamer waren gekomen: ’Dat was niet waar.’ Ik vroeg hem: ’Wat was niet waar?’ ’Die ervaring’, antwoordde hij, ’die ervaring over die persoon met multiple sclerose; iemand die dat heeft, kan niet beter worden.’”

De Getuige deed hem de suggestie er met de reizende ouderling over te spreken, maar dat wilde hij niet. Niettemin bleef hij de bijbel bestuderen. Na verloop van tijd kreeg hij zelfs het verlangen Gods belofte omtrent een rechtvaardig nieuw samenstel aan anderen bekend te maken. Ja, hij had uiteindelijk een hoop verworven waarvan hij ook anderen deelgenoot wilde maken.

In plaats van in zijn rolstoel te blijven zitten, probeerde hij, steunend op het meubilair, door de kamer te lopen. Hij kocht een rijdende loopsteun en kwam daar goed mee uit de voeten. Ten slotte werd hij een gedoopte Getuige. Met één vinger begon hij tien tot twintig brieven per week te typen, waarin hij zijn pasverworven kennis uit de bijbel deelde met geïnteresseerde personen en met mensen met wie andere Getuigen moeilijk contact konden krijgen.

Tevens trof hij regelingen om uit het verpleegtehuis weg te komen en een eigen woning te bemachtigen, die hij zelf zou kunnen onderhouden en waar hij zelf zijn eigen maaltijden zou kunnen bereiden. Ja, de hoop die Gods Woord hem gaf, deed hem vooruitzien, niet meer naar de dood, maar naar eeuwig leven in Gods rechtvaardige nieuwe ordening.

Indien u nog niet met Jehovah’s getuigen studeert, waarom daar dan niet mee begonnen, zodat u zelf kunt ervaren welke heilzame uitwerking Gods hoop op uw leven kan hebben?